RSS

Category Archives: Ναζί: Η ιστορία προειδοποιεί

Το μπλόκο (1964): μια ταινία αφιέρωμα στο μπλόκο της Κοκκινιάς




Υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω απ’ το πως γυρίστηκε η ταινία: όλοι οι συντελεστές συμμετείχαν συντροφικά και αμισθί, όπως και οι απλοί άνθρωποι από της Κοκκινιάς που με περίσσια αυταπάρνηση συμμετείχαν στα γυρίσματα της ταινίας είτε σαν κομπάρσοι, είτε προσφέροντας στους συντελεστές της ταινίας ένα πιάτο φαϊ και νερό. Πολλοί απ’ τους μετέχοντες είχαν ζήσει οι ίδιοι τα γεγονότα. Κάθε μέρα η διαδικασία του γυρίσματος ήταν μια γιορτή για τις πολύπαθες γειτονιές της Κοκκινιάς…

Σκηνοθεσία: ΑΔΩΝΙΣ ΚΥΡΟΥ – Σενάριο: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ – Δ/ντής Φωτογραφίας: Γ. ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΑΝΑΛΗΣ – Μουσική: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – Διασκευή Σεναρίου: ΆΔΩΝΙΣ ΚΥΡΟΥ, ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ, TOROK JEAN – Δ/ΝΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ – Βοηθός Σκηνοθέτη: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ, ΤΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – Βοηθός Δ/ντή Φωτογραφίας: ΝΙΚΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ – Μοντάζ: ΠΑΝΟΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – Σκηνογράφος: ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – Ενδυματολόγος: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ – Μακιγιάζ: ΦΩΝΤΑΣ ΦΙΛΕΡΗΣ – Ειδικά εφέ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΜΙΩΤΗΣ – Βοηθός Δ/ντή Παραγωγής: ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΜΟΥΡΚΟΥΣΗΣ

Πρωταγωνιστούν οι: ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ, ΖΩΡΖ ΣΑΡΡΗ, ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΑΔΙΚΟΥ, ΘΑΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΚΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΔΗΜΑΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ, ΝΙΚΗ ΤΣΙΓΚΑΛΟΥ, ΚΟΥΛΑ ΑΓΑΓΙΩΤΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΕΖΟΣ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΒΑΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΔΙΠΛΑΡΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΓΙΟΥΡΟΥΣΗ

Η ΥΠΟΘΕΣΗ


Καλοκαίρι του 1944. Το τέρας του Ναζισμού ψυχορραγεί και η τριπλή Κατοχή της Ελλάδας πλησιάζει στο τέλος της. Ωστόσο, η ασύδοτη βία των κατακτητών σε βάρος του λαού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς μια ομάδα Γερμανών μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους συλλαμβάνουν έναν μαυραγορίτη (Κώστας Καζάκος) την ώρα που διασκεδάζει σε κάποιο γλέντι, και του αναθέτουν τον εξ ίσου βρώμικο ρόλο του καταδότη για να επωφεληθούν απ’ τις “γνωριμίες” του. Ο μαυραγορίτης δέχεται τη “συνεργασία” και συμβάλει στη μαζική τραγωδία του λεγόμενου «Μπλόκου της Κοκκινιάς», που οδήγησε στη σύλληψη χιλιάδων και στον τραγικό τους βασανισμό και ηρωικό θάνατο…

Η ΤΑΙΝΙΑ

Μια σπάνια ταινία για το έπος της Εθνικής Αντίστασης, μια από τις ελάχιστες που καταπιάνονται σοβαρά με το θέμα της κατοχής, και η μοναδική που παρουσιάζει με τόλμη το θέμα-ταμπού (και ειδικά εκείνη την εποχή) των κουκουλοφόρων συνεργατών των Ναζί.

Μια «μαύρη σελίδα» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, από τις πολυάριθμες που γράφτηκαν στα τραγικά χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη σκηνοθετική μαεστρία του διεθνή σκηνοθέτη και θεωρητικού του κινηματογράφου ΑΔΩΝΙ ΚΥΡΟΥ. Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία, για μια μεγάλη τραγωδία, στην οποία κύλησε το αίμα εκατοντάδων συνανθρώπων μας! Ο Κύρου θέλησε με τον τρόπο αυτόν, να αποτίσει ένα φόρο τιμής στο έπος της Εθνικής Αντίστασης και του λαϊκού κινήματος στα χρόνια 1941-1945.

Η υπόθεση της ταινίας, που εξιστορεί με δύναμη τα αληθινά γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς και των γύρω περιοχών, αναδεικνύει τον απαράμιλλο ηρωισμό του απλού λαϊκού αγωνιστή που στέκεται αταλάντευτος μπροστά στα βασανιστήρια και στο απόσπασμα, μια αυταπάρνηση που μόνο το σχολείο της ανυποχώρητης αντίστασης ενάντια στην καταπίεση μπορεί να καλλιεργήσει. Η αντίσταση αυτή για τον Κύρου είναι καθήκον, είναι μια διαχρονική ανάγκη ηθική και πολιτική. Γι’ αυτό άλλωστε και οι δήμιοι των Κοκκινιωτών παρουσιάζονται εντελώς αφαιρετικά και απρόσωπα, παραπέμποντας μέσω της γενίκευσης σ’ ένα διαχρονικό σύμβολο καταπίεσης, ένα θανάσιμο κίνδυνο που πάντα ελλοχεύει και απειλεί την ανθρώπινη ελευθερία. Με σαφείς επιρροές από την μαρξιστική παράδοση, ο Κύρου με έναν ιδιαίτερο τρόπο προσπαθεί να δείξει την δυνατότητα ακόμα και του πιο ασήμαντου καθημερινού ανθρώπου, να φτάσει στην ηθική στιγμή της επιλογής, χωρίς κατ’ ανάγκη να χρειαστεί να προηγηθούν ιδίατερα περίπλοκες και μεγάλες πολιτικές αναλύσεις. Το μήνυμα είναι σαφές: Κανείς δε δικαιούται να πιστεύει πως μπορεί να μείνει αμέτοχος, όσο κι αν προσπαθήσει.

Η λιτή μα τόσο δυνατή ερμηνεία των σπουδαίων ηθοποιών που παρουσιάζονται στην ταινία, οι σοκαριστικές σκηνές της συγκέντρωσης του πλήθους, των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων, η σωστή “αναλογία” ανάμεσα στον ήρωα-προσωπικότητα και τον ήρωα-λαό, σε συνδυασμό με την αποστασιοποιημένη ντοκιμαντερίστικη ματιά του σκηνοθέτη που συνειδητά απομακρύνεται από τον γραφικό μελοδραματισμό και την πατριωτική μεγαλοστομία συνθέτουν το μωσαϊκό μιας από τις καλύτερες νεοελληνικές ταινίες για την εποποιία της Αντίστασης, η οποία έδωσε μια τιμητική διάκριση στον Άδωνη Κύρου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1965 ενώ προβλήθηκε και στην «Εβδομάδα Κριτικής» του Φεστιβάλ Καννών το 1966.

Η μουσική της ταινίας είναι του Μίκη Θεοδωράκη ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας βρίσκονταν και οι Γιώργος Πανουσόπουλος και Σταύρος Τορνές, που στη συνέχεια έγιναν γνωστοί και αξιόλογοι σκηνοθέτες.

Πηγή κειμένου: www.myfilm.gr via alfavita.gr
 

Το μπλόκο της Κοκκινιάς, 17 Αυγούστου 1944: οι θηριωδίες του ναζισμού και των "Μπουραντάδων" στη "Μικρή Μόσχα"

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς, στις 17 Αυγούστου 1944, έχει μείνει στην ιστορία ως τραγωδία για την Νίκαια, κατά την οποία διεξήχθησαν ομαδικές εκτελέσεις στην περιοχή από τα κατοχικά στρατεύματα των Γερμανών. Κοντά στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά.

Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει. Μαζί με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν βαπτίσει την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά.



Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται. Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της

Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Πανικός σε κάθε σπίτι και σε κάθε δρόμο της πόλης.


Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του Μαρτυρίου, εκατοντάδες συμπολίτες μας αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους. Οι γυναίκες με τα παιδιά κλαίνε και οδύρονται ακολουθώντας με αγωνία τους δικούς τους ανθρώπους. Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν τα γυναικόπαιδα. Η μικρή αντίσταση που πρόλαβαν να δεχτούν από ομάδες ΕΛΑΣιτών πνίγεται στο αίμα. Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους δρόμους.

Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους. Οι γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά. Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν ποιους να εκτελέσουν. Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα.

Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν «Ψηλά το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του ψέλλισε. «ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ»!!!.

Οι κουκουλοφόροι σαν τα φίδια σέρνονται μέσα στο πλήθος και διαλέγουν ..και ο δήμιος εκτελεί. Μέχρι να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να προδώσουν. Χαρακτηριστικό της ανδρείας, του υψηλού φρονήματος των εκτελεσθέντων είναι ότι λίγο πριν το θάνατο και με αντάλλαγμα την ίδια τους τη ζωή, κανείς δεν πρόδωσε άλλο συναγωνιστή του. Ενώ πολλοί ήταν αυτοί που πριν πέσουν νεκροί έδιναν θάρρος στους υπόλοιπους προτρέποντάς τους να αγωνιστούν ενάντια στο φασισμό. Ο τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στην πλατεία της Οσίας Ξένης στη μάντρα ενός ταπητουργείου , στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θειρών. Η μάντρα του υφαντουργείου Παγιασλή γεμίζει με παλικάρια.

Ο Γερμανός δήμιος που βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη Μάντρα πίνει συνέχεια ούζο και με το όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει , βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί «άλλες κόμουνιστ καπούτ», («Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»). Την ώρα των ομαδικών εκτελέσεων μια ομάδα ανταρτών με επικεφαλής τους την ξακουστή αντάρτισσα Διαμάντω Κουμπάκη κρύβονται στο βόρειο τμήμα της πόλης σε σπίτια συναγωνιστών τους. Ξαφνικά γερμανικά καμιόνια ζώνουν την περιοχή και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Από τα 90 σπίτια της περιοχής καίγονται τα 80. Για το λόγο αυτό η συνοικία του 4ου Καραβά ονομάστηκε «Καμένα». Γύρω στις 11:00 π.μ., οι Γερμανοί πληροφορούνται ότι στη Νεάπολη προδόθηκε το κρησφύγετο μιας ομάδας του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στην οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη.

Η χαρά των Γερμανών ήταν μεγάλη διότι κατάφεραν να την συλλάβουν. Καθώς τη χτυπούσαν κατευθυνόμενοι προς τη Μάντρα η Διαμάντω τους έβριζε και τους απαντούσε «σαν και εσάς προδότες εγώ έφαγα 65!». Παρά το άγριο ξυλοδαρμό της με τους υποκόπανους των όπλων, φθάνοντας στη Μάντρα του μαρτυρίου και λίγο πριν την εκτελέσουν βρήκε το κουράγιο να φωνάξει «Μια ζωή τη χρωστάμε, ας μην την πάρουν οι προδότες. Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες. Θα τους εκδικηθούν». Παρόμοια κατάληξη θα έχει και μια άλλη αντάρτισσα, η Αθηνά Μαύρου. Καθώς την έσερναν βίαια στην Οσία Ξένη, για να μαρτυρήσει όσους γνώριζε, φώναξε: «αδέλφια το κεφάλι ψηλά, δε γνωρίζω κανέναν και ας με φάει το βόλι του Γερμανού».

Την ώρα που η Κουμπάκη και η Μαύρου έπεφταν στα χέρια των Γερμανών για να βρουν τραγικό θάνατο στην ίδια περιοχή μια ομάδα ΕΛΑΣιτών με επικεφαλής το Θεόδωρο Μακρή συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν από το γερμανικό κλοιό. Νεκροί πέφτουν ο Θεόδωρος Μακρής και ο Ιταλός Αντιφασίστας που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ Νίνο ή Πέτρος. Στην πλατεία Οσίας Ξένης συνεχίζεται η τραγωδία. Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο των αγωνιστών και με στάμνες κουβαλούν λίγο νερό και λίγο ψωμί. Οι δήμιοι σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες και βρίζουν..

Τα παιδιά κλαίνε και σπαράζουν: Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος έχει σκεπάσει τα πρόσωπα ψυχές όλων. Οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους χαμογελούν σαρκαστικά. Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα συνεχίζονται, το Μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον χαφιέ Ι.Πλυντζανόπουλο, τον έπιασε από το λαιμό και του βγάζει την κουκούλα. Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Λίγο μετά το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις. Έχουν προηγηθεί κι άλλες ομαδικές εκτελέσεις στα Καμένα, στη συμβολή των οδών Ακροπόλεως και Αρτέμιδος. Εκεί εκτελούνται 46 οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην περιοχή με καμιόνια από την Οσία Ξένη.

Στο χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι αποτρόπαια. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα δύο πήχες έγλυφε το πάτωμα. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Τα ανθρωπόμορφα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των ηρώων και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια, δαχτυλίδια , βέρες κ.α. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποιους από αυτούς επί τόπου.. Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων, συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.

Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας». Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού. * Koκκινιά: το ιστορικό όνομα της περιοχής που περιλαμβάνει την Παλιά Κοκκινιά, Νίκαια, Κορυδαλλό και χωρίστηκε διοικητικά (για εκλογικούς λόγους, πολύ κόκκινη) το 1941.

Πηγή: Left.gr, tvxs.gr
 

Εκδηλώσεις για τους εκτελεσθέντες στο μπλόκο της Κοκκινιάς

Εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τους εκτελεσθέντες στο Μπλόκο της Κοκκινιάς το 1944 διοργανώνει σήμερα Σάββατο και την Κυριακή 25 Αυγούστου το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ.

Σήμερα Σάββατο 17/8, με αφετηρία την πλατεία Αγίου Νικολάου στις 6 μ.μ. και έπειτα από κατάθεση στεφανιών σε διάφορα σημεία της πόλης, συνδεδεμένα με τον αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών, στις 8.15 μ.μ. θα γίνει η κατάθεση στεφανιών στο χώρο της Μάνδρας, όπου θα μιλήσει εκπρόσωπος του Παραρτήματος Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ. Στις 8.45 μ.μ. θα αρχίσει η εκδήλωση στο χώρο της Μάνδρας που συνδιοργανώνουν η ΚΟ Κοκκινιάς – Κορυδαλλού – Ρέντη του ΚΚΕ και η Διοικούσα Επιτροπή Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, με ομιλητή από την τοπική ΟΒ της ΚΝΕ. Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με συναυλία.

Την Κυριακή 25/8, η κεντρική εκδήλωση θα γίνει στις 10 π.μ. στην πλατεία 17ης Αυγούστου 1944. Αμέσως μετά τις ομιλίες και την κατάθεση στεφανιών, θα γίνει πορεία στο χώρο του κοινοτάφιου του Γ’ Νεκροταφείου, όπου θα χαιρετίσει εκπρόσωπος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, θα κατατεθεί στεφάνι και θα αναγνωστεί προσκλητήριο των νεκρών.

 

16 Αυγούστου 1943 – Κομμένο Άρτας: ολοκαύτωμα από τους ναζί

16 Αυγούστου 1943. Κομμένο Ἄρτας. Τό “άγνωστο” ολοκαύτωμα από τά γερμανικά στρατεύματα. Ορισμένα πράγματα δεν μπορούν και δεν πρέπει να ξεχαστούν ακόμη και στην εποχή που στις ελληνικές παραλίες κυκλοφορούν πια αγκυλωτοί σταυροί σε φουσκωμένα μπράτσα. Για όσους με το ζόρι θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε το βίντεο.


 

Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Όταν το «δημοκρατικό» τόξο, εκτοξεύει το φασιστικό βέλος

Γράφει ο askordoulakos

«Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός, προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις, πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση».

Κλάρα (Άισνερ) Τσέτκιν, εναρκτήρια ομιλία στην τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ, 30 Αυγούστου 1932.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τα έργα και τις ημέρες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης,

ιδίως με αφορμή την παρουσία και τη δράση των «σουμπεριτών» της Χ.Α. Για την εποχή εκείνη έχουν κάνει λόγο άπαντες, οι περισσότεροι εκ των οποίων μας φέρνουν τη Βαιμάρη ως παράδειγμα, για να μας πείσουν ότι πρέπει να κάτσουμε φρόνιμα, διότι οι πολλές αντιδράσεις οδηγούν στα…άκρα (η περίφημη θεωρία των 2 άκρων, των ανιστόρητων ηλιθίων της ομάδας «αληθείας») και στο φασισμό. Τι πραγματικά σημαίνει όμως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και κυρίως, ποιες ουσιαστικές αναλογίες υφίστανται μεταξύ του τότε και του σήμερα; Ποιος και τι πραγματικά οδηγεί στο φασισμό;


Το κομβικό σημείο είναι ο Αύγουστος του 1914, όταν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας (SPD), το οποίο τότε είναι το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας με δύναμη, περί τα 1.000.000 μέλη, λέει ΝΑΙ στον πόλεμο, με την αιτιολογία ότι η Γερμανία είναι… αμυνόμενη κι όχι επιτιθέμενη και υπερψηφίζει στο Ράιχσταντ τις πολεμικές δαπάνες! Τιμητική εξαίρεση, ο κομμουνιστής βουλευτής, νεαρός δικηγόρος τότε, Καρλ Λίμπνεχτ (Ομάδα Σπάρτακος). Η εν λόγω στάση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος ωστόσο, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Γραμματέας του SPD ήταν ο Έμπερτ, ο οποίος από το 1904 έως το 1909 είχε φροντίσει να «επαγγελματοποιήσει» το κόμμα (135.000 επαγγελματικά στελέχη!), ερχόμενος σε πλήρη ρήξη με τις αρχές του ιδρυτή του, Κ. Μαρξ, ο οποίος απεχθανόταν την ιδέα ενός κόμματος «επαγγελματικών στελεχών».

Το 1918 ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος λαμβάνει τέλος, αφού η Γερμανία ηττάται στα πεδία των στρατιωτικών επιχειρήσεων κι ο…Πρίγκηψ Μαξ του Μπάαντεν τοποθετείται από τους νικητές Αγγλογάλλους επικεφαλής του γερμανικού Ράιχ, αντικαθιστώντας τον Κάιζερ Γουλιέλμο, ο οποίος καταρρέει κάτω από την οργή του λαού και των στρατιωτών στο μέτωπο. Σε ποιο κόμμα θα στηριχθεί ο…Πρίγκηψ Μαξ, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει; Μα στο μεταλλαγμένο SPD φυσικά!

Καταλυτικό ρόλο σ’ όλα τα παραπάνω θα παίξει το 1919 η Συνθήκη των Βερσαλλιών, βάσει της οποίας -εκτός της απόσπασης εδαφών και της αρπαγής του ορυκτού πλούτου (σας θυμίζει κάτι;)- ο Γερμανικός λαός υποχρεωνόταν να καταβάλλει –ως προκαταβολή- το ποσό των 12 δις χρυσών μάρκων (!), καθώς και να καταβάλλει ετησίως στους Αγγλογάλλους, ποσοστό 26% επί των…προπολεμικών γερμανικών εξαγωγών! Η εφαρμογή της Συνθήκης σήμαινε για τους Γερμανούς τότε, ό,τι σημαίνουν τα μνημόνια για τους Έλληνες σήμερα: Φτώχεια, εξαθλίωση και δουλοποίηση.

Το SPD καλείται να συμβάλλει στη δημιουργία νέου Συντάγματος και νέου κράτους εν μέσω Συνθήκης Βερσαλλιών, εξεγερτικής διάθεσης και πλήρους διάλυσης της κοινωνίας, της οικονομίας, του κρατικού μηχανισμού και του στρατού, ο οποίος επιστρέφει από το μέτωπο σε τραγική κατάσταση. Παράλληλα, στη γερμανική κοινωνία αρχίζουν να δημιουργούνται και να λειτουργούν Λαϊκά Συμβούλια (εργατικά, αγροτικά, στρατιωτικά κλπ), τα οποία αποτελούν de facto τοπικές εξουσίες διαχείρισης καθημερινών υποθέσεων.
Το SPD, κατά τη συγκρότηση του νέου κράτους και του νέου Συντάγματος (Βαιμάρη) έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους:

Να στηριχθεί στα επαναστατημένα λαϊκά συμβούλια και με μοχλό πίεσης τη λαϊκή εξέγερση να ανατρέψει το δολοφονικό καθεστώς των Βερσαλλιών, ή να συνταχθεί πλήρως με τους κυρίαρχους αντιδραστικούς κύκλους και να τηρήσει κατά γράμμα τις υποχρεώσεις, που απορρέουν απ’ τη Συνθήκη, ισοπεδώνοντας τη γερμανική κοινωνία; Το SPD καταλαμβάνεται από…το φόβο του λαού κι αποφασίζει να τηρήσει τις…διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας (σας θυμίζει κάτι;) και να ισοπεδώσει το γερμανικό λαό, στέλνοντας τους παρακρατικούς και τους παραστρατιωτικούς θύλακες να τσακίσουν τα Λαϊκά Συμβούλια (τα σημαντικά πολιτικά και τακτικά λάθη των ηρωικών Σπαρτακιστών είναι ένα ζήτημα για άλλη συζήτηση). Για το λόγο αυτό, άλλωστε, η Συντακτική Συνέλευση για την ανάδειξη του νέου Ράιχ έγινε στη μικρή πόλη της Βαϊμάρης (Γενάρης 1919) κι όχι στο Βερολίνο, όπως ήταν το κανονικό, διότι στην πρωτεύουσα της Γερμανίας και σ’ όλη τη Βαυαρία μαίνονταν οι αιματηρές μάχες μεταξύ των Φράικορπς και των Σπαρτακιστών…
Το Συνταγμα της Βαιμάρης, ήταν σχετικά προωθημένο για την εποχή του αφού αναγνώρισε ορισμένα ατομικά δικαιώματα (ψήφος στις γυναίκες κλπ), ωστόσο έστρωσε το πολιτικό, θεσμικό και ιδεολογικό χαλί, πάνω στο οποίο πάτησαν οι Ναζί για να φτάσουν στην εξουσία. Δύο είναι οι βασικά σημεία της Βαϊμάρης:

1. Ο Καγκελάριος, σε περιόδους εθνικής ανάγκης (σας θυμίζει κάτι αυτό;), μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταλύει το Σύνταγμα και να ασκεί ο ίδιος έκτακτες εξουσίες, ή να σχηματίζει κυβερνήσεις, όπως αυτός κρίνει!
Αν θυμάμαι καλά, εκεί πάτησε ο Χιντερμπουργκ για να φέρει το Χίτλερ στην εξουσία, εκεί πάτησε κι ο Χίτλερ για να διαλύσει τη Βουλή και να συλλάβει τους αντιφρονούντες.

2. Το κράτος οφείλει να παραμένει και θα παραμένει ουδέτερο στην ταξική σύγκρουση (!). Οι εργάτες οφείλουν να συνεργάζονται με τους εργοδότες, επ’ ωφελεία της εθνικής οικονομίας (σας θυμίζει κάτι αυτό;)… Αυτό αποτέλεσε την πρωταρχική βάση της δημιουργίας των μετέπειτα μεγάλων γερμανικών καρτέλ (βλέπε Άιγκεφάρμπεν), που στήριξαν τους Ναζί.

Είναι φανερό, ότι η Βαϊμάρη, αποτελεί ουσιαστικά την τυπική επικύρωση της επιλογής του SPD, να δεχθεί τις επιλογές, που επέβαλαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, η οποία είχε ως φυσική εξέλιξη τη ναζιστική λαίλαπα. Δεν αποφάσισε -στηριζόμενο στο λαό- ν’ ανατρέψει το καθεστώς των Βερσαλλιών, να εθνικοποιήσει τη Ράιχσμπανκ (Τράπεζα της Γερμανίας) και να διαγράψει τα επαχθή χρέη, με τα οποία φορτώθηκαν οι Γερμανοί, όπως πρότειναν τότε οι μπολσεβίκοι αλλά…και ο Κέινς («Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης» εκδ. Παπαζήση).

Ας μη μας διαφεύγει, ότι την πρόσκαιρη λαοφιλία του, ο Χίτλερ την όφειλε στην άρνηση του ναζιστικού καθεστώτος να καταβάλλει τις πολεμικές αποζημιώσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η λογική του SPD (είμαστε σε μειονεκτική θέση και δεν πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με τους συμμάχους μας) οδήγησε σημαντικό μέρος των εξαθλιωμένων κι εξοργισμένων μαζών στην αγκαλιά των ναζιστικών τεράτων, που με τις πλάτες των πιο αντιδραστικών κύκλων, αξιοποίησαν τη λαϊκή οργή (σας θυμίζει κάτι;) και τη διοχέτευσαν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ίδια λογική φαίνεται ότι διέπει και τη σημερινή, καθ’ ημάς…κυβερνώσα και…υπεύθυνη Αριστερά, η οποία ομνύει στο ευρώ και την τήρηση των διεθνών μας «υποχρεώσεων», ενώ επιπλέον νομιμοποιεί με την παρουσία της και το χρεοκοπημένο Κοινοβούλιο των επιτετραμμένων της τρόικα.

Όπως τότε το SPD, έτσι σήμερα κι η κυβερνώσα και…υπεύθυνη Αριστερά αποφεύγει, όπως ο δράκουλας το σκόρδο, να οργανώσει και να κινητοποιήσει το λαό, πέρα από πολιτικές, ιδεολογικές, ή άλλες διαφορές, με ΠΡΩΤΟ και ΑΜΕΣΟ στόχο την ανατροπή του αποικιακού καθεστώτος, τη συντριβή του φασισμού μέσω της πλήρους και ουσιαστικής αποκατάστασης της Δημοκρατίας, την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων και την όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στις κεντρικές αποφάσεις και τη διαμορφούμενη πολιτική. Δεν αντιλαμβάνεται πως η Ελλάδα (και κατ’ επέκταση η Ευρώπη) έχει ανάγκη από μια νέα επανάσταση, που θα είναι μείξη της Γαλλικής και της Οκτωβριανής! Δεν αντιλαμβάνεται, ότι το επίσημο πολιτικό σύστημα ήταν αυτό, που έφερε και στήριξε το Χίτλερ στη Γερμανία και τη Χ.Α. στην Ελλάδα.

Αντ’ αυτού, συζητάει και χαριεντίζεται στα κανάλια με την ξεπουλημένη δημοσιογραφική αλητεία, επιλέγει να ενταχθεί στο…δημοκρατικό τόξο, ενσωματώνεται στο επίσημο πολιτικό σύστημα και αντιτίθεται στο φασισμό, όχι με κοινωνικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους, αλλά με όρους…Χόλλυγουντ, με αποτέλεσμα το… δημοκρατικό τόξο να εκτοξεύει το φασιστικό βέλος, όπως έγινε και στη Γερμανία του μεσοπολέμου.

Για να το πούμε πιο απλά: Η Βαϊμάρη μας διδάσκει, ότι στο φασισμό δεν οδηγεί η ρήξη, αλλά ο συμβιβασμός.

 

Αυτό το ολοκαύτωμα, υπήρξε;

«Χρυσή Αυγή», Ιούλης 1991: Ο σαλπιστής του Χίτλερ δείχνει το δρόμο τον οποίο εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες. Περί αυτού του «πατριωτισμού» πρόκειται…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

10 Ιούνη 1944: Οι Γερμανοί μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου. Αποκλείουν τις εισόδους και αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια, αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα.
Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους και ξεχωρίζουν 114 άνδρες και 114 γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια. Το Δίστομο ξεκληρίζεται.
Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη θηριωδία.

*

Ο Παναγιώτης Περγαντάς του Θωμά, 22 χρόνων τότε, αφηγείται (η καταγραφή της μαρτυρίας έγινε από τον Στάθη Σταθά):

«Κατά τις δέκα το πρωί στις 10 Ιουνίου 1944 μέρα Σάββατο κατέβηκα από το πατρικό μου και πήγα στο καφενείο του Μαράλιου. Καθόμουνα με δυο – τρεις άλλους. Περνάει από κει το μικρό ανιψάκι μου, ο Γιάννης της αδερφής μου Φρόσως Σταθά, το γένος Περγαντά. Το φώναξα και του έδωσα μια ρουφηξιά ούζο. Υστερα έφυγε να παίξει. Σε λίγο ακούμε φωνή τρομαγμένη “έρχονται οι Γερμανοί”. Πεταχτήκαμε και μέσα από το στενό του Μάριου προς τα Μεσινά ανέβηκα στου Καρσνά το ρέμα, προς τα λακκώματα. Εκεί έμεινα και είχα στραμμένη την προσοχή μου στο χωριό με αγωνία. Είδα (…) ώσπου όταν βασίλεψε ο ήλιος κι έπαιρνε να νυχτώσει οι γερμανικές φάλαγγες τράβηξαν για τη Λιβαδειά.

Τότε κατεβαίνω κι εγώ προς το χωριό. Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ηταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ’ όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα.

Το αγόρι της, αυτό που το πρωί του έδωσα λίγο ούζο στο καφενείο, έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος, ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά.
Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

*

Για το Δίστομο, ένα από τα πολλά ελληνικά ολοκαυτώματα που προκάλεσαν οι χιτλερικές ορδές, ο ιστορικός Τάκης Λάππας, στο βιβλίο του «Η σφαγή του Διστόμου», περιγράφει:
«Σαν και τούτο το κακό άλλο δεν ξαναγίνηκε… Τα βρέφη μέσα στις κούνιες τους και στο βυζί της μάνας τους, οι γκαστρωμένες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, οι μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους…».

*

Για την ίδια σφαγή ο Δημήτρης Γατόπουλος, στο βιβλίο του «Ιστορία της Κατοχής», σημειώνει:
«Ιδού τώρα και τα επισημότερα στοιχεία της μεγάλης τραγωδίας, η έκθεσις του κατοχικού νομάρχου Βοιωτίας Ιωάννου, η έκθεσις του τότε νομάρχου Ιω. Γεωργόπουλου. Στην “έκθεσή” του στο υπουργείο Εσωτερικών σημειώνει και τα εξής. “Από δύο ημερών διανύω τας δραματικοτέρας της ζωής μου. Τα συμβαίνοντα εις την περιφέρειαν κατά τας δύο τραγικάς αυτάς ημέρας υπερβαίνουν και αυτήν τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και αυτούς τους σικελικούς εσπερινούς… Λυσσαλέα η αγριότης δεν εφείσθη ούτε των νηπίων, τα οποία άταφα έτι σφίγγονται σπασμωδικώς στοργικά εις τους άψυχους κόλπους των μητέρων”».

*

Αυτή είναι η σχέση του ναζισμού με την Ελλάδα. Αυτή είναι η μόνη σχέση που μπορεί να έχει ο ναζισμός με την πατρίδα μας και με όλη την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κτηνωδία που εκπροσωπεί ο ναζισμός. Τότε, σήμερα και πάντα. Αυτές είναι οι «πατριωτικές» καταβολές των νεοναζιστικών αποβρασμάτων που μαγαρίζουν τον τόπο.

 

Ντοκουμέντο: Οταν ακούστηκε για πρώτη φορά το «Χάιλ Χίτλερ» στη Βουλή το 1963

Ο χρήστης, Γιάννης Νικολόπουλος, ανέβασε στο twitter ένα εξαιρετικό απόσπασμα από ένα κείμενο με τα πρακτικά της Βουλής του 1963 όταν ακούστηκε για πρώτη φορά το «Χάιλ Χίτλερ» εντός Κοινοβουλίου, το οποίο ακολούθησαν αντεγκλήσεις, ύβρεις και ξυλοδαρμοί ανάμεσα σε βουλευτές της ΕΡΕ και της ΕΔΑ. Είναι μια περίοδος ιδιαίτερα εκρηκτική όπου τα εμφυλιακά πάθη δεν έχουν κοπάσει και οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 συνεχίζουν να απλώνουν τη σκιά τους πάνω από την πολιτική ζωή του τόπου. Σε πρώτο πλάνο ιστορικές, ηγετικές μορφές της Αριστεράς όπως ο Ηλίας Ηλιού και ο Γρηγόρης Λαμπράκης, οποίος δολοφονήθηκε δύο περίπου μήνες μετά στη Θεσσαλονίκη και βουλευτές της ΕΡΕ, όπως ο Κώστας Παπαδόπουλος που συνεργάσθηκε αποδεδειγμένα με τους Γερμανούς στην κατοχή. Και όλα αυτά υπό το βλέμμα του Κώστα Καραμανλή.

Γιάννης Νικολόπουλος

Μετά απο το χθεσινό περιστατικό στη βουλή, που ήταν όχι μόνο μια τεράστια πρόκληση για τη δημοκρατία της χώρας αλλα προσβολή και ασέβεια προς ολόκληρο τον ελληνικό λαό, παραθέτουμε ένα απόσπασμα απο τα Πρακτικά της Βουλής του 1963, όταν τότε ακουστηκε για πρώτη φορά το “Χάιλ Χίτλερ” εντός Κοινοβουλίου.

«Τα ”Χάιλ Χίτλερ” στη Βουλή το 1963. Στις 13 Μαρτίου 1963, πριν από 50 χρόνια, ο βουλευτής της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού, προσπαθεί να τοποθετηθεί στη Βουλή, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά, τη διαμαρτυρία του κόμματός του, για όσα είχαν προηγηθεί στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, με αφορμή τη συζήτηση μιας σειράς τροποποιήσεων στον νόμο περί Εσωτερικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κράτους. Ο Ηλιού διακόπτεται συνεχώς από την πτέρυγα των εδράνων, όπου βρίσκονται καθισμένοι οι βουλευτές της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρωτεργάτης των συνεχών διακοπών, είναι ο βουλευτής Κιλκίς, Κώστας Παπαδόπουλος γνωστός οπλοφόρος αρχηγός της δεξιάς, παρακρατικής οργάνωσης Εθνικός Ελληνικός Στρατός (ΕΕΣ) που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς την περίοδο της Κατοχής.

Ο Ηλιού αρχίζει να ξετυλίγει το δράμα ενός χωριού του Κιλκίς, όπου ενώ το 1958 έχουν ψηφίσει 164 κάτοικοι την ΕΔΑ, τρία χρόνια μετά, η ΕΔΑ δε λαμβάνει καμιά ψήφο, χωρίς να έχει υπάρξει κάποια μεταβολή στους εκλογικούς καταλόγους και ενώ έχουν πληθύνει οι καταγγελίες για όργιο βίας εναντίον των κατοίκων. Ο Παπαδόπουλος συνεχίζει να τον διακόπτει και να τον ειρωνεύεται.

Ακολουθεί ο εξής διάλογος (διορθωμένα Πρακτικά της Βουλής, καθώς αφαιρέθηκαν ή περικόπηκαν ολόκληρα κομμάτια):

Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ): Τα περί φασισμού και δημοκρατίας δε θα ημπορούσαν να φωτισθούν καλύτερα από το φως του γεγονότος ότι 164 ψήφοι της Αριστεράς ”εξηφανίσθηκαν” και
δεν έμεινε ”ούτε ένας”, όπως μας είπε ο μέγας δημοκράτης κ. Παπαδόπουλος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φασίσται οι οποίοι επί Γερμανών έδρασαν, οι φασίσται αυτοί εξακολουθούν και σήμερον με το προσωπείον της ελευθερίας και της δημοκρατίας να εφαρμόζουν τας αυτάς φασιστικάς μεθόδους. Μη νομίζετε ότι η επίκλησις λέξεων κενών περιεχομένου περί δημοκρατίας και ελευθερίας όταν απουσιάζουν τα γεγονότα, είναι δυνατόν να νομιμοποιήσουν τα φασιστικά μέτρα.

Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Το ότι είμαι μέγας δημοκράτης το κρίνουν τα έργα μου και η μεταστροφή του πραγματικά δημοκρατικού λαού του Κιλκίς, που επολέμησε ηρωικά και με ψηφίζει συνεχώς και με φέρνει ως Λεωνίδαν πάντοτε μεταξύ των 300 βουλευτών. Ο λαός του Κιλκίς μου δίδει 22.500 ψήφους. Τι σημαίνει τούτο; Ότι τα έργα μου μετέστρεψαν τον λαό και τον έφεραν εις την πραγματικήν Δημοκρατίαν. Ηγωνίσθημεν και αγωνιζόμεθα υπερασπιζόμενοι την πραγματικήν Δημοκρατίαν έναντι του κόκκινου φασισμού. Αι μέθοδοι που φέρνετε από τας στέπας και τα τέλματα της Ανατολής θα ταφούν εκεί όπου εξεκίνησαν. Τον μεγάλον σας πατερούλην τον Στάλιν μέχρι χθες τον ελατρεύατε και τον υμνούσατε, σήμερον ούτε το όνομά του δεν θέλετε να ακούτε. Αυτή είναι η Δημοκρατία σας. Επέρασε η εποχή του σφαξίματος και της κονσέρβας. Συνέλθετε και αλλάξατε μυαλά, σας προειδοποιούμεν ότι δεν πρόκειται να επιζήσετε σε αυτόν τον τόπο, θα σας θάψωμεν, θα σας θάψη ο ελληνικός λαός, διότι αι θεωρείαι σας είναι απηρχαιωμέναι, επέρασεν η εποχή της Δημοκρατίας σας, του μαχαιριού και της κονσέρβας. Μια για πάντα ο κ. Ηλιού ας καθήση και ας κυττάξη τα χάλια του. Ημείς σώσαμεν τη Δημοκρατία από τους δολοφόνους.

Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ) : Ο κύριος συνάδελφος ημπόρεσε να βάλη εις την ναφθαλίνην την στολήν του Γερμανού αξιωματικού, την οποίαν έφερε, δεν ημπόρεσεν όμως να βάλη…(θόρυβος,φωναί,διαμαρτυρίαι,κωδωνοκρουσίαι, σφοδρά αναταραχή εις την αίθουσαν)

Πρόεδρος: Διακόπτεται η συνεδρίασις δια πέντε λεπτά.
Τι έχει συμβεί εκεί που τα πρακτικά αναφέρουν θόρυβος, φωναί, διαμαρτυρίαι κτλ, το περιγράφει ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005.

Ένας βουλευτής : Χάιλ Χίτλερ!

Κώστας Χιωτάκης (ΕΔΑ) : Στην Κατοχή, Παπαδόπουλε, τι έκανες!;

Γρηγόρης Λαμπράκης (ανεξάρτητος βουλευτής, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ) : Ήσουν αξιωματικός των Ες – Ες !

Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Σκάστε ρε πούστηδες!

Ο Παπαδόπουλος σηκώνεται από το έδρανο και συνεπικουρούμενος από άλλους βουλευτές της ΕΡΕ και έναν κλητήρα της Βουλής επιτίθεται και γρονθοκοπεί τον βουλευτή της ΕΔΑ Αντώνη Μπριλλάκη πριν ο Γρηγόρης Λαμπράκης τον ρίξει στο πάτωμα, ο οποίος με τη σειρά του δέχεται επίθεση από τους υπόλοιπους εφορμούντες. ”Πυροσβέστης” αναλαμβάνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Παπακωνσταντίνου που κατηγορεί την ΕΔΑ για οργανωμένη επίθεση κατά των βουλευτών. Η συνεδρίαση λήγει με το Προεδρείο να καταδικάζει ”το πρωτοφανές γεγονός διότι εφθάσαμεν εις το σημείον να ίδωμεν αίματα εις την αίθουσαν αυτήν από μωλωπισμούς”.

Όταν δύο μήνες μετά ο Λαμπράκης θα δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη, ορισμένοι θα θυμηθούν τα προηγούμενα και για έναν επιπλέον λόγο: Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ο καθοδηγητής των Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη υπήρξε οργανωμένος διοικητής δοσιλογικού τμήματος οπλοφόρων, στον ΕΕΣ του Παπαδόπουλου [για την ακρίβεια, των Παπαδόπουλων, Αντώνη, Κώστα και Κυριάκου (που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους,αλλά κοινή,ποντιακή καταγωγή)] με περιοχή ευθύνης και δράσης τα Πιέρια Όρη.

(πηγές, Στράτου Δορδανά, Η Γερμανική Στολή στη Ναφθαλίνη, εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 2011, Τάσου Κωστόπουλου, Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005)».

Πηγή: http://www.politikokafeneio.com