RSS

Category Archives: Μ.Κ.Ο

Πώς γίνεται κάποιος ζητιάνος;

του Δ.Π., απλήρωτου πρώην εργαζόμενου στη ΜΚΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΟΝ

Τρίτη 16 Απριλίου, Δήμος Ελευσίνας, Κέντρο Διαλογής και Ανακύκλωσης Υλικών, ένα όχημα τσουλάει και πατά τα πόδια ενός εργάτη ο οποίος δεν ξέρει καλά καλά ποιος είναι το αφεντικό του και παθαίνει πολλαπλά κατάγματα στο αριστερό πόδι ενώ φέρει κακώσεις στο δεξί. Πατέρας 5 ανήλικων παιδιών, μακροχρόνια άνεργος ο ίδιος και η γυναίκα του μπήκε στο πρόγραμμα «Κοινωφελούς» Εργασίας της Περιφέρειας Αττικής μέσω της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Αντίρροπον, με τη ελπίδα να ταΐσει τα παιδιά του.

Το ατύχημα συνέβη ενώ ήταν απλήρωτος μετά από 2 μήνες δουλειάς με τις χειρότερες συνθήκες, χωρίς συντάξιμα ένσημα, χωρίς πληρωμένες άδειες και με μηδαμινά μέτρα προστασίας, μέσα στα σκουπίδια. 

Η γυναίκα του επίσης απλήρωτη από το προηγούμενο «Κοινωφελές» πρόγραμμα που εργαζόταν. Την ίδια μέρα τους επισκέπτονται στο σπίτι τους ο ιδρυτής της Αντίρροπον και ο Δήμαρχος Ελευσίνας για να τον παρακαλέσουν να μη δηλώσει εργατικό ατύχημα αλλά ότι τον πάτησε αμάξι στο δρόμο εκτός δουλειάς! Πάλι καλά που υπήρχε και ένα σωματείο στο Δήμο να τον ενημερώσει ότι δεν δικαιούται αν κάνει κάτι τέτοιο, ούτε χρήματα για τον καιρό που δε θα μπορούσε να δουλέψει, ούτε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ούτε αποζημίωση σε περίπτωση που του αφήσει κάποιο πρόβλημα υγείας.

Μα καλά ποιοι άνθρωποι μπορεί να τα ανέχονται όλα αυτά θα αναρωτιέστε; Μόνο οι σύγχρονοι σκλάβοι των (Μη)Κυβερνητικών Οργανώσεων. Έχει και συνέχεια όμως… Τοπική Αυτοδιοίκηση και Αντίρροπον εγγυώνται τότε ότι θα φροντίσουν να το βοηθήσουν να κάνει Πάσχα αυτός και η οικογένεια του. Αφού πηγαινοέρχεται από το Δήμο Ελευσίνας στο Δήμο Μάνδρας για να μάθει από ποιο Κοινωνικό Παντοπωλείο δικαιούται τρόφιμα, λόγω του ότι είχε στο δεύτερο την εντοπιότητά του, καταφέρνει να πάρει κάποια πακέτα μακαρόνια!

Σήμερα 3 μήνες μετά και ενώ το «κοινωφελές» πρόγραμμα συνεχίζεται δεν έχει πληρωθεί ούτε ο ίδιος, ούτε η γυναίκα του, ούτε κάποιος από τους συναδέλφους του. Όταν τον συνάντησα χτες με τις πατερίτσες στην Παραλία Ελευσίνας να ζητά ελεημοσύνη, ένας αξιοπρεπέστατος άνθρωπος μαζί με την 13χρονη κόρη του, για να μπει ένα πιάτο φαί στο σπίτι σάστισα. Όταν μου είπε ότι το κακό ήταν ότι επειδή πριν το Πάσχα δεν είχε αναρρώσει το δεύτερο του πόδι, δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο ώστε να κάνουν Ανάσταση θύμωσα ακόμα περισσότερο.

Μετά κατάλαβα… να πως γίνεται κάποιος ζητιάνος! Είδα σε αυτόν τον άνθρωπο το μέλλον το δικό μου και πολλών άλλων αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα.

Από τους διάφορους «φιλάνθρωπους» μόνο εξευτελισμό της αξιοπρέπειας μας έχουμε να περιμένουμε, έτσι μας θέλουν, μας οδηγούν στη ζητιανιά για να μας κάνουν τους καλούς αργότερα πετώντας μας ένα κομμάτι ψωμί από αυτά που ήδη δικαιούμαστε. Το πιο κυνικό της υπόθεσης είναι ότι αυτή η οικογένεια ανήκει στην ομάδα των Ρομά, για τους οποίους υποτίθεται η συγκεκριμένη ΜΚΟ θεωρείται και Εθνικός Παρατηρητής από το Συμβούλιο της Ευρώπης για τα δικαιώματά τους!

Advertisements
 

The Working World: Ταμείο αλληλεγγύης ή ένα ακόμη «μαγαζί»;

Υπάρχουν ανιδιοτελείς άνθρωποι στην εποχή μας, που είναι διατεθειμένοι να δώσουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να προάγουν την συνεργασία και την αλληλεγγύη; Και μάλιστα, πρώην στελέχη της Γουόλ Στριτ; Σύμφωνα με την ΜΚΟ «The Working World», φαίνεται ότι υπάρχουν. Μη μας κατηγορήσετε για αφελείς. Διαβάστε και αποφασίστε μόνοι σας τι θα πιστέψετε!

Ο ιδρυτής της ΜΚΟ Μπρένταν Μάρτιν, οικονομολόγος σπουδαγμένος στις ΗΠΑ, αφού δούλεψε στη Γουόλ Στριτ για κάποια χρόνια, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει κοπερατίβες.  Ξέρετε τι ήταν αυτό που… άλλαξε την ζωή του; Ενα ντοκιμαντέρ για την Αργεντινή, που είδε το φθινόπωρο του 2004! Το ντοκιμαντέρ ονομαζόταν «The Take» και αναφερόταν στις καταλήψεις εγκαταλελειμμένων εργοστασίων από τους εργάτες, αμέσως μετά την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Ο Μάρτιν έπεισε τον καναδό σκηνοθέτη της ταινίας να πάει μαζί του στην Αργεντινή και να τον γνωρίσει στους εργάτες. Αυτό απετέλεσε την αρχή της νέας του καριέρας. Το 2005 μετακόμισε στο Μπουένος Αιρες για να βάλει 250 χιλιάδες δολάρια στη νέα του εταιρία που ονομάστηκε «The Working World – TWW» (Ο Εργαζόμενος Κόσμος) και είναι μια «μη κερδοσκοπική» εταιρία παροχής δανείων σε κοπερατίβες.

Σε όσους πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα σοσιαλιστικό τερτίπι, ο Μάρτιν απαντά ήρεμα:
«Είναι ένας τρόπος για να γίνουν όλοι ιδιοκτήτες. Αν έχεις όλους τους εργάτες επενδυτές, η συνεταιριστική ιδιοκτησία πηγαίνει τη λογική του καπιταλισμού στο επόμενο στάδιο»! Σύμφωνα με τον Μάρτιν, οι εταιρίες λειτουργούν καλύτερα αν όλοι οι εργαζόμενοι –και όχι μόνο τα στελέχη– έχουν μερίδιο σ’ αυτές. Αυτά αναφέρονται στο περιοδικό Bar-ron, στο εξώφυλλο του οποίου ο 39χρονος Μάρτιν φιγουράρησε το Δεκέμβρη του 2012. Το σχετικό άρθρο έχει τίτλο «Η γενιά δωρητής» και παρουσιάζει τους σύγχρονους «φιλάνθρωπους» που «αλλάζουν την κοινωνία» (http://online.barrons.com/article/SB50001424052748704526104578119283726226640.html#articleTabs_article%3D1).

Το άρθρο αυτό φαίνεται ότι αντικατοπτρίζει τις απόψεις του ιδρυτή της εν λόγω ΜΚΟ, αφού φιγουράρει σε περίοπτη θέση και είναι απ’ αυτά που συστήνονται στο διαδικτυακό της τόπο (http://www.theworkingworld.org /us/press-room/#mission).  Ξέρετε ποιο είναι το εκπληκτικό; Οτι η «φιλανθρωπία» του Μάρτιν αναγνωρίζεται ακόμη και από τους πρώην (;) εργοδότες του στη Γουόλ Στριτ, την εταιρία «Τhe fly on the wall» (Η μύγα στον τοίχο)! Διαβάστε πως καμαρώνουν: «Η Fly είναι υπερήφανη όταν βλέπει το κορυφαίο τεχνολογικό μας στέλεχος (Chief Technology Officer), Μπρένταν Μάρτιν, να εμφανίζεται στο πρωτοσέλιδο της έκδοσης της 1ης Δεκέμβρη στο περιοδικό Barron. Ο Μπρένταν παρουσιάζεται ως μέλος της “γενιάς των δωρητών”, νεαρών φιλάνθρωπων που αυξάνουν την αποδοτικότητα του πνευματικού τους κεφαλαίου για να αλλάξουν την κοινωνία προς το καλύτερο. Είμαστε αφάνταστα περήφανοι για τη δουλειά του Μπρένταν και θα θέλαμε να μοιραστούμε την ιστορία του και την ιστορία της μη κερδοσκοπικής του εταιρίας, Ο Εργαζόμενος Κόσμος (The Working World) είναι  ένα ανταποδοτικό πιστωτικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε για να μεγιστοποιήσει τον κοινοτικό πλούτο και να επεκτείνει το δανεισμό σε αυτούς που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε παραδοσιακές οικονομικές υπηρεσίες» (http://www.theflyonthewall.com/splashPage.php?action=main&arg=A).

Αν τα αναφέρουμε αυτά είναι γιατί η εν λόγω ΜΚΟ έχει επιλεγεί από τους εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (ΒΙΟΜΕ) ως εναλλακτικός χρηματοδότης στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο που επιχειρούν να φτιάξουν. Να πως την παρουσιάζει το site του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (http://biom-metal.blogspot.gr/2013/04/blog-post_16.html):  «Η Working World, η οποία ιδρύθηκε στις ΗΠΑ και έχει έδρα στην Αργεντινή, λειτουργεί ως ταμείο αλληλεγγύης (solidarity fund) και χρηματοδοτεί με τη μορφή μικρών δανείων ομάδες εργατών που λειτουργούν συνεταιριστικές ή μικρές επιχειρήσεις. Τα έσοδά της προέρχονται από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα της Αργεντινής, που αποσκοπεί στη στήριξη και χρηματοδότηση των κατώτερων στρωμάτων, από δωρεές, αλλά και από το ίδιο το δίκτυο των συνεταιριστικών εταιριών που συνεισφέρουν στο ταμείο. Ως μη κερδοσκοπική εταιρία δεν έχει κέρδη για τους ιδιοκτήτες της. Στόχος του ταμείου είναι η αυτοσυντήρησή του και, όπως αναφέρει ο Μπρένταν Μάρτιν, ιδρυτής της εν λόγω ΜΚΟ, “ο ρόλος του κεφαλαίου είναι υποδεέστερος και εργαλειακός. Τα κέρδη των συνεταιριστικών είναι το πρωτεύον. Η αποπληρωμή των δανείων πραγματοποιείται μόνο από τα κέρδη των συνεταιρισμών. Αντίθετα με το προφανές του ρίσκου, το 98% των δανείων στην Αργεντινή αποπληρώθηκαν και έφεραν κέρδη στους εργαζόμενους. Οι εργάτες είναι ένα καλό στοίχημα, φαίνεται ότι αποδίδει”».

Η ίδια η ΜΚΟ επισημαίνει: «H Working World έχει επινοήσει μία αναπτυξιακή στρατηγική που δημιουργεί ισότητα, μόνιμες θέσεις εργασίας στερεωμένες σε τοπικές κοινότητες. Στα έξι χρόνια δουλειάς, έχουμε επενδύσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια δολάρια στη δημιουργία θέσεων εργασίας με έναν βαθμό επιτυχίας 95%, χωρίς να δημιουργείται ποτέ χρέος στις γειτονιές που εξυπηρετούμε. Ξεκινήσαμε στην Αργεντινή, όπου δείξαμε ότι οι μέθοδοί μας μπορούν να δουλέψουν, μετά αποδείξαμε ότι μπορούν να επαναληφθούν στη Νικαράγουα, και τώρα, με το τελευταίο μας γραφείο στη Νέα Υόρκη, είμαστε έτοιμοι να φέρουμε καινοτόμα δημιουργία θέσεων εργασίας τον 21ο αιώνα στις ΗΠΑ» (http://www.theworkingworld.org/us/what-we-do/21st-century-job-creation/).

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο ΟΗΕ έχει ανακηρύξει –από το 2009 με ψήφισμα της γενικής του συνέλευσης– το 2012 ως «έτος των κοπερατίβων» (βλ. http://usa2012.coop/about-iyc/un-resolution). Ο δε Γενικός του Γραμματέας (πρώην υπουργός Εξωτερικών και Εμπορίου της Νότιας Κορέας), Μπαν Κι Μουν, έχει χαρακτηρίσει τις κοπερατίβες ως «μία μοναδική και ανεκτίμητη παρουσία στον σημερινό κόσμο. Οι κοπερατίβες είναι μία υπενθύμιση στην διεθνή κοινότητα ότι είναι δυνατό να επιδιωχθεί τόσο η οικονομική βιωσιμότητα όσο και η κοινωνική υπευθυνότητα» (http://uncoopsnews.org/?p=98).

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή οι κοπερατίβες είναι το… ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού ή κάποιοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Διαλέγετε και παίρνετε.

ΥΓ: Ας τα έχουν αυτά υπόψη τους οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ, για να γνωρίζουν με ποιους θα μπλέξουν, αν αποδεχτούν πιστώσεις από εταιρίες όπως η «The Working World».

Πηγή: Κόντρα

 

Μ.Κ.Ο και "φιλάνθρωποι": Άραγε για την ψυχή της μάνας τους;

Από την στήλη “Η άλλη όψη” της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Αντίρροπον Ρεύμα, Μ.Κ.Ο και λοιπών “φιλάνθρωπων”


Πολλοί θα αναρωτιέστε φαντάζομαι, πως ξαφνικά μπήκαν στη ζωή μας κάποιοι άγνωστοι το προηγούμενο διάστημα όροι όπως, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες, Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας, ΕΣΠΑ κ.λ.π.. Ακόμη περισσότεροι, θα σκέφτεστε που ήταν τόσα χρόνια όλοι αυτοί και ξαφνικά ξεφύτρωσαν παντού προσφέροντας απλόχερα ελεημοσύνη. Επίσης σε κάποιους ίσως πιο “ψιλιασμένους” να φαίνεται ακόμη πιο περίεργο το ότι μια λέξη τα προηγούμενα χρόνια απαγορευμένη, η αλληλεγγύη, έγινε όχι μόνο σημαία τους αλλά πλασάρεται και ως εμπόρευμα ευκαιρίας. Με όλα αυτά τα ερωτήματα ως εισαγωγή, θα ήθελα να σας μεταφέρω την εμπειρία μου από τη συμμετοχή στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Αντίρροπον η οποία έμαθα το καλοκαίρι ότι δραστηριοποιείται με παιδιά Ρομά. Πλέον βέβαια πλασάρεται πιο “chic” όπως θα δείτε και στο επίσημο site της http://www.antirropon.eu/ (το οποίο κατά τύχη φτιάχτηκε μόλις πήραμε το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ πριν δύο μήνες!).

Δραστηριοποιούμενος από τα προβλήματα της ανόδου του ρατσισμού και του σχολικού εκφοβισμού στην περιοχή μου, τον Ασπρόπυργο, όντας εκπαιδευτικός και άνεργος, η διευθύντρια του Γυμνασίου της συνοικίας, μου πρότεινε να συμμετέχω ως ομαδάρχης σε κάποιες μικτές κατασκηνωτικές δράσεις, στις οποίες θα φιλοξενούνταν τσιγγανόπαιδες από την περιοχή, με σκοπό την ένταξη τους. Η διευθύντρια δεν γνώριζε τίποτα παραπάνω και αν και στην αρχή αμφέβαλλα αν είμαστε τόσο καλό ως πρότυπο ώστε να θέλουμε να “εντάξουμε” και κάποιους άλλους, ωστόσο πείστηκα από το κίνητρο να γνωρίσω καλύτερα μια πληθυσμιακή ομάδα που αν και ζούμε επί αιώνες μαζί, δεν ξέρουμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτούς, πόσο μάλλον αν τους μάθω μέσα από το πιο όμορφο κομμάτι, τα παιδιά τους, έτσι και συναίνεσα.

Όταν βρέθηκα με αυτά τα παιδιά εντυπωσιάστηκα από το σεβασμό και τη αγάπη που έδειχναν σε όποιον τους έδινε φροντίδα αλλά και από το πόσο διάθεση είχαν να μάθουν. Το μόνο πρόβλημα ένταξης για αυτά ήταν ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν πήγαιναν σχολείο, πράγμα για το οποίο πότε έφταιγαν οι ρατσιστικές συμπεριφορές κατοίκων, πότε η μη ύπαρξη σχολείου, πότε η αδυναμία μεταφοράς των μαθητών, πότε οι οπισθοδρομικοί γονείς, πότε ο υποχρεωτικός γάμος ανηλίκων που είναι νόμιμος κανονικότατα, ποτέ όμως τα ίδια τα παιδιά. Όποτε όμως έθετα κάποιο τέτοιο θέμα στην Αντίρροπον και το τι κάνουμε την υπόλοιπη χρονιά στους καταυλισμούς για αυτά τα ζητήματα (που δύο άτομα ήταν η Αντίρροπον όλοι και όλοι, οι υπόλοιποι όλως περιέργως πρώτη φορά συμμετείχαν, αν και μας έλεγαν να λέμε στη Πανεπιστημιακό του Κ.Ε.Δ.Α. που επιτηρεί το πρόγραμμα ότι όλοι είμαστε από παλιά) ισχυρίζονταν ότι δεν βγαίνει κάτι με το να πιέζουμε καταστάσεις και ότι έχουμε έρθει στην κατασκήνωση για άλλη δουλειά.


Κατά τη διάρκεια της δεύτερης κατασκηνωτικής περιόδου στην Π.Ε. Κερατέας που και δω τα παιδιά μας αποτελούσαν πρότυπα συμπεριφοράς και θέλησης όταν δεχτήκαμε την άθλια συμπεριφορά της κατασκήνωσης εξαιτίας της καταγωγής των παιδιών μας, η οργάνωση μας συνέστησε υπομονή σε συμβάντα όπως το να γίνεται διαφορετικό επισκεπτήριο για Ρομά και μη, ώστε να μη χαλάει η εικόνα της κατασκήνωσης στους κατοίκους της περιοχής, με αποτέλεσμα να μας βάζουν ζητήματα ή εκδρομής τη συγκεκριμένη ημέρα ή του εγκλωβισμού μας στο γήπεδο, οι εργαζόμενοι ομαδάρχες και παιδαγωγοί, με τους τσιγγάνους διαμεσολαβητές και τα ίδια τα παιδιά υψώσαμε το ανάστημά μας και κερδίσαμε το σεβασμό χωρίς καμία υποστήριξη από την Αντίρροπον. Όλα αυτά μαζί με την συμπεριφορά του ιδρυτή που απλά εμφανιζόταν μόνο το βράδυ να μας κάνει την κριτική του για το ότι δεν έχουμε αρκετά «φαντάρους» τα παιδιά και ότι αν δεν είναι πιο πειθαρχημένα από τα άλλα θα μας λένε γύφτους με είχαν κάνει να αμφιβάλλω για τα υγιή κίνητρα της οργάνωσης.

Παρά όμως το γεγονός ότι δεν μας πλήρωσε η εταιρεία το Νοέμβριο όπως είχε υποσχεθεί για τις κατασκηνωτικέ ς περιόδους συνέχιζα να βοηθάω εθελοντικά στην περιοχή μου στις ελάχιστες δραστηριότητες που οργάνωνε συνήθως το Κέντρο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου όπου απλά εμφανιζόμαστε να δίνουμε το παρόν. Από κει και πέρα διάφορες δράσεις που είχα προτείνει στην Αντίρροπον να κάνουμε όλο το χειμώνα, όπως ορειβατικές δραστηριότητες, ποδοσφαιρικές ομάδες και μαθήματα ελληνικής γλώσσας όχι μόνο δε βρήκαν ανταπόκριση στην οργάνωση αλλά σαμποταρίστηκαν κιόλας όταν τις ανέλαβα με ατομική πρωτοβουλία γιατί δεν ήμουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο όπως έλεγαν.

Εν τω μεταξύ πέρασε καιρός και τους είχα ξεχάσει, είχαμε μείνει στο ότι «θα» φτιάχναμε Κοινωνικό Κέντρο Στήριξης Ρομά, φτάνοντας όμως στο 2013 μας ενημέρωσαν ότι πήραμε ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης του ΕΣΠΑ μαζί με την Περιφέρεια Αττικής και μας κάλεσαν να βοηθήσουμε εθελοντικά στις προσλήψεις, στην αξιολόγηση του ΑΣΕΠ (την οποία κάναμε εμείς!). Φυσικά δεν ανταποκρίθηκε κανείς στο αστείο γεγονός ότι μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση η Αντίρροπος το μόνο που την ένοιαζε είναι τι προγράμματα υπάρχουν για να χωθεί με επιχείρημα ότι οι τσιγγάνοι ήταν οι πρώτοι ανακυκλωτές! και έτσι αναγκάστηκε να ζητήσει σε κάποιους από εμάς να δουλέψουμε με μισθό.

Έτσι λοιπόν σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, όχι μόνο δεν έχουμε πληρωθεί τα δεδουλευμένα μας ακόμα, όχι μόνο τα παρατάνε άνθρωποι από την κοινότητα επειδή ένιωσαν την κοροιδία του «μπαλαμού» στο πετσί τους, όχι μόνο το ενταξιακό πλαίσιο δεν υλοποιείται αλλά πηγαίνει ακόμα πιο πίσω. Αλλά και οι προσληφθέντες από το πρόγραμμα ούτε καν Ρομά δεν είναι καθώς είχαν προτεραιότητα τα βύσματα της Περιφέρειας φυσικά (και καθόμουν εγώ ο μωρός και βοηθούσα τσιγγάνους να κάνουν αιτήσεις, στους οποίους λέγαμε ότι χρειάζεται απολυτήριο Γυμνασίου, ενώ φυσικά και πήραμε άλλους με Δημοτικού κατ’ εντολή κυρίου Σγουρού). Τι να το κάνεις που και αυτοί θύματα είναι καθώς ήδη παίρνουν τηλέφωνο οι άνθρωποι για το πότε θα πληρωθούνε, πως θα βάζουν βενζίνη στο αμάξι για να πηγαίνουν στη δουλειά ή να μην τους κόψουν το ρεύμα στο σπίτι.

Με όλη αυτή την κατάσταση αισθάνθηκα το χρέος να δημοσιοποιήσω την κατάσταση, αυτών που ανοίγουν sites και γραφεία την επόμενη μέρα της επιλογής τους από το ΕΣΠΑ!, να φανεί πιο είναι το φιλανθρωπικό τους πρόσωπο και αν όλα αυτά τα κάνουν για την ψυχή της μάνας τους. Να φανεί ότι όλα αυτά έναν σκοπό έχουν, να συμπληρωθεί το προσωπικό των Δήμων με απελπισμένους που θα πάρουν τα χρήματά τους μετά από ένα χρόνο και αν, καθώς στις συμβάσεις τους υπογράφουν ότι αν δεν παρθούν τα χρήματα από την Ευρώπη η εταιρεία δεν έχει κανένα χρέος να σε αποζημιώσει. Η άσχημη πραγματικότητα ισχύει επίσης και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους εντός των Μ.Κ.Ο., Α.Μ.Κ.Ε. που δεν έχουν εξασφαλίσει οι ίδιες τα χρήματα των προγραμμάτων, και παρ’ όλα αυτά επιδίδονται σε ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποια θα εμφανίσει το μεγαλύτερο έργο στη διαδικασία αξιολόγησης ώστε να πάρουν τα φράγκα του ΕΣΠΑ έχοντας να χάσουν μόνο τον απλήρωτο κόπο ανυποψίαστων υπαλλήλων.

Με λίγα λόγια αντικατέστησαν λοιπόν τον κομματικό μηχανισμό του παρελθόντος στο δημόσιο και μας φύτεψαν έναν άλλο πιο σάπιο, με ανθρωπιστικότερο βέβαια περίβλημα, που καμία σχέση δεν έχει με του ευρωπαϊκού τύπου NGO, που άσχετα με τα οποιαδήποτε κίνητρά τους διαπνέονται και από έναν αν μη τι άλλο επαγγελματισμό. Αυτό το κακέκτυπο που προσπαθούν να φυτέψουν οι ευρωπαίοι φίλοι μας ώστε να διαχειριστούν οι «νέοι» δικοί τους τα ψίχουλα που μας επιστρέφουν από το διαρκές άρμεγμα που δεχόμαστε εδώ και τόσο καιρό τουλάχιστον δείχνει ποιος είναι ο υπεύθυνος της γενικότερης σαπίλας που ανεχόμαστε πολύ πριν τα μνημόνια. Και το ακόμα πιο λυπηρό, ο Σαμαράς δήλωσε προχτές: ΝΕΟ ΕΣΠΑ, ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ, ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ 2014- 2020…

Δ. Π.