RSS

Category Archives: ΟΚΔΕ

Απάντηση της Ο.Κ.Δ.Ε στην πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική πολιτική συμπόρευση

Σύντροφοι,

με βάση τη συγκεκριμένη πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη σχετική συνάντηση που είχαμε μαζί σας στις 11/7, θέλουμε να σημειώσουμε ιδιαίτερα τα παρακάτω:

1. Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και οι εξελίξεις ιδιαίτερα στο επίκεντρό της, στην Ευρωζώνη/Ε.Ε. (αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου), δημιουργούν σημαντικές προϋποθέσεις (θα αποδειχτεί αν είναι και επαρκείς) για ένα νέο επαναστατικό κύμα. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε: (α) Οικονομική κρίση που βαθαίνει και χειροτερεύει, όχι μόνο στην «περιφέρεια» αλλά και στις βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρωζώνης/Ε.Ε. Άγριες επιθέσεις στις κατακτήσεις, το βιοτικό επίπεδο και τις δημοκρατικές ελευθερίες των εργατικών και λαϊκών μαζών, τρομακτική διεύρυνση των ανισοτήτων και εξάπλωση της ανεργίας, φτώχειας, εξαθλίωσης. Αποτυχία των πολιτικών αναχαίτισης της κρίσης (π.χ. Μνημόνια), σταδιακή εξάντληση των μηχανισμών για τη διαχείρισή της και προσφυγή σε πολιτικές «σοκ και δέους» (π.χ. Κύπρος, κούρεμα καταθέσεων), που με τη σειρά τους παροξύνουν τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της Ευρωζώνης/Ε.Ε. και τον ταξικό πόλεμο ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. (β) Πολιτική κρίση, με πολλές διαστάσεις και σε πολλά επίπεδα (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία κ.α.): Αποσταθεροποίηση και αδυνάτισμα των αστικών/«μνημονιακών» δυνάμεων. Θρυμματισμός του αστικού πολιτικού σκηνικού και κρίση του αστικού πολιτικού προσωπικού. Λειτουργία του αστικού καθεστώτος στη βάση ενός επεκτεινόμενου ιδιότυπου/κοινοβουλευτικού (για την ώρα) βοναπαρτισμού, με μικρά και μεγάλα πραξικοπήματα σε όλα τα επίπεδα (κοινοβουλευτικό, θεσμικό, συνταγματικό κ.α.) και μιας αντιδημοκρατικής αναδίπλωσης του αστικού καθεστώτος με τη δημιουργία του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης. Κρίση των βασικών ιδεολογημάτων των αστικών τάξεων, ιδιαίτερα του «ευρωπαϊσμού». (γ) Άνοδος, εξάπλωση και σκλήρυνση των ταξικών αγώνων στην Ευρώπη (π.χ. Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία και εκρηκτική κατάσταση και νέος γύρος κινητοποιήσεων/αγώνων στην Ελλάδα), πτώση κυβερνήσεων υπό το βάρος λαϊκών κινητοποιήσεων (Βουλγαρία, Σλοβενία), μαζική εξάπλωση –μέσα και απ’ αυτούς τους αγώνες– της απόρριψης των «μονόδρομων» του Ευρώ και της Ε.Ε. Ιστορικής κλίμακας εξελίξεις στις αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Τυνησία) και στη γειτονική Τουρκία, που χαρακτηρίζονται από συμμετοχή μεγάλων μαζών με συγκρουσιακά/εξεγερσιακά χαρακτηριστικά.

Όλα τα παραπάνω αφορούν ιδιαίτερα τη χώρα μας, όπου η κρίση έχει λάβει διαστάσεις χρεοκοπίας και κατάρρευσης του ελληνικού καπιταλισμού (που επιδεινώνεται διαρκώς), ανθρωπιστικής κρίσης, μετατροπής της χώρας σε «αποικία χρέους» και ένα είδος σύγχρονου προτεκτοράτου υπό την κηδεμονία Τρόικας–δανειστών–ιμπεριαλιστών, αδυναμίας «σταθεροποίησης» της κατάστασης ακόμα και μετά από τη σωρεία βάρβαρων Μνημονίων και μέτρων (και νέα, πολύ χειρότερα να ακολουθούν), με τη συνεχιζόμενη αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων και του «μνημονιακού μπλοκ» (για κάποιες απ’ αυτές τις δυνάμεις, στα όρια της αποσύνθεσης και εξαφάνισης), με την προσφυγή σ’ ένα όλο και πιο τερατώδες Κράτος Έκτακτης Ανάγκης στα όρια μιας διακυβέρνησης δικτατορικού τύπου (π.χ. ΜΑΤ, Επιστρατεύσεις, Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου). Αλλά και μ’ ένα νέο γύρο ταξικών αγώνων και εκρήξεων στον ορίζοντα, όπως φάνηκε μετά το πραξικόπημα Σαμαρά στην ΕΡΤ και τη διάρρηξη/πτώση της τρικομματικής συγκυβέρνησης κάτω από το βάρος των αντιφάσεων αυτής της κατάστασης αλλά και του αγώνα των εργαζομένων στην ΕΡΤ, στους δήμους κ.λπ.
2. Η παραπάνω κατάσταση φέρνει την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι σε μια προηγούμενη ολόκληρη περίοδο. Εκτιμούμε ότι οι εξελίξεις σε μια σειρά από χώρες οδηγούν (με άνισο ρυθμό) σε προεπαναστατικές καταστάσεις. Σ’ αυτά τα πλαίσια, το σύνθημα μιας Κυβέρνησης των Εργαζομένων, στηριγμένης στις δυνάμεις και τα όργανα της εργατικής τάξης και των πληβειακών μαζών, είναι ένα απαραίτητο σύνθημα/στόχος, ως η θετική απάντηση/διέξοδος που δίνουν οι επαναστάτες στην πολιτική κρίση και το «πρόβλημα της κυβέρνησης» (ποιος θα υλοποιήσει ένα επείγον πρόγραμμα σωτηρίας από την κρίση), που ανοίγει τον δρόμο για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση μιας εξουσίας των εργαζομένων, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Λύση που έτσι αντιπαρατίθεται στις κοινοβουλευτικές/εκλογικές αυταπάτες, τις οποίες ιδιαίτερα καλλιεργούν οι ρεφορμιστές (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) και το μικροαστικό πρόγραμμά τους.

3. Επομένως, για τους επαναστάτες μαρξιστές και για όλους όσους παλεύουν για τη σοσιαλιστική επανάσταση, τίθεται το επιτακτικό καθηκόν της ισχυροποίησης και συγκέντρωσης των επαναστατικών δυνάμεων, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης μαζικών επαναστατικών κομμάτων και της δημιουργίας μιας επαναστατικής Διεθνούς (για το ρεύμα μας μιας επαναστατικής, αναγεννημένης 4ης Διεθνούς), που είναι η βασική έμπρακτη εγγύηση για τη νικηφόρα σύγκρουση των μαζών με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Όλες οι τακτικές (επέμβαση στο κίνημα και οργάνωση των αγώνων, πολιτική συμμαχιών κ.λπ.) πρέπει καταρχήν και πριν απ’ ότιδήποτε άλλο να υπηρετούν αυτό τον στόχο. Για την Ο.Κ.Δ.Ε., αυτό είναι ένα βασικό κριτήριο με το οποίο ιεραρχούμε –στη βάση προτεραιοτήτων– τις πολιτικές, οργανωτικές και πρακτικές μας επιλογές.

4. Η πρότασή σας για το «Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής» θεωρούμε ότι πάσχει από μια ασάφεια στη διατύπωση του περιεχομένου και των στόχων της. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να συμβάλουμε και εμείς σε ότι αφορά την Κοινή Δράση μέσα στο κίνημα και τους αγώνες. Για την Ο.Κ.Δ.Ε., ένα Σχέδιο Αγώνων (βασισμένο στην οικοδόμηση/ανάπτυξη της ενότητας, των αγώνων, της αυτοοργάνωσης των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας) είναι όρος εκ των ουκ άνευ για την αποτελεσματική ανάπτυξη μιας αντικαπιταλιστικής συνείδησης και πρακτικής σε μαζική κλίμακα, για την αύξηση της επιρροής των επαναστατικών ιδέων και την οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος – που με τη σειρά τους είναι απαραίτητοι όροι για την έμπρακτη αμφισβήτηση και ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η Κοινή Δράση (με την ευρεία έννοια, δηλ. από κοινού οργάνωση/υποστήριξη κινητοποιήσεων και αγώνων έως και ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών με κινηματικό χαρακτήρα) είναι απαραίτητη και πρέπει να εξεταστούν όλες οι δυνατότητες για την πραγματοποίησή της. Όπως είπαμε και στη συνάντησή μας, ένα από τα βασικά κριτήρια της Ο.Κ.Δ.Ε. για μια τέτοια Κοινή Δράση είναι όσο το δυνατόν αυτή να μην έχει απλά το χαρακτήρα συμπαράταξης ή συντονισμού των ενεργειών κάποιων οργανώσεων, συνδικαλιστικών δυνάμεων κ.λπ. (πολύ περισσότερο εκλογικού χαρακτήρα) αλλά να εμπλέκει ενεργά εργαζόμενους, νέους κ.λπ., οπότε και μπορεί να γίνει εργαλείο για την αλλαγή των σημερινών συσχετισμών προς όφελος των επαναστατικών δυνάμεων. Φυσικά, κάθε τέτοια πρόταση για Κοινή Δράση πρέπει να εξετάζεται συγκεκριμένα και κατά περίπτωση, με βάση αυτά τα κριτήρια.

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά (στα πλαίσια του «Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης–Ανατροπής») τη δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλίας ενάντια σε Ευρώ/Ε.Ε., η Ο.Κ.Δ.Ε. πιστεύει ότι: (α) Η πάλη για την έξοδο από Ευρώ/Ε.Ε. είναι μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις (δεν είναι από μόνη της και ικανή) για μια διέξοδο από την κρίση προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών. (β) Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος, είμαστε υπέρ κάθε πραγματικού προχωρήματος της πάλης γι’ αυτό τον στόχο, ακόμα κι αν μια τέτοια πάλη δεν είναι απαλλαγμένη από ασάφειες και αυταπάτες, ακόμα κι αν δεν συνδέει εξαρχής αυτό τον στόχο με τη σοσιαλιστική επανάσταση και με μια διεθνιστική προοπτική (όχι όμως και άνευ όρων, αν δηλ. είναι υπό την καθοριστική επιρροή αστικών ή αντιδραστικών αντιλήψεων). Επομένως, είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε και να συμβάλλουμε σ’ ένα τέτοιο κίνημα, ιδιαίτερα αν έχει μαζικά χαρακτηριστικά και απεύθυνση. (γ) Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τη θέση και στάση των επαναστατών σε μια τέτοια πάλη, θεωρούμε απαραίτητο: 1. Η έξοδος από Ευρώ/Ε.Ε. να μην αφορά μόνο την αποχώρηση της Ελλάδας αλλά να συνδέεται με τον στόχο της διάλυσης της αντιδραστικής, καπιταλιστικής, ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. και των μηχανισμών της (που θα ήταν αντικειμενικά ένα προχώρημα της επανάστασης). 2. Να συγκεκριμενοποιείται και να παλεύεται η διεθνιστική αναφορά και προοπτική, είτε σε σχέση με τους σημερινούς αγώνες των μαζών στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή, είτε με τον στόχο μιας «Ευρώπης των Εργαζομένων», δηλαδή των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης, σαν τη μόνη ιστορικά προοδευτική λύση.

5. Σχετικά με την πρόταση για τη «Μετωπική Πολιτική Συμπόρευση», η οποία αφορά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οργανώσεις της άκρας και επαναστατικής αριστεράς, κομμάτια που –σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό σας– «σπάνε ή θα σπάσουν με το ρεφορμισμό» από ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ (όπως το Σχέδιο Β’), θέλουμε να σημειώσουμε τους εξής προβληματισμούς και απόψεις: (α) Στο βαθμό που το «Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης–Ανατροπής» μπορεί (υπό προϋποθέσεις) να συμπεριλάβει ένα αρκετά ευρύ πεδίο κοινής δράσης, συνεργασίας μέσα στο κίνημα, πολιτικών πρωτοβουλιών με κινηματικό χαρακτήρα κ.λπ., δεν είναι σαφές σε ποιες μορφές μπορεί ν’ αποκρυσταλλωθεί συγκεκριμένα αυτή η «Συμπόρευση». Αν υποθέσουμε ότι γίνεται εφικτή μια σειρά κοινών δράσεων, πρωτοβουλιών κ.λπ. στο κίνημα (στα πλαίσια του «Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης–Ανατροπής»), απομένει ουσιαστικά μόνο η «κεντρική» εμφάνιση της «Συμπόρευσης» αυτών των δυνάμεων, π.χ. σε εκλογικές αναμετρήσεις; Κάτι τέτοιο πιστεύουμε θα ήταν τουλάχιστον προβληματικό (βλ. παρακάτω). Ή μόνο ο συντονισμός ενός διαλόγου ανάμεσα σ’ αυτές τις δυνάμεις; (β) Το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων στις οποίες απευθύνεται η «Μετωπική Πολιτική Συμπόρευση» χαρακτηρίζεται από σημαντική ετερογένεια. Όχι μόνο ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά και σε σχέση με το πως αυτές αντιμετωπίζουν το μαζικό κίνημα (αγώνες, συνδικάτα, μορφές αυτοοργάνωσης της τάξης κ.λπ.), την επέμβαση σ’ αυτό, τις σχέσεις τους με τους εργαζόμενους κ.λπ. Πιστεύουμε, έτσι, πως είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν αυτή την στιγμή μπορεί να υπάρξει ένα «μετωπικό πολιτικό σχέδιο» που να συμπεριλαμβάνει/ενώνει όλα αυτά τα κομμάτια και ταυτόχρονα να μην εκθέτει τις επαναστατικές δυνάμεις (προγραμματικά, πολιτικά, πρακτικά) τουλάχιστον σε σοβαρότατους κινδύνους. Τα όποια αποτελέσματα μιας τέτοιας απόπειρας θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολα και επισφαλή. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε μια ήδη επαρκή ενίσχυση, συγκέντρωση και συνοχή των επαναστατικών δυνάμεων, ώστε να μπορούν να ηγεμονεύσουν στην κίνηση αυτού του φάσματος δυνάμεων ως συνόλου. Πράγμα που σήμερα δεν υπάρχει και που, επομένως, θα πρέπει να είναι ο πρωταρχικός στόχος. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, ο κίνδυνος το όποιο «μέτωπο» (και στο όνομα αυτού) να εξελιχθεί σε δορυφοριοποίηση γύρω από ρεφορμιστικές πολιτικές και πρακτικές ή στην ανοχή τους στο όνομα μιας κακώς νοούμενης «ενότητας», είναι πραγματικά πολύ σοβαρός. Όπως άλλωστε δείχνουν πολλά παραδείγματα από την ευρωπαϊκή εμπειρία, αλλά και την ελληνική, όπου υπήρξε πολιτική (και όχι μόνο) διάλυση επαναστατικών/αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και οργανώσεων στο όνομα της απεύθυνσης σ’ ένα κατά πολύ ευρύτερο ακροατήριο, της υποτιθέμενης αφομοίωσής του σ’ ένα «ευρύτερο μετωπικό σχέδιο», του «συντομότερου δρόμου», της αντιμετώπισης αποτελεσματικά «της δεξιάς ή των δεξιών πολιτικών», της εγκατάλειψης «του σεχταρισμού, του απομονωτισμού και της δήθεν καθαρότητας» κ.λπ. (γ) Σε κάθε περίπτωση, τα παραπάνω δεν αποκλείουν τη συνέχεια της συζήτησης πάνω σε τέτοιες μετωπικές πολιτικές πρωτοβουλίες και μορφές, μ’ ένα βασικό κριτήριο: πρέπει ν’ αφορούν δυνάμεις με πραγματική σχέση με το κίνημα και τους αγώνες και όχι απλά τη συγκέντρωση προσωπικοτήτων.

Με βάση τα παραπάνω, η Ο.Κ.Δ.Ε. θα τοποθετηθεί συγκεκριμένα σε κάθε πρόταση για μια τέτοια «μετωπική πολιτική συμπόρευση».

Στην παραπέρα οργάνωση του διαλόγου και της κοινής δράσης των αντικαπιταλιστικών/επαναστατικών δυνάμεων, η Ο.Κ.Δ.Ε. θα συμβάλλει με τις θέσεις και την πρακτική της, με κριτήριο την ανάγκη να ξεκαθαριστούν τα σημερινά καίρια ζητήματα επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς,

Αθήνα, 14.7.2013

Advertisements
 

Κατέρρευσε η τρικομματική – Γροθιά στη «χούντα Σαμαρά» – Συνεχίζουμε τον Αγώνα


ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΤ

Συνεχίζουμε τον Αγώνα – Όχι στο Κλείσιμο, Καμία Απόλυση

Με Γενική Απεργία Διαρκείας

να αποτελειώσουμε τη «Νέα» Συγκυβέρνηση της Καταστροφής

Θα τους νικήσουμε! Η τρικομματική «έσπασε», κάτω από το βάρος των τεράστιων αδιεξόδων που έχουν συσσωρευτεί – αλλά κυρίως της αντίστασης των εργαζόμενων της ΕΡΤ, μαζί με το παλλαϊκό κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Η ΔΗΜΑΡ, που μέχρι χθες τα κέντρα εξουσίας, τα ΜΜΕξαπάτησης και η κλίκα του Σαμαρά εξυμνούσαν την «υπευθυνότητά» της, σήμερα καθυβρίζεται περίπου ως «προδότης του έθνους»! Πολύ αργά για δάκρια. Ο Κουβέλης θ’ ανακαλύψει ότι τα πολιτικά εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λαού, για τα οποία ευθύνεται ως πρώην τρικομματικός εταίρος, δεν ξεπλένονται.

«Συνεχίζουμε – Θα εξαντλήσουμε την τετραετία», δηλώνει ο Σαμαράς!
Το επιτελείο του και τα ξεφωνημένα ΜΜΕ (χάνοντας βήμα-βήμα την επαφή με την πραγματικότητα) ουρλιάζουν για να μας πείσουν ότι ο Σαμαράς ντύθηκε τον αυτοκρατορικό μανδύα της πυγμής. Ότι μαζί με το Βενιζέλο θα κυβερνήσουν χωρίς επιστροφή στο «αμαρτωλό παρελθόν» και «συμβιβασμούς» – δηλ. ως δικτατορία με ολίγη από υπουργική κάλυψη. Όμως, ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η κατάρρευση της τρικομματικής και της τόσο διαφημισμένης «σταθερότητας», είναι θανάσιμο πλήγμα γι’ αυτά τα σχέδια – όταν μάλιστα ξεκίνησε με το πραξικόπημα Σαμαρά στην ΕΡΤ, ως αυτός να ήταν απόλυτος μονάρχης, κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού! Η πολιτική κρίση μπαίνει σε φάση νέου παροξυσμού, που θυμίζει τις τελευταίες μέρες της κυβέρνησης Γιωργάκη Παπανδρέου. Σύντομα θ’ αποδειχτεί ότι η προσπάθεια πλήρους υποταγής του ΠΑΣΟΚ σε Σαμαρά/ΝΔ δεν μπορεί παρά να βαθύνει τον κατακερματισμό (αποχωρήσεις, διαγραφές κ.λπ.) και να επιταχύνει την οριστική του διάλυση. Ο ίδιος ο Σαμαράς, μπορεί ακόμα να είναι «μοναδική λύση» (ιδιαίτερα για τους ιμπεριαλιστές ΕΕ-ΔΝΤ), ο δρόμος όμως που τράβηξε απειλεί να τον στείλει σύντομα κι αυτόν στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Αιώνας μοιάζει να έχει περάσει από τα τρικομματικά παραμύθια για «επενδύσεις», «ανάπτυξη» και βέβαια το αμίμητο. success story!!! Μπροστά μας βρίσκονται οι «μαύρες τρύπες» των ασφαλιστικών ταμείων, το λουκέτο σε δεκάδες οργανισμούς και οι δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο (που κάθε μία απ’ αυτές φέρνει πολλαπλάσιες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα), το λουκέτο χιλιάδων μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, η κατάρρευση των κρατικών εσόδων, η εκτίναξη των ελλειμμάτων και των χρεών (δημόσιων και ιδιωτικών).η πλήρης κατάρρευση της οικονομίας κλπ. Για όλα αυτά, όλοι ξέρουν (και πρώτα η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ) ότι θα χρειαστούν ΜΕΤΡΑ-ΣΟΚ: όχι «μόνο» νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, αλλά «ξαφνικός θάνατος» εκατοντάδων σχολείων και νοσοκομείων, τσουνάμι απολύσεων, κατασχέσεις σπιτιών και κάθε είδους εισοδήματος έναντι οφειλών στην εφορία, κατάσχεση καταθέσεων (ό,τι έχει απομείνει στους μικροκαταθέτες), φυλακίσεις για χρέη π.χ. 300 ευρώ!

Παρά την ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια και αδυναμία της, η «νέα» συγκυβέρνηση παραμένει θανάσιμος κίνδυνος για τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη νεολαία. Στην πρώτη ευκαιρία που θα της δοθεί ν’ ανασυνταχθεί, θα συνεχίσει το ξεπούλημα και την καταστροφή των πάντων, στηριγμένη σ’ ένα όλο και πιο τερατώδες Κράτος Έκτακτης Ανάγκης (τρομοκρατία, ΜΑΤ, επιστρατεύσεις, Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου), ανοίγοντας δρόμους για να παίξουν ρόλο (άτυπου ή τυπικού) «εταίρου» και τα φασισταριά της Χρυσής Αυγής.

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ. Συνεχίζουμε ανυποχώρητα, μέχρι τη νίκη. Παίρνοντας δύναμη από τη κατάρρευση της τρικομματικής χούντας, να οργανώσουμε και να εξαπολύσουμε παντού ένα κύμα αγώνων, για να σταματήσουμε την καταστροφή. Με συσπείρωση γύρω από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, με κέντρο αγώνα τις καταλήψεις τους και ιδιαίτερα του ραδιομεγάρου, οργανώνοντας την περιφρούρησή τους, καλώντας να κατέβουν εκεί χιλιάδες-χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι, που θα φράξουν τον δρόμο σε κάθε απόπειρα να μπουκάρουν οι «εκκαθαριστές» των ΜΑΤ. Απαιτώντας:

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ – ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ. Βάζοντας έτσι έμπρακτα φρένο στη σχεδιαζόμενη λαίλαπα απολύσεων σε όλο το Δημόσιο. Κάνοντας έτσι ένα βήμα εμπρός για τη σωτηρία των μισθών και συντάξεων, των συλλογικών συμβάσεων, των πιο στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων.

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΠΡΑΞΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, που σαν δαμόκλεια σπάθη κρέμεται πάνω από δεκάδες οργανισμούς του δημοσίου και χιλιάδες εργαζόμενους. Υπερασπίζοντας έμπρακτα τις δημοκρατικές ελεθερίες, που τσαλαπατιούνται από τη Νέα Χούντα του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης, από τους δικτατορίσκους που θέλουν να κυβερνούν με διατάγματα.

Αγώνας παντού για την ανατροπή της «νέας» συγκυβέρνησης. Αλλιώς δεν σταματάει αυτή η Νέα Χούντα, που θέλει να μας κυβερνάει με τρομοκρατία, διατάγματα και επιστρατεύσεις. Δεν σταματάει με παρακάλια να λυπηθούν τους απολυμένους, τους άνεργους, τους φτωχούς. Με αυταπάτες για το τι θα «μαγειρέψουν» τα ανακτοβούλια στο Μαξίμου και στις Βρυξέλλες ή για «ευνοϊκές δικαστικές αποφάσεις», που θα δικαιώνουν τους εργαζόμενους. Με την εντελώς αναποτελεσματική πολιτική της επίσημης, ρεφορμιστικής αριστεράς: με παχιά λόγια για «ταξική πάλη» που χρησιμεύουν ως πρόσχημα απομόνωσης και διάσπασης (ΚΚΕ), με λόγια στα πάνελ και στους διαδρόμους της Βουλής και αυταπάτες για «εύκολες» εκλογικές λύσεις (ΣΥΡΙΖΑ). Μόνος δρόμος είναι να οργανωθούμε και να κινητοποιηθούμε παντού, σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο και ομοσπονδία, απαιτώντας:

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΤΩΡΑ – ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ,

μέχρι τη νίκη, μέχρι να διώξουμε τη «Νέα» Συγκυβέρνηση

της Συμφοράς και της Καταστροφής.

                                 Ο.Κ.Δ.Ε.

     Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας

 
Leave a comment

Posted by on June 21, 2013 in ΟΚΔΕ

 

Απήγαγαν και παρέδωσαν τον Μ. Γιαϊλά στην Τουρκία

Τώρα πια είναι βέβαιο. Η τρικομματική χούντα Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη απήγαγαν και παρέδωσαν στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, όπως είχαν κάνει με τον Α. Οτζαλάν  και τόσους άλλους, τον  τούρκο αγωνιστή Μπουλούτ Γιαϊλά (μάλλον υψηλόβαθμου στελέχους του Κουρδικού κινήματος). Πρόκειται για μια εξαιρετικά  βρώμικη και σκοτεινή υπόθεση της κυβέρνησης, σε βάρος Τούρκου πολιτικού πρόσφυγα, τον οποίον καταδίωκαν λυσσωδώς οι αρχές ασφαλείας του καθεστώτος Ερντογάν. Η τρικομματική κυβέρνηση είναι υπεύθυνη γι’ αυτή την εγκληματική πράξη, όπως είναι υπεύθυνη και τη ζωή του Μ.  Γιαϊλά που βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

 Ο Μ. Γιαϊλά ήρθε στην Ελλάδα περίπου πριν από δύο μήνες και παρουσιάστηκε στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, όπου έδωσε τα στοιχεία του, με βάση τα οποία πριν από τρεις εβδομάδες, υποβλήθηκε φάκελος από το Συμβούλιο στις Αρχές με την εισήγηση να εξεταστεί η υπόθεση για να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο. Η αίτηση του βρισκόταν για εξέταση στις ελληνικές αρχές που σχετίζονται με τη Αστυνομία. Για το ίδιο λόγο έκανε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εδρεύει στο Στρασβούργο.

Είναι προφανές
ότι από τα χαρτιά που υπέβαλε στο Ελληνικό Συμβούλιο ο Μ.  Γιαϊλά, η ελληνική κυβέρνηση (και προσωπικά ο Δένδιας και ο Σαμαράς) γνώριζε για το τούρκο αγωνιστή και αυτή τον κατέδωσε στις μυστικές υπηρεσίας της Τουρκίας οι οποίες τον καταδίωκαν παντού. Ακόμη, ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης  είναι προφανής από τον γκανγκστερικό τρόπο με τον οποίο απάχθηκε, από αυτοκίνητο της ελληνικής αστυνομία στο κέντρο των Αθηνών.

Η κυβέρνηση των δωσίλογων, όπως απέδειξε με τις πράξεις της, από την ημέρα που ανήλθε στην εξουσία είναι ικανή για κάθε έγκλημα. Με την πολιτική της, έχει καταδικάσει τον ελληνικό λαό στη φτώχεια, στην πείνα και στην εξόντωση. Το έγκλημα της απαγωγής και παράδοσης του τούρκου αγωνιστή και πολιτικού πρόσφυγα, εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη εγκληματική πολιτική της σε βάρος του ελληνικού λαού.  Σαμαράς , Ερντογάν  κλπ ανήκουν στην ίδια καπιταλιστική συμμορία και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Παρά τις διαφορές που μπορεί να έχουν, είναι μαζί απέναντι στους αγωνιστές και το εργατικό κίνημα. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που ο αλαζόνας  Ερντογάν αμφισβητείται από μεγάλες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις των εργαζόμενων και λαϊκών μαζών και ο θλιβερός Σαμαρά καταρρέει μαζί με την κατάρρευση του ελληνικού καπιταλισμού.           

Ο Σαμαράς και οι άθλιοι εταίροι του στην κυβέρνηση (Βενιζέλος και Κουβέλης), συνεργάζονται στενά με τον Ερντογάν, σ’ όλα τα εγκλήματα που γίνονται στην περιοχή. Εμπρός να τους ανατρέψουμε. 

Να τιμωρηθούν οι ένοχοι τη.ς απαγωγής και της παράδοσης του αγωνιστή Μπουλούτ Γιαϊλά

Να απελευθερωθεί αμέσως ο Μπουλούτ Γιαϊλά

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εξεγερμένων της Τουρκίας

Κοινός αγώνας ελλήνων, τούρκων κυπρίων και όλων των λαών της Μεσογείου

Kάτω οι αστικές κυβερνήσεις σε Ελλάδα,  Τουρκία

Κάτω οι ιμπεριαλιστές ΕΕ και ΗΠΑ
Ο.Κ.Δ.Ε
Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας
 

                
 

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους της Τουρκίας




Μπορεί η αφορμή για την εξέγερση των εργατικών και λαϊκών μαζών στην Τουρκία να ήταν το κόψιμο των δένδρων του πάρκου Γκεζί της πλατείας Ταξίμ, ωστόσο οι βαθύτερες αιτίες είναι άλλες. Και είναι ίδιες με αυτές που οδηγούν τον ένα λαό μετά τον άλλο στην αγανάκτηση, στην οργή και την εξέγερση ιδιαίτερα σ’ ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου. Δηλαδή η υπερεκμετάλλευση των εργατικών και λαϊκών μαζών, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η πείνα και φυσικά ο αυταρχισμός, η καταπίεση, τα βάρβαρα κατασταλτικά μέτρα κλπ.

Μπορεί από χώρα σε χώρα να υπάρχουν κάποιες διαφορές και ιδιομορφίες αλλά υπάρχει μια βασική αιτία πίσω από όλα τα γεγονότα, τους μεγάλους αγώνες, τις μεγάλες ανατροπές και εξεγέρσεις που συμβαίνουν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Είναι
η παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και οι εκρήξεις του, ιδιαίτερα στους πιο αδύνατους κρίκους του. Ο τούρκικος καπιταλισμός με τον αλαζόνα Ερντογάν, δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα και σήμερα κλυδωνίζεται από τις κινητοποιήσεις των μαζών που έχουν πάρει εξεγερσιακό χαρακτήρα. Το σύνθημα που ακούγεται από τα χείλη εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών «Η Ταξίμ θα γίνει Ταχρίρ!», δείχνει όχι μόνο τις διαθέσεις τους αλλά και το περιεχόμενο του αγώνα τους. Πίσω από την βιτρίνα του τούρκικου καπιταλισμού κρύβεται ένα από τα πιο βάρβαρα, καταπιεστικά και στρατοκρατικά καθεστώτα της περιοχής, ένα κράτος και μια κυβέρνηση που ταυτίζεται πλήρως με τα συμφέροντα των καπιταλιστών και ιμπεριαλιστών, ιδιαίτερα των αμερικανών.

Ο αγώνας των εργατικών και λαϊκών μαζών σε Ελλάδα, Τυνησία, Αίγυπτος, Πορτογαλία, Ισπανία.και τώρα σε Τουρκία αλλά και Σουηδία έχουν κοινά χαρακτηριστικά και κοινές αιτίες. Γι’ αυτό και πρέπει να αγωνιστούμε μαζί για να ανατρέψουμε τις άθλιες κυβερνήσεις και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα πριν η κρίση του μας οδηγήσει στην καταστροφή. Πρόκειται για κυβερνήσεις έτοιμες να διαπράξουν το πιο αποτρόπαιο έγκλημα προκειμένου να σωθούν και να σώσουν το σύστημα το οποίο υπηρετούν.

Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, πρέπει να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε την άθλια και επικίνδυνη χουντική κυβέρνηση του Σαμαρά, που διαπράττει εγκλήματα σε βάρος του ελληνικού λάου και όχι μόνο. Τελευταίο έγκλημά της η αρπαγή/απαγωγή και η παράδοση στο τούρκικο κράτος του κούρδου πολιτικού πρόσφυγα Μ. Γιαϊλά (μάλλον υψηλόβαθμου στελέχους του Κουρδικού κινήματος), που μοιάζει με την αλήστου μνήμης βρώμικη παράδοση του Α. Οτζαλάν. Ο Σαμαράς και οι άθλιοι εταίροι του στην κυβέρνηση (Βενιζέλος και Κουβέλης), συνεργάζονται στενά με τον Ερντογάν, σ’ όλα τα εγκλήματα που γίνονται στην περιοχή. Εμπρός να τους ανατρέψουμε.


Αλληλεγγύη στον αγώνα των εξεγερμένων της Τουρκίας
Κοινός αγώνας ελλήνων, τούρκων κυπρίων και όλων των λαών της Μεσογείου
Kάτω οι αστικές κυβερνήσεις σε Ελλάδα, Τουρκία
Κάτω οι ιμπεριαλιστές ΕΕ και ΗΠΑ

  Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας       
 ΟΚΔΕ  

                                  www.okde.gr – ergatikipali@okde.gr

 

1η Μάη ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ: Κάτω οι Μανωλάδες του Ρατσισμού, της Σύγχρονης Σκλαβιάς, της Νέας Χούντας!

ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Mε Νέους Επαναστατικούς Αγώνες – Για μια Σοσιαλιστική Διέξοδο

Η Πρωτομαγιά βρίσκει φέτος τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στη χώρα μας, στην Κύπρο, στον ευρωπαϊκό Νότο και σ’ όλη την Eυρωζώνη κάτω από την πιο βαθιά κρίση-κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος, με την Ε.Ε. και τις κυβερνήσεις να επιβάλλουν όλο και πιο βάρβαρες αντεργατικές-αντιλαϊκές πολιτικές.

Το σοκ και δέος της Ε.Ε. στην Κύπρο άνοιξε την εποχή μιας «νέας πολιτικής»: τη «σωτηρία» κρατών και τραπεζών με δάνεια (συνοδευόμενα από σκληρότατα Μνημόνια) αντικαθιστά η άμεση ή έμμεση εκκαθάριση των προβληματικών τραπεζών, δηλαδή η πειρατική επιδρομή σε μετοχές, ομόλογα και -κυρίως- στις καταθέσεις, ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων. Η Ε.Ε., με ηγέτη τη Γερμανία, επιβάλει μια βάναυση «ενοποίηση» αποκλειστικά προς όφελός της, παροξύνοντας την κρίση και τους ανταγωνισμούς. Εκκαθαρίζοντας τις τράπεζες των «προβληματικών» χωρών και πρώτα απ’ όλα του Νότου, οδηγεί στην καταστροφή μικρές, μεσαίες αλλά και μεγάλες επιχειρήσεις, εξάγει την κρίση σ’ αυτές τις χώρες, μετατρέποντάς τις σε οικονομική και κοινωνική έρημο. Καταθέσεις και χρηματικά κεφάλαια θα μετακινηθούν προς τη Γερμανία, καθώς και ο έλεγχος πολλών επιχειρήσεων.

Το πραγματικό πρόσωπο της Ε.Ε. φαίνεται πια καθαρά:
δουλοποίηση και νεοαποικιοποίηση των πιο αδύναμων χωρών, καταστροφή της οικονομίας τους. Η «ασφάλεια» και η «βελτιωμένη θέση» για τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης/Ε.Ε. αποδείχθηκαν σκέτα παραμύθια. Η κρίση στην Ε.Ε. χειροτερεύει, απειλώντας πια τη Γαλλία, την Ολλανδία κ.α., η ανεργία καλπάζει (καταγραμμένοι άνεργοι πάνω από 19 εκ.). Το Ευρώ καταρρέει (τουλάχιστον με τη σημερινή του μορφή), συμπαρασύροντας ολόκληρες οικονομίες.

Η τρικομματική κυβέρνηση, αφού πρόδωσε την Κύπρο (υποστηρίζοντας την απόφαση του Γιούρογκρουπ) και έδωσε για μια ακόμα φορά γη και ύδωρ στην Τρόικα (χαράτσι, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κ.α.) με το Μνημόνιο 3, πανηγυρίζει. Τι ακριβώς, αναρωτιέται κανείς. Τα διαγγέλματα Σαμαρά περί «ανάπτυξης» μόνο τραγελαφικά μπορούν να χαρακτηριστούν. Η παραγωγή διαλύεται και οι τελευταίες σημαντικές επιχειρήσεις φεύγουν από τη χώρα (ΑΓΕΤ, ΤΙΤΑΝ κ.α.), η ανεργία καλπάζει και το εργατικό δυναμικό καταστρέφεται, ειδικά οι νέοι εργαζόμενοι και η ειδίκευσή τους.

Στηριγμένη μόνο στο «κράτος έκτακτης ανάγκης», πάνω σ’ ένα καθεστώς τρομοκρατίας και δραματικής περιστολής των δημοκρατικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, διαρκών πολιτικών πραξικημάτων μέσα στο κοινοβούλιο (βλ. την απίστευτη προσπάθεια του Μανιτάκη να περάσει στα μουλωχτά τη διάταξή του) που καταργούν κάθε ουσία της «συνταγματικής νομιμότητας» – και που συμπληρώνεται από την κτηνώδη μεταχείριση των μεταναστών αδελφών μας, η Τρόικα Εσωτερικού επιχειρεί να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο: ακόμα μεγαλύτερη ανεργία, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων (πάμε προς ενιαίο μισθό για δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, παλιούς και νέους εργαζόμενους, στα 580 ευρώ μικτά και μόνη εγγυημένη σύνταξη 360 ευρώ), φοροχαράτσια χωρίς τέλος, ξεπούλημα όσο-όσο σε ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία.

ΜΑΝΩΛΑΔΑ: το παρόν και άμεσο μέλλον των εργατών και των φτωχών

Τα μαντρόσκυλα των αφεντικών-δολοφόνων της Μανωλάδας πυροβόλησαν πρώτα τους μετανάστες εργάτες, μέσα στη ρατσιστική τους κτηνωδία, αποθρασυμένη από το κράτος έκτακτης ανάγκης της τρικομματικής χούντας (πογκρόμ τύπου Ξένιος Δίας, βασανιστήρια στα αστυνομιά τμήματα κ.λπ.) – αλλά οι σφαίρες οργώνουν το κορμί όλης της εργατικής τάξης. Η καθυστερημένη και υποκριτική καταδίκη από την τρικομματική κυβέρνηση, όταν είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια δεν ισχύει κανένα εργατικό ή και ανθρώπινο δικαίωμα για τους μετανάστες εργάτες γης, μόνο σιχασιά μπορεί να προκαλέσει, ιδιαίτερα για τα φασιστοειδή τύπου Δένδια και τους πάσης φύσεως «δημοκράτες» τύπου Βενιζέλου και Κουβέλη! Δεν είναι οι ίδιοι που σχεδιάζουν τις ΕΟΖ (Ειδικές Οικονομικές Ζώνες), δηλαδή περιοχές όπου δεν θα ισχύει κανένα εργατικό και ανθρώπινο δικαίωμα παρά μόνο η απόλυτη δουλοποίηση των εργαζομένων; Που δημιούργησαν το μισό εκ. απλήρωτους εργαζόμενους, τους χιλιάδες νέους και παλιότερους που δουλεύουν χωρίς ασφάλιση και με μισθό χαρτζιλίκι, τους υποαπασχολούμενους και αμειβόμενους με τους νέους δραματικά μειωμένους μισθούς (μετά την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων) και το 1,5 εκ. άνεργοι, δηλ. τη Μανωλάδα των ντόπιων εργαζομένων;

Αυτό το ζοφερό παρόν και μέλλον ετοιμάζουν συγκυβέρνηση-Τρόικα για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Απειλούν, μαζί με τους ιμπεριαλιστές, να μας ρίξουν στο σφαγείο νέων πολέμων σε ΝΑ Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Η επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη Συρία, ο ανταγωνισμός ιμπεριαλιστικών και «αναδυόμενων» δυνάμεων στην περιοχή για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου, οι απειλές προς το Ιράν, η συμμαχία Ισραήλ-Τουρκίας και η δραματική υποβάθμιση της ελληνικής και κυπριακής αστικής τάξης, φέρνουν όλο και πιο κοντά τον κίνδυνο αναφλέξεων.

Σύγκρουση – Εξέγερση Παντού

Για μια Επαναστατική Κυβέρνηση των Εργαζομένων, μια Σοσιαλιστική Διέξοδο

Μπροστά σ’ αυτή τη βαρβαρότητα της κρίσης του καπιταλισμού, της μετατροπής των εργαζομένων και της νεολαίας σε δουλοπάροικους, των πολέμων, πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα. Καμιά κυβέρνηση αστική ή που σέβεται το σύστημα και το καθεστώς δεν πρόκειται να μας βγάλει από την κρίση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς καλλιεργεί κοινοβουλευτικές και κυβερνητικές αυταπάτες, όχι μόνο πασχίζει να γίνει όλο και «υπεύθυνος» στους καπιταλιστές και ιμπεριαλιστές, αλλά και δεν απαντά στο πώς θα ασκήσει την όποια πολιτική ανασυγκρότησης της οικονομίας (αναγνωρίζοντας το χρέος που απομυζά κάθε δημόσιο έσοδο) και μάλιστα μέσα στην Ε.Ε. και το Ευρώ, όταν αυτή επιβάλλει Μνημόνια και πειρατικές επιδρομές στον πλούτο κάθε χώρας που «διασώζει». Επιμένει μάλιστα σ’ αυτή την ολέθρια πολιτική ακόμα και μετά το κραυγαλέο παράδειγμα της Κύπρου, που απέδειξε ότι δεν υπάρχει «διαπραγμάτευση μέσα στο Ευρώ» και χωρίς ρήξη με τον καπιταλισμό.

Το ΚΚΕ ακολουθεί όλο και περισσότερο την απομονωτική και διασπαστική του πολιτική, απλά για να επιβιώσει εκλογικά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο κι αν τσιρίζει για την «επανάσταση» (που υποτίθεται θα γίνει σε κάποιο μακρινό μέλλον, με κάποιο μαγικό τρόπο), η πρακτική του είναι σεχταριστική και συντηρητική.

Και τα δύο ρεφορμιστικά κόμματα δεν οργανώνουν τους αγώνες, περιορίζονται στην «κριτική» μέσα στη Βουλή ή σε κινητοποιήσεις απλής διαμαρτυρίας και εκλογικής σκοπιμότητας.

Εργαζόμενοι και νεολαία πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Με μορφές αυτοοργάνωσης, Γενικές Συνελεύσεις και επιτροπές, να οργανώσουμε κάθε αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Να παλέψουμε για την ενότητα στους αγώνες και για τη δημιουργία κέντρων αγώνα. Να συγκρουστούμε με το «κράτος έκτακτης ανάγκης». Εξέγερση παντού, στο δρόμο του κινήματος των πλατειών. Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, με στόχο:

– Να ανατρέψουμε την κυβέρνηση, να καταργήσουμε τα Μνημόνια, να διώξουμε την Τρόικα.

– Διαγραφή του χρέους – Στάση πληρωμών σε τραπεζίτες και τοκογλύφους

– Έξω από το Ευρώ και την Ε.Ε. – Πάλη για μια Ευρώπη των εργαζομένων, ενωμένη, δημοκρατική, ριζοσπαστική, σοσιαλιστική

– Εθνικοποίηση των τομέων-κλειδιών της οικονομίας, κάτω από εργατικό έλεγχο

– Να επιβάλλουμε τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες μας. Κάτω η Νέα Χούντα του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης.

– Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες αδελφούς μας. Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για όλους, κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών.

Να παλέψουμε για να επιβάλουμε μια επαναστατική κυβέρνηση των εργαζομένων, τη δική μας εξουσία, ανοίγοντας τον δρόμο για μια σοσιαλιστική κοινωνία και οικονομία που θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος.
 O.K.Δ.Ε
Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας

 

Πολιτική εκδήλωση: "Κρίση, ευρώ και ταξικοί αγώνες σε Κύπρο – Ελλάδα – Ευρώπη"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ:
ΚΡΙΣΗ, ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΚΥΠΡΟ – ΕΛΛΑΔΑ – ΕΥΡΩΠΗ
– ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
– ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΑΠΡΙΛΗ 7:00 μ.μ. – Aίθουσα Εκδηλώσεων ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

Όπως και τώρα η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου στην Ελλάδα προσπαθούσαν να μας πείσουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας θεσμός σταθερότητας, σεβασμού των δικαιωμάτων, ένα ήσυχο «λιμάνι» μακριά από καπιταλιστικές κρίσεις. Η επιβολή του ευρώ, σε μια σειρά χώρες, παρουσιάστηκε περίπου ως το οριστικό τέλος κάθε συζήτησης περί οποιονδήποτε προβλημάτων στην Ε.Ε. Τα ίδια μας είπαν, και συνεχίζουν να λένε, εδώ και τρία χρόνια, με όλα τα μνημόνια και τη σφαγή όποιων εργατικών δικαιωμάτων είχαν απομείνει.

Σήμερα, η Ε.Ε. είναι το κέντρο της παγκόσμιας συστημικής καπιταλιστικής κρίσης. Η ύφεση έχει κάνει την εμφάνισή της στον σκληρό πυρήνα των χωρών της Ε.Ε., οι εργατικές τάξεις και οι κοινωνίες, ιδιαίτερα του νότου, στενάζουν. Τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου ήρθαν μάλιστα να δείξουν πως πλέον το κεφάλαιο, προκειμένου να επιβιώσει, γκρεμίζει όλα τα «εικονίσματα» του συστήματος. Καμιά διασφάλιση ακόμα και στις καταθέσεις των εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων. Η τραπεζική πίστη, ένα από τα θεμέλια της εμπιστοσύνης που χτίζει το κεφάλαιο προς το σύστημά του, δεν είναι θέσφατο. Η Ε.Ε. είναι μήτρα αντεργατικών σοκ, μια εξαρχής συμμαχία του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών για την προώθηση των συμφερόντων τους και την στήριξη του πολιτικού προσωπικού τους. Διαφεντεύει τις τύχες των εργαζομένων, κοινωνιών και λαών μ’ έναν όλο και πιο ανεξέλεγκτο, αντιδημοκρατικό, αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης. Είναι εξαιρετικά αναγκαία και επείγουσα η διεθνιστική πάλη για τη διάλυσή της.

Ταυτόχρονα,
τα γεγονότα της Κύπρου, ήρθαν να αποδείξουν πως δεν υπάρχουν άλλες επιλογές υπέρ των εργαζομένων, εκτός Ε.Ε. αλλά εντός του καπιταλισμού, με κοινοβουλευτική διαχείριση. Η πάλη για επαναστατική έξοδο από το Ευρώ και την Ε.Ε., για την εργατική εξουσία, μπορεί να δώσει την ευκαιρία να οργανώσουμε διαφορετικά την κοινωνία, με κέντρο τις εργατικές ανάγκες, αξιοποιώντας τις δυνάμεις της ίδιας της τάξης μας, αξιοποιώντας τη δημιουργικότητά της, σπάζοντας με τα δεσμά και τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος και της κρίσης του, που γίνεται όλο και πιο άγρια.

Αυτός ο στόχος μπορεί και πρέπει να συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης, στην οργανωμένη προσπάθεια το εργατικό κίνημα να μην πληρώσει άλλο τα χρέη τους και τα δανεικά τους, στους ντόπιους και ξένους δανειστές. Και με τη νίκη της δικής του εξουσίας, της εργατικής εξουσίας, να διαγράψει μονομερώς το χρέος. Τελικά, απέναντι στο σφαγείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορούμε και πρέπει να προτάξουμε όχι την αναδίπλωση σε ανεδαφικές «εθνικές λύσεις», αλλά τους κοινούς αγώνες των εργαζομένων που ήδη γίνονται σε όλη την Ευρώπη, για να σωθούμε από τα βάρβαρα μνημόνια και την κρίση του συστήματος. Την ελεύθερη συνεργασία των λαών της Ευρώπης, συνεργασία χτισμένη στην κοινή πάλη για τη νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού σε όλη την ήπειρο.

Συνδιοργανώνουν:

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (Ε.Ε.Κ.)
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Ο.Κ.Δ.Ε.)
Πολιτική πρωτοβουλία ΔΙΕΘΝΙΣΤΗΣ

 
Image

Πολιτική Εκδήλωση: Για μια επαναστατική απάντηση στην κρίση