RSS

Category Archives: ΜΜΜ

Έξω οι “κεφαλοκυνηγοί” από τις συγκοινωνίες


Για τον θάνατο του 19χρονου Θανάση



Ο θάνατος του σχεδόν ανήλικου Θανάση Καναούτη κατά τον έλεγχο εισιτηρίων σε τρόλεϊ συγκλόνισε τον κόσμο των συγκοινωνιών και ολόκληρη την χώρα.
Δεν είναι η πρώτη ένταση μεταξύ επιβατών και ελεγκτών εισιτηρίων ούτε το πρώτο σοβαρό επεισόδιο. Όμως ένας θάνατος δεν είναι απλά ένα επεισόδιο. Δεν παραγράφεται, δεν δικαιολογείται. Είναι αδιανόητο για τους εργαζόμενους των συγκοινωνιών να μην πάρουν θέση. Η εξήγηση του παραλογισμού που προκαλεί η κρίση και η κατάσταση κοινωνικής διάλυσης που βιώνουμε όλοι είναι ικανή αλλά προφανώς δεν φτάνει.
Οι συγκοινωνίες με την πρώτη εφαρμογή των μέτρων και της παραδοχής της χρεοκοπίας. από το 2010, μετατράπηκαν από εταιρείες δημόσιου συμφέροντος και κοινής ωφέλειας, σε εταιρείες με πελατειακή νοοτροπία παραγωγής εσόδων.
Ο δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας των συγκοινωνιών καταργήθηκε με ένα διάταγμα. Καταργήθηκε ο κανονισμός, ο τρόπος και ο προσανατολισμός λειτουργίας και οι συγκοινωνίες από εταιρείες παραγωγής κοινωνικού έργου μετατράπηκαν σε εταιρείες συλλογής κομίστρου.

 Έτσι, οι εργαζόμενοι των συγκοινωνιών πλήρωσαν και πληρώνουν με απολύσεις και μειώσεις μισθών και οι επιβάτες με συνεχείς αυξήσεις της τιμής του εισιτηρίου, τα ελλείμματα του δημοσίου και την αδυναμία του κράτους να χρηματοδοτήσει ένα δημόσιο αγαθό.  Οι συγκοινωνίες λειτουργούν πια με κριτήρια ιδιωτικής επιχείρησης, καταρτούν επιχειρησιακά πλάνα και προϋπολογίζουν έσοδα και έξοδα μέχρι τελευταίου ευρώ.
Βασικός άξονας του προϋπολογισμού των εισπράξεων  είναι τα εισιτήρια. Όμως πολύ υπολογίσιμη παράμετρος είναι και το κόψιμο προστίμων που αποτελεί σοβαρό ποσοστό εσόδων. Οι υπηρεσίες ελέγχου εισιτηρίων αναδιοργανώθηκαν σε μια βασική υπηρεσία υπό το υπουργείο μεταφορών και τον ΟΑΣΑ, ενώ παράλληλα διενεργούνται έλεγχοι και από τον κάθε φορέα ξεχωριστά. Οι υπάλληλοι των υπηρεσιών ελέγχου βρίσκονται μόνιμα κάτω από την αφόρητη πίεση των διοικήσεων και του υπουργείου που είναι οι φορείς αυτής της πολιτικής και οι ηθικοί αυτουργοί του θανάτου του 19χρονου. Όμως….
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι προσωπικές ευθύνες. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτές συμπεριφορές αυταρχισμού ή προσβολής επιβατών από την μεριά των ελεγκτών που έχουν καταγγελθεί πολλές φορές (με εξαίρεση τους υπαλλήλους του μετρό κατά γενική ομολογία). Οι ελεγκτές εισιτηρίων είναι εργαζόμενοι και όχι μπράβοι. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα πίεσης στους επιβάτες είτε για να πληρωθούν πρόστιμα, είτε για να πάρουν τα στοιχεία τους, είτε για να παρεμποδίσουν την έξοδό τους με οποιοδήποτε τρόπο. Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι: Η εισιτηριοδιαφυγή όπως και η άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, όπως και η άρνηση πληρωμής άδικων φόρων και προστίμων δεν έχουν στόχο τους ίδιους τους ελεγκτές, αλλά μια κυβέρνηση και μια πολιτική που έχει κάνει την ζωή των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων αφόρητη.
Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι αυτές οι κοινωνικές ομάδες ανεξάρτητα από σωστές ή λάθος επιλογές κοινωνικής αντίστασης στην λαίλαπα των μέτρων της καταστροφής,  είναι εν δυνάμει σύμμαχοι και όχι αντίπαλοί μας.
Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι ο μισθός τους δεν εξαρτάται από τα έσοδα των εισιτηρίων. Η τιμή των εισιτηρίων τριπλασιάστηκε και ο μισθός έπεσε στο μισό. Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι η ανασφάλεια και ο φόβος της απόλυσης αντιμετωπίζονται μέσα από συλλογικές διαδικασίες με συμμάχους τα στρώματα που και αυτά χτυπιούνται και ότι δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις.
Θα πρέπει να καταλάβουν ότι ακραίες συμπεριφορές δεν έχουν καμιά σχέση με τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες.
Ακόμη και ο τελευταίος περιθωριακός, εξαθλιωμένος ή “τζαμπατζής” έχει το δικαίωμα να μεταφερθεί στο σπίτι του και εμείς την υποχρέωση να τον μεταφέρουμε με την μεγαλύτερη άνεση και ευγένεια. Η παράδοση των εργαζόμενων στις συγκοινωνίες που πάντα ήταν με το μέρος των αδυνάτων, πρέπει ιδιαίτερα σήμερα σε συνθήκες κοινωνικής κατάρρευσης, να κρατηθεί σαν κόρη οφθαλμού.
Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες είναι  εργαζόμενοι με παράδοση και ιστορία στους αγώνες της εργατικής τάξης και όχι δολοφόνοι.
Καμιά ανοχή στους φυσικούς ενόχους του θανάτου του 19χρονου αν υπάρχουν.
Καμιά ανοχή στους ηθικούς αυτουργούς που με τις πολιτικές τους δολοφονούν αθώους ανθρώπους.
‘Έξω οι “κεφαλοκυνηγοί” από τις συγκοινωνίες.
Δημόσιες δωρεάν μεταφορές για όλους.


ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΕΝΩΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ


Advertisements
 

Σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ


Δωρεάν πολυτελή μετακίνηση ΜΟΝΟ για πλούσιους και υπουργούς-ΔΩΡΕΑΝ ΜΜΜ για βουλευτές

Αναρωτιέται ο αρθρογράφος για το αν

«Μπορεί ένας υπουργός στην Ελλάδα της κρίσης του 2013 να ταξιδέψει με πλοίο της γραμμής από τις Κυκλάδες;

Όχι είναι η απάντηση! Ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης αναχώρησε από τη Τήνο με σκάφος του Λιμενικού όταν λίγα λεπτά αργότερα από το νησί απέπλεε κανονικά το πλοίο της γραμμής! Λαϊκισμός θα σπεύσουν να πουν κάποιοι, όπως έλεγαν τα “καλά τα χρόνια”. Όχι δεν είναι λαϊκισμός.

Κι αν έπρεπε τέλος πάντων να επιστρέψει με “ασφάλεια” ο όποιος υπουργός γιατί δεν επέστρεφε μ΄ ένα από τα πολεμικά πλοία που βρίσκονταν στο νησί όπως γινόταν επίσης “τα καλά τα χρόνια”. Και γιατί έπρεπε να “επιστρατευθεί” σκάφος του Λιμενικού για την μεταφορά του;

Στην Ελλάδα που 18χρονοι σκοτώνονται για να αποφύγουν την ντροπή για ένα εισιτήριο που δεν είχαν να αγοράσουν στο τρόλεϊ αυτά τα θέματα πια δεν είναι “λαϊκισμός”. Είναι η πραγματικότητα στην οποία όλοι πρέπει να προσαρμοστούμε. Και οι υπουργοί».

Στα παραπάνω αυτά ερωτήματα που αφορούν το Βρούτση, Υπουργό Απολύσεων-Ανεργίας-εξαφάνισης Ασφαλιστικών Δικαιωμάτων έχει απαντήσει ήδη ο Μπουμπούκος. Πριν αναλάβει το υπουργείο Υγείας για να κλείσει νοσοκομεία, να απολύσει χιλιάδες υγειονομικό-νοσηλευτικό προσωπικό και να συνδράμει στην αύξηση των κερδών των εμπόρων της υγείας, είχε δηλώσει ένα χρόνο πριν ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης σε τηλεοπτική εκπομπή:    

«Είναι εφικτό να μετακινείται ο βουλευτής με λεωφορεία και τρένα; Όχι! Δεν θα ξεφτιλίζεται ο βουλευτής. Εκτός αν θέλετε να καταργήσουμε την δημοκρατία!».


Δηλαδή Αστική Δημοκρατία είναι η διαιώνιση των προνομίων, του πλούτου και της εξουσίας τους…

Και ενώ λοιπόν τα σκάφη του Λιμενικού ή τα ελικόπτερα του Στρατού πρέπει να μεταφέρουν τους υπουργούς γιατί «έτσι αρμόζει στο αξίωμα τους», όπως υποστηρίζουν με σθένος αυτοί που επίσης υπερασπίζουν τα προνόμια τους –οι ίδιοι που  έσπρωξαν τον εργαζόμενο λαό μας στην Χρεωκοπία  και τώρα μας πετούν στη δουλεία «για να μας σώσουν»- αποκαλύπτεται ότι μόνο Πολιτικοί και Πλούσιοι απολαμβάνουν ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ!

Όπως γράφει ο Πέτρος Κατσάκος «ο ΟΑΣΑ προσφέρει ατέλεια σε όλους τους βουλευτές για μετακινήσεις με όλα τα Μέσα Μεταφοράς της Πρωτεύουσας. Αυτό δηλαδή που οι κανονισμοί στερούν από άνεργους, μαθητές και άπορους ο ΟΑΣΑ το προσφέρει σε βουλευτές και ευρωβουλευτές δίνοντάς τους το δικαίωμα σε δωρεάν μετακινήσεις με όλα τα αστικά μέσα. Μία βουλευτική ατέλεια που ο πολύς Άδωνις Γεωργιάδης δεν καταδέχεται να χρησιμοποιήσει για να μην ξεφτιλιστεί όπως ο ίδιος υποστηρίζει, δεν ισχύει για χιλιάδες πολίτες που ξεφτιλίζονται καθημερινά αδυνατώντας να πληρώσουν το αντίτιμο του κομίστρου».

Να θυμήσουμε ακόμη την απαίτηση του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευ.Βενιζέλου να κάνει μόνος αυτός, μαζί με τον Α.Σαμαρά χρήση του πρωθυπουργικού αεροσκάφους.

Ή μήπως το πρόσφατο ταξίδι δεκάδων επιχειρηματιών στην Κίνα, συνοδεία του Α.Σαμαρά, με αδιευκρίνιστο το ποιος κατέβαλε τα έξοδα μετακίνησης τους;

Όλα τα παραπάνω αποτελούν εικόνες της Ελλάδας των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων, των προνομίων αστών πολιτικών και των πλουσίων, του άγριου ταξικού πολέμου που καθυποτάσσει και εξαθλιώνει τον κόσμο της εργασίας.

Είναι στιγμιότυπο του καθημερινού εκφασισμού, όπου εκτινάσσονται οι βάσεις των στρατιωτικών σχολών και των μπάτσων, ώστε για κάποια λιγοστά ευρώ τα μέλη όλων των κατασταλτικών-ελεγκτικών μηχανισμών να καταδιώκουν και να τραμπουκίζουν –στο πλαίσιο του Νόμου και της Τάξης πάντα- τους άνεργους, τους απολυμένους, τους φτωχούς και όλους τους δυστυχισμένους, Έλληνες και μετανάστες, υπηρετώντας τους πλούσιους και τους πολιτικούς τους υπηρέτες, διαιωνίζοντας την άγρια εκμετάλλευση και καταπίεσή μας.

Είναι ενδεικτικά τα όσα ομολογούνται μετά τη δολοφονία του 19χρονου άνεργου και πάμφτωχου παλικαριού στο τρόλει της ντροπής, που αποκαλύπτουν το γιατί της καφρίλας των ελεγκτών: «Σύμφωνα με τον Πρόεδρο και Διευθύνονται Σύμβουλο της ΟΣΥ, οι εθελοντές ελεγκτές πληρώνονται το 50% των προστίμων που έχουν βεβαιώσει όταν αυτά εισπραχθούν».

Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση «Η διοίκηση, δηλαδή το κράτος, με το ένα χέρι μείωνε τους μισθούς των εργαζόμενων και με το άλλο τους πρόσφερε τη δυνατότητα να μειώσουν τη μείωση (ή και να την ξεπεράσουν), μετατρεπόμενοι σε ελεγκτές-κεφαλοκυνηγούς, που στον εκτός βάρδιας χρόνο τους θα κυνηγούν τους «τζαμπατζήδες» και θα πληρώνονται με ποσοστά επί των προστίμων που θα εισπράττουν»!

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΤΗ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΟΛΩΝ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Ας επιστρέψουμε στον Υπουργό Εργασίας Βρούτση, ο οποίος χρησιμοποίησε σκάφος του Λιμενικού και όχι το πλοίο της γραμμής «για την ασφάλεια του».

Γιατί εδώ κρύβεται όλη η ουσία, καθώς οι αστοί πολιτικοί κρύβονται από την κοινωνία. Τη Φοβούνται…

Δε μπορούν να σταθούν απέναντι μας και να αναμετρηθούν με την οργή και αγανάκτηση μας. Πού να βρεθεί ο Υπουργός Εργασίας μέσα στο κατάμεστο πλοίο, ανάμεσα σε φυσιολογικούς ανθρώπους που φόρτωσαν φόρους, απέλυσαν, κατάκλεψαν, πέταξαν στο περιθώριο; Πώς να μας αντικρύσει;

Αυτοί μόνο στα στημένα πάνελ, στην Τρέμη και στον Οικονομέα ξέρουν να βγαίνουν… 

Μας αντιμετωπίζουν επομένως ως τρομοκράτες. Με κρατική τρομοκρατία, Επιστρατεύσεις, παρακολουθήσεις…

Ναι αυτοί, που κατήργησαν το αστικό Σύνταγμα,  που στο πλαίσιο του σύγχρονου Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού καταργούν τον κοινοβουλευτισμό μετατρέποντας τον σε ένα πουκάμισο αδειανό, συγκεντρώνουν στα χέρια των υπουργών τη νομοθετική εξουσία, εφαρμόζοντας επιλεκτικά τις δικαστικές αποφάσεις, ανάλογα με το αν τους βολεύουν.

Όμως έτσι το ίδιο το αστικό σύστημα εξουσίας πολώνει την κοινωνία και θέτει απόλυτα διλήμματα:

Ή Δουλεία και αργός θάνατος

Ή Εξέγερση και διεκδίκηση Αξιοπρεπούς Ζωής!


ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

 

Ο καθημερινός φασισμός (και οι ελεγκτές-κεφαλοκυνηγοί)



Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιμετώπισαν ως χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, το περιστατικό στο τρόλεϊ της γραμμής Περιστέρι-Αθήνα, που αφαίρεσε τη ζωή από ένα 19χρονο παλικάρι. Πλήθυναν πολύ τελευταία τα παρόμοια περιστατικά, οπότε κάποια στιγμή θα γινόταν «η στραβή». Αν όμως μείνουμε μόνο σ’ αυτή την προσέγγιση, θα έχουμε μείνει στα μισά του δρόμου. Θα έχουμε φορτώσει τις ευθύνες σε κάποια καθάρματα ελεγκτές και θα έχουμε αποσείσει τις δικές μας ευθύνες, τις ευθύνες μας ως εργαζόμενη κοινωνία.

Τη δεκαετία του ’80 είχε καθιερωθεί η δωρεάν μετακίνηση στις αστικές συγκοινωνίες για ορισμένες ώρες την ημέρα. Ηταν οι ώρες που οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούσαν τις αστικές συγκοινωνίες για να πάνε και να γυρίσουν από τη δουλειά. Το μέτρο διαφημίστηκε ως φιλεργατικό, ενώ στην ουσία ήταν φιλοκαπιταλιστικό. Ηταν ένας τρόπος για να απαλλάσσεται το κεφάλαιο από τα έξοδα μεταφοράς των εργατών. Το κράτος ανέλαβε τμήμα αυτών των δαπανών, οι οποίες διαφορετικά θα έπρεπε να περάσουν ως αύξηση στο μεροκάματο και το μισθό. Και ήταν η περίοδος που οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν και κατακτούσαν.


Η κοινωνία, πάντως, «κατάπιε» την προπαγάνδα και συνειδητοποίησε το μέτρο ως τμήμα των «φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων» του ΠΑΣΟΚ και όχι ως τμήμα του αστικού εκσυγχρονισμού που επιδιώχτηκε εκείνη την περίοδο, που ήταν και περίοδος σχετικής σταθερότητας του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και έντονου εργατικού και λαϊκού ριζοσπαστισμού, που έπρεπε να εξατμιστεί μέσα από τέτοιες ρεφόρμες. Γι’ αυτό και όταν ήρθε η ώρα της κατάργησης του μέτρου, η κρατική πλευρά είχε επιχειρήματα: το κράτος δεν βγαίνει – δεν μπορούμε να δανειζόμαστε για να επιδοτούμε τις αστικές συγκοινωνίες.

Το γεγονός ότι σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο οι αστικές συγκοινωνίες επιδοτούνται (ακόμα και εκεί όπου το εισιτήριο είναι σημαντικά ακριβότερο από την Ελλάδα), παραβλέφτηκε. Και οι επιστημονικές του ορίζουσες δεν συζητήθηκαν. Οπως δεν συζητιέται ποτέ η έννοια της αξίας της εργατικής δύναμης και παραπέρα της συνολικής λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας και του ρόλου του αστικού κράτους σ’ αυτή τη λειτουργία. Η συζήτηση μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων και δεν πάει στην ουσία τους. Οπως δεν πάει στην ουσία η συζήτηση για την εργατική στέγη, που εμφανιζόταν πάντοτε ως κοινωνική πολιτική, ενώ δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να μεταφέρει τις δαπάνες στέγασης της εργατικής οικογένειας στην ίδια την οικογένεια, επιτρέποντας στους καπιταλιστές να αφαιρούν αυτές τις δαπάνες από το μισθό και το μεροκάματο. Δεκαετίες τώρα, συζητάμε για ακριβά και φτηνά εισιτήρια, για χαμηλότοκα και υψηλότοκα στεγαστικά δάνεια και όχι για την αξία της εργατικής δύναμης, που περιλαμβάνει και τις δαπάνες στέγασης και τις δαπάνες μεταφοράς, και για τη συνάρτηση της αξίας της εργατικής δύναμης με την τιμή της, με τους μισθούς και τα μεροκάματα.

Εν πάση περιπτώσει, φύγαμε οριστικά από την εποχή του «τζάμπα εισιτήριου» και περάσαμε στην εποχή του «εισιτήριου της αγοράς». Κι άρχισαν να την πληρώνουν μαζί εργαζόμενοι στα ΜΜΜ και εργαζόμενοι-χρήστες των ΜΜΜ. Οι πρώτοι με μείωση του προσωπικού και εντατικοποίηση της δουλειάς, με μείωση των μισθών και αφαίρεση εργασιακών δικαιωμάτων, οι δεύτεροι με συνεχείς αυξήσεις στο εισιτήριο. Στην περίοδο της κρίσης, στην περίοδο των Μνημονίων, αυτή η λογική αποθεώθηκε. Από τη διαχείριση έφυγε κάθε κοινωνικό κριτήριο και έμεινε μόνο μια τυπική λογιστική αποτίμηση. Πώς θα μηδενιστεί η κρατική επιχορήγηση προς τα ΜΜΜ; Μειώνοντας το προσωπικό, μειώνοντας τους μισθούς όσων απομείνουν και αυξάνοντας με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό το εισιτήριο.

Κάπου σ’ αυτή τη διαδρομή των «μεταρρυθμίσεων» (από την προ Μνημονίων εποχή, ήδη) γεννήθηκε και το φαινόμενο των ελεγκτών-κεφαλοκυνηγών. Η διοίκηση, δηλαδή το κράτος, με το ένα χέρι μείωνε τους μισθούς των εργαζόμενων και με το άλλο τους πρόσφερε τη δυνατότητα να μειώσουν τη μείωση (ή και να την ξεπεράσουν), μετατρεπόμενοι σε ελεγκτές-κεφαλοκυνηγούς, που στον εκτός βάρδιας χρόνο τους θα κυνηγούν τους «τζαμπατζήδες» και θα πληρώνονται με ποσοστά επί των προστίμων που θα εισπράττουν.

Το φαινόμενο είναι παλιό. Ξεπερνά τη δεκαετία. Και ήταν αρκετοί οι εργαζόμενοι που μπήκαν στο «κόλπο». Και έγινε ανεκτό το φαινόμενο. Από τους ίδιους τους εργαζόμενους καταρχήν, που έδειξαν «κατανόηση» για τις ανάγκες των συναδέλφων τους. Το δάνειο, τα φροντιστήρια των παιδιών, ο μισθός που πέφτει, μπήκαν πάνω όχι από καμιά αόριστη ηθική, αλλά από την ηθική της ταξικής αλληλεγγύης και απ’ αυτά που επιτάσσει η ταξική συνείδηση. Εγινε, όμως, αποδεκτό το φαινόμενο και από την ίδια την εργαζόμενη κοινωνία που χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ. Βλέπετε, τον πρώτο καιρό το «target group» των κεφαλοκυνηγών ήταν περιορισμένο: μετανάστες (που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα) και νέοι (που δεν τους φτάνει το χαρτζιλίκι). Πόσες φορές δεν είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο, επιβάτες ΜΜΜ να συνδράμουν φραστικά τους κεφαλοκυνηγούς και να βρίζουν τον δυστυχή μετανάστη, που μαράζωνε τρέμοντας στη γωνία, ή τον αναιδή νέο, που προσπαθούσε να βρει τρόπο να την κάνει στην επόμενη στάση, ποντάροντας στην ορμή της νιότης του;

Ως εργαζόμενη κοινωνία είχαμε από χρόνια ηττηθεί ταξικά στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά νομίζαμε αφελέστατα, ότι έτσι νοικοκυρεύουμε τα πράγματα. Οι εργαζόμενοι έβγαζαν ανακοινώσεις για την καταπολέμηση της εισιτηριοδιαφυγής και οι επιβάτες συνέδραμαν τους κεφαλοκυνηγούς στο έργο τους. Το γεγονός ότι η δωρεάν μεταφορά είναι δικαίωμα, το γεγονός ότι κάποτε υπήρξε δωρεάν μεταφορά τις ώρες αιχμής, ξεχάστηκε. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ υποτάχτηκαν στην αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και έκαναν «ρεαλιστικές» προτάσεις, θεωρώντας ότι μέσω αυτών θα γλίτωναν τα συνεχή πετσοκόμματα μισθών και δικαιωμάτων. Και οι επιβάτες καταφέρονταν κατά των «τζαμπατζήδων», θεωρώντας ότι αυτοί είναι η αιτία για τις συνεχείς αυξήσεις των εισιτηρίων. Κι αν κάποιος από τους επιβάτες τολμούσε να εκφέρει διαφορετική άποψη, αν τολμούσε να υποστηρίξει ότι όλοι θα έπρεπε να είμαστε «τζαμπατζήδες», έπεφταν πάνω του να τον φάνε. Ενας φασισμός ύπουλος, καθημερινός, έρπων, κατέτρωγε τα σωθικά της κοινωνίας μας.

Και ήρθε η κρίση και οι συνέπειές της, για να φύγουν κάποιες τσίμπλες και ν’ ανοίξουν κάποια μάτια. Οι «τζαμπατζήδες» πολλαπλασιάστηκαν. Λόγω ανάγκης και όχι λόγω συνειδητής επιλογής. Με τη ντροπή να καθρεφτίζεται στα μάτια. Με την αγωνία μη τυχόν και μπει ο κεφαλοκυνηγός. Δεν είναι πια οι μετανάστες και μερικοί νέοι, είναι οι άνεργοι, είναι οι υποαπασχολούμενοι, είναι ακόμη και οικογενειάρχες εργαζόμενοι που δεν βγαίνουν με τίποτα. Μειώθηκαν λένε και οι κεφαλοκυνηγοί, γιατί πολλοί εργαζόμενοι δεν άντεξαν ηθικά να συνεχίσουν αυτή τη δουλειά. Δεν το γνωρίζουμε, αλλά  – αν συνέβη – δεν το μηδενίζουμε ως φαινόμενο.

Το ζήτημα είναι πως όσοι απέμειναν να κάνουν αυτή τη δουλειά άρχισαν να μετατρέπονται σε καθάρματα χειρότερα και από τον πιο μισάνθρωπο μπάτσο. Βλέπετε, οι «τζαμπατζήδες» άρχισαν να αρνιούνται να πληρώσουν το πρόστιμο. Γιατί απλούστατα δεν είχαν τόσα λεφτά στην τσέπη τους. Κι αν ακόμα έπαιρναν το χαρτί, δεν είχαν ούτε στο σπίτι τους τόσα λεφτά. Γι’ αυτό αρνούνται να δώσουν και τα στοιχεία τους για να τους σταλεί το πρόστιμο στο σπίτι. Και οι κεφαλοκυνηγοί άρχισαν να αγριεύουν, γιατί πληρώνονται από το πρόστιμο και χωρίς αυτό χάνει κάθε νόημα η βρομοδουλειά τους. Αρχισαν να μετατρέπονται σε μπάτσους και να κατακρατούν παράνομα επιβάτες μέχρι σε κάποια στάση να βρουν έναν πραγματικό μπάτσο να τους «δέσει». Αρχισαν να βρίζουν, να απειλούν, να χρησιμοποιούν και σωματική βία. Μούγκα οι οδηγοί, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις τους συνέδραμαν κιόλας, κρατώντας κλειστές τις πόρτες μη τυχόν και φύγει ο «τζαμπατζής» πριν έρθουν οι μπάτσοι. Μούγκα και οι επιβάτες, που κανονικά έπρεπε σε κάθε τέτοιο περιστατικό να παρεμβαίνουν, να υπενθυμίζουν στον κεφαλοκυνηγό ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα κατακράτησης του επιβάτη (ούτε να τον αγγίξει δεν μπορεί) κι αν αυτός επιμένει, να του δίνουν «να καταλάβει» με άλλο τρόπο. Και τα συνδικάτα εξακολούθησαν να βγάζουν ανακοινώσεις για την «αποτελεσματική καταπολέμηση της εισιτηριοδιαφυγής», για το ηλεκτρονικό εισιτήριο και δε συμμαζεύεται.

Το δικαίωμα της δωρεάν μετακίνησης με τα ΜΜΜ, ιδιαίτερα τώρα, την εποχή της μαζικής ανεργίας, της φτώχειας και της απόλυτης εξαθλίωσης, εξακολούθησε να είναι ξεχασμένο. Ο καθένας προσπαθούσε να τη βολέψει όπως μπορεί. Ατομικά. Πληρώνοντας ή μη πληρώνοντας εισιτήριο. Και ανεχόμενος την προκλητική συμπεριφορά των κεφαλοκυνηγών. Ο θάνατος του 19χρονου Περιστεριώτη ήρθε να μας θυμίσει με τραγικό τρόπο αυτό το δικαίωμα. Και τις συλλογικές μας ευθύνες για την απεμπόλησή του, αλλά περισσότερο για την ανοχή του φαινόμενου των ελεγκτών-κεφαλοκυνηγών. 

Ανεχτήκαμε αυτό το φασιστικό φαινόμενο κι όταν οι φυσικοί φορείς του έφτασαν μέχρι το έγκλημα, θυμηθήκαμε να οργιστούμε, αναλογιζόμενοι πως στη θέση του Θανάση Καναούτη θα μπορούσε να είναι ο γιος μας, ο αδελφός μας, ο φίλος μας. Αν ο δολοφονημένος από τη δράση των κεφαλοκυνηγών ήταν κάποιος ασιάτης μετανάστης, ίσως και να μην οργιζόμασταν…





Πηγή:Κόντρα