RSS

Category Archives: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Τοποθέτηση των Παρεμβάσεων ΔΕ για τη στάση του ΠΑΜΕ στην ψηφοφορία των προέδρων ΕΛΜΕ και τη συνέχιση του αγώνα των καθηγητών


Ο ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ!
ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Χθες, η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, απέρριψε τη συνέχιση της απεργίας διάρκειας. Η πρόταση των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών συγκέντρωσε το 65,7% των ψήφων (284 ψήφους) έναντι του απαραίτητου 66,7% (288 ψήφους)! Οι αγωνιστές των Παρεμβάσεων ήμασταν από την αρχή ο βασικός πυρήνας του μπλόκ των δυνάμεων που πρότειναν και πάλεψαν την πρόταση της απεργίας διάρκειας. Δώσαμε τη μάχη, με αυταπάρνηση και αυτοπεποίθηση, γιατί πιστεύουμε στις δυνάμεις των εργαζόμενων να στέκουν ορθοί και να παλεύουν, ενάντια στις θεωρίες της ανημπόριας, της αναποτελεσματικότητας και της κατάθλιψης… Από την αρχή πασχίσαμε για την επιτυχία της απεργίας και των Γενικών Συνελεύσεων, μέχρι τη Γενική Συνέλευση των προέδρων. Θα συνεχίσουμε να δίνουμε αυτή τη μάχη, μαζί με τους χιλιάδες συναδέλφους που πύκνωσαν τις γραμμές των απεργιακών επιτροπών και της απεργίας.
Ανάμεσα στην πλήρη αναστολή κάθε απεργιακής κινητοποίησης και στην ύπαρξη ενός 48ωρου απεργιακού βήματος με νέες ΓΣ, που έθεσαν εκβιαστικά με τη στάση τους οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ, τοποθετηθήκαμε με το δεύτερο ως έσχατη λύση, παρότι αποτελεί σαφώς αποκλιμάκωση (γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Έτσι,αποφασίστηκε 48ωρη απεργία Δευτέρα και Τρίτη και νέες Γενικές Συνελεύσεις και Γενική Συνέλευση προέδρων την Τετάρτη. Το 48ωρο απεργιακό βήμα (που γίνεται τριήμερο μετά την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για απεργία Τρίτη και Τετάρτη) θα μπορούσε να αξιοποιηθεί θετικά μόνο στην κατεύθυνση συνολικού απεργιακού συντονισμού με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων (που αυτές τις ημέρες θα είναι σε κινητοποιήσεις) και στο πλαίσιο συντεταγμένης συζήτησης μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις για την αποφασιστική συνέχιση του αγώνα μας, γιατί ο αποφασιστικός –σε περιεχόμενο και μορφή-αγώνας σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης, είναι μονόδρομος!

Να μην αφήσουμε κανέναν να «μικρύνει» ότι πετύχαμε! Με 70.000 και 60.000 απεργούς καθηγητές ξεκίνησε η απεργία διαρκείας. Χιλιάδες βάδισαν αποφασιστικά, στα πιο μαζικά και μαχητικά συλλαλητήρια, των τελευταίων χρόνων, στα κέντρα δεκάδων πόλεων. Εκατοντάδες απεργοί κίνησαν γη και ουρανό μέσα από τις απεργιακές επιτροπές τους. Με καθημερινές περιοδείες στα σχολεία. Μιλώντας σε συγκεντρώσεις γονιών, μαθητών και εργαζόμενων. Μοιράζοντας υλικό και κοινωνώντας το μήνυμα του αγώνα. Στήνοντας απεργιακά ταμεία και υφαίνοντας αλληλεγγύη. Τραγουδώντας και χορεύοντας. Νιώθοντας την κοινωνία να μας ξανακούει και να μας νοιάζεται. Σπάζοντας την απομόνωση, την αποξένωση και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Κερδίσαμε τη συσπείρωση όλου του κλάδου μας, υψώνοντας τη σημαία « ένας για όλους κι όλοι για έναν» απέναντι στη διάσπαση και την ανθρωποφαγία των μορίων. Κερδίσαμε το σεβασμό και την αυτοπεποίθηση. Βαδίσαμε μαζί με άλλους απεργούς εργαζόμενους αναγκάζοντας και αυτήν την ΑΔΕΔΥ να προκηρύσσει 48ωρες. Αναγκάσαμε τον υπουργό να ανακοινώνει τοποθέτηση μέρους των υπό διαθεσιμότητα συναδέλφων, σε δομές ΙΕΚ/ΣΕΚ, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των απεργών.  Έναν υπουργό που όχι μόνο φοβήθηκε τη δημόσια αντιπαράθεση αλλά ούτε αυτό το ΔΣ της ΟΛΜΕ, δε δέχθηκε να δει για να απαντήσει στα αιτήματα μας.
Δεν ήταν μια ξαφνική έκρηξη. Ήταν η εκδίκηση του Μάη. Ήταν η δύναμη των αποφάσεων του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ, παρά κι ενάντια στη γραφειοκρατία και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ήταν η συμπύκνωση των δεκάδων κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων του Καλοκαιριού σε όλες τις πόλεις, που δεν άφησαν αναπάντητη την επίθεση της κυβέρνησης με τις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και το νόμο για την εκπαίδευση. Και πάνω απ’ όλα, ήταν το ξεπέρασμα στην πράξη, πλαστών διλημμάτων που χρόνια τώρα βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι φίλοι της κυβερνητικής πολιτικής, προκειμένου να εξασφαλίζουν τη διαιώνισή τους και να απογοητεύουν τον οργισμένο κόσμο, υπογραμμίζοντας την ανημπόρια του, να αντιδράσει. Να λοιπόν που οι καθηγητές, με όπλο τα σωματεία τους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις, μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη ενότητα και των εργαζόμενων και των αγωνιζόμενων κλάδων, όταν πηγαίνουν σε αποφασιστικό αγώνα σύγκρουσης, σε περιεχόμενο και μορφές, με αυτούς που τους στερούν τα δικαιώματα και τη ζωή τους.
Γι’ αυτό ο πόλεμος από τη μεριά της κυβέρνησης ήταν ανελέητος και με όλα τα μέσα. Από το φόβητρο της επιστράτευσης στο «δε θα μπορέσετε». Από το ότι οι καθηγητές δε θα έρθουν στις ΓΣ, μέχρι το ότι θα έρθουν λίγοι. Από την αμφισβήτηση του 90% που πήρε την απόφαση, στο ότι «θα απεργήσει το 40% και να είστε ευχαριστημένοι». Από τον τρόμο μπροστά στο 90% των απεργών καθηγητών, στο ότι θα «πεινάσετε και θα γυρίσετε πίσω». Ταυτόχρονα ενεργοποίησαν όλους τους μηχανισμούς πίεσης, εκβιασμού κι απεργοσπασίας, που διέθεταν. Αξιοποίησαν κι αυτό ακόμη το αμόλημα των μαντρόσκυλων του φασισμού που εκτρέφουν συνειδητά, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ), έβαλαν πλάτη και έδωσαν άλλοθι σε αυτή την επίθεση. Χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα. Αρνούμενοι να στηρίξουν εισήγηση απεργίας διαρκείας προς τις ΓΣ. Κωλυσιεργώντας σε οποιαδήποτε απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ ή της κεντρικής απεργιακής επιτροπής, για απεργιακό ταμείο, υλικά και δράσεις. Πλαισιώνοντας ακόμη και την απεργοσπασία. Και κυρίως παλεύοντας με όλη την απεργοσπαστική τους λύσσα, να μην περάσει τίποτε στη ΔΟΕ και άλλους κλάδους του Δημοσίου, αλλά και τη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που θα σήμαινε απεργιακή συμπόρευση και δυνατότητα νίκης του αγώνα. Σκόρπιες απεργιακές βολές για εκτόνωση της οργής κι όχι συγκέντρωση απεργιακών πυρών, ήταν η τακτική τους, υπηρετώντας πιστά τη μνημονιακή κυβέρνηση. Βέβαια, στην τελευταία ΓΣ των προέδρων σώπασαν. Αρκέστηκαν να λοιδωρούν το σώμα των προέδρων, χρησιμοποιώντας τις τοποθετήσεις του ΠΑΜΕ…
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη υπονόμευση της απεργίας και του απεργιακού αγώνα, μνημείο στάσης πολιτικής και ταξικής ανευθυνότητας αλλά και μεγαλύτερη δυσφήμιση της Αριστεράς και της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, από την τακτική του ΠΑΜΕ. «Μιλώντας στο όνομά τους αλλά δρώντας εναντίον τους». Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα όλων των κινήσεων και των τοποθετήσεων του ΠΑΜΕ. Μια τακτική που είχε συνεχώς σαν κριτήριο την απόδειξη της ανημπόριας των απεργών και της στόχευσης της απεργίας κι όχι το να βάλλει πλάτη, για να αναπτυχθεί η δυναμική της. Το ΠΑΜΕ έχοντας την πολιτική εκτίμηση ότι δεν μπορούν να νικήσουν οι αγώνες και ότι οι απεργίες ευνοούν την αντιπολίτευση, συνειδητά πολέμησε το ξεδίπλωμα ενός αποφασιστικού αγώνα. Αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τον ξεσηκωμό του κόσμου της εκπαίδευσης, επένδυσε στην ήττα του, ξεχνώντας ότι η ήττα είναι κοινή για όλους. Γι’ αυτό από την αρχή αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε κοινή εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, προς τις ΓΣ (γιατί πλέον στο ΔΣ η δική τους ψήφος κρίνει την ύπαρξη πλειοψηφίας ή όχι). Βρέθηκαν στο μέτωπο των 48ωρων ασύνδετων διαμαρτυριών, μαζί με ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, περιμένοντας ο κλάδος να «τους δώσει το πράσινο φως» για ανάγκη κλιμάκωσης, γιατί σύμφωνα με την εκτίμησή τους δεν υπήρχαν εκδηλωμένες διαθέσεις. Όταν, η απεργία διαρκείας υπερψηφίστηκε από τις ΓΣ και τη ΓΣ προέδρων, δήλωσαν την αμφιβολία τους, έως και πεποίθηση, «να δούμε αν θα την κάνετε». Όταν πια οι απεργιακές επιτροπές άρχισαν να δουλεύουν στο φούλ, κάλεσαν τα μέλη τους να συμμετέχουν στην απεργία αλλά μακριά από τις απεργιακές επιτροπές… Κι όταν ο κόσμος τούς έστειλε το «πράσινο φώς» των απεργιακών του διαθέσεων, για να τις κλιμακώσουν, πρότειναν την μορφή των 48ωρων επαναλαμβανόμενων, ξέροντας ότι αυτό ήταν τεχνικά αδύνατο. Κατά τα άλλα κάθε ημέρα διαγωνιζόταν με τον Πρετεντέρη για το ποιός θα δώσει μεγαλύτερη κάθοδο των ποσοστών των απεργών. Ταυτόχρονα, αρνιόταν πεισματικά να διευρύνει το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο με άλλους κλάδους, με την στάση όλων των μελών του στα ΔΣ των άλλων Ομοσπονδιών. Κι όπου είναι πρώτη δύναμη και εξαρτιόταν από την τοποθέτησή του η απόφαση του ΔΣ (όπως στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας) απλά δεν το συγκαλεί. Κατά τα άλλα ομνύει στο όνομα των συλλογικών διαδικασιών και αναζητεί άλλοθι στη μαζικότητα τους, όχι όμως και να φροντίσει να την αυξήσει λίγο ή να κρίνει με το ίδιο μέτρο τις διαδικασίες που ψήφισαν τη δική του πρόταση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία ΓΣ προέδρων καθόλου δεν ασχολήθηκε ο εκπρόσωπός του με την ανάπτυξη της δικής τους πρότασης. Όλη η ομιλία του ήταν αφιερωμένη στην προσπάθεια υπόσκαψης της αντιπροσωπευτικότητας των αποφάσεων που υπήρχαν, καλύπτοντας με τραγικό τρόπο την έλλειψη τοποθέτησης των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ. Γι αυτό και ο Ριζοσπάστης της επόμενης ημέρας, καθόλου δε θεωρεί αναγκαίο να αναφερθεί στην τύχη της πρότασης του ΠΑΜΕ, απλώς δηλώνει ανακουφισμένος που  η πενθήμερη δεν πέρασε.
Μπορούν άραγε να προσπεραστούν όλα τα εμπόδια αυτών των δυνάμεων από τον κλάδο και να συνεχίσουμε συντεταγμένα κι αποφασιστικά; Πιστεύουμε πως ναι! Στο βαθμό που όλοι οι συνάδελφοι αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και το βάρος των δυσκολιών που θα γίνεται όλο και περισσότερο κανόνας. Γιατί έχουμε πόλεμο και το να ματώσουμε είναι αναπόφευκτο. Παράλληλα, είναι φανερό πως βάρυνε ιδιαίτερα ο προβληματισμός για την έλλειψη ενός γενικότερου, αποφασιστικού, απεργιακού μετώπου, που θα έδινε αγωνιστική ρεαλιστικότητα στο δικό μας απεργιακό αγώνα. Κατανοούμε τους προβληματισμούς των συναδέλφων, που ενώ απέρριπταν τις εχθρικές ή και υποκριτικές προς τον αγώνα τοποθετήσεις, αναρωτιόντουσαν πότε κι αν θα υπάρξει εκδήλωση αντίστοιχων αγώνων σε άλλους κλάδους. Αυτό δεν υπήρξε, με πολύ χαρακτηριστικό το «άδειασμα» από την ηγεσία της ΔΟΕ. Η ευθύνη γι αυτό βαραίνει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των άλλων δευτεροβάθμιων οργανώσεων του Δημοσίου τομέα και της ΑΔΕΔΥ. Καθοριστικές είναι οι ευθύνες των συνδικαλιστικών παρατάξεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) που δεν στρατεύτηκαν αποφασιστικά σε έναν τέτοιο ρόλο. Εντούτοις για να υπάρξει απεργιακός ξεσηκωμός δε φτάνουν οι επικλήσεις! Χρειάζεται όποιοι μπορούν, να βαδίσουν μπροστά και να ανοίξουν δρόμους αγώνα!
Με ότι κερδίσαμε από αυτή την πρώτη μάχη, με τη σοφία των δεδομένων και τη γνώση της πραγματικής κατάστασης, βλέποντας τις ανεπάρκειές μας και τη δύναμή μας, συντεταγμένα πρέπει να συνεχίσουμε. Μάθαμε από το Μάη ότι το κεκτημένο της συλλογικής συζήτησης μέσα από τις ΓΣ μας και η στήριξη της συλλογικότητας και της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων μας είναι πολύ δυνατό όπλο. Και ανατρέπει θέσφατα και επιδιώξεις. Το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.
Με μεγαλύτερη επίγνωση ότι ο πόλεμος συνεχίζεται. Η κυβέρνηση δεν κάνει time out … στις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και τα αντιδραστικά μέτρα για το σχολείο.
Με μεγαλύτερο πείσμα κι αντοχές. «Χαμένα δεν είναι τα μεροκάματα» του αγώνα. Αλλά όσα μας κλέβουν καθημερινά και οι ζωές μας που νεκρώνονται
Γι αυτό συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, στέλνοντας ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Συγκροτούμε καλύτερα τις απεργιακές επιτροπές και τα απεργιακά μας ταμεία. Όλοι στα συλλαλητήρια εκπαιδευτικά και πανεργατικά που θα υπάρχουν. Μαζικά στις ΓΣ των ΕΛΜΕ, για να συζητήσουμε οργανωμένα και να αποφασίσουμε συντεταγμένα τη συνέχιση του αγώνα μας.
Ας μη βιαστεί η ιστορία και οι τιμητές της, να πουν ότι οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι ξοφλήσαμε!
Αυτή την ιστορία τη γράφουμε όλοι εμείς. Εμείς αποφασίσαμε λοιπόν να συνεχίσουμε!


paremvaseisde.gr

Advertisements
 

Στ. Τζιορτζιώτης, μέλος των Παρεμβάσεων στο Δ.Σ της ΟΛΜΕ για τη συμμετοχή στην απεργία και το συλλαλητήριο (Βίντεο)






 

Ο αγώνας των καθηγητών δεν θυσιάζεται σε κοινοβουλευτική αρένα – Όλοι στην απεργία διαρκείας από 16 Σεπτέμβρη!


Δήλωση των Σταμάτη Νικολάου και Σταύρου Τζιορτζιώτη, εκπροσώπων των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων Δ.Ε., στο ΔΣ της ΟΛΜΕ


«Η απεργία των καθηγητών δεν έχει αιτήματα. Είναι πολιτικός χειρισμός αποκλειστικά, για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση»…. Με αυτό τον ισχυρισμό η κυβέρνηση, μέσω εφημερίδων και ΜΜΕ, επιχειρεί με χυδαίο τρόπο,  να μεταφέρει  την αντιπαράθεση από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, εκεί που θεωρεί ότι έχει πλεονέκτημα.
Ωστόσο, καμία σχέση με το χαρακτήρα και την προοπτική της απεργίας των καθηγητών, δεν έχουν τα παραπάνω.
Δε θα κάνουμε τη χάρη, ούτε στους κυβερνητικούς υπαλλήλους, ούτε σε κανέναν άλλο, που από υπολογισμό ή αφέλεια πέφτει στην παγίδα τους.
Δεν σκοπεύουμε να θυσιάσουμε τον αγώνα μας σε μια κοινοβουλευτική αρένα, όπου ο εκπαιδευτικός κόσμος  θα νοιώθει πλέον ότι δεν επηρεάζει και δεν καθορίζει τίποτα,  ότι όλα είναι λίγο – πολύ ένα παιχνίδι «στημένο» στη ράχη του.

Η απεργία γίνεται  για αντίσταση σε συγκεκριμένα μέτρα και απαίτηση συγκεκριμένων αιτημάτων, που διατυπώνονται στους στόχους της.
Η απεργία έχει ευρύτερη  κοινωνική  απεύθυνση  με  διεκδίκηση κοινών στόχων για την παιδεία, την εργασία, τα δημόσια αγαθά,  προς όφελος των εργαζομένων.
Οι καθηγητές και οι εργαζόμενοι γενικά έχουμε χίλιους  λόγους να γκρεμοτσακιστεί αυτή η κυβέρνηση.
Δεν περιοριζόμαστε όμως  στο να αλλάξει αυτός που μας κυβερνά, αυτός που θα εφαρμόζει μια αντι-εκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική, αλλάπαλεύουμε για να αλλάξει  αυτή η πολιτική.
Η  απεργία έχει αιτήματα και στόχους που αντικειμενικά ενώνουν τον κλάδο στα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα του, αλλά και συναντιούνται με τις ανάγκες τις κοινωνίας για σύγχρονη, δημόσια παιδεία. Η «απεργία» διεκδικεί:
Κανείς καθηγητής και μαθητής να μη διωχτεί από το σχολειό!
Μόρφωση – εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, ουσιαστική, δημόσια και δωρεάν!
  • Ενιαίο 12χρονο σχολείο, υποχρεωτικό, δημόσιο και δωρεάν, ποιοτικά αναβαθμισμένο για όλα τα παιδιά.  Ουσιαστική στήριξη της τεχνικής εκπαίδευσης κατά τη μεταβατική περίοδο. Να επανέλθουν οι τομείς και οι ειδικότητες της ΤΕΕ (υγεία, εφαρμοσμένες τέχνες) που καταργήθηκαν.
  • Να αποσυρθεί ο νόμος για την αντιδραστική «αναδιάρθρωση» της εκπαίδευσης, γενικής και τεχνικής. Όχι στο σχολείο εξεταστικό κέντρο, μορφωτικά υποβαθμισμένο. Όχι στην πρόωρη κατάρτιση μετά το γυμνάσιο  και τη μαθητεία – τζάμπα απλήρωτη, παιδική εργασία.
  • Άμεσα μέτρα ενίσχυσης για να λειτουργήσουν όλα τα σχολεία. Καμιά συγχώνευση – κατάργηση σχολείου! Ανώτερο όριο 20 μαθητές στο τμήμα, 15 στις κατευθύνσεις και 10 μαθητές ανά καθηγητή στα εργαστήρια.
  • Αύξηση  των δαπανών για την εκπαίδευση.
  • Απόσυρση του ΠΔ για την αξιολόγηση και του νόμου 4142/13 για τη  Αρχή Διασφάλισης  Ποιότητας.
Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους!
  • Να ανακληθούν τώρα οι διαθεσιμότητες – υποχρεωτικές μετατάξεις. Καμιά διαθεσιμότητα – υποχρεωτική μετάταξη – μετάθεση, απόλυση!
  • Μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών, για τη λειτουργία των σχολείων. Αυξήσεις στους μισθούς των νεοδιόριστων.
Δημόσια και δωρεάν όλα τα κοινωνικά αγαθά! Όχι στη διάλυση – συρρίκνωση – ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών (παιδεία, υγεία κλπ).
Ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατικά δικαιώματα στα σχολειά και στους τόπους εργασίας!
  • Να καταργηθεί το καθεστώς της πολιτικής επιστράτευσης απεργών.
  • Σταμάτημα κάθε συνδικαλιστικής δίωξης.
  • Άμεση κατάργηση των νόμων για το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο (ν.4093/12 και 4057/12).
Το εκπαιδευτικό κίνημα είναι αυτοτελές και ο αγώνας είναι στα χέρια των καθηγητών. Αυτοί αποφασίζουν μέσα από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις κι όχι κάποια φωτισμένη ηγεσία ή ΔΣ. Οι απεργιακές επιτροπές φτάνουν τη φωνή και τη δράση μας ακόμη πιο μακριά.
Αυτό το κίνημα, αυτό το συνδικαλισμό τρέμει η κυβέρνηση και καταγγέλλει. Απειλεί και λασπολογεί.  Κι όχι τους «καθώς πρέπει» συνδικαλιστές που κοσμούν τα σαλόνια της διαχείρισης και του κοινωνικού εταιρισμού.
Δεν παίρνουμε εντολές ούτε είμαστε πολιτικά υποχείρια  καμιάς  πολιτικής δύναμης. Ούτε θα επιτρέψουμε σε κανέναν, να ενσωματώσει το δικό μας αγώνα στις δικές του επιλογές.
Υπερασπίζουμε την αγωνιστική ενότητα όλων των συναδέλφων, πάνω στους στόχους του κλάδου, και την ανατρεπτική προοπτική της απεργίας διάρκειας.
 Και για σήμερα και για αύριο, και με κάθε κυβέρνηση, το συμφέρον των καθηγητών είναι ένα μαζικό μαχητικό και με διαδικασίες βάσης εκπαιδευτικό κίνημα. Ένα κίνημα  που θα στηρίζεται στην αυτονομία του και στη μαχητική του διασύνδεση με άλλα τμήματα του εργατικού κινήματος, μακριά από πολιτικές ουράς με τις συμβιβασμένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.   Θα αποκρούσουμε αποφασιστικά κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ,  ένταξης των αγώνων μας στη στείρα κοινοβουλευτική αντιπαράθεση, χωρίς συζήτηση για την αλλαγή πολιτικής.

Ναι, εμείς έχουμε τη δική μας πολιτική ατζέντα και προτεραιότητα: Οι εργαζόμενοι και οι ανάγκες της κοινωνίας στο τιμόνι των εξελίξεων, μέσα από το συλλογικό και μαχητικό αγώνα!


 

Συνέντευξη για την Απεργία των Καθηγητών

 

Γενικές Συνελεύσεις ΕΛΜΕ: Το απεργιακό ποτάμι ξεκίνησε και πίσω δε γυρνά!


Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΟΥ 66% ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ ΨΗΦΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΜΕ!

Μέχρι τώρα, έχουμε αποτελέσματα από 59 Γενικές Συνελεύσεις,  σε σύνολο 88 ΕΛΜΕ πανελλαδικά.
Υπέρ των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών, με ενδιάμεσες Γενικές Συνελεύσεις, ψήφισαν 53 υπέρ, 5 κατά και 1 λευκό. Από τους 438 ψήφους των ΕΛΜΕ, η απεργία συγκεντρώνει μέχρι στιγμής 303. Ποσοστό 93,5%.
Υπέρ του πλαισίου αιτημάτων ψήφισαν 54 από τις 59 ΕΛΜΕ, ποσοστό 98,2%.
Η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων υπερψηφίζει την πρόταση.
Το απεργιακό ποτάμι ξεκίνησε και πίσω δε γυρνά!

Τώρα όλοι μαζικά στις Γενικές Συνελεύσεις που απομένουν. Συσπειρωμένοι στις απεργιακές μας επιτροπές, να περιφρουρήσουμε τις αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας. Να ενημερώσουμε τους μαθητές μας και τους γονείς τους. Να απλώσουμε χέρι συντονισμού σε όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Τους ανέργους, τη νεολαία. Να καλέσουμε όλη την κοινωνία να πλαισιώσει με τις προσδοκίες και την οργή της, τον αγώνα ελπίδας που ξεκινάμε αποφασιστικά.
Κάθε συνάδελφος, να πάρει δυναμικά τη θέση του στο μπλοκ του αγώνα, για μόρφωση, δουλειά, δημόσια, κοινωνικά αγαθά, ελευθερία. Για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Για να σπάσει ο φόβος και η υποταγή και να ξαναγεννηθεί η ελπίδα.
Όλοι μαζί, μαχητικά, αποφασιστικά! Θα τους νικήσουμε!
Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.
http://paremvaseisde.gr/ – paremvaseisde@gmail.com 
 

(Ξανα)στήνεται απεργοσπαστικό μέτωπο στην ΟΛΜΕ – Στις ΕΛΜΕ η επικύρωση της απόφασης για απεργία διαρκείας στον κλάδο


Συνεδρίασε σήμερα, δεύτερη φορά, το ΔΣ της ΟΛΜΕ με θέμα τη συγκεκριμενοποίηση και πρακτική δρομολόγηση της απόφασης του 16ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας το Σεπτέμβρη.


Το ΔΣ της ΟΛΜΕ, στάθηκε κατώτερο των περιστάσεων και των προσδοκιών των συναδέλφων, και δεν κατέληξε σε πρόταση μάχης προς τις ΓΣ.

Απέδειξε ότι δεν κατανοεί την αναγκαιότητα των στιγμών, αυτό που αντιλαμβάνονται και ζουν οι συνάδελφοι μας και το απέδειξαν με τη δράση τους όλο το καλοκαίρι. Ότι η λογική ενός πραγματικού αγώνα σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, είναι μονόδρομος.

Η πολιτική εξανδραποδισμού της παιδείας και των εκπαιδευτικών, των διαθεσιμοτήτων – υποχρεωτικών μετατάξεων – απολύσεων, της διάλυσης της τεχνικής εκπαίδευσης και της ακύρωσης του μορφωτικού ρόλου του Λυκείου, της ακύρωσης του μέλλοντος της νεολαίας μέσα από την απλήρωτη, φτηνή μαθητεία χωρίς δικαιώματα, του ξεπουλήματος κάθε δημόσιου αγαθού, δεν αφήνει άλλα περιθώρια.

Οι εκπρόσωποι των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στη σημερινή συνεδρίαση τοποθετηθήκαμε αποφασιστικά,υπέρ της ανάγκης άμεσης έναρξης του απεργιακού αγώνα, στις 16 Σεπτέμβρη, με πενθήμερες επαναλαμβανόμενες, που θα εκτιμούνται και θα επικυρώνονται από Γενικές Συνελεύσεις, κάθε εβδομάδα. Στήριξαν την ανάγκη συγκρότησης αγωνιστικού μετώπου και με άλλους κλάδους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, δυνατότητα που φαίνεται ισχυρά ενισχυμένη μετά από τη σύσκεψη αντιπροσώπων από 16 ομοσπονδίες, που ανταποκρίθηκαν σε κάλεσμα της ΟΛΜΕ, την Τετάρτη 28/8 και δήλωσαν ότι τη διάθεσή τους να προχωρήσουν σε αντίστοιχης μορφής κινητοποιήσεις.

Η σκυτάλη τώρα στις Γενικές Συνελεύσεις και στους συναδέλφους!


Όλοι στις Γενικές Συνελεύσεις 4 και 5 Σεπτέμβρη! Η αγωνιστική πρόταση του Συνεδρίου θα επικυρωθεί μαζικά!

Τώρα βρισκόμαστε όλοι μπροστά στην ατομική – συλλογική ευθύνη και δυνατότητα να αποφασίσουμε στις Γενικές μας Συνελεύσεις πραγματικό αγώνα με απεργία διαρκείας και μέσα από εκλεγμένες απεργιακές επιτροπές, να τον πάρουμε στα χέρια τους . Γιατί όλοι εμείς έχουμε την πραγματική δύναμη και αυτή φοβούνται η κυβέρνηση και τα επιτελεία τους! Γι’ αυτό λασπολογούν και επισείουν ξανά το φόβητρο της επιστράτευσης και της απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης.

Σε δυνάμεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ, πρυτάνευσε η λογική «των 48ωρων απεργιών και μετά βλέπουμε». Υποτιμούν τις διαθέσεις του κλάδου, με την αποφυγή τοποθέτησης στο ερώτημα της σύγκρουσης και του αποφασιστικού αγώνα. Αυτό ήταν αναμενόμενο για τις μνημονιακές παρατάξεις (ΔΑΚΕ,ΠΑΣΚ) που το προηγούμενο διάστημα με τη στάση τους έχουν αποδείξει, ότι δεσμεύονται πρωτίστως από την κυβερνητική πολιτική κι όχι από τα δικαιώματα των εργαζόμενων. Είναι όμως, τουλάχιστον προβληματική, για δυνάμεις της Αριστεράς -που θέλουν να μιλούν στο όνομα του αγώνα (ΠΑΜΕ)-, η οχύρωσή τους πίσω από άσφαιρες μορφές διαμαρτυρίας, αναντίστοιχες του ύψους της επίθεσης και η αποφυγή της άμεσης, αποφασιστικής απάντησης στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση. Η εξαγγελία μιας 48ωρης απεργίας, τουλάχιστον, για όλους τους εργαζόμενους στο Δημόσιο τομέα, θα ήταν ενισχυτική αν ξεδιπλωνόταν στο έδαφος της ανάπτυξης ενός πραγματικού αγώνα με πρόταση απεργίας διάρκειας και σύγκρουσης, από το ΔΣ της ΟΛΜΕ, προς τις Γενικές Συνελεύσεις. Σε διαφορετική περίπτωση επιχειρείται να αποτελέσει φύλλο συκής της υπονόμευσης του πραγματικού αγώνα.

Τα ψέματα όμως τελείωσαν! Καμιά ταλάντευση! Κανένας πολιτικός χρόνος για την κυβέρνηση! Η «ματαίωση του Μάη» δεν θα επαναληφθεί! Τότε κάναμε ένα πραγματικό βήμα αγώνα ενάντια σε θεούς και δαίμονες! Το ΔΣ της ΟΛΜΕ με την τοποθέτησή του θα μπορούσε να ανταποκριθεί σ’ αυτό! Δεν το έκανε. Τώρα η υπόθεση είναι στα χέρια όλων μας! Εκεί θα κριθεί ο καθένας!

  • Για να αποτρέψουμε τη ψήφιση του νομοσχεδίου για το γενικό και τεχνολογικό λύκειο. Ενάντια στην αμάθεια, τους εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς, το κλείσιμο σχολείων και το διώξιμο των μαθητών από όσα μείνουν, την προώθησή τους στο δουλεμπόριο της μαθητείας. Για το δικαίωμα όλων των παιδιών στη μόρφωση, σε ένα ενιαίο, ποιοτικά αναβαθμισμένο, δημόσιο και δωρεάν 12χρονο σχολείο.
  • Για το δικαίωμα σε μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους. Ενάντια στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τις απολύσεις, τις διαθεσιμότητες και τις υποχρεωτικές μετατάξεις.
  • Για την υπεράσπιση των δημόσιων, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών. Για παιδεία, υγεία, ασφάλιση, ρεύμα και νερό για όλο το λαό ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα τους.
  • Για την κατοχύρωση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, στην κοινωνία και την εργασία ενάντια στον αυταρχισμό, τις διώξεις και την επιστράτευση των αγωνιζόμενων, τη «δολοφονία» της νεολαίας.


Αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε και θα την κερδίσουμε!


Αθήνα, 29 Αυγούστου 2013


Σταμάτης Νικολάου – Σταύρος Τζιορτζιώτης, εκπρόσωποι των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων Δ.Ε. στο ΔΣ της ΟΛΜΕ


 

Ποιος σαμποτάρει (ξανά) τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών; Θα υπάρξουν αυτή τη φορά οι αναγκαίοι "όροι και προϋποθέσεις";



Δήλωση των εκπροσώπων των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στο Δ.Σ της ΟΛΜΕ (27.8.2013)


Συνεδρίασε σήμερα το ΔΣ της ΟΛΜΕ με αποκλειστικό θέμα την συγκεκριμενοποίηση και πρακτική δρομολόγηση της απόφασης του 16ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας.  Συγκεκριμένα στην απόφαση αναφέρεται «απεργία διαρκείας από την έναρξη των μαθημάτων το Σεπτέμβρη. Τη συγκεκριμένη μορφή του απεργιακού αγώνα θα την αποφασίσουν οι Γενικές Συνελεύσεις το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου» (ανακοίνωση προεδρείου 16ου Συνεδρίου).
Η απόφαση των καθηγητών για σύγκρουση με την πολιτική του εξανδραποδισμού της παιδείας και  των εκπαιδευτικών, που προωθούν κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, των διαθεσιμοτήτων – υποχρεωτικών μετατάξεων – απολύσεων, της διάλυσης της τεχνικής εκπαίδευσης και της ακύρωσης του μορφωτικού ρόλου του Λυκείου, αποτελεί μονόδρομο.
Οι εκπρόσωποι των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στη σημερινή συνεδρίαση τοποθετηθήκαμε υπέρ της ανάγκης άμεσης έναρξης του απεργιακού αγώνα, με την αρχή της σχολικής χρονιάς, σε συνδυασμό με  ενέργειες σύμπτυξης πανεκπαιδευτικού μετώπου, αγωνιστικής συνάντησης  με μαθητές, γονείς και με άλλους αγωνιζόμενους κλάδους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Δηλώσαμε, ότι είμαστε δεσμευμένοι από την απόφαση του 16ου Συνεδρίου, για πρόταση απεργίας διαρκείας στις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου, γιατί αυτό περιμένουν από εμάς :
  • Οι συνάδελφοί μας, που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα με την προοπτική της απόλυσης
  • Οι μαθητές μας στα ΕΠΑΛ που καταργήθηκαν οι ειδικότητές τους
  • Οι υπόλοιποι μαθητές μας που στέλνονται με το νομοσχέδιο για την εκπαίδευση στον καιάδα της αμάθειας, της εφήμερης κατάρτισης και της φτηνής – απλήρωτης μαθητείας
  • Οι άνεργοι και απλήρωτοι γονείς των μαθητών μας
  • Οι εκατοντάδες συνάδελφοί μας που κινητοποιήθηκαν κατακαλόκαιρο και κοινώνησαν το μήνυμα του αγώνα σε δεκάδες αγωνιστικές ΓΣ και δράσεις
Κάθε ταλάντευση ως προς την υλοποίηση της απόφασης του Συνεδρίου δίνει δυνατότητες παραπλανητικών ελιγμών στην κυβέρνηση και χρόνο για να αναπτύξει την επίθεσή της, θολώνει την κατεύθυνση της πάλης, αφήνει ακάλυπτους τους συναδέλφους που η κυβέρνηση θεωρεί ήδη απολυμένους, ενισχύει την αναξιοπιστία των συνδικαλιστικών οργάνων που είναι ήδη αρκετά πληγωμένη, επαναφέρει τη μνήμη της ματαίωσης της απεργίας του Μάη…
Η καταληκτική απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, θα παρθεί σε συνέχεια της συνεδρίασης του, την Πέμπτη.
Δηλώνουμε, σε ότι μας αφορά, ανοιχτά και με υπευθυνότητα, ότι ‘’ θα κινήσουμε γη και ουρανό’’ για μια ξεκάθαρη αγωνιστική απόφαση πραγματικής μάχης. Ζητάμε σαφή δημόσια τοποθέτηση ειδικά των αριστερών δυνάμεων, για κοινή στάση, υπέρ της  απεργίας διαρκείας και ενός αποφασιστικού, μαχητικού σχεδίου συντονισμού «εν θερμώ» όλων των αγωνιζόμενων. Καλούμε όλο το αγωνιστικό δυναμικό του κλάδου, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, να υψώσουν τη δική τους φωνή μαχητικής παρέμβασης, υπέρ μιας τέτοιας αγωνιστικής κατάληξης.
ΟΛΟΙ στους ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ! Αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε και θα την κερδίσουμε!



Να σταματήσει το κρυφτό στην ΟΛΜΕ και να προωθηθεί η απόφαση του συνεδρίου για απεργία διαρκείας. Τι προετοιμάζαμε το καλοκαίρι; Τη «48ωρη και να δούμε»;

Ξεκίνησαν πάλι οι μαραθώνιες συνεδριάσεις της ΟΛΜΕ, για να βρουν μερικές δυνάμεις τον τρόπο να υπονομεύσουν την προοπτική της απεργιακής σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Μέθοδος τους η πρόταση για 48ωρη απεργία. Οι εμπνευστές της πρότασης ελπίζουν ότι η υπονομευμένη στα μάτια του κλάδου 48ωρη θα λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά, ότι οι συνάδελφοι θα την αντιληφθούν ως «μία από τα ίδια» και δε θα ακολουθήσουν, ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: η ηγεσία στέλνει το μήνυμα της μη μάχης, ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και παγώνει και μετά η ηγεσία δηλώνει ότι είχε δίκιο που δεν κλιμακώνει γιατί ο κόσμος δεν τραβάει!
Το κρυφτό πρέπει να τελειώνει. Κυβέρνηση και τρόικα έχουν απολύσει 14.000 συναδέλφους μας. Ετοιμάζουν χιλιάδες ακόμα απολύσεις και την πλήρη ωρομισθικοποίηση όποιου «μόνιμου» προσωπικού απομείνει. Οξύνουν με απανωτές εξετάσεις τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση και στέλνουν τα παιδιά έξω από την εκπαίδευση – στην κατάρτιση και την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία. Είναι αυτά «αιτία πολέμου» ή οι σκληρές συνδικαλιστικές φράσεις είναι απλή ρητορεία, κενή πραγματικού περιεχομένου; Σε αυτή τη λαίλαπα απαντάμε με κλιμάκωση «48ωρη και να δούμε»; Μας δουλεύουν; Τι οργανώναμε όλο το καλοκαίρι με συσκέψεις και τοπικές κινητοποιήσεις; Τη «48ωρη και να δούμε»; Ή απλώς μιλάμε για τη Σεπτεμβριάτικη εκδοχή των κακόφημων… «όρων και προϋποθέσεων» και του… «απαράδεκτου εκβιασμού της κυβέρνησης από τους απεργούς»; Δηλαδή μια ιδιότυπη ντελικάτη απεργοσπασία με υποτιθέμενη αγωνιστική φρασεολογία;
Η πραγματικότητα είναι διάφανη. Απέναντι στον πόλεμο του συστήματος πρέπει να απαντήσουμε: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. Η πρότασή μας:
·         Να ξεκινήσει 4ήμερη απεργία 10-13 Σεπτέμβρη με νέες γενικές συνελεύσεις στις 13 Σεπτέμβρη με δηλωμένη πρόθεση για συνέχιση με 5μερες επαναλαμβανόμενες που θα συνοδεύονται από συνελεύσεις που θα τις αποφασίζουν. Η απεργία πρέπει να ξεκινήσει πριν την έναρξη των μαθημάτων και τον αγιασμό. Κάθε μέρα που περνάει υπάρχει ο κίνδυνος να ενισχύει την ψυχολογία του τετελεσμένου. Η 11 ή 12 Σεπτέμβρη μπορεί να είναι μέρα ενημέρωσης μαθητών.
·         Να δημιουργηθούν απεργιακές επιτροπές όσο το δυνατόν πιο αποκεντρωμένες με στόχο να φτάσουν στο επίπεδο του σχολείου. Οι απεργιακές επιτροπές αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες απεργιακής φρουράς, δημιουργίας πανό και παρεμβάσεων στην κοινωνία, δημιουργίας απεργιακών ταμείων, οργάνωσης εκδηλώσεων αλλά και συναυλιών πολιτικής και οικονομικής στήριξης της απεργίας
·         Οι ΕΛΜΕ που θα αποφασίσουν στις συνελεύσεις τους ότι κινούνται στην κατεύθυνση της απεργίας διαρκείας, να είναι σε συνεννόηση και να προσπαθήσουν να υλοποιήσουν την κατεύθυνση αυτή σε απευθείας συντονισμό μεταξύ τους ως πρωτοβάθμια σωματεία, σε περίπτωση που η ΟΛΜΕ «τα στρίψει».
Κανένας μαθητής έξω απ’ τα σχολεία – κανείς καθηγητής στην ανεργία
Με αγώνες για δουλειά υγεία και παιδεία θα σταματήσουμε τη σύγχρονη δουλεία

                                                                                                                


28/8/2013