RSS

Category Archives: ΠΑΜΕ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αμετανόητη η ηγεσία του ΠΑΜΕ Υγείας



Από ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Υγείας – Πρόνοιας                            2-11-13

Αμετανόητη για άλλη μια φορά εμφανίζεται η ηγεσία του ΠΑΜΕ Υγείας – Πρόνοιας Αττικής. Σε ανακοίνωση που κυκλοφόρησε εν όψει της πανεργατικής απεργίας 6/11 δείχνει ποιόν πραγματικά θεωρεί τον … μεγαλύτερο “εχθρό” μέσα στο εργατικό κίνημα.
Συγκεκριμένα για τις “παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ” αφιερώνει συλλήβδην 1 (μία) παράγραφο, καταλογίζοντας μόνο 1 (μία) “μομφή” με 5 (πέντε) λέξεις (“υπερασπίζονται την πολιτική της ΕΕ”). Τέτοιο ΑΝΕΛΕΗΤΟ ΣΦΥΡΟΚΟΠΗΜΑ … Θα πρέπει να ΠΟΝΕΣΑΝ ΠΟΛΥ οι ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, λυπηθείτε τους σύντροφοι παμίτες, μην τους χτυπάτε τόσο …
Αμέσως παρακάτω όμως ακολουθεί το … λιβελογράφημα, ενάντια σε αυτούς που η ηγεσία του ΠΑΜΕ θεωρεί τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΧΘΡΟΥΣ. Ποιούς ;;; μα φυσικά τους αγωνιστές της αντισυστημικής αριστεράς !!!, τους “συνδικαλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ” κατά την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ. Καμαρώστε φρασεολογία σε έκταση κειμένου ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ από αυτήν που αφιερώνει σε ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ συνολικά :

·  “δεν διστάζουν να προκηρύσσουν απεργίες με ελάχιστη συμμετοχή” (!!;;). Αυτό είναι καθαρά ΑΝΟΗΣΙΑ (η συμμετοχή σε μια απεργία πρέπει να είναι από πριν γνωστή κατά την … προκήρυξή της, λες και οι προκηρύσσοντες έχουν προφητικές ιδιότητες), είναι “ΨΙΛΟΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΟΥΛΑ” γιατί δικαιώνει τον Άδωνι και τους χλευασμούς του περί χαμηλής συμμετοχής, και τέλος είναι και ΑΣΥΣΤΟΛΟ ΨΕΜΜΑ, για τον απλούστατο λόγο πως ΟΛΕΣ σχεδόν τις απεργίες τις ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ή ΨΗΦΙΣΕΙ και το … ΠΑΜΕ !!!
·  “καλούν τους εργαζόμενους την ημέρα των απεργιών σε απεργοσπασία”. Αυτοί οι σατανικοί αριστεριστές που λυσσάνε να κάνουν απεργίες για “ψύλλου πήδημα”, ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ καλούν τον κόσμο ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΕΙ… Τέτοιες ΒΡΩΜΙΕΣ και ΑΝΟΗΣΙΕΣ μόνο η συγκεκριμένη ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ομάδα ανθρώπων που -δυστυχώς- κάνουν ακόμα κουμάντο στο ΠΑΜΕ Υγείας εδώ και δεκαετίες θα μπορούσε να εκστομίζει …
·  “ονομάζουν Συντονιστικά Σωματείων τις συνεδριάσεις των δικών τους συνδικαλιστών για να καπελώσουν το κίνημα. Βαφτίζουν μαζικές γενικές συνελεύσεις τις συγκεντρώσεις ακόμα και 40-50 εργαζομένων”. Επιτέλους, φτάσαμε στο … ψητό. Μετά από τις ΑΝΟΗΣΙΕΣ, τα ΨΕΜΜΑΤΑ, τις ΒΡΩΜΙΕΣ και τις ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ αποκαλύπτεται αυτό που ΚΥΡΙΩΣ ΕΝΟΧΛΕΙ την ηγεσία του ΠΑΜΕ. Και ποιό είναι αυτό ; Μα φυσικά είναι η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ και παραμερισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΠΟΕΔΗΝ-ΑΔΕΔΥ !!! Ένας Συντονισμός στον οποίο έχουν προσκληθεί κατ’ επανάληψη οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, και πάντα η ηγεσία τους ΤΙΣ ΑΠΟΣΥΡΕΙ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ … Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν προ ημερών στον “Ευαγγελισμό”, όπου οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ έφτασαν στο σημείο ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΣΥΓΚΑΛΕΣΕΙ (!!!), όταν προγραμματιζόταν η επόμενη συνάντηση συντονισμού. Ακριβώς την ίδια “λύσσα” με την ηγεσία του ΠΑΜΕ ενάντια στον συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων των νοσοκομείων δείχνει και ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ και εκπρόσωπος της ΠΑΣΚΕ κ. Κουτσουμπέλης. Προφανώς, υπάρχει ΥΠΟΓΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ μεταξύ των ηγεσιών ΠΑΣΚΕ και ΠΑΜΕ στην υγεία για να … χτυπάνε από κοινού τον κοινό “εχθρό” …
Όσο και να χτυπιούνται όμως οι εκπρόσωποι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του κοινοβουλευτικού συνδικαλιστικού τόξου, Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΩΡΙΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ. Ας το πάρουν απόφαση λοιπόν οι κουτσουμπέληδες, οι ντραβαλοτσικρικάδες, οι παναγόπουλοι και οι συνοδοιπόροι τους … 



 

24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ ΣΤΙΣ 6 ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΑΜΕ προς… (απο)κλιμάκωση;

Τελικά, έστερξε η ΓΣΕΕ να προκηρύξει απεργία! Στις 6 του Νοέμβρη! Για να την προετοιμάσει καλά! Τώρα που ο μεγάλος κύκλος των κινητοποιήσεων στο Δημόσιο έκλεισε (προς το παρόν τουλάχιστον), τώρα που ο κίνδυνος ενός ευρύτερου μετώπου πάλης των εργαζομένων απομακρύνθηκε (προσωρινά, έστω), η ηγεσία της ΓΣΕΕ καλεί σε μία ακόμη 24ωρη απεργία με όλα τα φόντα να είναι μία ακόμη τουφεκιά στον αέρα. Με αυτήν την απεργία θα δοθεί -υποτίθεται- η απάντηση στην εντεινόμενη επίθεση του συστήματος. Μόνο που θα πρέπει να μας απαντήσουν οι καρεκλοκένταυροι της συνομοσπονδίας γιατί αυτή η απάντηση θα είναι αποτελεσματική. Ποια είναι τα στοιχεία που, πρώτον, θα εμπνεύσουν τους εργαζόμενους να στηρίξουν την απεργία αυτή και, δεύτερον, θα πιέσουν την κυβέρνηση και το σύστημα που την στηρίζει να κάνουν πίσω από την επίθεση που έχουν δρομολογήσει. Και επιπλέον, θα πρέπει να μπουν στον κόπο να μας απαντήσουν γιατί αυτή η απεργία δεν προκηρύχτηκε κατά τη διάρκεια του πρόσφατου μεγάλου απεργιακού αγώνα. Δύσκολες οι απαντήσεις, γι’ αυτό και δεν θα τις πάρουμε ποτέ από τους εργατοπατέρες. Αν και στις συνειδήσεις των εργαζομένων έχουν ήδη δοθεί.


Όμως, τα ερωτήματα αυτά δεν απευθύνονται μόνο σε ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Απευθύνονται και στους «ταξικούς» συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Οι οποίοι εμφανίζουν την απεργία αυτή ως αποτέλεσμα της δικής τους πίεσης και της απόφασής τους να εξαγγείλουν απεργία για τις 23 Οκτώβρη. Μπράβο τους, λοιπόν! Κατάφεραν να «σύρουν» τους κυβερνητικούς εργατοπατέρες! Άσχετα βέβαια με το ότι η 23 Οκτώβρη «φαγώθηκε». Εξάλλου, μπλόφα ήταν. Όπως και τόσες απεργίες που έχει εξαγγείλει από μόνο του το ΠΑΜΕ (γνωρίζοντας ότι προσανατολίζεται σε κάτι αντίστοιχο η ΓΣΕΕ) και τις «κατάπιε αμάσητες» χάριν της «μαζικότητας» και της «επιτυχίας» που θα είχε μια γενική, πανεργατική απεργία! Μα, με ποιους; Με τους πουλημένους της ΓΣΕΕ; Με αυτούς που δεν ανέχονται να μοιραστούν ούτε δρόμο ούτε πλατεία; Ναι, ακόμη και με αυτούς, όταν το ζήτημα είναι να επιστρέψουμε στην… κανονικότητα, εκεί που τα κουκιά είναι μετρημένα και τα πάντα τακτοποιημένα και εντός ελέγχου. Και ας σημαίνει αυτή η «κανονικότητα» την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων, την υποδούλωση της εργατικής τάξης, τη φασιστικοποίηση, την επέλαση του εργασιακού μεσαίωνα.

«Την πρότασή τους για Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία στα μέσα Οκτώβρη, καλά προετοιμασμένη, που θα συζητηθεί πλατιά μέσα στα σωματεία και τους εργαζόμενους, που θα γίνει δική τους υπόθεση για να εξασφαλιστεί η επιτυχία της και η μαζική συμμετοχή σε αυτή, επανέφεραν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στη χτεσινή συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ. Απέναντι στις κωλυσιεργίες και τους τυχοδιωκτισμούς των άλλων δυνάμεων, το ΠΑΜΕ, τα συνδικάτα που συσπειρώνονται σε αυτό, αντιπαραθέτουν τη συγκεκριμένη δράση, με σχέδιο και οργάνωση μέσα στους χώρους δουλειάς, για να παρθεί απόφαση για απεργία, ν’ ανοίξει μέτωπο στην εργοδοσία και την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, για να μπούνε σε κίνηση οι εργάτες και να κλιμακώσουν την πάλη τους.» (Ριζοσπάστης 24/9/2013, «Να γίνει υπόθεση της εργατιάς η Πανεργατική Απεργία»). Ναι, ήταν πρόταση του ΠΑΜΕ αυτή η απεργία! Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε! Και ήταν τόσο καλόβολη για τους εργατοπατέρες! Μια τόσο βολική διέξοδος διαφυγής από το πρόβλημα εκείνης της περιόδου!

Το ΠΑΜΕ παρουσιάζει αυτήν την απεργία πότε ως κλιμάκωση-συνέχιση των αγώνων που έχουν ξεσπάσει και πότε ως εφαλτήριο νέων αγώνων από τους εργαζόμενους αυτής της χώρας που τραβάνε τα πάνδεινα! Καλεί τα μέλη του -ομοσπονδίες, σωματεία και αγωνιστές- να δώσουν τη μάχη ώστε η απεργία να έχει τη μέγιστη δυνατή επιτυχία. Κάτι σαν τη «μητέρα των μαχών» που πρέπει να δώσουν η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας. Και αυτό ενώ έχουν προηγηθεί η απεργία των καθηγητών, οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στην υγεία, ενώ βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη κινητοποιήσεις -απεργιακές και μη- σε κλάδους του Δημοσίου για τη διαθεσιμότητα, ενώ εργάτες σε εργοστάσια -από τα Αμυντικά Συστήματα έως εργοστάσια στην Εύβοια, αλλά και οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία- βρίσκονται σε συνεχείς κινητοποιήσεις εδώ και αρκετούς μήνες. Την ίδια στιγμή που οι απολύσεις δίνουν και παίρνουν, όπως η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση της Σπρίντερ. 

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι εργαζόμενοι δείχνουν τη διάθεση και την αποφασιστικότητα -άσχετα από απόψεις που μπορεί να επικρατούν- να αντισταθούν και να παλέψουν κατά της πολιτικής που τους στέλνει στην ανεργία. Απαιτούν το δικαίωμα στη δουλειά.

Θα περίμενε κανείς από μια δύναμη η οποία καμώνεται την ταξική, που σε όλους τους τόνους διαχωρίζει τη θέση της από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές, που καταγγέλλει τους πάντες ως ουρά της ΓΣΣΕ, με τις δυνάμεις που ισχυρίζεται ότι διαθέτει, να κινηθεί στην όσο το δυνατόν πιο ενεργητική στήριξη αυτών των αγώνων και βέβαια στο συντονισμό τους. ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΝΟΝΤΑΙ! ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ, ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ! Να επιδιώξει -κάτω από την πραγματική πίεση των αγώνων των εργαζόμενων- τον εξαναγκασμό των συνδικαλιστικών ηγεσιών να πάρουν απεργιακές αποφάσεις σε δευτεροβάθμιο ή τριτοβάθμιο επίπεδο, και -σε τελική ανάλυση- να στηρίξει τις προσπάθειες ξεπεράσματος των ηγεσιών αυτών. Άλλωστε, αυτός δεν υποτίθεται ότι είναι ο λόγος ύπαρξης του ΠΑΜΕ;

Το ΠΑΜΕ, όμως, παρά τους βερμπαλισμούς του, κινείται σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Είτε παρουσιάζοντας μια άλλη, δήθεν αγωνιστική, πρόταση (π.χ. καθηγητές), είτε συντασσόμενο σχεδόν πλήρως με τις κυβερνητικές δυνάμεις (π.χ. υγεία) στάθηκε απέναντι από τις διαθέσεις ολόκληρων κλάδων ή σημαντικών τμημάτων τους, αντί να προσπαθήσει έστω να τις μπολιάσει με μια λογική στήριξης ώστε να έχουν διάρκεια. Όσο για το συντονισμό κλάδων και χώρων δουλειάς, όπου αυτό επιτεύχθηκε σε μια προσπάθεια να ξεπεραστούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες, υπήρξε και πάλι άρνηση. Η προκήρυξη της απεργίας στις 23 Οκτώβρη ήταν το αποκορύφωμα της στάσης του αυτής.

Σε όλες τις περιπτώσεις, το ΠΑΜΕ προβάλλει ως δικαιολογία την υπευθυνότητα. Τη «σωστή στάθμιση» των διαθέσεων του κόσμου, έτσι όπως τις ερμηνεύει αυτό δηλαδή. Χωρίς βέβαια να μας εξηγεί γιατί αυτό πάει κόντρα στους χώρους που οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να ξεπεράσουν τις ηγεσίες τους, ακόμη και μέσα από μαζικές συνελεύσεις τις οποίες έχει κάνει σημαία τελευταία. Δέσμιο της συνολικής του ρεφορμιστικής λογικής, της υποταγής του στο σύστημα και στους συσχετισμούς, δεν πιστεύει στους αγώνες και τη δύναμη του λαού, αρνείται να αναλάβει ακόμη και το ρόλο για τον οποίο υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε. Καταλήγει έτσι και αυτό (είτε το θέλουν είτε όχι οι αγωνιστές που όντως έχει στις γραμμές του) να παίζει το ρόλο του κυματοθραύστη των αγώνων. Η «υπευθυνότητά» του απευθύνεται τελικά στο σύστημα και προτείνει «αγωνιστικές διεξόδους» αποκλιμάκωσης των αγώνων. Τελικά, πόσο διαφέρει η λογική του ΠΑΜΕ από τη λογική των κυβερνητικών συνδικαλιστών, τουλάχιστον ως προς το αποτέλεσμα;




kkeml.blogspot.gr

 

"Χρυσές" δουλειές στο Πέραμα


Ιδιοκτήτης εταιρίας «ενοικίασης προσωπικού» και συνδικαλιστής στον κλάδο σεκιουριτάδων αποδεικνύεται ο πυρηνάρχης Περάματος. Στελέχη του ναζιστικού κόμματος δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στις ναυτιλιακές Ζώνες του λιμανιού και η επικράτηση ενός χρυσαυγίτικου σωματείου θα ωφελούσε και τη τσέπη τους. Εμπόδιο οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ που έπρεπε να βγουν από τη μέση.


Συγκεκριμένα, ο πυρηνάρχης του Περάματος, Περικλής Μουλιανάκης, διατηρεί εταιρεία με τον διακριτικό τίτλο «Periklis Shipping Services CO», η οποία προσφέρει «υπηρεσίες ανάπτυξης του ανθρωπίνου δυναμικού επιχείρησης και υπηρεσίες αχθοφόρων», όπως έχει καταχωρηθεί και στο Εμπορικό Επιμελητήριο. Με άλλα λόγια, η εταιρεία του είναι ένα από τα συνεργεία που «μάχονται» για τη σύναψη των πολυπόθητων εργολαβικών συμβολαίων με τις ακτοπλοϊκές εταιρείες. Το ακριβές αντικείμενο της εταιρείας του Π. Μουλιανάκη είναι η εξεύρεση εργατικών χεριών, φθηνών κατά προτίμηση. Στη συνέχεια, τα άτομα αυτά προσλαμβάνονται από την «Periklis Shipping Services CO» και «επινοικιάζονται» σε ακτοπλοϊκές και άλλες εταιρείες, ανεξάρτητα από το συμβόλαιο που έχει υπογραφεί μεταξύ του εργοδότη και του εργολάβου.
 
Εμπόδιο στην επικράτηση εταιρειών που θέλουν να συνεργαστούν με τις ακτοπλοικές εταιρείες «νοικιάζοντας» εργαζομένους με «χαλαρές» εργασιακές σχέσεις, είναι η ύπαρξη του ισχυρού Σωματείου Εργαζομένων του ΠΑΜΕ που εδώ και πολλά χρόνια δραστηριοποιείται στη περιοχή.

Στο πνεύμα των σχεδίων του Μουλιανάκη κινήθηκαν και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, Ιωάννης Λαγός, Νίκος Μίχος και Ηλίας Παναγιώταρος, που είχαν επισκεφθεί το περασμένο Αύγουστο τη ζώνη, προκειμένου να συζητήσουν με χρυσαυγίτες εργάτες για τη δημιουργία σωματείου Χρυσής Αυγής. Μάλιστα, οι βουλευτές είχαν προβεί και σε ακραίους χαρακτηρισμούς όπως «οι λεκέδες του ΠΑΜΕ θα εξαφανιστούν από εδώ μέσα».
 
Λίγες μέρες μετά τις δηλώσεις – υποσχέσεις των βουλευτών Λαγού και Παναγιώταρου για εξαφάνιση των εργαζομένων του ΠΑΜΕ, ήρθε η επίθεση εναντίον αφισοκολλητών του ΚΚΕ στη Λ. Δημοκρατίας στο Πέραμα. Ανάμεσα στα θύματα της επίθεσης με ρόπαλα και κλομπ, ήταν και ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης, πρόεδρος του σωματείου μετάλλου Πειραιά, που εκπροσωπεί του περισσότερους εργαζομένους στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Στην επίθεση είχε πρωτοστατήσει και το πρωτοπαλίκαρο του Πυρήνα Περάματος, Αναστάσιος Πανταζής.
 
Το έντονο ενδιαφέρον των βουλευτών Πειραιά της Χρυσής Αυγής για τον «έλεγχο» της Ζώνης Περάματος φαίνεται και από τη δραστηριότητα τους μέσα στη Βουλή. Στις 25 Ιανουαρίου του 2013 ο βουλευτής της ΧΑ και ο προφυλακισμένος Γιάννης Λαγός κατέθεσε ερώτηση για την ανάπτυξη της Επισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα, με την οποία ζητούσε να μειωθεί η γραφειοκρατία για την ίδρυση μιας ναυπηγοεπισκευαστικής επιχείρησης. Τα θέματα που έθετε ο Γιάννης Λαγός στη κυβέρνηση ήταν δύο: «μείωση των δικαιολογητικών και της γραφειοκρατίας» και «δημιουργία νέου σύγχρονου μητρώου ναυπηγοεπισκευαστικών επιχειρήσεων, στο οποίο θα περιέχονται οι υγιείς επιχειρήσεις».




tvxs

 

Τοποθέτηση των Παρεμβάσεων ΔΕ για τη στάση του ΠΑΜΕ στην ψηφοφορία των προέδρων ΕΛΜΕ και τη συνέχιση του αγώνα των καθηγητών


Ο ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ!
ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Χθες, η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, απέρριψε τη συνέχιση της απεργίας διάρκειας. Η πρόταση των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών συγκέντρωσε το 65,7% των ψήφων (284 ψήφους) έναντι του απαραίτητου 66,7% (288 ψήφους)! Οι αγωνιστές των Παρεμβάσεων ήμασταν από την αρχή ο βασικός πυρήνας του μπλόκ των δυνάμεων που πρότειναν και πάλεψαν την πρόταση της απεργίας διάρκειας. Δώσαμε τη μάχη, με αυταπάρνηση και αυτοπεποίθηση, γιατί πιστεύουμε στις δυνάμεις των εργαζόμενων να στέκουν ορθοί και να παλεύουν, ενάντια στις θεωρίες της ανημπόριας, της αναποτελεσματικότητας και της κατάθλιψης… Από την αρχή πασχίσαμε για την επιτυχία της απεργίας και των Γενικών Συνελεύσεων, μέχρι τη Γενική Συνέλευση των προέδρων. Θα συνεχίσουμε να δίνουμε αυτή τη μάχη, μαζί με τους χιλιάδες συναδέλφους που πύκνωσαν τις γραμμές των απεργιακών επιτροπών και της απεργίας.
Ανάμεσα στην πλήρη αναστολή κάθε απεργιακής κινητοποίησης και στην ύπαρξη ενός 48ωρου απεργιακού βήματος με νέες ΓΣ, που έθεσαν εκβιαστικά με τη στάση τους οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ, τοποθετηθήκαμε με το δεύτερο ως έσχατη λύση, παρότι αποτελεί σαφώς αποκλιμάκωση (γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Έτσι,αποφασίστηκε 48ωρη απεργία Δευτέρα και Τρίτη και νέες Γενικές Συνελεύσεις και Γενική Συνέλευση προέδρων την Τετάρτη. Το 48ωρο απεργιακό βήμα (που γίνεται τριήμερο μετά την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για απεργία Τρίτη και Τετάρτη) θα μπορούσε να αξιοποιηθεί θετικά μόνο στην κατεύθυνση συνολικού απεργιακού συντονισμού με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων (που αυτές τις ημέρες θα είναι σε κινητοποιήσεις) και στο πλαίσιο συντεταγμένης συζήτησης μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις για την αποφασιστική συνέχιση του αγώνα μας, γιατί ο αποφασιστικός –σε περιεχόμενο και μορφή-αγώνας σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης, είναι μονόδρομος!

Να μην αφήσουμε κανέναν να «μικρύνει» ότι πετύχαμε! Με 70.000 και 60.000 απεργούς καθηγητές ξεκίνησε η απεργία διαρκείας. Χιλιάδες βάδισαν αποφασιστικά, στα πιο μαζικά και μαχητικά συλλαλητήρια, των τελευταίων χρόνων, στα κέντρα δεκάδων πόλεων. Εκατοντάδες απεργοί κίνησαν γη και ουρανό μέσα από τις απεργιακές επιτροπές τους. Με καθημερινές περιοδείες στα σχολεία. Μιλώντας σε συγκεντρώσεις γονιών, μαθητών και εργαζόμενων. Μοιράζοντας υλικό και κοινωνώντας το μήνυμα του αγώνα. Στήνοντας απεργιακά ταμεία και υφαίνοντας αλληλεγγύη. Τραγουδώντας και χορεύοντας. Νιώθοντας την κοινωνία να μας ξανακούει και να μας νοιάζεται. Σπάζοντας την απομόνωση, την αποξένωση και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Κερδίσαμε τη συσπείρωση όλου του κλάδου μας, υψώνοντας τη σημαία « ένας για όλους κι όλοι για έναν» απέναντι στη διάσπαση και την ανθρωποφαγία των μορίων. Κερδίσαμε το σεβασμό και την αυτοπεποίθηση. Βαδίσαμε μαζί με άλλους απεργούς εργαζόμενους αναγκάζοντας και αυτήν την ΑΔΕΔΥ να προκηρύσσει 48ωρες. Αναγκάσαμε τον υπουργό να ανακοινώνει τοποθέτηση μέρους των υπό διαθεσιμότητα συναδέλφων, σε δομές ΙΕΚ/ΣΕΚ, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των απεργών.  Έναν υπουργό που όχι μόνο φοβήθηκε τη δημόσια αντιπαράθεση αλλά ούτε αυτό το ΔΣ της ΟΛΜΕ, δε δέχθηκε να δει για να απαντήσει στα αιτήματα μας.
Δεν ήταν μια ξαφνική έκρηξη. Ήταν η εκδίκηση του Μάη. Ήταν η δύναμη των αποφάσεων του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ, παρά κι ενάντια στη γραφειοκρατία και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ήταν η συμπύκνωση των δεκάδων κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων του Καλοκαιριού σε όλες τις πόλεις, που δεν άφησαν αναπάντητη την επίθεση της κυβέρνησης με τις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και το νόμο για την εκπαίδευση. Και πάνω απ’ όλα, ήταν το ξεπέρασμα στην πράξη, πλαστών διλημμάτων που χρόνια τώρα βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι φίλοι της κυβερνητικής πολιτικής, προκειμένου να εξασφαλίζουν τη διαιώνισή τους και να απογοητεύουν τον οργισμένο κόσμο, υπογραμμίζοντας την ανημπόρια του, να αντιδράσει. Να λοιπόν που οι καθηγητές, με όπλο τα σωματεία τους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις, μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη ενότητα και των εργαζόμενων και των αγωνιζόμενων κλάδων, όταν πηγαίνουν σε αποφασιστικό αγώνα σύγκρουσης, σε περιεχόμενο και μορφές, με αυτούς που τους στερούν τα δικαιώματα και τη ζωή τους.
Γι’ αυτό ο πόλεμος από τη μεριά της κυβέρνησης ήταν ανελέητος και με όλα τα μέσα. Από το φόβητρο της επιστράτευσης στο «δε θα μπορέσετε». Από το ότι οι καθηγητές δε θα έρθουν στις ΓΣ, μέχρι το ότι θα έρθουν λίγοι. Από την αμφισβήτηση του 90% που πήρε την απόφαση, στο ότι «θα απεργήσει το 40% και να είστε ευχαριστημένοι». Από τον τρόμο μπροστά στο 90% των απεργών καθηγητών, στο ότι θα «πεινάσετε και θα γυρίσετε πίσω». Ταυτόχρονα ενεργοποίησαν όλους τους μηχανισμούς πίεσης, εκβιασμού κι απεργοσπασίας, που διέθεταν. Αξιοποίησαν κι αυτό ακόμη το αμόλημα των μαντρόσκυλων του φασισμού που εκτρέφουν συνειδητά, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ), έβαλαν πλάτη και έδωσαν άλλοθι σε αυτή την επίθεση. Χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα. Αρνούμενοι να στηρίξουν εισήγηση απεργίας διαρκείας προς τις ΓΣ. Κωλυσιεργώντας σε οποιαδήποτε απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ ή της κεντρικής απεργιακής επιτροπής, για απεργιακό ταμείο, υλικά και δράσεις. Πλαισιώνοντας ακόμη και την απεργοσπασία. Και κυρίως παλεύοντας με όλη την απεργοσπαστική τους λύσσα, να μην περάσει τίποτε στη ΔΟΕ και άλλους κλάδους του Δημοσίου, αλλά και τη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που θα σήμαινε απεργιακή συμπόρευση και δυνατότητα νίκης του αγώνα. Σκόρπιες απεργιακές βολές για εκτόνωση της οργής κι όχι συγκέντρωση απεργιακών πυρών, ήταν η τακτική τους, υπηρετώντας πιστά τη μνημονιακή κυβέρνηση. Βέβαια, στην τελευταία ΓΣ των προέδρων σώπασαν. Αρκέστηκαν να λοιδωρούν το σώμα των προέδρων, χρησιμοποιώντας τις τοποθετήσεις του ΠΑΜΕ…
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη υπονόμευση της απεργίας και του απεργιακού αγώνα, μνημείο στάσης πολιτικής και ταξικής ανευθυνότητας αλλά και μεγαλύτερη δυσφήμιση της Αριστεράς και της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, από την τακτική του ΠΑΜΕ. «Μιλώντας στο όνομά τους αλλά δρώντας εναντίον τους». Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα όλων των κινήσεων και των τοποθετήσεων του ΠΑΜΕ. Μια τακτική που είχε συνεχώς σαν κριτήριο την απόδειξη της ανημπόριας των απεργών και της στόχευσης της απεργίας κι όχι το να βάλλει πλάτη, για να αναπτυχθεί η δυναμική της. Το ΠΑΜΕ έχοντας την πολιτική εκτίμηση ότι δεν μπορούν να νικήσουν οι αγώνες και ότι οι απεργίες ευνοούν την αντιπολίτευση, συνειδητά πολέμησε το ξεδίπλωμα ενός αποφασιστικού αγώνα. Αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τον ξεσηκωμό του κόσμου της εκπαίδευσης, επένδυσε στην ήττα του, ξεχνώντας ότι η ήττα είναι κοινή για όλους. Γι’ αυτό από την αρχή αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε κοινή εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, προς τις ΓΣ (γιατί πλέον στο ΔΣ η δική τους ψήφος κρίνει την ύπαρξη πλειοψηφίας ή όχι). Βρέθηκαν στο μέτωπο των 48ωρων ασύνδετων διαμαρτυριών, μαζί με ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, περιμένοντας ο κλάδος να «τους δώσει το πράσινο φως» για ανάγκη κλιμάκωσης, γιατί σύμφωνα με την εκτίμησή τους δεν υπήρχαν εκδηλωμένες διαθέσεις. Όταν, η απεργία διαρκείας υπερψηφίστηκε από τις ΓΣ και τη ΓΣ προέδρων, δήλωσαν την αμφιβολία τους, έως και πεποίθηση, «να δούμε αν θα την κάνετε». Όταν πια οι απεργιακές επιτροπές άρχισαν να δουλεύουν στο φούλ, κάλεσαν τα μέλη τους να συμμετέχουν στην απεργία αλλά μακριά από τις απεργιακές επιτροπές… Κι όταν ο κόσμος τούς έστειλε το «πράσινο φώς» των απεργιακών του διαθέσεων, για να τις κλιμακώσουν, πρότειναν την μορφή των 48ωρων επαναλαμβανόμενων, ξέροντας ότι αυτό ήταν τεχνικά αδύνατο. Κατά τα άλλα κάθε ημέρα διαγωνιζόταν με τον Πρετεντέρη για το ποιός θα δώσει μεγαλύτερη κάθοδο των ποσοστών των απεργών. Ταυτόχρονα, αρνιόταν πεισματικά να διευρύνει το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο με άλλους κλάδους, με την στάση όλων των μελών του στα ΔΣ των άλλων Ομοσπονδιών. Κι όπου είναι πρώτη δύναμη και εξαρτιόταν από την τοποθέτησή του η απόφαση του ΔΣ (όπως στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας) απλά δεν το συγκαλεί. Κατά τα άλλα ομνύει στο όνομα των συλλογικών διαδικασιών και αναζητεί άλλοθι στη μαζικότητα τους, όχι όμως και να φροντίσει να την αυξήσει λίγο ή να κρίνει με το ίδιο μέτρο τις διαδικασίες που ψήφισαν τη δική του πρόταση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία ΓΣ προέδρων καθόλου δεν ασχολήθηκε ο εκπρόσωπός του με την ανάπτυξη της δικής τους πρότασης. Όλη η ομιλία του ήταν αφιερωμένη στην προσπάθεια υπόσκαψης της αντιπροσωπευτικότητας των αποφάσεων που υπήρχαν, καλύπτοντας με τραγικό τρόπο την έλλειψη τοποθέτησης των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ. Γι αυτό και ο Ριζοσπάστης της επόμενης ημέρας, καθόλου δε θεωρεί αναγκαίο να αναφερθεί στην τύχη της πρότασης του ΠΑΜΕ, απλώς δηλώνει ανακουφισμένος που  η πενθήμερη δεν πέρασε.
Μπορούν άραγε να προσπεραστούν όλα τα εμπόδια αυτών των δυνάμεων από τον κλάδο και να συνεχίσουμε συντεταγμένα κι αποφασιστικά; Πιστεύουμε πως ναι! Στο βαθμό που όλοι οι συνάδελφοι αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και το βάρος των δυσκολιών που θα γίνεται όλο και περισσότερο κανόνας. Γιατί έχουμε πόλεμο και το να ματώσουμε είναι αναπόφευκτο. Παράλληλα, είναι φανερό πως βάρυνε ιδιαίτερα ο προβληματισμός για την έλλειψη ενός γενικότερου, αποφασιστικού, απεργιακού μετώπου, που θα έδινε αγωνιστική ρεαλιστικότητα στο δικό μας απεργιακό αγώνα. Κατανοούμε τους προβληματισμούς των συναδέλφων, που ενώ απέρριπταν τις εχθρικές ή και υποκριτικές προς τον αγώνα τοποθετήσεις, αναρωτιόντουσαν πότε κι αν θα υπάρξει εκδήλωση αντίστοιχων αγώνων σε άλλους κλάδους. Αυτό δεν υπήρξε, με πολύ χαρακτηριστικό το «άδειασμα» από την ηγεσία της ΔΟΕ. Η ευθύνη γι αυτό βαραίνει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των άλλων δευτεροβάθμιων οργανώσεων του Δημοσίου τομέα και της ΑΔΕΔΥ. Καθοριστικές είναι οι ευθύνες των συνδικαλιστικών παρατάξεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) που δεν στρατεύτηκαν αποφασιστικά σε έναν τέτοιο ρόλο. Εντούτοις για να υπάρξει απεργιακός ξεσηκωμός δε φτάνουν οι επικλήσεις! Χρειάζεται όποιοι μπορούν, να βαδίσουν μπροστά και να ανοίξουν δρόμους αγώνα!
Με ότι κερδίσαμε από αυτή την πρώτη μάχη, με τη σοφία των δεδομένων και τη γνώση της πραγματικής κατάστασης, βλέποντας τις ανεπάρκειές μας και τη δύναμή μας, συντεταγμένα πρέπει να συνεχίσουμε. Μάθαμε από το Μάη ότι το κεκτημένο της συλλογικής συζήτησης μέσα από τις ΓΣ μας και η στήριξη της συλλογικότητας και της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων μας είναι πολύ δυνατό όπλο. Και ανατρέπει θέσφατα και επιδιώξεις. Το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.
Με μεγαλύτερη επίγνωση ότι ο πόλεμος συνεχίζεται. Η κυβέρνηση δεν κάνει time out … στις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και τα αντιδραστικά μέτρα για το σχολείο.
Με μεγαλύτερο πείσμα κι αντοχές. «Χαμένα δεν είναι τα μεροκάματα» του αγώνα. Αλλά όσα μας κλέβουν καθημερινά και οι ζωές μας που νεκρώνονται
Γι αυτό συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, στέλνοντας ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Συγκροτούμε καλύτερα τις απεργιακές επιτροπές και τα απεργιακά μας ταμεία. Όλοι στα συλλαλητήρια εκπαιδευτικά και πανεργατικά που θα υπάρχουν. Μαζικά στις ΓΣ των ΕΛΜΕ, για να συζητήσουμε οργανωμένα και να αποφασίσουμε συντεταγμένα τη συνέχιση του αγώνα μας.
Ας μη βιαστεί η ιστορία και οι τιμητές της, να πουν ότι οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι ξοφλήσαμε!
Αυτή την ιστορία τη γράφουμε όλοι εμείς. Εμείς αποφασίσαμε λοιπόν να συνεχίσουμε!


paremvaseisde.gr

 

Προσωρινή (;) αλλαγή της μορφής του αγώνα των καθηγητών: 48ωρη και επανεκτίμηση των εξελίξεων…για κλιμάκωση


Από τον 902.gr

Νέα 48ωρη απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές



Τη συνέχιση των κινητοποιήσεων με 48ωρη απεργία τη Δευτέρα και την Τρίτη 23 και 24 Σεπτέμβρη αποφάσισαν αργά το βράδυ της Παρασκευής οι καθηγητές στη Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ. Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη θα γίνει και πάλι Γενική Συνέλευση προέδρων για να εκτιμήσει τις εξελίξεις.
Με βάση αυτήν την κατάσταση που τη ζουν καθημερινά εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς και τις διαθέσεις που εξέφρασαν μέσα από τις κινητοποιήσεις τους οι εκπαιδευτικοί να αντιπαλέψουν αυτή την πολιτική, το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών απευθύνθηκε στις Γενικές Συνελεύσεις των εκπαιδευτικών με πρόταση κλιμάκωσης, δηλώνοντας:
«Έχουμε χίλιους δυο λόγους να επιλέξουμε το δρόμο του οργανωμένου, σχεδιασμένου, παρατεταμένου αγώνα. Κι αυτό γιατί: Η επίθεση δυναμώνει! Κλείνουν σχολεία, απολύουν εκπαιδευτικούς, τσακίζουν τη μόρφωση των παιδιών μας, ετοιμάζουν ένα νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις. Στα σχολεία δεν υπάρχει ούτε ευρώ. Χιλιάδες παιδιά μένουν και πάλι έξω από τα νηπιαγωγεία και τους παιδικούς σταθμούς, τα ειδικά σχολεία δεν άνοιξαν ακόμα.
Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική πρέπει να παρεμποδιστεί, πρέπει να ανατραπεί, γι’ αυτό στην ενιαία επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ πρέπει να απαντήσουμε με ενιαία λαϊκή αντεπίθεση, με συντονισμένο αγώνα όλων των εργαζομένων, όλων των κλάδων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Ενιαία πάλη κι όλοι μαζί ενάντια στις απολύσεις, στις ανατροπές των μισθολογικών, εργασιακών, μορφωτικών μας δικαιωμάτων, ενάντια στο αυταρχικό κράτος της πλουτοκρατίας.
Ενιαία πάλη κι όλοι μαζί, εργάτες, υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες, γυναίκες, νέοι και νέες, γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί για να εμποδίσουμε, να αποτρέψουμε την αντιλαϊκή επίθεση, για μέτρα ανακούφισης της λαϊκής οικογένειας από τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Για αξιοπρεπείς μισθούς, για μια ζωή με δικαιώματα για μας και τα παιδιά μας, για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, απαλλαγμένο από τα δεσμά των μονοπωλίων και της ΕΕ και το λαό αφέντη στον πλούτο που παράγει».
 Το «νέο σχολείο» είναι εδώ
Η ανάγκη για το κοινό μέτωπο των εργαζομένων για την Παιδεία, στο οποίο καλεί το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, προκύπτει από την πραγματικότητα. Περιλαμβάνει και ξεπερνά την αλληλεγγύη σε έναν κλάδο που αγωνίζεται με αιτήματα που θα καλυτερεύσουν τη ζωή του, που θα ανακουφίσουν από τη λιτότητα, θα λύσουν θεσμικά προβλήματα. Ο αγώνας μαζί με τους εκπαιδευτικούς παίρνει εξ ορισμού άλλα χαρακτηριστικά. Οι γονείς είναι οι πρώτοι που νιώθουν τις συνέπειες της πολιτικής για το σχολείο. Που οι ίδιοι ακούν χρόνια για την Παιδεία που αλλάζει και τη βλέπουν να φτωχαίνει σε περιεχόμενο, να κόβεται και να ράβεται στα μέτρα των μονοπωλίων. Ο εκπαιδευτικός και ο γονιός δεν αρκεί να αγανακτεί, αλλά χρειάζεται να ρωτά και γιατί η μόρφωση του παιδιού του είναι αυτή που είναι. Ποιος φταίει, ποιος ωφελείται, ποιος την καθορίζει…
Η κατάσταση που διαμορφώνεται στο σχολείο δεν είναι παρά η εφαρμογή του νέου σχολείου της ημιμάθειας, των δεξιοτήτων, των ταξικών φραγμών, της ευελιξίας και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Του σχολείου που περιγράφεται στις εκθέσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και που με βίαιο τρόπο εφαρμόζεται σήμερα στη χώρα μας με τη βοήθεια της καπιταλιστικής κρίσης και του μνημονίου, την οποία χρησιμοποιεί και ως άλλοθι.
Το θέμα αφορά την εργατική τάξη γιατί τα δικά της παιδιά έχει στο στόχαστρο. Τα παιδιά της αστικής τάξης έχουν και σχολεία και φαγητό στο τραπέζι, και χίλια δυο πράγματα, όπως επαφή με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τις εμπειρίες που στερούν από τα παιδιά της εργατικής τάξης. Και «παίρνουν τα γράμματα», σε αντίθεση με τα εργατόπαιδα που στέλνονται από μικρά στην κατάρτιση. Η πολιτική αυτή τσακίζει τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων, τα διαπαιδαγωγεί στα μέτρα του συστήματος, να μαθαίνουν να σκέφτονται και να δρουν με τρόπο που θα είναι παραγωγικοί για τις επιχειρήσεις και ακίνδυνοι για τα συμφέροντά τους.
Τα μέτρα ξεκινούν από τη στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου και φτάνουν σε κάθε σχολική τάξη, σε κάθε σπίτι. Αντίστοιχα ο κοινός αγώνας εκπαιδευτικών, γονιών, εργαζομένων μπορεί να ξεκινά από την άθλια κατάσταση που ζουν καθημερινά και να φτάνει μέχρι τους υπεύθυνους. Η σημερινή πραγματικότητα, το μέλλον όπως προδιαγράφεται, φέρνουν επιτακτικό το ερώτημα αν πραγματικά τα παιδιά αξίζουν την Παιδεία της μιζέριας, της ημιμάθειας, των «αυτοσχεδιασμών» για να λειτουργήσουν τα σχολεία.
 

Επίθεση των ΜΑΤ στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ – Καταγγελία του ΠΑΜΕ


Με δακρυγόνα επιτέθηκαν τα ΜΑΤ στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ όταν επιχείρησαν να προχωρήσουν σε συμβολικό αποκλεισμό της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι, στο πλαίσιο 4ωρης στάσης εργασίας τους από τις 12 μεσημέρι, προχώρησαν σε συμβολικό αποκλεισμό της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας στο ύψος του Μαρτίνου, μαζί με φορείς της περιοχής. Δεκαπέντε λεπτά αφού έκλεισαν την Εθνική Οδό, ο επικεφαλής των ΜΑΤ έδωσε εντολή στις 6 διμοιρίες να απωθήσουν τους διαδηλωτές με δακρυγόνα. Ακολούθησαν συμπλοκές με τα ΜΑΤ να επιτίθενται στους συγκεντρωμένους, ενώ σημειώθηκαν αρκετοί τραυματισμοί.
Οι εργαζόμενοι αντιδρούν στη συρρίκνωση δραστηριοτήτων της ΛΑΡΚΟ, το κλείσιμο ή την ιδιωτικοποίησή της.
Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ 

«Με εντολή της κυβέρνησης τα ΜΑΤ χτύπησαν σήμερα τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ. Ο στόχος για ιδιωτικοποίηση ή ακόμα και το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ συνοδεύεται με καταστολή και ξύλο στους εργαζόμενους. Η λύσσα της κυβέρνησης και των μηχανισμών της ενάντια στους εργατικούς αγώνες να αποκρουστεί σε κάθε εργοστάσιο και τόπο δουλειάς.
Να εκφραστεί η αλληλεγγύη από όλα τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς.
Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα».
Ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας
Τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, η οποία έστειλε τα ΜΑΤ να χτυπήσει τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ καταγγέλλει η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Νομού Λάρισας, εκφράζοντας παράλληλα την αλληλεγγύη της στον αγώνα των εργαζομένων.
«Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Νομού Λάρισας καταγγέλλει τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, η οποία στην προσπάθειά της να περάσει είτε την ιδιωτικοποίηση, είτε το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ, προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, έστειλε σήμερα τα ΜΑΤ, τα οποία ξυλοκόπησαν τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ, για να τους τρομοκρατήσει και να τους υποτάξει.
Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ν. Λάρισας εκφράζει την αλληλεγγύη της στον αγώνα των εργατών της ΛΑΡΚΟ, για να μην κλείσει ή να μην ξεπουληθεί σε καπιταλιστές και τους καλεί να μη μείνουν μόνο στην άμυνα. Να διεκδικήσουν μια άλλη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη αυτού του τόπου, χωρίς τους καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, μέσα στα πλαίσια της οποίας η ΛΑΡΚΟ μαζί με άλλες μεγάλες βιομηχανίες μπορούν να αποτελέσουν βασικό στήριγμα της βιομηχανίας που θα δουλεύει για την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών».
Την επίθεση των ΜΑΤ καταγγέλει και η γραμματεία Εύβοιας του ΠΑΜΕ.



 

Ανοιχτή επιστολή προς τα μέλη του ΠΑΜΕ και της ΕΣΑΚ στην πρωτοβάθμια (και όχι μόνο)

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες (αν και σε… απόσταση)


Δεν είναι «ίδιον του χαρακτήρος» του πολιτικοσυνδικαλιστικού χώρου στον οποίον ανήκουμε να κάνει παρεμβάσεις στα εσωτερικά των πολιτικών χώρων, τουλάχιστον «παρεμβάσεις» μεγαλοκομματικού τύπου, ή «παρεμβάσεις» πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται ταπεινά πολιτικά ελατήρια και πολύ περισσότερο δεν είμαστε των «υποδείξεων».

Όμως συναγωνιστές (έστω και εξ αποστάσεως) η θέση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια (σε άμεση συνάρτηση και συνέχεια αυτής της δευτεροβάθμιας) μας παρέχει… πλούσιο υλικό που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ακόμα και αν το ΠΑΜΕ ψήφιζε υπέρ της απεργίας διαρκείας δεν θα άλλαζαν οι συσχετισμοί και δεν θα ανατρέπονταν οι πλειοψηφίες στο ΔΣ της ΔΟΕ. Αυτό είναι σωστό αλλά η σταθερά αρνητική στάση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών απέναντι στην απεργία διαρκείας προσμετρείται υπέρ της κυβέρνησης και αποδυναμώνει πολιτικά το μέτωπο του αγώνα (αν εξ αιτίας της αρνητικής ψήφου δεν λαμβάνονταν απόφαση για απεργία διαρκείας δεν θα ήταν η στάση του ΠΑΜΕ μόνο υπονομευτική αλλά και εγκληματικά απεργοσπαστική).

Αλήθεια πού βαδίζετε συναγωνιστές;


Λένε τα συνθήματα σας πως οι αγώνες που δεν έχουν στόχο την λαϊκή εξουσία δεν έχουν προοπτική και οδηγούν στην ήττα.

Τώωωρα καταλάβαμε γιατί η απεργία στην Χαλυβουργία δεν νίκησε!

Δεν φταίει το γεγονός πως η απεργία – και με την ευθύνη του ΠΑΜΕ όσο φυσικά της αναλογεί – δεν μπόρεσε να σπάσει την υγειονομική ζώνη και να απλωθεί σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων.
Αυτό φταίει τελικά.

Ε, λοιπόν να ασκήσετε γρήγορα την αυτοκριτική σας και θα αφεθείτε ελεύθεροι (στην ενίσχυση της απεργοσπασίας εννοείται)! Όπως επίσης να πιέσετε όσο πιο δυνατόν πιο γρήγορα τους εργαζόμενους στο ΙΚΕΑ και όπου αλλού να προβούν σε δημόσιες αυτοκριτικές!

Αλήθεια τι νόημα έχει όταν κορυφώνεται η επίθεση της κυβέρνησης που καταργεί με μιας σχολεία, καθηγητές και… μαθητές, στο Ριζοσπάστη να υπάρχουν αφιερώματα στο σχολείο των… οραμάτων της «άλλης εξουσίας»; Έχετε μήπως υπόψιν σας πως καταχτιέται και επιβάλλεται αυτή η «λαϊκή εξουσία»; Και ένας κλάδος που δεν μπορούσε – τουλάχιστον μέχρι την κήρυξη της απεργίας – να υπερασπίσει τα αυτονόητα και τη ζωή του, πως θα κάνει αυτό το ιστορικό άλμα; Πως θα βρεθεί έτοιμος να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (συγγνώμη του αλληλοεξαρτημένου με τον ιμπεριαλισμό ελληνικού καπιταλισμού); Ως γνωστόν «από στόμια βγαίνει η δύναμη…».

Ή μήπως ακριβώς το δέος απέναντι στην ανάγκη της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό είναι που κάνει την ηγεσία σας να φαντασιώνεστε αυτό το στάδιο της ρήξης ως δικαιολογία για να μην συμμετέχετε πραγματικά στην ταξική πάλη και στους λαϊκούς αγώνες. Στο μόνο δηλαδή πεδίο που μπορεί να δυναμώσει (οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά) ο λαός και να θέσει στον εαυτό του αυτό το ιστορικό καθήκον; 

Σας βλέπουμε από τώρα να μας περιμένετε στη… «γωνία» να μετράται ποσοστά απεργών, να αξιολογείτε αυξομειώσεις συμμετοχής όσο ο αγώνας θα δυσκολεύει για να δικαιολογήσετε την καθαρότητα της θέσης σας πως τελικά είναι μάταιοι οι αγώνες αν….

Για να δικαιωθεί η μιζέρια της υποταγής στο πεπρωμένο…

Θαρρείς και οι αγώνες δεν νικούν παρά μονάχα με την… ύπαρξη τους!

Θαρρείς και οι αναμετρήσεις είναι ζήτημα μιας ριξιάς, και δεν έχουν σκαμπανεβάσματα, υποχωρήσεις, και νέα ξεκινήματα.

Εσείς βέβαια έχετε διαπαιδαγωγηθεί σε μια ευθεία γραμμή που οδηγεί στο σοσιαλισμό και στην «λαϊκή οικονομία». Αλήθεια εκείνοι που σας οδηγούν σε αυτό το δρόμο της διανυσματικής απεικόνισης έχουν απαντήσει σε ποιον σοσιαλισμό και γιατί ο σοσιαλισμός είχε τα δικά του σκαμπανεβάσματα; Αλλά ας είναι, εδώ άλλοι και άλλοι δεν έχουν απαντήσει. Μεγάλη συζήτηση.
Αυτή τη φορά όμως δεν θα μιλήσει κανείς για «απαγκίστρωση» όπως κάποιες άλλες «εποχές». Φρόντισε η ηγεσία σας να αποκηρύξει νωρίς το εγχείρημα της απεργιακής αναμέτρησης στο όνομα της δημιουργία των «όρων». Αλήθεια πότε; Όταν πια δεν θα υπάρχει κλάδος;

Συναγωνιστές, σας καλούμε να παραμερίσετε όλες εκείνες τις δικαιολογίες που στο όνομα μιας δήθεν αριστερίστικης υπερεπαναστατικότητας καλύπτει το φοβικό σύνδρομο απέναντι στο λαό και τα κινήματά του, συγκεκριμένα απέναντι στον απεργιακό αγώνα των καθηγητών που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής της λαϊκής αντίδρασης.

Που κρύβει την απόσυρση και τη διαφυγή από αυτό που θα έπρεπε να είναι καθήκον για κάθε αριστερό και προοδευτικό εκπαιδευτικό.

Τίποτε το επαναστατικό δεν υπάρχει σε μια τέτοια στάση.

Ο απεργοσπαστισμός είναι αντεπανάσταση. Και είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφερθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. (ή έστω της… αλληλεξάρτησης). Και δεν σας σώζουν τα διαφορετικά πολιτικά σκεφτικά όταν στην ουσία ψηφίζετε την ίδια συνδικαλιστική πρόταση με τις δυνάμεις του συστήματος. 

Βέβαια –για να πούμε και του απεργοσπάστη το δίκιο- δεν ήσασταν οι μόνοι… συνεπείς στην καλλιέργεια της αίσθησης αδυναμίας του κλάδου να παλέψει και να αντιπαρατεθεί.

Εδώ και πολύν καιρό έχει «εμπεδωθεί» μιαν αντίληψη πως «τελειώσαμε με τους κλαδικούς αγώνες» και πως μόνο μια «πολιτική γενική απεργία» θα μπορούσε να δώσει νίκες. Και φυσικά κάποιοι έτσι καλλιεργούν την προσμονή για άλλες κυβερνήσεις της αριστεράς που θα αναλάβουν να… αποκαταστήσουν τα πράγματα.

Οι τελευταίοι υπονομεύουν ύπουλα την απεργιακή υπόθεση εσείς τουλάχιστο ξεχειλίζετε από ειλικρίνεια. Μαύρη ειλικρίνεια…

Σας καλούμε λοιπόν να διαχωρίσετε όσο γίνεται πιο σύντομα τη στάση σας από μια τέτοια κατεύθυνση. Να στηρίξετε ενεργητικά την απεργία διαρκείας. Ήδη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – και προς τιμήν τους – αρκετοί σύντροφοι σας μπήκαν ενεργητικά στον αγώνα, γυρίζουν σχολεία και «τρέχουν» την απεργία.

Δεν σας κρύβουμε πως δεν έχουμε ελπίδες πως κάτι τέτοιο θα εισακουστεί από την ηγεσία σας και θα την υποχρεώσει να αλλάξει το ρότα της πορείας της. Μακάρι… Όμως πρώτα απ όλα θα δυναμώσει πολιτικά τον αγώνα που τώρα ξεκινάει και σύντομα θα μπει σε μια φάση όπου θα πρέπει να αναγνωριστούν οι αληθινοί από τους ψεύτικους φίλους του. Θα ανοίξει το δρόμο στην ενότητα στη δράση για όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά.

Αλλά και θα υποχρεώσει και εμάς που υπογράφουμε το παραπάνω κείμενο να γίνουμε πιο σαφείς, πιο «διαρκείς» και πιο απαιτητικοί με τους εαυτούς μας πρώτα απ` όλα…

Απεργιακός Σεπτέμβρης 2013

Δημήτρης Μάνος, Βαγγελιώ Δερβιτζάκη, Μαρία Σακελάρη
Μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια.




Πηγή:Αντίσταση στις γειτονιές