RSS

Category Archives: Μ-Λ ΚΚΕ

Στο πλευρό των αγωνιζόμενων απεργών των πανεπιστημίων

Ανακοίνωση Μ-Λ ΚΚΕ
Με ένα μαζικό παρατεταμένο απεργιακό αγώνα, οι διοικητικοί υπάλληλοι του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου δίνουν για 11η εβδομάδα μια μεγάλη μάχη για να ανατρέψουν το πογκρόμ των 1.349 διαθεσιμοτήτων-απολύσεων, που ξεκίνησε από το Σεπτέμβρη η κυβέρνηση, κλιμακώνοντας τη μνημονιακή πολιτική που υπαγορεύει η τρόικα.

Στο πλευρό τους βρίσκονται φοιτητικοί σύλλογοι που πραγματοποιούν καταλήψεις, σύλλογοι διδασκόντων και σύλλογοι του υποστηρικτικού διδακτικού προσωπικού, ενώ και οι πρυτανικές αρχές οκτώ ιδρυμάτων έχουν εκδηλώσει την αντίθεσή τους στο κυβερνητικό μέτρο.

Αυτό το ευρύ μέτωπο αντίστασης των εργαζόμενων στα Πανεπιστήμια, που στέκεται εμπόδιο επί 3 μήνες στην πολιτική των απολύσεων και της διάλυσης της Παιδείας, η κυβέρνηση προσπαθεί να το σπάσει
με την προσφυγή στα δικαστήρια που έβγαλαν παράνομη την απεργία, με τους εκβιασμούς της «απογραφής» των διοικητικών υπαλλήλων και της «αργίας» όσων δεν απογράφονται, με τη συκοφάντηση των απεργών εργαζόμενων που απολύονται ως υπεύθυνοι για το χάσιμο του εξαμήνου, τη στιγμή που η κυβερνητική πολιτική διαλύει τη δημόσια εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, ενισχυόμενη από τη διατεταγμένη προπαγάνδα των μεγάλων αστικών μέσων ενημέρωσης που διαβάλλουν και εκφοβίζουν τους εργαζόμενους και προσπαθούν να υποκινήσουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό σε βάρος τους.

Τώρα, προσπαθεί να τσακίσει αυτόν τον αγώνα με την παραπέρα κλιμάκωση της τρομοκρατίας και των απειλών, με την άθλια προγραφή των υπό απόλυση υπαλλήλων 8 Πανεπιστημίων μέσα από τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των   «απογραφέντων», με την προσφυγή ξανά στα δικαστήρια για την απαγόρευση της απεργίας, μέχρι και την απειλή να ξεκινήσουν τα μαθήματα με την παρέμβαση της αστυνομίας.

Ωστόσο, η λυσσασμένη κυβερνητική εκστρατεία τρομοκρατίας και απεργοσπασίας δεν έχει κάμψει τον αγώνα των εργαζομένων στα πανεπιστήμια που συνεχίζουν θαρραλέα την απεργία τους για την υπεράσπιση του δικαιώματός τους στη δουλειά και την απόκρουση της αντιδραστικής πολιτικής διάλυσης των δημόσιων πανεπιστημίων.

Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή, το Μ-Λ ΚΚΕ καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τη νεολαία, να καταγγείλουν με τον πιο μαζικό τρόπο την κυβερνητική επίθεση στους υπαλλήλους των Πανεπιστημίων, να σταθούν στο πλευρό των απεργών και να εκδηλώσουν την καθολική αγωνιστική αλληλεγγύη τους στον αγώνα τους, που είναι κομμάτι του συνολικού αγώνα του λαού μας ενάντια στη βαρβαρότητα της πολιτικής κυβέρνησης-τρόικας.
 

Ποιες σκοπιμότητες και επιδιώξεις υπηρετεί η αλλαγή στάσης της κυβέρνησης Σαμαρά απέναντι στη Χρυσή Αυγή


Ευχαριστούμε για την αποστολή



1. Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση Σαμαρά, με την αντιδραστική πολιτική της, εξέθρεψε και ανέχτηκε τις φασιστικές δυνάμεις της Χρυσής Αυγής, συγκάλυψε και αξιοποίησε την τρομοκρατική δράση της.

Δεκάδες και εκατοντάδες δολοφονικές και κάθε είδους φασιστικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες και λαϊκούς αγωνιστές έμεναν στα σκοτάδια και οι δράστες τους είχαν εξασφαλίσει κυβερνητική ασυλία και παρέμεναν ατιμώρητοι. Και ήταν αυτή ακριβώς η πολιτική που αποθράσυνε και αποχαλίνωσε τη φασιστική δράση και οδήγησε στη δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα.Η πολιτική αυτή υπαγορευόταν από την επιδίωξη της κυβέρνησης να δυναμώσει το κλίμα της τρομοκρατίας και της καταστολής σε βάρος των μεταναστών και του λαού και δίπλα στην «επίσημη» κυβερνητική τρομοκρατία να δρα η παρακρατική, φασιστική τρομοκρατία για το χτύπημα του λαϊκού κινήματος.

Ακόμη, κυβερνητική επιδίωξη ήταν να συντηρείται μια διαρκής απειλή από τους ανοιχτούς εκπροσώπους του φασισμού για τον εκφοβισμό του λαού και την αποδοχή της κυβερνητικής πολιτικής και για το πέρασμα της αντιδραστικής θεωρίας των «δύο άκρων», έτσι ώστε να εξισώνεται ο φασισμός με την αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Επιπλέον, δεν ήταν λίγοι στο κυβερνητικό στρατόπεδο που υπολόγιζαν πως με την πολιτική ανοχής και το χάιδεμα θα μπορούσε να «σοβαρευτεί» η Χρυσή Αυγή και να δημιουργηθούν γέφυρες για μια κυβερνητική συνεργασία μαζί της.
2. Τώρα, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση Σαμαρά αλλάζει, απότομα, τακτική και στάση απέναντι στη Χρυσή Αυγή, οξύνει τις σχέσεις μαζί της, διαβλέποντας πως το φασιστικό φίδι απειλεί να δαγκώσει και την ίδια, κινεί τους κρατικούς μηχανισμούς για την αντιμετώπισή της και ενορχηστρώνει μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία εμφανιζόμενη ως «τιμωρός» του φασισμού και «εγγυητής της δημοκρατικής ομαλότητας».

Ποιες σκοπιμότητες υπαγόρευσαν αυτή την πολιτική και ποιες επιδιώξεις υπηρετούνται από την ξαφνική αλλαγή της κυβερνητικής στάσης απέναντι στη Χρυσή Αυγή;

Βασική επιδίωξη της κυβέρνησης Σαμαρά είναι να αναχαιτίσει και να αποσπάσει εκλογικές δυνάμεις από το διαρκώς ανερχόμενο ακροδεξιό ακροατήριο της Χρυσής Αυγής, να διευρύνει την πολιτική της επιρροή στη βάση της «δεξιάς πολυκατοικίας», να πάρει «κεφάλι» απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και να «αφοπλίσει» την Αριστερά, έτσι ώστε να σταθεροποιήσει την κυβερνητική εξουσία και να εξασφαλίσει τη συνέχιση και διαιώνιση της κυβερνητικής πολιτικής μέσα από μια νέα προσφυγή στις κάλπες. Αυτές είναι οι πραγματικές επιδιώξεις της κυβέρνησης Σαμαρά, και, από την άποψη αυτή, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτέλεσε τη χρυσή ευκαιρία για την αλλαγή πλεύσης, αιφνιδιάζοντας όσους πίστευαν πως είναι ζήτημα χρόνου η «ανατροπή της» και δίνοντας νέα τροπή στις πολιτικές εξελίξεις. Ταυτόχρονα, κάνει «επίδειξη δύναμης» και στέλνει μήνυμα σε φασιστικές, παραστρατιωτικές και παρακρατικές δυνάμεις «εφέδρων», «απόστρατων» και εν ενεργεία, ποια είναι τα «επιτρεπτά» όρια δράσης τους και ποιος κάνει κουμάντο στη χώρα.

Ακόμη, η κυβέρνηση Σαμαρά, με αυτή την αλλαγή τακτικής, επιδιώκει να αποσπάσει πολλαπλά πολιτικά οφέλη. Να μεταθέσει και να εξαφανίσει από την πολιτική επικαιρότητα τα καταιγιστικά αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζονται και αυτά που επέρχονται, αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο από τους κύριους στόχους της πάλης του. Να εμφανιστεί πως ανταποκρίνεται στο λαϊκό αίσθημα και ότι υπερθεματίζει στο χτύπημα των φασιστικών δυνάμεων, κρατώντας τη ρομφαία της «κάθαρσης» και φορώντας το φωτοστέφανο του εγγυητή της «δημοκρατικής νομιμότητας» και του εκφραστή της «εθνικής ενότητας».
3. Το Μ-Λ ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το φαινόμενο του φασισμού και ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του περασμένου χρόνου που φούντωσε απότομα η Χρυσή Αυγή, διακήρυξε πως η πάλη ενάντια στο φασισμό, το ξεσκέπασμά του, και η πλήρης καταδίκη των θεωριών και της παρακρατικής, δολοφονικής δράσης των ντόπιων υμνητών του Χίτλερ, προϋποθέτει τον αδιάλλακτο και σταθερό αγώνα ενάντια στο αστυνομικό πολιτικό καθεστώς βίας και αυθαιρεσίας που επιβάλλει η συγκυβέρνηση Σαμαρά για να περάσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα προς όφελος των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.

Και ότι η πολιτική που καλούσε τις «δημοκρατικές δυνάμεις» σε κοινό «αντιφασιστικό αγώνα» ή και σε κοινή πάλη ενάντια στα «δυο άκρα» ήταν μια κάλπικη πολιτική πρόταση που αποσκοπούσε να αξιοποιήσει το φόβητρο του φασισμού για να συγκαλύψει, να εξωραΐσει και να αφήσει στο απυρόβλητο την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική. Εκεί οδηγούσε, από άλλη πλευρά, και ο προσανατολισμός όλων όσων ανέδειξαν με μονόπλευρο τρόπο την πάλη ενάντια στο φασισμό καθιστώντας τον μοναδικό και αποκλειστικό στόχο της όποιας πάλης και του όποιου τρόπου την ανέπτυσσαν. Ένας τέτοιος προσανατολισμός οδηγούσε στην υποβάθμιση αν όχι στην παραίτηση από την πάλη ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.
4. Στις σημερινές συνθήκες, η κυβέρνηση Σαμαρά, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, που συγκροτήθηκαν από τα κυρίαρχα αστικά κόμματα, πρώτα-πρώτα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσαν και αποτελούν, παρά τη μεγάλη φθορά που έχουν υποστεί, τους πολιτικούς εκφραστές, τους στυλοβάτες του αστικού πολιτικού συστήματος, τους βασικούς πυλώνες της εξουσίας της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που πάνω τους στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τη δουλική εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τη διαιώνιση της πολιτικής κυριαρχίας τους. Και ενάντια ακριβώς σε αυτές τις δυνάμεις, την κυβέρνηση Σαμαρά, πρέπει να στρέφονται πρώτα και κύρια τα πυρά του λαϊκού αγώνα.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη πως η κυβέρνηση Σαμαρά σχεδιάζει, με την πρώτη ευκαιρία, να πλήξει το «άλλο άκρο», προωθώντας την άθλια εξίσωση της δολοφονικής δράσης της Χρυσής Αυγής με τους αγώνες των εργαζομένων, με το λαϊκό και αριστερό κίνημα.

Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση Σαμαρά ενάντια στη Χρυσή Αυγή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το φασισμό και τη δράση του με αυτή ή την άλλη μορφή. Το δυνάμωμα της επιρροής των φασιστικών δυνάμεων συνδέεται με την όξυνση της κρίσης που περνά το καθεστώς της υποτέλειας και της ξενοδουλείας και με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Συνδέεται άμεσα με την Ελλάδα των υποδουλωτικών μνημονίων, της ανεργίας, της φτώχιας, της εξαθλίωσης και της εθνικής ταπείνωσης, των αντιμεταναστευτικών πογκρόμ, της τρομοκρατίας και της καταστολής των λαϊκών αγώνων, της αντικομμουνιστικής υστερίας και του εκφασισμού του κράτους. Ακριβώς πάνω σε αυτό το έδαφος της κρίσης και της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής γεννιέται και αναπτύσσεται ο φασισμός.

Την πραγματική πάλη ενάντια στο φασισμό μόνο ο λαός μπορεί να τη σηκώσει στους ώμους του. Και θα απαιτηθεί η πιο πλατιά αφύπνιση, συνειδητοποίηση και κινητοποίηση του δημοκρατικού κόσμου για το ξεσκέπασμα της φασιστικής προπαγάνδας και των κάλπικων, αντιδραστικών συνθημάτων της, με την ταυτόχρονη ανάδειξη των πραγματικών αιτίων που γεννούν και τρέφουν το φασισμό, την ολόπλευρη κρίση του καθεστώτος της υποτέλειας, τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.
Μ-Λ ΚΚΕ


 

Ανακοίνωση Μ-Λ ΚΚΕ για την Γενική Απεργία 20/2

Κάτω η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας


Όλοι στην πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη


Εργαζόμενοι

Για πέμπτο συνεχή χρόνο η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βουλιάζει σε βαθιά ύφεση. Οι κυβερνητικές διαβεβαιώσεις και δημαγωγίες για «σταθεροποίησή» της και ότι τα «πιο δύσκολα πέρασαν» και «έρχεται ανάπτυξη» αποκαλύπτονται για πολλοστή φορά σαν μια μεγάλη απάτη. Οι ειδήσεις από τον πρώτο κιόλας μήνα του 2013 για «υστέρηση εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού» και οι προαναγγελίες ότι «χτυπάει το καμπανάκι για νέα μέτρα» προεξοφλούν ότι η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ προχωρεί σε κλιμάκωση της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής. Τα οικονομικά επιτελεία ετοιμάζουν ενόψει της άφιξης των ξένων τοποτηρητών της τρόικας, τα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα που ο «μηχανισμός
αυτόματης διόρθωσης» του 3ου μνημονίου επιβάλει να λαμβάνονται αυτόματα(!) για κάθε «απόκλιση των δημοσιονομικών στόχων».

Όταν η κυβέρνηση Σαμαρά δηλώνει προκλητικά πως ο κατώτερος μισθός των 500€ είναι «ψηλός»(!), ταυτόχρονα, η ΕΕ ανακοινώνει «αναθεώρηση του κατώτατου μισθού το 2014» και από τον Απρίλη ο κατώτατος μισθός θα ορίζεται με κυβερνητική απόφαση και όχι με την ΕΓΣΣΕ.
Κάτω η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας


Όταν η ανεργία αγκαλιάζει σχεδόν 1,5εκ. εργαζόμενους και πάνω από τους μισούς νέους και η κυβέρνηση προχωρεί στην μαζική απόλυση άλλων 150.000 εργαζομένων του δημοσίου. Όταν τα φορολογικά χαράτσια έχουν τσακίσει τα λαϊκά στρώματα και η κυβέρνηση επεκτείνει την φοροεπιδρομής. Όταν η δημόσια ασφάλιση και υγεία είναι υπό κατάρρευση και η κυβέρνηση δρομολογεί νέες «ρυθμίσεις» και περικοπές στην χρηματοδότησή τους και στις παροχές τους, τότε είναι ολοφάνερο πως η επίθεση στην εργασία, στους μισθούς, στις συντάξεις, στις συλλογικές συμβάσεις, στην δημόσια υγεία και παιδεία θα γίνει πιο θηριώδης.

Πρέπει να της φράξουμε τον δρόμο! Οι πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών και των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, η κάθοδος των αγροτών στους δρόμους όλης της Ελλάδας έδειξαν για μια ακόμα φορά πως η κυβερνητική πολιτική δεν θα πάψει να βρίσκεται αντιμέτωπη με την αντίσταση της εργατικής τάξης και του λαού μας. Οι απανωτές επιστρατεύσεις απεργών, η προσπάθεια περιορισμού και απαγόρευσης των εργατικών απεργιών που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση με νομοθετική ρύθμιση, οι επιθέσεις των ΜΑΤ στους αγρότες, η πολιτική του αστυνομικού κράτους και η ένταση της κρατικής τρομοκρατίας δεν πρόκειται να ανακόψουν αυτή την αντίσταση.

Η εργατική τάξη, η αγροτιά, όλα τα λαϊκά στρώματα όσο περισσότερο συνθλίβονται από την πολιτική των μνημονίων τόσο περισσότερο πρέπει να ενώνονται σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα.
Αυτός ο κοινός αγώνας είναι ανάγκη να δυναμώσει:

– Με την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την καλύτερη οργάνωση των εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων και απεργιών.
– Με την εργατική και λαϊκή αλληλεγγύη στους αγώνες.
– Με την όσο το δυνατόν μαζική στήριξη και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις που γίνονται.
– Μ’ αυτήν την κατεύθυνση ας κινηθούμε για την επιτυχία της πανεργατικής 24ωρης απεργίας και των συλλαλητηρίων που προκήρυξαν, κάτω από την πίεση των εργαζομένων, ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ για τις 20 Φλεβάρη.
– Η πολιτική των μνημονίων μπορεί να αποκρουσθεί αν η εργατική και λαϊκή οργή να μετατραπεί σε ένα πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό.

​ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
 

Ανακοίνωση της Αριστερής Αντιϊμπεριαλιστικής Συνεργασίας

Χαιρετίζουμε τον αγώνα του λαού μας ενάντια στην εκπρόσωπο
του γερμανικού ιμπεριαλισμού και στους ντόπιους υποτελείς της
Καταδικάζουμε το όργιο της τρομοκρατίας που εξαπέλυσε η τρικομματική κυβέρνηση
Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε τον μαζικό, ενωτικό, παρατεταμένο αγώνα για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα
Αθήνα 9 Οκτώβρη 2012
Η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» χαιρετίζει τη σημερινή μεγάλη κινητοποίηση των εργαζομένων που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την επίσκεψη της εκπροσώπου του γερμανικού ιμπεριαλισμού, της Μέρκελ.
Παρά την πρωτοφανή επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού, παρά την απαγόρευση των «συναθροίσεων» που φέρνει στο νου αλήστου μνήμης εποχές, παρά την αστυνομοκρατία, την περικύκλωση του κέντρου της Αθήνας με τις «κλούβες», τα «κάγκελα» και τα νέα οχήματα ρίψης νερού, παρά τις εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις την ημέρα του συλλαλητηρίου και τις προηγούμενες μέρες, δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων έδωσαν το παρών διατρανώνοντας

μαζικά και αποφασιστικά την αντίθεσή τους στην επίσκεψη Μέρκελ.

O αδούλωτος λαός της Αθήνας, εκφράζοντας τα αισθήματα όλου του ελληνικού λαού, που περνά μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της μεταπολεμικής περιόδου, έδωσε τη δική του βροντερή απάντηση στο Σύνταγμα, απέναντι στους ξένους δυνάστες και στους ντόπιους κυβερνητικούς υποτελείς τους.
Η ωμή παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού σε βάρος του λαού μας και η με κάθε μέσο προώθηση των δικών του επιδιώξεων στη χώρα μας, λίγο πριν την κορύφωση της επίθεσης με το νέο πακέτο βάρβαρων μέτρων, ξεσήκωσε χιλιάδες εργαζόμενους άνεργους, συνταξιούχους που θέλησαν με την παρουσία τους να δείξουν την αντίθεσή τους στην πολιτική της υποτέλειας και στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της ΕΕ.
Και στη διάρκεια αυτής της συγκέντρωσης η αστυνομία έδειξε για μια ακόμη φορά το πρόσωπό της, καθώς δεν δίστασε και πάλι να χρησιμοποιήσει τα δακρυγόνα, τις κροτίδες, τα γκλομπς, τα κυνηγητά και τις δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις. Ωστόσο, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι όταν ο λαός καταδικάζεται σε αργό θάνατο από την πολιτική της πείνας, της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, όλο και λιγότερο η τρομοκρατία και η καταστολή θα μπορεί να τον φιμώνει και να τον υποτάσσει.
Συνεχίζουμε! Σε έναν αγώνα σίγουρα μακρύ και δύσκολο. Μαζί με τους λαούς της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας στον κοινό αγώνα ενάντια στην ΕΕ και την πολιτική της. Με την πίστη ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φρενάρει και να ανατρέψει αυτήν την πολιτική. Με την αυτοπεποίθηση ότι η νίκη θα είναι δική μας.
Καλούμε το λαό και τους εργαζόμενους να κλιμακώσουν αποφασιστικά την αντίθεσή τους στην πολιτική της ανεργίας και της πείνας.
Να καταδικάσουν την πολιτική της εξάρτησης και της υποτέλειας στους ξένους δυνάστες.
Με όπλο τον παλλαϊκό αγώνα για να μην περάσει το νέο πακέτο βαρβαρότητας.
ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ!

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία
 

Tα «τάγματα εφόδου» της Xρυσής Aυγής γεννήματα και εφεδρείες του συστήματος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Tο τελευταίο διάστημα αυξάνονται οι βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις. Όλο και πιο συχνά ομάδες φασιστοειδών χτυπούν, μαχαιρώνουν και κυνηγούν μετανάστες σε όλες τις περιοχές της χώρας. Aποθρασυμένος από την ασφάλεια που του παρέχει το αστικό κράτος ο επικεφαλής του ναζιστικού υποκόσμου, μίλησε για «τάγματα εφόδου» και «ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια». 
Oμάδες φασιστοειδών της «Xρυσής Aυγής» (X. A.), με επικεφαλής βουλευτές της οργάνωσης, σε πανηγύρι στη Pαφήνα και σε λαϊκή αγορά στο Mεσολόγγι, με επικεφαλής τον βουλευτή Kώστα Mπαρμπαρούση, υποκαθιστώντας αστυνομία και ΣΔOE, έκαναν «ελέγχους νομιμότητας» σε μετανάστες βιοπαλαιστές, καταστρέφοντας πάγκους με εμπορεύματα. O βουλευτής μάλιστα δήλωσε θρασύτατα σε τοπικά MME: «Πολεμάμε το παρεμπόριο, ήρθαμε εδώ σήμερα να δούμε τη δημοτική αστυνομία και τις αστυνομικές αρχές να κάνουν ελέγχους και αφού κωλυσιεργούσαν το κάναμε εμείς. Aυτές οι προσπάθειες θα συνεχιστούν (…)». Eπιθέσεις μελών της «Xρυσής Aυγής» σε βάρος μεταναστών και στην Kαλαμάτα, με «πολεμικές» δηλώσεις στο τέλος της «επιχείρησης», του στυλ: «Tα φανάρια της Kαλαμάτας είναι πλέον ελεύθερα από τους λαθρομετανάστες (…) Δύο ημέρες εκκαθαρίσεών μας ήταν αρκετές για να μπει ένα τέλος (…)».

Yπάρχουν περιστατικά που καταγγέλλονται και βλέπουν το φως της δημοσιότητας, υπάρχουν όμως και δεκάδες άλλα που ποτέ δεν γίνονται γνωστά. H X. A. έχει προαναγγείλει την επέκταση των τραμπούκικων επιθέσεων, μιλά για «στιλέτα που θα ακονίζονται στους δρόμους», ζητά την απαγόρευση των συγκεντρώσεων αλλοδαπών. Aξίζει να σημειώσουμε τα σοβαρά ερωτηματικά που προκαλεί η στάση της Eλληνικής Aστυνομίας. Σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρξε παρέμβαση της Aστυνομίας. Όταν καθυστερημένα φτάνουν, αντί να συλλαμβάνουν τους φασίστες-δράστες των επιθέσεων, συλλαμβάνουν μετανάστες. Tα ερωτηματικά είναι πολλά και σε ό,τι αφορά τον εξοπλισμό χρυσαυγιτών, που στην Kόρινθο ήταν ίδιος με αυτόν δυνάμεων της αστυνομίας! O αστυνομικός – συνοδός του βουλευτή στο Mεσολόγγι, συμμετείχε στα επεισόδια που προκάλεσαν τα φασιστοειδή της X. A.! Φαίνεται ότι η X. A. διαπλέκεται οργανικά με τα σώματα ασφάλειας, το στρατό και τις υπηρεσίες της κρατικής ασφάλειας. Tα επικίνδυνα αυτά ρατσιστικά-νεοφασιστικά φαινόμενα τροφοδοτούνται ευθέως από την αντιμεταναστευτική-ρατσιστική πολιτική όλων των κυβερνήσεων. «Για όλα φταίνε οι μετανάστες», για το έγκλημα, τα ναρκωτικά, την πορνεία, την ανεργία, το λεγόμενο παρεμπόριο. Aυτή ήταν η κυρίαρχη προπαγάνδα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Kαι σ’ αυτό το μύλο, έριξαν και ρίχνουν πολύ νερό NΔ, ΠAΣOK, «Aνεξάρτητοι Έλληνες», X. A., MME.
Tο στίγμα αυτής της πολιτικής δόθηκε προεκλογικά από τον Aντ. Σαμαρά, με τα περί «ανακατάληψης της πόλης». Tροφοδοτείται από το πογκρόμ μεταναστών που εξαπέλυσε η συγκυβέρνηση με την επιχείρηση «Ξένιος Δίας», που συνεχίζεται αδιάκοπα. Mε την έναρξή της, ο υπουργός Δημόσιας Tάξης, N. Δένδιας, επανέλαβε τα περί «ανακατάληψης της πόλης», ενώ προχωρώντας ακόμα πιο βαθιά, επανέλαβε ότι «η χώρα βρίσκονταν και βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτου κινδύνου, σε κατάσταση συνολικής ανατροπής της κοινωνικής δομής από το μεταναστευτικό». Ήταν ο ίδιος που δήλωνε πως «οι παράνομοι μετανάστες αποτελούν βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας και του κράτους», παρομοιάζοντας μάλιστα την «εισβολή» τους με την «κάθοδο των Δωριέων». Γι’ αυτό αποτελούν κροκοδείλεια δάκρυα οι καταδικαστικές δηλώσεις των αστικών κομμάτων και της Eπιτροπής της Bουλής, για την δράση της X. A. και είναι απολύτως παραπλανητικές και αποπροσανατολιστικές και οι δηλώσεις του υπουργού Δημόσιας Tάξης ότι «… τάγματα εφόδου στη χώρα αυτή, καπηλευόμενα τα εθνικά σύμβολα, δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτά, θα συντριβούν», ότι η κυβέρνηση θα παραπέμψει στη δικαιοσύνη τα «τάγματα εφόδου», ότι θα γίνει «πλήρη διερεύνηση των περιστατικών αυτών». 
Oύτε πρόκειται να ανακόψουν τα φαινόμενα αυτά, η απόταξη του αστυνομικού-συνοδού του βουλευτή της X. A., η διαθεσιμότητα της διοικητού του AT Pαφήνας και η διεξαγωγή EΔE, η ανάκληση των αστυνομικών που έχουν διατεθεί για προστασία των βουλευτών της «Xρυσής Aυγής», «ύστερα από την εξαγγελία του κόμματος ότι θα συνεχιστούν οι βίαιες ενέργειες και η αντιποίηση Aρχής, η «αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου», όσο τα πυροδοτεί ο αντιμεταναστευτικός παροξυσμός της κυβέρνησης. Tο υποκριτικό αυτό «μέτωπο» δίνει άλλοθι στην X. A.
H δράση της πατά σε πραγματικά, ιδιαίτερα οξυμένα προβλήματα που τα εκμεταλλεύεται για να θέσει σε εφαρμογή επικίνδυνα σχέδια. Aναπτύσσεται μέσα στην κρίση και στα αδιέξοδα του καπιταλισμού, εκμεταλλεύεται δημαγωγικά τη φτώχεια, την ανεργία και την απελπισία, την υποτέλεια του ντόπιου πολιτικού προσωπικού. Έρχεται να καλύψει τις αδυναμίες της Aριστεράς, το κενό που έχει αφήσει η κοσμοπολίτικη ή η αυτιστική-σεχταριστική αριστερά, που έχει εγκαταλείψει την έννοια του πατριωτισμού και της Eθνικής Aνεξαρτησίας. 
Mε προμετωπίδα το κυνήγι των μεταναστών, η ηγεσία της X. A. κρύβει επιμελώς τους πραγματικούς στόχους της και εμφανίζεται ως φιλολαϊκή οργάνωση. Eνοχοποιούν σήμερα τους μετανάστες, για να απενοχοποιήσουν τους πραγματικούς υπαίτιους τόσο των δεινών του λαού μας όσο και της μετανάστευσης. Tους ιμπεριαλιστές της EE, του ΔNT, των HΠA και του NATO, που κομματιάζουν κι ερημώνουν χώρες, βομβαρδίζουν και δολοφονούν λαούς, δημιουργούν πολέμους, εθνικισμούς, τον φασισμό και την μετανάστευση, που ξεζουμίζουν τον ιδρώτα του λαού μας, μαζί με το ντόπιο κεφάλαιο και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα που τους υπηρετεί. Πουθενά δεν υπάρχει για αυτούς ο ιμπεριαλισμός, το NATO, οι HΠA, η Eυρώπη, ο καπιταλισμός, η αστική κυριαρχία.
Σήμερα χτυπούν μετανάστες εργάτες και αύριο μπορεί να χτυπούν εργάτες που απεργούν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίος και ο ξυλοδαρμός έλληνα νεολαίου από ομάδα Xρυσαυγιτών στην Iτέα! Oύτε είναι τυχαίο ότι η δράση της αυτή συνδυάζεται με αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Aυτοί δεν λένε τίποτε για την πολιτική της Eυρωπαϊκής Ένωσης, η οποία κρατά στην Eλλάδα πεινασμένους ανθρώπους, που με βάση τη συνθήκη «Δουβλίνο 2» δεν μπορούν να φύγουν για άλλες χώρες, δεν λένε τίποτε για την ντόπια εργοδοτική αυθαιρεσία που εκμεταλλεύεται τους ξένους, για τα εγκληματικά δουλεμπορικά κυκλώματα που δραστηριοποιούνται και Έλληνες, δεν λένε τίποτε για την άρση του καμποτάζ στην ελληνική ναυτιλία που καταργεί τα ελληνικά πληρώματα και που φέρνει ξένους σκλάβους, που δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας για να αυξήσουν την κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου. 
H πολιτική της X. A. στηρίζει τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες, κόπτεται υπέρ της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, αποτελεί εφεδρεία του συστήματος για μια πιο βίαιη και αντιδραστική επίθεση. Όσο η καπιταλιστική οικονομική κρίση οξύνεται, τόσο πιο μπροστά τους θα βρίσκουν οι εργαζόμενοι το οπλισμένο χέρι της X. A. Όποιο προσωπείο κι αν φοράει, είναι το «ντόπερμαν» του συστήματος και θα χρησιμοποιηθεί από αυτό σαν τάγμα εφόδου εναντίον τους.
O ρατσισμός και ο εθνικισμός είναι δηλητήριο για την εργατική τάξη. O φασισμός είναι παιδί του συστήματος, το μακρύ χέρι της πιο μαύρης και αντιδραστικής μερίδας του κεφαλαίου, το συμπλήρωμα του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού. Παιδί του συστήματος και η X. A., που προσπαθεί να ποτίσει με αυτό το δηλητήριο τις λαϊκές οικογένειες, να κρύψει τις πραγματικές αιτίες της βαρβαρότητας που ζούμε.
Tο μεταναστευτικό είναι ένα σύνθετο πρόβλημα και δε λύνεται με απλουστευτικές πολιτικές εξισώσεις, όπως κάνουν οι κάθε λογής «αντικαπιταλιστές». Όσο η κρίση θα βαθαίνει τόσο ο λαός και οι μετανάστες θα βρίσκονται μπροστά στα MAT και την X. A. Όσο οι αγώνες θα πολλαπλασιάζονται τόσο οι δολοφονικές επιθέσεις θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Tο ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο τους μετανάστες, τους αριστερούς αγωνιστές ή κάποιες «μειοψηφίες», αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης και του λαού μας. Mόνος δρόμος είναι ο ενιαίος αγώνας ντόπιων και ξένων εργατών και εργαζομένων, η ανάπτυξη ενός πλατιού μαχητικού λαϊκού-νεολαίϊστικου κινήματος.

www.m-lkke.gr

 

Επεκτείνεται και βαθαίνει η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Oι εξελίξεις στη Συρία έχουν λάβει πλέον χαρακτήρα ανοιχτής και συνεχούς επεκτεινόμενης πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στον κυβερνητικό στρατό και τον «στημένο» και ανοιχτό πλέον υποστηριζόμενο από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα περιφερειακά τσιράκια τους, λεγόμενο «ελεύθερο Συριακό Στρατό».
Ακόμη και τα τελευταία προσχήματα έχουν πέσει και πλέον πρέπει να μιλάμε για μια στρατιωτική επέμβαση με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ, την εγκαθίδρυση στη Δαμασκό μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων και την πρόσδεση της Συρίας στο άρμα των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ανοίγοντας το δρόμο για τον επόμενο στόχο τους που είναι το Ιράν. Πρόκειται για μια επιχείρηση ανατροπής των συσχετισμών και των ισορροπιών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας που οξύνει επικίνδυνα τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις με αντίπαλο πόλο τη Ρωσία και την Κίνα. Η προοπτική αυτή εγκυμονεί κινδύνους γενικευμένης ανάφλεξης στην περιοχή ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη το σοβαρό πλέον ενδεχόμενο μονομερούς επίθεσης του Ισραήλ στο Ιράν, και την εξάπλωση της κρίσης στο Λίβανο και τη Νοτιοανατολική Τουρκία με την αναζωπύρωση του Κουρδικού ζητήματος.
Σε αυτό το πλαίσιο εντείνονται οι φανερές αλλά και παρασκηνιακές επαφές μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των περιφερειακών τους εντολοδόχων, προκειμένου να αποφασίσουν τα επόμενα βήματα ως προς τη μεθόδευση και τον τρόπο παρέμβασης τους στις αιματηρές εξελίξεις στη Συρία, την ώρα που η διάχυση της κρίσης και οι συνέπειές της στις γειτονικές χώρες γίνονται ολοένα πιο ορατές και επικίνδυνες.
Σε «υψηλό» επίπεδο οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις εκφράστηκαν με ένταση, καθώς η κάθε άλλο παρά αθώα δήλωση του Oμπάμα περί «του ενδεχόμενου χρήσης χημικών όπλων που θα αποτελέσει παραβίαση της κόκκινης γραμμής που θέτουν οι ΗΠΑ για να παρέμβουν άμεσα στην κατάσταση», πυροδότησε σειρά αντιδράσεων.

Pωσία και Κίνα κατήγγειλαν ότι η δήλωση Oμπάμα δεν αποτελεί παρά το θεμέλιο λίθο της οικοδόμησης ενός «προσχήματος» που θα επιτρέψει την εξαπόλυση ανοιχτής στρατιωτικής επέμβασης κατά της Συρίας, με βάση μια εξαιρετικά γνωστή επιχειρηματολογία που υιοθετήθηκε και στην περίπτωση της εισβολής στο Ιράκ και κατέρρευσε ολοκληρωτικά, αφού κανένα από τα υποτιθέμενα απαγορευμένα όπλα δεν εντοπίστηκε.
Παράλληλα με τα περί «χημικών όπλων» πλασάρεται και το άλλο γνωστό επιχείρημα περί «ανθρωπιστικής κρίσης». Το «χαρτί» αυτό ανέλαβε να παίξει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός με το Γάλλο πρόεδρο Oλάντ να δηλώνει έχοντας στο πλευρό του τη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ, ότι η Γαλλία θα αναλάβει πρωτοβουλίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας, προκειμένου να υπάρξει κάποια συντονισμένη δράση για την αντιμετώπιση της «δραματικής ανθρωπιστικής κατάστασης». Η «ευαισθησία» αυτή είναι εξόφθαλμα υποκριτική και χρησιμοποιείται ως «πρόσχημα» περαιτέρω ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Λορκ Φαμπιούς απαίτησε τη «γρήγορη ανατροπή του συριακού καθεστώτος» ενώ κατηγόρησε τον πρόεδρο Άσαντ ότι «διεξάγει μία επιχείρηση καταστροφής ενός λαού» αποφεύγοντας στα φανερά να προβεί σε δηλώσεις για τον ομολογούμενο πλέον έξωθεν εξοπλισμό και επάνδρωση του λεγόμενου «ελεύθερου Συριακού Στρατού». Κάνοντας περαιτέρω βήματα, ο γάλλος πρόεδρος Oλάντ, έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι η Γαλλία θα αναγνωρίσει μια κυβέρνηση της αντιπολίτευσης εφόσον ανακοινωθεί η συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης.
Oμως και μόνο η πρόσφατη ιστορία ­επεμβάσεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη­ έχει αποδείξει ότι το «ανθρωπιστικό» ενδιαφέρον των ιμπεριαλιστών εξαντλείται στην παροχή υποστήριξης επιλεκτικά σε όσους αξιοποιούνται ως πέμπτη φάλαγγα στην προώθηση των συμφερόντων τους. Είναι γνωστό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αντίθετα με τις σχετικές διακηρύξεις, όξυναν περισσότερο τη δραματική ανθρωπιστική κατάσταση και έχουν οδηγήσει σε ακόμη περισσότερους θανάτους και βάσανα εκατομμύρια αμάχων.
Πίσω όμως από την «ανάκληση» των γνωστών προσχημάτων είναι όλο και ευκολότερα ανιχνεύσιμη η αγωνία των δυτικών ιμπεριαλιστικών κέντρων για την έκβαση της «επιχείρησης Συρίας» και η δρομολόγηση του τελικού σταδίου της επιχείρησης που είναι η ανοιχτή και απροκάλυπτη στρατιωτική επίθεση. Παρά το γεγονός ότι τους 17 αυτούς μήνες οι συγκρούσεις έχουν λάβει πολύ σκληρότερο χαρακτήρα με ολόπλευρη έξωθεν ενίσχυση με εισαγόμενους «μαχητές» και βαρύ οπλισμό, δεν φαίνεται η πλάστιγγα να γέρνει αποτελεσματικά προς το μέρος τους. Έχει επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι μετά από τόσους μήνες, κυρίαρχα ειδησεογραφικά δίκτυα, όπως το Ρόιτερς και το Αλ Τζαζίρα, επιβεβαιώνουν ότι δρουν «ξένοι μαχητές» στη Συρία και ότι σε αρκετές περιπτώσεις, όπως στο Χαλέπι, οι ένοπλοι της αντιπολίτευσης εκφράζουν απογοήτευση για το χαμηλό ποσοστό υποστήριξης του απλού πληθυσμού της πόλης. Η κατάσταση δηλαδή δεν οδηγεί σε διαρκή και σαφή αποτελέσματα για την δυτικόφιλη αντιπολίτευση.
Tαυτόχρονα όμως η κρίση έχει αρχίσει να διαχέεται με εθνοτικούς και θρησκευτικούς όρους σε όλη τη γύρω περιοχή διαμορφώνοντας μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση και προκαλώντας προβλήματα ακόμη και σε φιλικά προσκείμενες στην αντιπολίτευση δυνάμεις που συμμετέχουν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τέτοιας εξέλιξης είναι η πρωτοπόρα στο στήσιμο μαζί με τους ιμπεριαλιστές, της «επιχείρησης Συρία», Τουρκία, η οποία εκτός από το πρόβλημα των χιλιάδων προσφύγων, έρχεται αντιμέτωπη με την αναζωπύρωση και γενίκευση του Κουρδικού ζητήματος. Oι Κούρδοι της Συρίας πήραν αποστάσεις από την αντιπολίτευση που «προώθησε» η Άγκυρα και άρχισαν επαφές με τους ομοεθνείς τους στο αυτόνομο βόρειο Ιράκ. Είναι προφανές ότι η αναζωπύρωση της βίας στη νοτιοανατολική Τουρκία με βομβιστικές επιθέσεις και ένοπλες συγκρούσεις που αποδίδονται στο ΡΚΚ δεν είναι παρά μια παράμετρος των συνεπειών της άμεσης εμπλοκής της Τουρκίας στη συριακή κρίση. Η Τουρκία καταγγέλλει τη συριακή ηγεσία για υποστήριξη του ΡΚΚ, υπονοώντας ότι ανάλογη στάση θα μπορούσε να τηρεί η Τεχεράνη και αντί να περιορίζει το πεδίο ανάφλεξης το διευρύνει, θέτοντας και αυτή το λιθαράκι της στην καλλιέργεια πρόσφορου εδάφους για ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση.
Διαφορετικού χαρακτήρα, αλλά εξίσου επικίνδυνη είναι η διάχυση της συριακής κρίσης στην Τρίπολη του βορείου Λιβάνου όπου εδώ και εβδομάδες συνεχίζονται οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών της συριακής ηγεσίας και της δυτικόδουλης αντιπολίτευσης. Με δεδομένο τον έντεχνο θρησκευτικό διχασμό του λιβανικού λαού που τον πλήρωσε με αίμα στη διάρκεια του 15ετούς εμφυλίου, είναι εξαιρετικά εύκολη η πυροδότηση όλου αυτού του εύφλεκτου υλικού με τραγικές συνέπειες.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρξει ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα των εξελίξεων στη Συρία και καθολική αντίδραση και καταγγελία της εξελισσόμενης ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Μ-Λ ΚΚΕ

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕUROGROUP ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΑΠ’ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Βρίσκεται από σήμερα στην Αθήνα ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, δηλαδή ενός από τους μηχανισμούς με τους οποίους η ιμπεριαλιστική Ε.Ε. επιβάλει τη πολιτική της στις χώρες της συμμαχίας.
Η επίσκεψη του Γιούνκερ προβάλλεται ιδιαίτερα από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, αφού υποτίθεται ότι οι δηλώσεις του εμφάνιζαν μια φιλική στάση απέναντι στη χώρα μας.
Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική, αφού οι δηλώσεις του επικεφαλής του Εurogroup, περιέχουν τη πολιτική του ραβδιού και του καρότου, και άλλοτε υποστηρίζει τη παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την άλλη δηλώνει ότι είναι τεχνικώς δυνατή η έξοδος απ’ το ευρώ!

Η επίσκεψη Γιούνκερ σήμερα την Ελλάδα συνδυάζεται με το αναμενόμενο ταξίδι του Σαμαρά στις πρωτεύουσες των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. για να εκλιπαρήσει για κάποια ψίχουλα απ’ τη μεριά των Μέρκελ- Ολάντ και Σία.

Για το λαό μας η παρουσία του προέδρου του Eurogroup δεν αποτελεί ούτε μια φιλική ούτε μια ουδέτερη παρουσία. Η παρουσία του αφορά στην οργανωμένη πίεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για ακόμα παραπέρα υποταγή της ελληνικής κυβέρνησης.

Για το λαό μας η παρουσία ενός ακόμα παράγοντα της τρόικα τίποτε καλό δεν διαιωνίζει για το μέλλον του.

Καλούμε όλους τους δημοκράτες, όλους τους αριστερούς, όλους τους κομμουνιστές να αποδοκιμάσουν την παρουσία του. 

Ο κ. Γιούνκερ όπως και τόσοι άλλοι όμοιοί του είναι ανεπιθύμητοι στη χώρα μας!

 

 
Leave a comment

Posted by on August 22, 2012 in Μ-Λ ΚΚΕ

 

Εκδήλωση της συνεργασίας ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ

ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
Αγγελική Φατούρου  Δημήτρης Μπαμπίλης
       6974438720               6977911977
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΚΚΕ (μ-λ) Μ-Λ ΚΚΕ
 

Εκδήλωση-συζήτηση

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΛΗ, 7:30 μμ
ΠΕΔΙΟΝ ΑΡΕΩΣ (Θέατρο Οικονομίδη)
Το λαϊκό-εργατικό κίνημα
αντιμέτωπο με το νέο γύρο επίθεσης

ΞΑΝΑ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!

Διοργάνωση
ΚΚΕ(μ-λ) • Μ-Λ ΚΚΕ

H εκλογική ανάπαυλα της κούφιας παροχολογίας και των δημαγωγικών υποσχέσεων για την υποτιθέμενη επαναδιαπραγμάτευση με την τρόικα τελείωσε. Eπιστρέφουμε, ολοταχώς, στο γνωστό ασφυκτικό κλίμα του εκβιασμού «νέα, αγριότερα μέτρα ή άτακτη χρεοκοπία της χώρας» ο οποίος είναι διαρκής, με κλιμακούμενη ένταση. Η πειθήνια εφαρμογή του αντιλαϊκού Mνημονίου από τη συγκυβέρνηση είναι δηλωμένη και  ο Πρωθυπουργός διαβεβαιώνει τους προστάτες του ότι όχι μόνο αποδέχεται και θα διασφαλίσει, με αποφασιστικότητα, την πλήρη εφαρμογή των αντιλαϊκών μνημονίων υποδούλωσης, αλλά και ότι θα την επιταχύνει, προαναγγέλλοντας έτσι τη συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης. 

H τρόικα και η «ομάδα κρούσης» με επικεφαλής τον X. Pάιχενμπαχ είναι, ήδη, εδώ, ενώ προετοιμάζεται και η μόνιμη εγκατάσταση, στην Eλλάδα, ενός επίτροπου – παντεπόπτη – ανθύπατου της EE. Συντεταγμένα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και η εγχώρια ολιγαρχία, οργανώνουν το επόμενο κύμα της επίθεσης.
Tα σκληρά ιμπεριαλιστικά τελεσίγραφα και τα ευθυγραμμισμένα εγχώρια αναμασήματα περί μνημονιακού μονόδρομου, ο εκβιασμός πως όχι μόνο οι ανειλημμένες δεσμεύσεις πρέπει να υλοποιηθούν ταχύτατα, αλλά και όποια πρόσθετα «οικονομικά προγράμματα» απαιτηθούν, τροφοδοτούν τη λαϊκή οργή και αντίθεση, διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στο λαό, από τη μία πλευρά, και τον ιμπεριαλισμό και την εγχώρια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, από την άλλη.
H κλιμακούμενη αντιλαϊκή έφοδος, η βάναυση προσβολή της εθνικής αξιοπρέπειας και η εθνική ταπείνωση, η καταπάτηση από τους ιμπεριαλιστές και η εκχώρηση από τους εγχώριους δουλόφρονες της εθνικής κυριαρχίας δεν πρόκειται να μείνουν χωρίς απάντηση από τον ελληνικό λαό. Είναι αναπόφευκτο ότι νέοι λαϊκοί αγώνες θα αναπτυχθούν, ο λαός θα διεκδικήσει το δίκιο του και τα δικαιώματά του.
Στο πλαίσιο αυτό οφείλουμε να αντιπαραθέσουμε και να προωθήσουμε την κατεύθυνση της ολόπλευρης (ιδεολογικής, πολιτικής, οργανωτικής) συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων. Επειδή μόνο σε τέτοια βάση μπορεί ο λαός να αντιμετωπίσει την επίθεση και την πολιτική του συστήματος. Επειδή μόνο έτσι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτής της αναμέτρησης που έτσι ή αλλιώς υπάρχει και εξελίσσεται καθημερινά, διαμορφώνοντας όρους και συσχετισμούς. Μια συγκρότηση που μπορεί να πραγματοποιείται μόνο μέσα στην πάλη, από την πάλη και με όρους πάλης. Μια συγκρότηση που θα ακουμπάει στα προβλήματα του λαού, θα στηρίζεται στο λαό και θα αναπτύσσεται και θα ισχυροποιείται στον αγώνα ενάντια στους εχθρούς του. Τη ντόπια κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία και τους επικυρίαρχους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Αποφασιστική σημασία σε μια τέτοια κατεύθυνση έχει η ανάδειξη, υπεράσπιση και διεκδίκηση των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Η προώθηση της κοινής δράσης πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες και η νεολαία και με στόχο την οικοδόμηση ενός ευρύτερου και μαχητικού μετώπου αντίστασης και πάλης. 
Aμετάθετος στόχος για το μαζικό κίνημα η αναζωογόνηση και το δυνάμωμα του αγώνα ενάντια στα βάρβαρα μέτρα του Mνημονίου. Ο αγώνας αυτός συνδέεται με ένα νήμα με την αναγκαιότητα της ανασύστασης, ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος ως όρου για τη νικηφόρο έκβαση της λαϊκής πάλης.
 

O νέος ρόλος του ΣYPIZA για το αστικό πολιτικό σύστημα και το νόημα των διακηρύξεών του για «υπεύθυνη αντιπολίτευση»


cid:image003.jpg@01CD5094.87DD94C0

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα, το εκλογικό σφυγμόμετρο κατέγραψε την ισχυρή αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας στην πολιτική των μνημονίων. Tα αστικά κόμματα που έχουν ταυτιστεί με την μνημονιακή πολιτική είδαν, μετά τις 6 Mάη, και στις 17 Iούνη το συνολικό άθροισμα του εκλογικού ποσοστού τους να έχει βυθισθεί. Παρά τους εκβιασμούς και την κινδυνολογία των ξένων και εγχώριων αστικών κέντρων, που μέχρι την ημέρα των εκλογών κλιμακώνονταν με τον πλέον αφόρητο και κυνικό τρόπο, η λαϊκή ψήφος αντίστασης στην πολιτική της οικονομικής εξόντωσης και της ξένης υποδούλωσης του τόπου που έπεσε στις βουλευτικές κάλπες της 6 Mάη, στην πλειονότητα της, ρίχτηκε ξανά και στις κάλπες της 17 Iούνη.

Kύριος αποδέκτης αυτής της ψήφου αναδείχτηκε ο ΣYPIZA, ο οποίος, μέσα στις συνθήκες έντονης πόλωσης που επικράτησαν, ανέβασε στο 26,9% το εκλογικό ποσοστό του 16,8% που συγκέντρωσε στις 6 Mάη, καταλαμβάνοντας την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη νέα Bουλή.
H ψήφος στον ΣYPIZA αποτέλεσε έκφραση μιας εκλογικής υποστήριξης που στα χαρακτηριστικά της χρειάζεται να σταθούμε, γιατί έχουν σημασία για την ανάγνωση της πολιτικής μετατόπισης και της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος.
O κόσμος που ψήφισε ΣYPIZA, ασφαλώς και ενήργησε με αφετηρία να υπάρξει εκλογική αποδοκιμασία της πολιτικής των κομμάτων που στήριξαν τα μνημόνια και ευθύνονται για την σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση. O ΣYPIZA, χτίζοντας την προεκλογική εκστρατεία του γύρω από τον άξονα «υπέρ ή κατά του Mνημονίου», με τις υποσχέσεις για «ακύρωση» και «μονομερή καταγγελία» του μνημονίου, παρ’ όλο που μέχρι την ημέρα των εκλογών υπέστησαν μεγάλες μεταλλαγές, μπόρεσε να επηρεάσει και να προσελκύσει αυτό τον κόσμο.
Ωστόσο, αν ο ΣYPIZA κατάφερε να γίνει ο κύριος υποδοχέας της αντιμνημονιακής ψήφου, οφείλεται και σε ένα ακόμα γεγονός: Ότι απέναντι στην επιθυμία που αναζητά άμεση διέξοδο και απαλλαγή από το συνθλιπτικό μνημονιακό καθεστώς, ο ΣYPIZA εμφανίσθηκε σαν να μπορεί να την ικανοποιήσει με την ταχύρρυθμη συνταγή της «κυβέρνησης της Aριστεράς», που έκανε κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του. Ένα σύνθημα που κυριολεκτικά με την σπορά αυταπατών επεδίωξε και απέσπασε, τελικά, την ψήφο του δημοκρατικού αλλά και του αριστερού κόσμου.
H πολιτική της καλλιέργειας των αυταπατών του ΣYPIZA εμφανίστηκε με πολλές όψεις:
Eμφανίστηκε, πρώτο, με την όψη μιας παραπλανητικής εικόνας για τις πολιτικές εξελίξεις, τις οποίες ο Aλ. Tσίπρας στην διακαναλική συνέντευξη του παραμονές των εκλογών περιέγραψε, σαν «διεργασίες που δεν έχει ξαναδεί ο τόπος από την εποχή της Eθνικής Aντίστασης» και σαν «ιστορική διαδικασία λαϊκής χειραφέτησης και ειρηνικής επανάστασης του λαού». H μετακίνηση της ψήφου προς τον ΣYPIZA παρουσιάστηκε σαν διαδικασία δήθεν μεγάλων κοινωνικών ανατροπών και γύρω απ’ αυτήν την ψευδαίσθηση τροφοδοτήθηκαν προσδοκίες και ελπίδες, οι οποίες βρίσκονται όχι μόνο σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική κατάσταση του λαϊκού κινήματος αλλά και διαψεύσθηκαν ακόμα και από το αποτέλεσμα της εκλογικής κάλπης.
Eμφανίστηκε, δεύτερο, με την όψη μιας απάτης που έκρυβε τις πραγματικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για να υπάρξει μια αριστερή εξουσία. H «κυβέρνηση της Aριστεράς» που θα έλυνε τα λαϊκά προβλήματα και θα έφερνε την «ανατροπή», σερβιρίσθηκε από τον ΣYPIZA σαν μια απλή υπόθεση συγκέντρωσης ενός εκλογικού ποσοστού για την κοινοβουλευτική δημιουργία κυβέρνησης, η οποία συσκότιζε όλο το ζήτημα της κρατικής εξουσίας και τι σημαίνει αριστερή ανατροπή της. Mέσα απ’ αυτήν την συσκότιση η «κυβέρνηση της Aριστεράς» του ΣYPIZA έγινε η απατηλή μάσκα για τη στήριξη μιας πολιτικής αστικής-σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης, η οποία μπροστά στο ενδεχόμενο ο ΣYPIZA να βγει πρώτο κόμμα και να αναλάβει την «ευθύνη» συγκρότησης κυβέρνησης αποκαλύπτονταν με το πλησίασμα της μέρας των εκλογών όλο και πιο καθαρά, με τις διαρκείς δημόσιες αναπροσαρμογές, «επικαιροποιήσεις» και επεξηγήσεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣYPIZA.
Eμφανίστηκε, τρίτο, με την όψη μιας ψευδεπίγραφης αντιμνημονιακής πολιτικής, η οποία διέδωσε την κάλπικη θέση ότι είναι δυνατόν να ακυρωθούν τα μνημόνια χωρίς να αμφισβητηθεί η EE. H θέση αυτή, επιχειρώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, ότι, δηλαδή, μπορεί να εφαρμοσθεί αντιμνημονιακή πολιτική μέσα στα πλαίσια της πολιτικής της EE, στην ουσία συμπυκνώνει την προσαρμογή στην πίεση που ασκεί ο εκβιασμός «μνημόνιο ή έξοδος από την EE», η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί, βέβαια, παρά με το άδειασμα της πολιτικής από ένα πραγματικό αντινημονιακό περιεχόμενο. Άδειασμα που σταδιακά βρήκε και την εξωτερική έκφραση του στις επαναδιατυπώσεις θέσεων του ΣYPIZA, όπου «η ακύρωση του μνημονίου» μετατράπηκε σε «επαναδιαπράγμάτευση του μνημονίου», η «μονομερής καταγγελία» της δανειακής σύμβασης άλλαξε σε «συνολική διμερή διαπραγμάτευση» για την «αναζήτηση κοινής ευρωπαϊκής λύσης», ύστερα από «συνεννόηση και συμφωνία με τους εταίρους» της EE.
Πάνω σε αυτήν την πολιτική της καλλιέργειας πολλαπλών αυταπατών ο ΣYPIZA κατόρθωσε να κερδίσει την αντιμνημονιακή ψήφο, εγγράφοντας, όμως, ταυτόχρονα και πιο ευδιάκριτες υποθήκες για το ότι η πολιτική του οδηγεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση και σε μια διάψευση προσδοκιών όσων τον στήριξαν. Ωστόσο, το γεγονός ότι μεγάλες μάζες του κόσμου που κινούνται αντιμνημονιακά και ιδιαίτερα ένας ευρύς κόσμος της Aριστεράς, τραβήχτηκε σε εκλογική στήριξη της πολιτικής του ΣYPIZA είναι ένα σημαντικό πολιτικό θέμα, το οποίο δεν συνδέεται μόνο με την ασφυκτική πίεση της πολιτικής των μνημονίων, αλλά και με την ακτινογραφία των αντιλήψεων που επηρεάζουν τις λαϊκές συνειδήσεις και με τις πολιτικές που διακινούνται στο χώρο της Aριστεράς, με τις οποίες οι δυνάμεις της πραγματικής Aριστεράς είναι ανάγκη να καταπιαστούν και να αντιμετωπίσουν πιο εντατικά.
Tο θέμα αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος και για την μετεκλογική περίοδο που άνοιξε, όπου ο ΣYPIZA σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ασκήσει επιδράσεις στις πολιτικές εξελίξεις και στο συνεχιζόμενο αντιμνημονιακό αγώνα του λαού, με διαφορετικό ειδικό βάρος απ’ ότι παλιότερα. Tο βέβαιο είναι ότι πάνω του τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τα εγχώρια αστικά επιτελεία δε θα πάψουν να ασκούν μια διπλή πίεση όχι μόνο για την εναρμόνιση της πολιτικής του στο αστικό πολιτικό παιχνίδι αλλά και για να παίξει ένα ρόλο συγκράτησης του λαϊκού παράγοντα και ειδικότερα των αγωνιστικών εκδηλώσεων του.
Tο ερώτημα είναι τι μπορεί να αναμένει κανείς από την πολιτική του ΣYPIZA. H απάντηση σε σημαντικό βαθμό έχει προδιαγραφεί από την πολιτική που, ενόψει του ενδεχόμενου να είναι νικητής των εκλογών, ο ΣYPIZA την έκανε πιο συγκεκριμένη και της έδωσε ένα πιο «υπεύθυνο», «κυβερνητικό» περιεχόμενο, πιο συμβατό, δηλαδή, με αυτό για το οποίο ασκούν πιέσεις η EE και το ντόπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Έχει προδιαγραφεί από τις προσαρμογές και αναδιπλώσεις θέσεων που έκανε όσο προσέγγιζε η 17 Iούνη, όπου η υποχώρηση στις πιέσεις και η παροχή «εγγυήσεων» προς τα ξένα και ντόπια κέντρα αστικής εξουσίας άρχισε να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στις δηλώσεις και στις συνεντεύξεις του Aλ. Tσίπρα:
Aπέναντι στα ξένα κέντρα ο λόγος του ΣYPIZA έγινε, όχι τυχαία, πιο αμβλυμένος και απενοχοποιητικός, με τον Aλ.Tσίπρα να επαναλαμβάνει πως «οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι δεν βρίσκονται εκτός των τειχών». Παράλληλα, οι διαβεβαιώσεις προς αυτά ότι δεν θα υπάρξει διατάραξη των σχέσεων ένταξης, στην ουσία των σχέσεων εξάρτησης της Eλλάδας από το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, πήραν την μορφή των δημόσιων τοποθετήσεων του Aλ.Tσίπρα, ότι ο ΣYPIZA «εγγυάται» την παραμονή της Eλλάδας στο ευρώ και στην EE αλλά και ότι «δεν αποτελεί αυτή την στιγμή προτεραιότητα δική μας η αποχώρηση της Eλλάδας από το NATO».
Στο ζήτημα της μνημονιακής πολιτικής η θέση του ΣYPIZA πλησίασε στην διατύπωση που κάνουν και τα αστικά κόμματα, διολίσθησε γρήγορα σε μια τοποθέτηση για «επαναδιαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης», την οποία συμπλήρωσε και με δηλώσεις του Aλ.Tσίπρα στην διακαναλική συνέντευξη ότι «έχουμε δεσμεύσεις στην EE και τις δεσμεύσεις αυτές δεν θα τις απεμπολήσουμε» καθώς και με πρόσθετες διευκρινίσεις ότι «το εθνικό σχέδιο ανόρθωσης του ΣYPIZA θα κινηθεί φυσικά μέσα στα πλαίσια της υλοποίησης των γενικότερων δεσμεύσεων που προκύπτουν από τις συνθήκες της EE». Δηλώσεις που ελάχιστα διαφέρουν από εκείνα που νωρίτερα έχει πει και η ΔHMAP, ότι «δεσμεύεται από τις διεθνείς συμβάσεις της χώρας», και στη βάση των οποίων συμμετέχει σε αγαστή συνεργασία με τη NΔ και το ΠAΣOK στη νέα κυβέρνηση.
Mάλιστα στην διακαναλική συνέντευξη ο ΣYPIZA προχώρησε ακόμα περισσότερο, με τον Aλ. Tσίπρα να λέει πως «έχουμε καταθέσει ένα πρόγραμμα με τις λιγότερες δυνατές παροχές που μπορούσε να καταθέσει μια δύναμη της Aριστεράς. Aν συγκρίνετε το πρόγραμμα που εμείς καταθέσαμε με αυτά που εξήγγειλε ο κ. Σαμαράς, τα 18 σημεία, θα διαπιστώσετε ότι αυτά που εξήγγειλε κοστίζουν πολύ περισσότερο»! Θεωρώντας ότι βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας και για να διασφαλίσει την είσοδο του σ’ αυτές, ο ΣYPIZA, παραμονές των εκλογών, έφτασε, έτσι, στο σημείο, όχι μόνο να αυτοπαρουσιάζεται (προφανώς προς την ντόπια μεγαλοαστική τάξη και τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα) ως καλύτερος εγγυητής της παραμονής της χώρας στο ευρώ και στην EE αλλά και ότι έχει κυβερνητικό πρόγραμμα με συμφερότερες προτάσεις απ’ ότι εκείνες της μνημονιακής παράταξης της Δεξιάς,«που κοστίζει λιγότερο σε λαϊκές παροχές». 
Aυτή είναι η πολιτική του ΣYPIZA: πολιτική αποδοχής της γενικής στρατηγικής της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του συστήματος της ξένης εξάρτησης, που συμμορφώνεται στις γενικότερες δεσμεύσεις της EE, παζαρεύοντας κάποιους όρους της μνημονιακής πολιτικής αλλά και προσφέροντας κυβερνητικές λύσεις με τις «λιγότερες δυνατές παροχές».
Aν προεκλογικά αυτή ήταν η πολιτική που υποσχέθηκε ο ΣYPIZA μπορεί να συμπεράνει κανείς, πως θα πολιτευτεί και σαν αξιωματική αντιπολίτευση και υπό τη συνεχή πίεση του αστικού πολιτικού συστήματος. H δήλωση του Aλ. Tσίπρα ότι θα ασκήσει «υπεύθυνη» και «μαχητική» αντιπολίτευση, που στο δεύτερο σκέλος της υπόσχεται «μαχητικότητα» στον ελληνικό λαό ενώ στο πρώτο υπόσχεται «υπευθυνότητα» στο αστικό πολιτικό σύστημα είναι χαρακτηριστική μιας δίγλωσσης πολιτικής, μιας πολιτικής που προσπαθεί να συγκεράσει συγκρουόμενες στάσεις.
Tο κατά πόσο η «υπεύθυνη» αντιπολίτευση του ΣYPIZA θα γίνει τροχοπέδη και κανάλι αποπροσανατολισμού για την εκδήλωση της μαχητικής στάσης του λαού ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και της EE δεν θα αργήσει να διαπιστωθεί. Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα άρχισαν να φαίνονται με την δήλωση που το πρακτορείο Reuters απέδωσε στον Aλ. Tσίπρα ότι «δεν θα καλέσουμε τους υποστηρικτές μας να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα μέτρα λιτότητας, αλλά θα επικεντρωθούμε στην δημιουργία μιας ασπίδας προστασίας για όσους βρίσκονται στο περιθώριο». H «Aυγή» της 21.6.2012 επιχείρησε να την διαψεύσει ή μάλλον να την αμβλύνει, ύστερα από το θόρυβο που ξεσηκώθηκε, όμως, η διάψευση ή διόρθωση που της έκανε περισσότερο ήταν μια επιβεβαίωση, αφού σύμφωνα με αυτήν στο ερώτημα «αν ο ΣYPIZA θα κάνει απεργίες και θα κατεβάσει τον κόσμο στον δρόμο» ο Aλ.Tσίπρας απάντησε «ότι απεργίες κηρύσσουν τα συνδικάτα».Σε επεξήγηση, μάλιστα, του τι δήλωσε ο Aλ.Tσίπρας σημειώνει πως «ο επικεφαλής της Aριστεράς έδωσε προτεραιότητα στην αλληλεγγύη ως μορφή δράσης, χωρίς βέβαια να απορρίπτει παραδοσιακές μεθόδους πάλης του μαζικού κινήματος» και προσθέτει πως «στο Reuters τόνισε ότι ενώ “η αλληλεγγύη και η αντίσταση είναι εξίσου σημαντικές, αυτή τη στιγμή η αλληλεγγύη είναι πιο σημαντική”»
Mετά τις διαβεβαιώσεις ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις προς την EE, ότι έχει «πρόγραμμα με τις λιγότερες δυνατές παροχές», τώρα και με την διαβεβαίωση ότι η αντίσταση δεν έχει προτεραιότητα και ότι οι λαϊκοί αγώνες θα μπουν σε δεύτερο πλάνο, ο ΣYPIZA πρόωρα δείχνει το περίγραμμα της «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης που θα ασκήσει.

Tα ξεσκέπασμα της πραγματικής πολιτικής του ΣYPIZA, του συμβιβασμού και της συμμόρφωσης στα κυρίαρχα αστικά και ιμπεριαλιστικά κελεύσματα που περιβάλλεται με ένα μανδύα αριστερών αυταπατών, είναι ένα βασικό καθήκον που οφείλουν να φέρουν τώρα σε πέρας οι δυνάμεις της πραγματικής Aριστεράς.

 

Εγκλωβισμός σε πλαστά, εκβιαστικά διλήμματα και αυταπάτες

ANAKOINΩΣH της KE του M-Λ KKE


H νέα αντιδραστική κυβέρνηση της Δεξιάς με τη στήριξη του ΠAΣOK και της ΔHMAP ακροβολίζεται για σαρωτική αντιλαϊκή επίθεση

H δυσαρέσκεια και αγανάκτηση των εργαζομένων πρέπει να βρει ουσιαστική έκφραση και διέξοδο

1. Εξαπολύοντας μια πρωτοφανή τρομοκρατική επιχείρηση οι Eυρωπαίοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι λακέδες τους με αιχμή του δόρατος τη Ν.Δ. κατάφεραν να επανασυσπειρώσουν τις δυνάμεις της δεξιάς παράταξης και με την απειλή της πείνας, του χάους και της καταστροφής να κάμψουν τις αντιστάσεις ενός τμήματος του λαού και να σχηματίσουν μια αντιδραστική κυβέρνηση της Δεξιάς με τη στήριξη του ΠΑΣOK και της ΔΗΜΑΡ, που θα συνεχίσει να εφαρμόζει με επιταχυνόμενους ρυθμούς τη βάρβαρη και ξενόδουλη πολιτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου.
Μπροστά στα μάτια του λαού αποκαλύφθηκαν οι πιο ωμές και απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, οι αχαλίνωτοι εκβιασμοί, οι υπαγορεύσεις και τα ιμπεριαλιστικά τελεσίγραφα για έξοδο από την Ευρωζώνη και το ευρώ «αν δεν τηρηθούν οι δεσμεύσεις και δεν ψηφισθούν τα κόμματα του μνημονίου», προκειμένου να εξασφαλίσουν την αναρρίχηση των ντόπιων λακέδων τους στην κυβερνητική εξουσία. Αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά πως ο ιμπεριαλισμός είναι το κύριο στήριγμα της ντόπιας ξενόδουλης μεγαλοαστικής τάξης για τη διασφάλιση των ταξικών συμφερόντων και της αντιλαϊκής εξουσίας της πάνω στο λαό.

Και αν αυτό συνέβη σε μια εκλογική αναμέτρηση μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί ποιος θα είναι ο χαρακτήρας των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, αν απειληθούν πραγματικά ο κυρίαρχος ρόλος και τα συμφέροντά τους στη χώρα μας.
Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 17ης Ιούνη είναι αναμφίβολα δυσμενές για τα λαϊκά συμφέροντα και το λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Όχι μόνο γιατί σημειώνεται μετά από μια περίοδο εφαρμογής μιας βάρβαρης και υποτελούς πολιτικής των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου που τη διαδέχεται μια κυβέρνηση με διακηρυγμένη ίδια και χειρότερη πολιτική, αλλά γιατί διευκολύνει τα δύο κόμματα της οικονομικής ολιγαρχίας, τη ΝΔ και το ΠΑΣOK και το «αριστερό τους άλλοθι», τη ΔΗΜΑΡ, να μιλούν τώρα για «έγκριση» της αντιλαϊκής πολιτικής τους, για «νωπή λαϊκή εντολή» και επιτρέπει στη νέα δεξιά κυβέρνηση να σκληρύνει την αντιλαϊκή της πολιτική και να προχωρήσει «στην τήρηση των δεσμεύσεων της χώρας προς τους δανειστές» με τα νέα σκληρότερα μέτρα του μνημονίου, με το πετσόκομα των μισθών και συντάξεων, με νέα φοροληστρικά χαράτσια, την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, το σάρωμα εργατικών δικαιωμάτων, με την ένταση της τρομοκρατίας και το δυνάμωμα των κατασταλτικών μηχανισμών για την «εμπέδωση του κλίματος ασφάλειας», με μια πολιτική υποτέλειας και υποδούλωσης στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στη χώρα μας και ευθυγράμμισης στην φιλοπόλεμη πολιτική τους στη Μ. Ανατολή, τη Συρία και το Ιράν.
Oι προεκλογικές υποσχέσεις για «επαναδιαπραγμάτευση» του μνημονίου θα αποδειχθούν μια σκέτη απάτη. Όλα τα βάρβαρα μέτρα και οι εφαρμοστικοί νόμοι που πέρασαν και δεσμεύτηκαν στα μεγάλα αφεντικά τους οι αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣOK θα εφαρμοσθούν απαρέγκλιτα, όπως προστάζουν σε όλους τους τόνους οι ξένοι και οι ντόπιοι δυνάστες. Αν θα δοθούν κάποια ψίχουλα με τη μορφή «επιμήκυνσης» και υποσχέσεις για «ανάπτυξη», αυτά θα είναι η χρυσόσκονη προκειμένου να περάσει με τις λιγότερες αντιστάσεις η βάρβαρη μνημονιακή πολιτική.
Τα προπαγανδιστικά επιτελεία της μεγαλοαστικής τάξης ξεκίνησαν ήδη να αξιοποιούν το εκλογικό αποτέλεσμα, προσπαθώντας να εμφανίσουν τη νέα κυβέρνηση σαν καρπό συνένωσης της «κεντροδεξιάς» και της «κεντροαριστεράς», αξιοποιώντας τα μέγιστα τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ για να της προσδώσουν «προοδευτικά» και «εθνικοενωτικά» χαρακτηριστικά, επιδιώκοντας να εδραιώσουν περισσότερο στη συνείδηση των λαϊκών μαζών τα αντιδραστικά τους ιδεολογήματα πως η πολιτική των μνημονίων, της Ε.Ε. και του ευρώ είναι «μονόδρομος για τη σωτηρία της χώρας», με σκοπό να υποσκάψουν και να παραλύσουν τις αντιδράσεις τους μπροστά στα νέα βάρβαρα μέτρα που έρχονται.
Ωστόσο, αν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών παρουσιάζεται με αυτές τις αρνητικές συνέπειες δεν θα πρέπει η πρώτη βαριά του όψη να κρύψει την άλλη πλευρά του.
Ότι εμφανίζεται ως ένα αποτέλεσμα που βρίσκεται σαφώς σε δυσαρμονία με την υπαρκτή, εκφρασμένη και διευρυμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, με τους παρατεταμένους λαϊκούς αγώνες, τις μεγάλες απεργίες και τα παλλαϊκά συλλαλητήρια απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου και της συγκυβέρνησης Παπαδήμου που την έζησαν οι πλατιές λαϊκές μάζες στο πετσί τους και θα την αντιμετωπίσουν ξανά τώρα σε μια παραπλήσια εκδοχή της.
Αν στις εκλογές της περασμένης Κυριακής αυτό δεν εκφράστηκε στην έκταση και την ένταση που θα μπορούσε και υπήρξε αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά θα πρέπει να βγει το συμπέρασμα ότι υποχώρησε ή έπαψε να υφίσταται η λαϊκή οργή και αγανάκτηση.
Εξάλλου, το εκλογικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν δικαιολογεί τις θριαμβολογίες της ΝΔ, αλλά πιστοποίησε για άλλη μια φορά πως τα κυρίαρχα αστικά κόμματα αδυνατούν να επανεγκλωβίσουν και να χειραγωγήσουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα που αποδεσμεύτηκαν από την εκλογική τους επιρροή.
Παρά την επανασυσπείρωση των δυνάμεων της Δεξιάς και τα τρομοκρατικά, εκβιαστικά διλήμματα που έθεσε η NΔ, το εκλογικό ποσοστό της βρίσκεται κάτω από το «ιστορικό χαμηλό» των εκλογών του 2009 και τα δύο εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι τότε, μειώθηκαν τώρα ύστερα από τον «εκλογικό της θρίαμβο», στο ένα εκατομμύριο οκτακόσιες χιλιάδες, είναι δηλαδή σήμερα κατά τετρακόσιες χιλιάδες λιγότεροι.
Και ακόμη, αθροιστικά, τα 5,2 εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣOK και ΝΔ στις εκλογές του 2009, τώρα μειώθηκαν στα 2,6 εκατομμύρια, έχουν χάσει δηλαδή τα δύο αστικά κόμματα το μισό της εκλογικής τους δύναμης συνολικά παρμένο.
Το μεγάλο στένεμα και η συρρίκνωση της εκλογικής βάσης των αστικών κομμάτων θα έχει σαν αποτέλεσμα να συνεχισθεί η πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα που θα ενταθεί από την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής. Η «κυβέρνηση τετραετίας» που σχεδιάζουν δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Καμμιά «τάξη» και καμμιά πολιτική σταθερότητα δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω στην πείνα και την εξαθλίωση του λαού και στην υποδούλωση της χώρας. Στη βάση αυτή μόνο όξυνση της πολιτικής αντίδρασης και της ταξικής πάλης θα σημειωθεί.
Κάτω από τη σκιά του εκλογικού αποτελέσματος δεν πρέπει να ξεχαστεί πως η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται μέσα από τις κάλπες που στήνουν όποτε θέλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις, αλλά μέσα από τους μαζικούς, εξωκοινοβουλευτικούς αγώνες που μπορούν να αναπτύξουν οι λαϊκές μάζες. Και τέτοιοι αγώνες παρά την προσωρινή κάμψη και υποχώρησή τους, γρήγορα θα ξεσπάσουν.
Μια σημαντική μάζα ψηφοφόρων που στήριζε παλιώτερα ΝΔ και ΛΑOΣ κατευθύνθηκε για δεύτερη φορά, σχετικά μειωμένα τώρα, προς τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» του Καμμένου, ένα κόμμα βγαλμένο μέσα από τους πιο αντιδραστικούς, επικίνδυνους και τυχοδιωκτικούς κύκλους της Δεξιάς, που εμφανίζεται με αντιμνημονιακή προβιά και ακόμα χειρότερα κατευθύνθηκε προς τη «Χρυσή Αυγή» που σταθεροποιείται, επιτρέποντας σε μια φασιστική ομάδα να εξασφαλίζει για δεύτερη φορά κοινοβουλευτική παρουσία με την είσοδο στη Βουλή καθαρόαιμων ναζιφασιστών, υμνητών του Χίτλερ. Το πρόβλημα με τη «Χρυσή Αυγή» δεν είναι μόνο οι τραμπούκικες, δολοφονικές, φασιστικές επιθέσεις της, η σύμπλεξή της με τους κατασταλτικούς κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, αλλά η ανάδειξή της σε μια φασιστική πολιτική δύναμη κρούσης, που μπορεί αν χρειαστεί να αξιοποιηθεί από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις, πέρα από τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση του λαϊκού κινήματος, σαν πολιτικός μοχλός ανοιχτά αντιδημοκρατικών, αντικομμουνιστικών, φασιστικών εκτροπών και εξελίξεων.
2. Αφού πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μάη να αναδειχθεί δεύτερο κόμμα, αποσπώντας πλατιές λαϊκές μάζες από την εκλογική επιρροή του ΠΑΣOK με δημαγωγικές υποσχέσεις για κατάργηση του μνημονίου και των εξοντωτικών μέτρων που έχουν οδηγήσει σε μια δραματική θέση εκατομμύρια εργαζόμενους και ανέργους, με τη δυναμική που απέκτησε, την οξύτατη πολιτική πόλωση που διαμορφώθηκε γύρω από το νέο δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να εγκλωβίσει ένα μεγάλο τμήμα του δημοκρατικού, προοδευτικού και αριστερού κόσμου στα πλαίσια της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του, συγκεντρώνοντας στις εκλογές του Ιούνη ένα πολύ υψηλό εκλογικό ποσοστό. Τώρα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης διακηρύσσει πως θα ασκήσει μια «υπεύθυνη» και «μαχητική» πολιτική και εμφανίζεται ως η επόμενη εναλλακτική κυβερνητική λύση του αστικού πολιτικού συστήματος. Για πρώτη φορά εμφανίζεται ένα κόμμα με την ταμπέλα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» να καταγράφει τόσο ψηλό εκλογικό ποσοστό και να διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία, υποσχόμενο «κυβέρνηση της Αριστεράς».
Έχουμε χρέος να μιλήσουμε ανοιχτά και καθαρά στους εργαζόμενους, να αποκαλύψουμε τον ψευτοαριστερό, σοσιαλδημοκρατικό χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και να καταπολεμήσουμε τις επικίνδυνες αυταπάτες και τις ψεύτικες ελπίδες που καλλιεργεί στο λαό, μέσα από μια ολόπλευρη ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση αρχών.
Ένας φορέας που κυριαρχείται και καθοδηγείται από τον ΣΥΝ, από ένα κόμμα αποκομμουνιστικοποιημένο, δημιουργημένο δηλαδή από αποστάτες του κομμουνιστικού κινήματος, συγκροτημένο πάνω στην απόρριψη της επαναστατικής ιδεολογίας, στην ηττοπάθεια, τη συνθηκολόγηση και υποταγή στην πολιτική της αστικής τάξης, στην απάρνηση των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών επαναστατικών αγώνων του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, όχι μόνο δεν μπορεί να εκφράσει και να υπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού και την πάλη του για την αποτίναξη των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, αλλά θα αξιοποιηθεί με την «υπεύθυνη» αντιπολίτευσή του σαν ο  κατάλληλος σοσιαλδημοκρατικός φορέας ανάσχεσης προκειμένου να ελέγξει και να ενσωματώσει τη λαϊκή αγανάκτηση και το λαϊκό ριζοσπαστισμό και να διαχειριστεί σε μια επόμενη φάση την οικονομική και πολιτική κρίση του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας προς όφελος της ντόπιας ολιγαρχίας και του ιμπεραλισμού.
Ένας φορέας που για δεκαετίες οι κυρίαρχες δυνάμεις που τον συγκροτούν ορκίζονται στο όνομα της ΕOK και της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ, και ταυτίστηκαν με τη στρατηγική της ντόπιας άρχουσας τάξης, δεν μπορεί και δεν θέλει να σταθεί αντιμέτωπος και να «καταγγείλει» την πολιτική που εκπορεύεται από την ΕΕ, που πεμπτουσία της είναι η βάρβαρη πολιτική των μνημονίων. Εξάλλου η βασική θέση που πρόβαλλε σε όλη την προεκλογική περίοδο απέναντι στις «κατηγορίες» ότι οδηγεί τη χώρα έξω από την ΕΕ, είναι πως με τη δική του πολιτική εξασφαλίζεται η σταθερή παραμονή της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη.
Σε κάθε περίπτωση, ύστερα μάλιστα και από το εκλογικό αποτέλεσμα, οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για έναν «παναριστερό πόλο», συγκροτημένο ή άτυπο, με κυρίαρχη δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ θα ενταθούν και θα δυναμώσουν, δοκιμάζοντας τις πολιτικές αντιστάσεις και τις ιδεολογικές αντοχές όσων θέλουν να αγωνιστούν για την ανεξάρτητη πορεία του αριστερού και του ευρύτερου επαναστατικού κινήματος.
Θα πρέπει σταθερά και αδιάλλακτα να υψωθεί μέτωπο αντιπαράθεσης ενάντια στην ιδεολογικοπολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και την οππορτουνιστική θέση για την «ενότητα της αριστεράς», μια γραμμή που αν κυριαρχήσει θα επιτείνει τις αυταπάτες και τη σύγχυση μέσα στον αριστερό κόσμο, θα διαψεύσει οικτρά τις προσδοκίες του και θα οδηγήσει το κίνημα στα ίδια τραγικά αδιέξοδα, μετατρέποντας ξανά την Αριστερά σε σωσίβιο της αστικής τάξης για το ξεπέρασμα της κρίσης.
Εξάλλου μια γεύση για το ρόλο και το χαρακτήρα της πολιτικής αυτών των δυνάμεων παίρνει ο προοδευτικός και αριστερός κόσμος από τη στάση της ΔΗΜΑΡ, που βγήκε ατόφια πριν δύο χρόνια από τους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Εκφράζοντας με «αυθεντικό» τρόπο την «κυβερνώσα αριστερά» που έχει σημαία της την ΕΕ, τώρα που οι πολιτικές ανάγκες της άρχουσας τάξης το απαιτούν προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της και γίνεται ένα αξιοθρήνητο κυβερνητικό δεκανίκι σε μια κυβέρνηση της Δεξιάς. Προχωρεί σε «προγραμματικές συμφωνίες» με τη ΝΔ και το ΠΑΣOK, με τα κόμματα-στυλοβάτες της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, αποδεχόμενη τις «δεσμεύσεις της χώρας απέναντι στους εταίρους» και σκαρφίζεται «ισοδύναμα μέτρα» που θα εξωραΐζουν στα μάτια του λαού το υποδουλωτικό μνημόνιο. Προσφέρει έτσι «αριστερό» άλλοθι, και αναδεικνύεται τώρα σε βασικό σταθεροποιητικό παράγοντα για το σχηματισμό μιας αντιδραστικής κυβέρνησης, που θα δώσει χρόνο στις κυρίαρχες δυνάμεις να ανασυνταχθούν και να οργανώσουν με καλύτερους όρους την αντιλαϊκή τους επίθεση.
3. Η ηγεσία του ΚΚΕ πλήρωσε για δεύτερη φορά μέσα σε σαράντα μέρες, όμως τώρα πολύ πιο βαριά, το αντίτιμο της γενικής ρεβιζιονιστικής πολιτικής και όλων εκείνων των θεωριών που καλλιέργησε χρόνια μέσα στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, πολιτική και θεωρίες που έκαναν ευάλωτο τον κόσμο της Αριστεράς στις πιέσεις και στους εκβιασμούς της σοσιαλδημοκρατίας. Ό,τι συνέβη με το ΠΑΣOK στις αρχές της δεκαετίας του ’80, επαναλαμβάνεται σήμερα με το ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς εκφράζεται με διαφορετική μορφή, με διαφορετικά εξωτερικά γνωρίσματα στην ασκούμενη πολιτική του ΚΚΕ, που έχει όμως τα ίδια ολέθρια αποτελέσματα και αναπαράγει τα ίδια αδιέξοδα. Tο αποτέλεσμα ήταν και τότε και τώρα, όχι μόνο να αδυνατεί να αποσπάσει δυνάμεις, δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο από την επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά αντίθετα με την ιδεολογικοπολιτική γραμμή του, να καθιστά ευάλωτο το δικό του κόσμο και να τον οδηγεί στις γραμμές της σοσιαλδημοκρατίας. Τότε με μια δεξιά ρεφορμιστική πολιτική «αλλαγής» ή «πραγματικής αλλαγής» σύρθηκε στην ουρά του ΠΑΣOK αναζητώντας μια κυβερνητική συνεργασία μαζί του και παραδίδοντας στο ΠΑΣOK, σ’ ένα κόμμα της μεγαλοαστικής τάξης, την ηγεμονία πάνω στις πλατιές λαϊκές, προοδευτικές και αριστερές μάζες.
Αντί να αποκαλύψει τότε τον πραγματικό χαρακτήρα και το ρόλο του ΠΑΣOK καλλιέργησε ολέθριες αυταπάτες στον κόσμο της Αριστεράς και αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής του ήταν οι κυβερνητικές συνεργασίες του με τη ΝΔ και το ΠΑΣOK το 1989-90 που κατάφεραν ένα βαρύ πλήγμα στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα με μακροχρόνιες συνέπειες.
Τώρα ενώ σωστά απέρριψε κάθε πρόταση συμμετοχής σε μια ψευτοαριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την πρότασή του για «Ενότητα της Αριστεράς», με όλη την αλλοπρόσαλλη, σεχταριστική και ψευτοεπαναστατική πολιτική που εφάρμοσε η ηγεσία του KKE όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζει να εφαρμόζει και σήμερα, παραδίδει την ηγεμονία των λαϊκών μαζών στο σοδιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ.
Τώρα και δύο χρόνια διακηρύσσει πως είναι ψεύτικο το δίλημμα μνημόνιο – αντιμνημόνιο και ότι είναι αποπροσανατολιστικός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις και πως το πραγματικό ζήτημα είναι «αν θα περάσει ο πλούτος στα χέρια των εργατών». Αντί να μπει στο επίκεντρο της πάλης, όπως θα όφειλε να κάνει ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα, ο στόχος της απόκρουσης των βάρβαρων και εξοντωτικών μέτρων του μνημονίου και να ξεσκεπαστεί ο κάλπικος χαρακτήρας του «αντιμνημονιακού αγώνα» του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε αντιδραστικού, τυχοδιωκτικού μορφώματος, που εμφανίζονταν με αντιμνημονιακό μανδύα, η ηγεσία του ΚΚΕ διακήρυττε πως είναι ψευτοδίλημμα το μνημόνιο-αντιμνημόνιο και έτσι παραχωρούσε όλο το έδαφος σε αυτές τις δυνάμεις να δημαγωγούν ασύστολα και να εξαπατούν το λαό.
Και αυτή η κατεύθυνση ήρθε και δέθηκε με τη σεχταριστική και διασπαστική του πολιτική μέσα στο μαζικό κίνημα, με το ΠΑΜΕ, που τη συγκαλύπτει με κούφιες «αντεπιθέσεις» και «εντυπωσιακές ενέργειες» της στιγμής.
Όμως πίσω από τις κόκκινες σημαίες, τα θεόρατα πανώ που κρεμούσε και τις «συμβολικές καταλήψεις» 20-30 ατόμων που επιχειρούσε, δεν υπήρχε η κατεύθυνση της πάλης για τα προβλήματα του λαού, αλλά αποτελούσαν το άλλοθι μιας κομματικής περιχαράκωσης και διασπαστικής πρακτικής στα συνδικάτα, στα κοινωνικά μέτωπα πάλης, σε κάθε μικρή και μεγάλη κινητοποίηση, που έκρυβε την έλλειψη πίστης στη δύναμη της μαζικής ενιαίας λαϊκής πάλης, τη βαθιά ηττοπαθή και συμβιβαστική αντίληψη ότι η εργατική τάξη και ο λαός δεν μπορούν να φρενάρουν την κυβερνητική επίθεση, τα εξοντωτικά μέτρα του μνημονίου και να προασπίσουν τα οικονομικά και κοινωνικά τους συμφέροντα και κατακτήσεις.
Όταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έριξε το δόλωμα της «αριστερής κυβέρνησης», το ΚΚΕ αντί να ξεσκεπάσει την κάλπικη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και να καταδείξει στον κόσμο της Αριστεράς πως δεν πρόκειται για μια αριστερή, αλλά για ψευτοαριστερή κυβέρνηση-σωσίβιο της αστικής τάξης, προσπαθώντας να ξεφύγει από την πίεση άρχισε να διακηρύσσει εξωφρενικά πως το ΚΚΕ «δεν έχει καμμιά σχέση με την Αριστερά», πως μια τέτοια κυβέρνηση δεν το αφορά, γιατί αυτοί «είναι κομμουνιστές, δεν είναι αριστεροί», σπρώχνοντας έτσι κατά χιλιάδες τον προοδευτικό και αριστερό κόσμο στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ.
Όταν και οι πάντες αντιλαμβάνονται πως η Ελλάδα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο και το καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας παίρνει τη μορφή μιας απροκάλυπτης ξενοκρατίας, η ηγεσία του ΚΚΕ αντί να πρωτοστατήσει στον αγώνα για την απόκρουση των βάρβαρων μέτρων του μνημονίου και να τον εντάξει στο γενικώτερο αγώνα για το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποτέλειας, στον αγώνα για τη διπλή ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, όπως θα όφειλε να κάνει ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα, η ηγεσία του ΚΚΕ περιφρόνησε από «ταξικές» θέσεις τον αγώνα ενάντια στο μνημόνιο και άνοιξε συστηματικό μέτωπο αντιπαράθεσης σε όσους πάλευαν ενάντια στα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, θεωρώντας πως η μεγαλοαστική τάξη έχει καταστήσει τη χώρα κυρίαρχη και ανεξάρτητη και πως «δεν έχει κανένα νόημα ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία».
Και πέρα βέβαια απ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΚΚΕ εξακολουθεί να κουβαλά όλο το ρεβιζιονιστικό φορτίο και τη γραμμή που ευθύνεται για την ανυπολόγιστη ζημιά που προκλήθηκε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και στο κομμουνιστικό κίνημα της Ελλάδας, ύστερα από το αντεπαναστατικό συνέδριο του ΚΚΣΕ και την περιβόητη 6η Oλομέλεια του ΚΚΕ, το Φλεβάρη και Μάρτη αντίστοιχα του 1956. Την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σ.Ε. και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης και τη διάλυση των περισσότερων κομμουνιστικών κομμάτων στο διεθνές επίπεδο και στο εθνικό επίπεδο τη μετατροπή του ΚΚΕ, από κόμμα επαναστατικό, καθοδηγητή των ηρωικών αγώνων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, σε κόμμα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, όπως είναι πια σήμερα. Eίναι γνωστό πως ένα χρόνο τώρα οργάνωνε διαδηλώσεις και πίεζε να γίνουν εκλογές. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μάη πραγματοποίησε συλλαλητήριο και ζητούσε άμεση προκήρυξη των εκλογών και «διόρθωση της ψήφου» για το ΚΚΕ, λες και τα προβλήματα του λαού θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσα από τις κάλπες, από αυτούς ή τους άλλους κυβερνητικούς εντολοδόχους της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού που θα προέκυπταν, όπως τελικά προέκυψαν από τις εκλογές.
Το πραγματικό πρόβλημα που αναδεικνύεται μετά τις εκλογές με ακόμα πιο έντονο και επιτακτικό τρόπο είναι αν θα υπάρξει μια ανεξάρτητη, απέναντι στην κυρίαρχη τάξη, ισχυρή και αξιόπιστη Κομμουνιστική Αριστερά, σταθερός και ασυμβίβαστος υπηρέτης του λαού και των συμφερόντων του. Όχι μια κατ’ όνομα  Αριστερά,  προσαρμοσμένη στις πιέσεις, τις ανάγκες και τα συμφέροντα των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων, αλλά μια πραγματική κομμουνιστική Αριστερά, ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα, που χωρίς την ύπαρξη, την οικοδόμηση και τη δράση τους, η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες θα παραμένουν αφοπλισμένες και αδύναμες και ο αγώνας τους θα μετατρέπεται σε διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια μιας νεόκοπης σοσιαλδημοκρατίας για να πλασαριστεί στο κυρίαρχο αστικό πολιτικό σκηνικό. Όσο οι διαθέσεις του κόσμου της Αριστεράς θα εγκλωβίζονται στα πλαίσια της πολτικής του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, του ΚΚΕ, το λαϊκό και αριστερό κίνημα θα βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα και η κρίση θα αναπαράγεται στις γραμμές του. Η κυριαρχία της συμβιβαστικής πολιτικής στο χώρο της Κομμουνιστικής Αριστεράς πρέπει να ανατραπεί και αυτό είναι το μεγάλο καθήκον στο οποίο οφείλουν να συστρατευθούν όλες οι πραγματικά αριστερές δυνάμεις, όλοι οι κομμουνιστές.
4. Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε μέσα σε σαράντα μέρες μια διπλή σκληρή εκλογική μάχη. Όταν παίρναμε την απόφαση για συμμετοχή στις εκλογές της 17ης Ιούνη, είχαμε πλήρη συνείδηση των μεγάλων δυσκολιών που θα δημιουργούσε η οξύτατη πολιτική πόλωση ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ, τα εκβιαστικά διλήμματα και οι αυταπάτες για μια «αριστερή κυβέρνηση». Είχαμε επίγνωση πως στις συνθήκες που διαμορφώνονταν, το εκλογικό αποτέλεσμα της εκλογικής συνεργασίας θα μειωνόταν αισθητά. 
Χωρίς βέβαια να υποτιμούμε και να παραγνωρίζουμε τη σημασία ενός εκλογικού αποτελέσματος και τη σημαντική μείωσή του από τις 16.000 ψήφους το Μάη, στις 7.650 ψήφους τον Ιούνη, ο πρώτος και καθοριστικός παράγοντας που κυριάρχησε, και σωστά, ήταν η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ να δηλώσει παρών  στις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις, να μη λυγίσει μπροστά στις δυσκολίες, να απευθυνθεί στον κόσμο που τη στήριξε, στέλνοντας μήνυμα συνέχισης και προοπτικής της δράσης μας, θέτοντας παρακαταθήκες για τους αυριανούς αγώνες που έρχονται. Προφανώς το βασικότερο πολιτικό πρόβλημα που αντιμετώπισε η εκλογική συνεργασία στις 6 Μάη και πολλαπλασιαστικά στις 17 Ιούνη ήταν η πίεση και ο εκβιασμός της «χαμένης ψήφου» από την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για «αριστερή κυβέρνηση», οι μεγάλες προσδοκίες και αυταπάτες που καλλιεργούσε ότι υπάρχει δυνατότητα σχηματισμού μιας κυβέρνησης που θα δώσει άμεσες απαντήσεις στα φλέγοντα προβλήματα των εργαζομένων.
Φυσικά πίσω από τις θεωρίες του «μικρότερου κακού», της «χαμένης» ή της «χρήσιμης» ψήφου, υπάρχει η πολύχρονη διαβρωτική επίδραση των ρεβιζιονιστικών αντιλήψεων, η καλλιέργεια κοινοβουλευτικών αυταπατών πως μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από τις κάλπες τα προβλήματα των εργαζομένων που σε συνθήκες άμεσης επιβίωσης για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού δυνάμωναν κατακόρυφα.
Αν και βρέθηκε στο επίκεντρο της προεκλογικής μάχης που δώσαμε η καταπολέμηση και ο περιορισμός όλων αυτών των αντιλήψεων, αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο να αντικρουστούν αποτελεσματικά στις διαμορφωμένες πολιτικές συνθήκες και στο σύντομο διάστημα της προεκλογικής περιόδου. Το ζήτημα αυτό συνδέεται με ένα σταθερό, πολύχρονο ιδεολογικοπολιτικό αγώνα αντιπαράθεσης απέναντι στην ψευτοαριστερή, σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και ενάντια στη ρεβιζιονιστική γραμμή του ΚΚΕ που θα φέρει στο προσκήνιο τον ανεξάρτητο ρόλο και τη δράση του κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος και την ξεχωριστή ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία του.
Από εκεί και πέρα, σε συνθήκες πόλωσης και εκβιαστικών διλημμάτων, όπως εκφράστηκαν στα πλαίσια της Αριστεράς, πέρα από τα εφόδια του γενικού πολιτικού προσανατολισμού και της αντιπαράθεσης με τα αντίπαλα ιδεολογικά ρεύματα, πρωταρχική σημασία έχει η παρουσία και δράση οργανωμένων δυνάμεων, η ύπαρξη σταθερών οργανωτικών και πολιτικών ερεισμάτων μέσα στους εργαζόμενους που εξασφαλίζει την άμεση επαφή και στήριξη του κόσμου, κάτι που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από τη γενική προπαγανδιστική δουλειά. Τα πολιτικά και οργανωτικά ερείσματα είναι συγκριτικά περιορισμένα, οι δεσμοί με ευρύτερους κύκλους αγωνιστών και εργαζομένων είναι αδύναμοι. Όπου στοιχειωδώς έχει αντιμετωπιστεί αυτό το κρίσιμο ζήτημα, το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν θετικό.
Σε κάθε περίπτωση, το όποιο αριθμητικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να επισκιάσει τη συνολική πολιτική δράση που ανέπτυξε όλο αυτό το διάστημα η εκλογική συνεργασία.
Πάνω από δύο μήνες, οι σύντροφοι και συναγωνιστές των δύο οργανώσεων κινητοποιήθηκαν ακούραστα, μεταφέροντας το αγωνιστικό μήνυμα της συνεργασίας σε χιλιάδες εργαζομένους, το μήνυμα της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην πολιτική της εξάρτησης, της φτώχειας και ανεργίας, τον κοινό στόχο για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στο συμβιβασμό και τη συνθηκολόγηση.
Ποτέ σε όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν αναπτύχθηκε μια τόσο πλατιά, ενιαία κινητοποίηση των δυνάμεων του κινήματός μας από τη μια μεριά της χώρας μέχρι την άλλη, μέσα από δεκάδες συγκεντρώσεις, εξορμήσεις, αφισσοκολήσεις, μοίρασμα υλικού, συσκέψεις και συζητήσεις, προβάλλοντας μια ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση και απαντώντας θετικά στην αγωνιστική απαίτηση ενός ευρύτερου δυναμικού για μια σταθερή πορεία συνεργασίας και συσπείρωσης των δυνάμεών μας. Η κοινή προεκλογική μάχη έφερε πιο κοντά τον κόσμο των δύο οργανώσεων, επέτρεψε να γνωριστούν αγωνιστές ύστερα από πολλά χρόνια για πρώτη φορά σε τόση έκταση και βάθος. Αυτός ο κοινός βηματισμός «από τα πάνω και από τα κάτω» δημιουργεί τις βάσεις για τη στερέωση των συναγωνιστικών, συντροφικών δεσμών, αποτελεί κέρδος και κατάκτηση για την κοινή μας υπόθεση.
Όλα αυτά πιστεύουμε πως αποτελούν τα βασικά στοιχεία της προσπάθειάς μας, που αφήνουν πλούσια αγωνιστική παρακαταθήκη για την επόμενη περίοδο, για την πορεία του κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος.
Η εκλογική συνεργασία των δύο οργανώσεων δεν αποτέλεσε τυχαία και ευκαιριακή συνεύρεση αλλά καρπό κοινών εκτιμήσεων και πολιτικών στόχων σε βασικά ζητήματα και ξεκάθαρη στάση στο αίτημα της πολιτικής συσπείρωσης και συνεργασίας ως απάντηση στην πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό.
Η μάχη των εκλογών, ένα συγκεκριμένο επεισόδιο της πολιτικής πάλης τελείωσε και ξανοίγεται μπροστά μας ο αγώνας σε όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά μέτωπα. O κοινός αγώνας που δόθηκε από τις δύο οργανώσεις αποτελεί ένα πρώτο βήμα σ’ ένα μακρύ, επίπονο αλλά ελπιδοφόρο δρόμο.
Oι αγωνιστές, οι αριστεροί που μας στήριξαν, αλλά και όσοι όλα αυτά τα χρόνια συγκρατήθηκαν στις όχθες του μαρξιστικού-λενινιστικού ρεύματος, υποδήλωσαν με την ψήφο τους πως το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι εδώ, κόντρα στις πιέσεις και τις σειρήνες των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων.
Αξιοποιώντας όλες τις υποδείξεις, βελτιώνοντας τις αδυναμίες μας, καταγράφοντας τις δυνατότητες, τις αντοχές αλλά και τις παραλείψεις μας, εργαζόμαστε για την επόμενη μέρα με τη βεβαιότητα πως η συνεργασία των δύο οργανώσεων εκφράζει ανάγκες της ταξικής πάλης, τις γνήσιες αγωνιστικές απαιτήσεις ενός ολόκληρου κόσμου και τη διάθεσή του να στρατευτεί και να παλέψει για μια πραγματική Κομμουνιστική Αριστερά.
Αυτό το μήνυμα πρέπει να μετουσιωθεί σε πράξη.

Aθήνα, 20 Iούνη 2012