RSS

Category Archives: Παύλος Φύσσας

Παναθηναϊκό συλλαλητήριο μνήμης ένα μήνα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (18/10)

Την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου, ένα μήνα μετά τη δολοφονία του  Παύλου Φύσσα, ο  Αντιφασιστικός Συντονισμός Κερατσινίου-Δραπετσώνας-Περάματος οργανώνει παναθηναϊκό συλλαλητήριο μνήμης του αντιφασίστα μουσικού, στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή.

Καλούμε εργατικά σωματεία, συνδικάτα, συλλόγους εργαζομένων, τοπικούς συλλόγους, συλλογικότητες γειτονιάς, μαθητικές κοινότητες, φοιτητικούς συλλόγους, όλους τους δημοκράτες αντιφασίστες, να δώσουν δυναμικό παρόν σε μια ειρηνική λαοθάλασσα που θα βροντοφωνάξει: ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ.


18  Σεπτέμβρη 2013, Κερατσίνι:  Ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος των ταγμάτων εφόδου της Χ.Α, με δυο μαχαιριές στην καρδιά εκτελώντας εντολές ανωτέρων!

Ένα μήνα μετά…

Τίποτα δεν έχει αλλάξει…


Μετά από τόνους μελανιού σε εφημερίδες, εκατοντάδες αναλύσεις, δεκάδες τηλεοπτικά πάνελ…

Τα στελέχη της Χρυσής Αυγής μπαινοβγαίνουν στα δικαστήρια με σωρεία κατηγοριών, όμως μόνο ελάχιστοι προφυλακίστηκαν.

Οι καναλάρχες τους κλείνουν τα μικρόφωνα ενώ καθημερινά τους διαφήμιζαν.

Οι δημοσιογράφοι τους κατακεραυνώνουν, ενώ πριν τους εγκωμίαζαν.

Αυτοί που “δεν ήξεραν”, είχαν αποδείξεις από το 1987.

Οι εφοπλιστές που τους χρηματοδοτούσαν συνεχίζουν να κερδοσκοπούν στο απυρόβλητο.

Η αστυνομία που τους “κυνηγάει”, δεν ασχολείται με τους  φασιστικούς θύλακες που είναι γεμάτα τα σωθικά της.


Η κυβέρνηση που επιβάλλει την «νομιμότητα» και «καταδικάζει την βία από όπου και αν προέρχεται» μέχρι πριν ένα μήνα έψαχνε συνεργασίες μαζί τους και ήθελε μια πιο «σοβαρή Χρυσή Αυγή», για να κυβερνήσει μαζί της. Ταυτόχρονα επιβάλλει και πιο βίαια μέτρα για τον λαό, καταστέλλει κινητοποιήσεις,  ποινικοποιεί αγώνες και πετσοκόβει  δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες!

…και τίποτα δεν είναι όπως παλιά!


 Από την πρώτη κιόλας μέρα της δολοφονίας χιλιάδες λαού βγήκαν στο δρόμο, εκατοντάδες διαδηλώσεις σε όλη την χώρα και το εξωτερικό βροντοφώναξαν “σιγά μην φοβηθώ”,  οι γειτονιές μας ξανάσμιξαν, τα καφενεία μας ξαναζωντάνεψαν,  νέοι και νέες εξεγέρθηκαν,  εργαζόμενοι-γονείς αφυπνίστηκαν!

 Όλα αυτά για να μας υπενθυμίσουν κάτι που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας ήξεραν χρόνια και το πλήρωσαν με αίμα, ότι :
           
«Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ΄ευχές και παρακάλια»


Καμία αστυνομία δεν πρόκειται να εξιχνιάσει τις βρωμιές της Χ.Α και τον φασισμό,
γιατί διαπλέκονται μαζί τους εδώ και χρόνια.

Κανένα κράτος δεν πρόκειται να πατάξει το παρακράτος γιατί είναι το μακρύ τους χέρι.

Καμιά κυβέρνηση  δεν θα τους ξεσκεπάσει ολοκληρωτικά, ειδικά με τον λαό αμέτοχο, γιατί έχουν άμεσα συμφέροντα από αυτούς, για να επιβάλλουν τον φόβο και το σύγχρονό δουλεμπόριο.

Ο φασισμός τσακίζεται μόνο με πάλη λαϊκή!


Νέε, άνεργε, εργαζόμενε, μαθητή, γονέα, κάνε δική σου υπόθεση το ξερίζωμα τυράννων-φασιστών από την γειτονιά μας, τα σχολεία μας, τα στέκια μας, την δουλειά μας!

Μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μπορεί να ξεριζώσει την σκουριά του φασισμού και του συστήματός του από τις γειτονιές μας, όπως και το ’40. ΚΑΜΙΑ  ΑΠΑΘΕΙΑ – ΚΑΜΙΑ  ΑΝΑΜΟΝΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ- ΑΓΩΝΑ
ενάντια στην φτώχεια, τα μνημόνια, την κυβέρνηση, τον ολοκληρωτισμό, τον φόβο και τον φασισμό


Αντιφασιστικός Συντονισμός Κερατσινίου Δραπετσώνας Περάματος 

http://antifasikdp.wordpress.com
 

18/10: Ένα μήνα μετά….απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ’ ευχές και παρακάλια


18  Σεπτέμβρη 2013, Κερατσίνι:  Ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος των ταγμάτων εφόδου της Χ.Α, με δυο μαχαιριές στην καρδιά εκτελώντας εντολές ανωτέρων!
Ένα μήνα μετά…

Τίποτα δεν έχει αλλάξει…


Μετά από τόνους μελανιού σε εφημερίδες, εκατοντάδες αναλύσεις, δεκάδες τηλεοπτικά πάνελ…

Τα στελέχη της Χρυσής Αυγής μπαινοβγαίνουν στα δικαστήρια με σωρεία κατηγοριών, όμως μόνο ελάχιστοι προφυλακίστηκαν.

Οι καναλάρχες τους κλείνουν τα μικρόφωνα ενώ καθημερινά τους διαφήμιζαν.

Οι δημοσιογράφοι τους κατακεραυνώνουν, ενώ πριν τους εγκωμίαζαν.

Αυτοί που “δεν ήξεραν”, είχαν αποδείξεις από το 1987.

Οι εφοπλιστές που τους χρηματοδοτούσαν συνεχίζουν να κερδοσκοπούν στο απυρόβλητο.

Η αστυνομία που τους “κυνηγάει”, δεν ασχολείται με τους  φασιστικούς θύλακες που είναι γεμάτα τα σωθικά της.


Η κυβέρνηση που επιβάλλει την «νομιμότητα» και «καταδικάζει την βία από όπου και αν προέρχεται» μέχρι πριν ένα μήνα έψαχνε συνεργασίες μαζί τους και ήθελε μια πιο «σοβαρή Χρυσή Αυγή», για να κυβερνήσει μαζί της. Ταυτόχρονα επιβάλλει και πιο βίαια μέτρα για τον λαό, καταστέλλει κινητοποιήσεις,  ποινικοποιεί αγώνες και πετσοκόβει  δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες!

…και τίποτα δεν είναι όπως παλιά!


 Από την πρώτη κιόλας μέρα της δολοφονίας χιλιάδες λαού βγήκαν στο δρόμο, εκατοντάδες διαδηλώσεις σε όλη την χώρα και το εξωτερικό βροντοφώναξαν “σιγά μην φοβηθώ”,  οι γειτονιές μας ξανάσμιξαν, τα καφενεία μας ξαναζωντάνεψαν,  νέοι και νέες εξεγέρθηκαν,  εργαζόμενοι-γονείς αφυπνίστηκαν!

 Όλα αυτά για να μας υπενθυμίσουν κάτι που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας ήξεραν χρόνια και το πλήρωσαν με αίμα, ότι :
           
«Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ΄ευχές και παρακάλια»


Καμία αστυνομία δεν πρόκειται να εξιχνιάσει τις βρωμιές της Χ.Α και τον φασισμό,
γιατί διαπλέκονται μαζί τους εδώ και χρόνια.

Κανένα κράτος δεν πρόκειται να πατάξει το παρακράτος γιατί είναι το μακρύ τους χέρι.

Καμιά κυβέρνηση  δεν θα τους ξεσκεπάσει ολοκληρωτικά, ειδικά με τον λαό αμέτοχο, γιατί έχουν άμεσα συμφέροντα από αυτούς, για να επιβάλλουν τον φόβο και το σύγχρονό δουλεμπόριο.

Ο φασισμός τσακίζεται μόνο με πάλη λαϊκή!


Νέε, άνεργε, εργαζόμενε, μαθητή, γονέα, κάνε δική σου υπόθεση το ξερίζωμα τυράννων-φασιστών από την γειτονιά μας, τα σχολεία μας, τα στέκια μας, την δουλειά μας!

Μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μπορεί να ξεριζώσει την σκουριά του φασισμού και του συστήματός του από τις γειτονιές μας, όπως και το ’40. ΚΑΜΙΑ  ΑΠΑΘΕΙΑ – ΚΑΜΙΑ  ΑΝΑΜΟΝΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ- ΑΓΩΝΑ
ενάντια στην φτώχεια, τα μνημόνια, την κυβέρνηση, τον ολοκληρωτισμό, τον φόβο και τον φασισμό


Αντιφασιστικός Συντονισμός Κερατσινίου Δραπετσώνας Περάματος 

http://antifasikdp.wordpress.com
 

Μία σοβαρή απάντηση στους συνωμοσιολάγνους που ξεμύτισαν μετά τη δολοφονία Φύσσα

Το είδαμε στον Παραναγνώστη


Πέντε όχι πολύ σοβαρές απαντήσεις, σε πέντε καθόλου σοβαρές ερωτήσεις






Του Μάνου Σκούφογλου


Και τι έγινε; Και τον Χίτλερ τον έβαλαν φυλακή και μετά πήρε την εξουσία

Ναι, ο Χίτλερ πήρε την εξουσία αφότου πήγε φυλακή, όχι όμως επειδή πήγε φυλακή. Πάμπολλοι άνθρωποι έχουν πάει στη φυλακή, κι ελάχιστοι από αυτούς έχουν πάρει την εξουσία. Άλλωστε δεν είναι ανάγκη να αγχωνόμαστε, ο Μιχαλολιάκος έχει ήδη μπει στη φυλακή, οπότε αν είναι γραφτό του να πάρει για αυτό το λόγο την εξουσία θα την πάρει είτε ξαναμπεί, είτε όχι.


Από τη άλλη πλευρά, και ο Λένιν πήγε στη φυλακή και μετά πήρε την εξουσία. Προκύπτει επομένως το λογικό συμπέρασμα ότι θα πρέπει να επιδιώκουμε οι αγωνιστές του εργατικού κινήματος και της επαναστατικής αριστεράς να μπουν στη φυλακή, γιατί μετά ίσως πάρουν την εξουσία, ενώ από την άλλη εξίσου λογικά θα πρέπει πρέπει να κάνουμε μια καμπάνια ενάντια στη φυλάκιση ακροδεξιών, γιατί μετά θα πάρουν την εξουσία. Θα πρέπει τότε να κάνουμε και την αυτοκριτική μας για πολιτικές πατάτες που κάναμε στο παρελθόν, όπως ήταν πχ η καμπάνια για την καταδίκη του Περίανδρου, που και αυτόν άλλωστε το αστικό κράτος τον φυλάκισε.




Αν πάρουμε στα σοβαρά αυτό το επιχείρημα είναι σαν να λέμε ότι η κρατική καταστολή δεν έχει καμία άλλη πρακτική επίπτωση πάνω στα αντικείμενά της, εκτός από την επίδρασή τους στην εικόνα τους, που μπορεί να είναι και θετική. Όμως είναι γνωστό από την εμπειρία του ίδιου του εργατικού κινήματος ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μια δίωξη δεν είναι απλώς ένας παράγοντας στο ισοζύγιο του κύρους του διωκόμενου, είναι κάτι υλικά και ηθικά συντριπτικό. Αλλιώς δε θα είχαμε κανένα λόγο να κάνουμε καμπάνιες ενάντια στην ποινικοποίηση του δικού μας κινήματος.


Δεύτερον, είναι απολύτως αλήθεια ότι η σύλληψη δεν εγγυάται ούτε την πραγματική τιμωρία, ούτε τη διάθεση της κυβέρνησης να τελειώνει με τη Χρυσή Αυγή, το συστημικό παράσιτο που η ίδια εξέθρεψε και προστάτευσε. Μπορεί αύριο να ξαναπαίξουν το χαρτί του φασισμού, αν δουν ότι τους παίρνει. Είναι όμως καθαρός παραλογισμός να λέμε ότι σήμερα τους διώκουν για να τους χρησιμοποιήσουν αύριο. Σε αυτό ακριβώς βασίζονται όλες οι παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας. Έχουν ένα πραγματολογικό υπόβραθρο, αλλά κατα κανόνα μετατρέπουν χρονικές (ή άλλες) σχέσεις σε αιτιακές: το ότι τώρα μπορεί να τους κυνηγάνε και να τους ξαναβγάλουν αργότερα στο προσκήνιο δεν σημαίνει ότι τώρα τους κυνηγάνε για να τους ξαναβγάλουν αργότερα στο προσκήνιο. Δεν υπάρχουν μόνο προμελετημένα σχέδια πίσω από τις εξελίξεις, υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις, αντιφάσεις μέσα στο ίδιο το αστικό στρατόπεδο και τις στρατηγικές τους, εξελισσόμενες συνθήκες κλπ.
Τίποτα δεν είναι εγγυημένο χωρίς τη μαζική και επίμονη δράση του εργατικού κινήματος. Η μη προφυλάκιση πολλών από τους ναζί βουλευτές το αποδεικνύει. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο: μετά τη σύλληψη, οι συνθήκες είναι περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκές για να εξαλείψουμε το φασισμό; Θα ήταν γελοίο να υποστηρίξουμε το δεύτερο.

Μα τι νίκη είναι αυτή που την παραχωρεί το ίδιο το κράτος;

Αυτό είναι σαν να λέμε ότι ακόμα έχουμε καπιταλισμό, αστική εξουσία κλπ και, επομένως, ιστορικά δεν έχουμε κερδίσει, πράγμα απολύτως αληθές, αλλά ελάχιστα χρήσιμο στο να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει εδώ. Προφανώς μέχρι να ανατραπεί το αστικό κράτος, αυτό θα μας παραχωρεί τις νίκες (αν και από την ποδοσφαιρική ορολογία ξέρουμε ότι μόνο οι ισοπαλίες παραχωρούνται).


Το 2007, όταν το ΠΑΣΟΚ έκανε πίσω και απέσυρε την υποστήριξή του στη συνταγματική αναθεώρηση, πράγμα που τη ματαίωσε, οι περισσότεροι δεν δίστασαν να το αναγνωρίσουν ως νίκη. Το ΚΚΕ σάρκασε με εκείνη τη νίκη, αλλά δεν έπεισε ιδιαίτερα, γιατί ήταν πασιφανές ότι αυτό που βασικά το ενοχλούσε ήταν ότι σε εκείνον τον αγώνα είχε διαδραματίσει ρόλο ουραγού, και δεν μπορούσε να ανεχτεί ότι κάποιος άλλος πρωτοστάτησε σε μια κατάκτηση του κινήματος. Σήμερα, δεν θα ήμασταν πολύ άδικοι αν βλέπαμε ένα παρόμοιο συναίσθημα πίσω από τα επιχειρήματα πολλών από τους πιο “υποψιασμένους” και επιφυλακτικούς: δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένοι στην ιδέα της επιτυχίας ενός κινήματος, του αντιφασιστικού, στο οποίο ελάχιστα συνέβαλαν, αν δεν το ειρωνεύονταν φανερά.

Δεν κερδίζουμε πολλά με το να αντιπαραβάλλουμε στατικά τον τελικό σκοπό, τα ιστορικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, στη σημερινή υποταγμένη της κατάσταση, και επομένως να θλιβόμαστε για αυτό που πρέπει να υπάρξει αλλά δεν υπάρχει. Το ζήτημα είναι να αντιλαμβανόμαστε και να παρεμβαίνουμε στη δυναμική που μπορεί να οδηγήσει από αυτό-που-υπάρχει σε αυτό-που-δεν-υπάρχει. Με αυτή τη διαλεκτική κοινοτοπία θέλω να πω ότι κάθε επεισόδιο της ταξικής πάλης κρίνεται τελικά ως νίκη ή ήττα για το κίνημα με κριτήριο το κατά πόσο βελτιώνει τον ταξικό συσχετισμό, το ηθικό των καταπιεσμένων κλπ. Αν πρέπει να είμαστε διστακτικοί για το κατά πόσο πετύχαμε νίκη, αυτό είναι επειδή το παιχνίδι δεν έχει ακόμα κριθεί και κανένας εφυσηχασμός δεν επιτρέπεται, όχι επειδή τη νίκη μας την παραχώρησαν. Και τουλάχιστον από τη σκοπιά του ηθικού του κινήματος, η ευνοϊκή επίδραση της σύλληψης και της δίωξης των χρυσαυγιτών είναι παραπάνω από φανερή.


Πιο εύλογο θα φαινόταν να αναρωτηθεί κανείς μήπως η πίεση που πραγματικά άσκησε το αντιφασιστικό κίνημα των τελευταίων ημερών είχε, στις συγκεκριμένες συνθήκες, μεγαλύτερα αποτελέσματα από ότι ενδεχομένως θα είχε σε άλλες περιπτώσεις, μήπως, με λίγα λόγια, μας παραήρθαν εύκολα τα πράγματα και είναι too good to be true.


Πραγματικά, η ΝΔ φαίνεται ότι είχε και η ίδια λόγους να κυνηγήσει τους ναζί. Προς το παρόν η ΝΔ είναι η πρώτη επιλογή της αστικής τάξης και θέλει να μαζέψει τους ψηφοφόρους της. Φοβάται μη χάσει τον έλεγχο, και αυτό αποδεικνύει ότι η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστικό κόμμα και όχι απλώς παρακρατική ομάδα. Αναντίρρητα λειτουργεί και παρακρατικά, έχει όμως την ικανότητα να χαράζει τη δική της αυτόνομη πολιτική, βασισμένη στα μικροαστικά στρώματα που συντρίβονται από την κρίση. Το κράτος υπερασπίζεται το μονοπώλιό του στη βία, όπως είπε με ειλικρίνεια και ο Κουκουλόπουλος. Υπήρχε όμως κι άλλος λόγος που η κυβέρνηση έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα: η δυναμική του αντιφασιστικού κινήματος, που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια ανεξέλεγκτη ταξική σύγκρουση. Το τελευταίο που θα ήθελαν τώρα ήταν ένας Δεκέμβρης.


Όπως και να έχει, όμως, το αντιφασιστικό κίνημα δεν έφτασε εδώ που έφτασε εύκολα. Δεν ήταν μόνο οι πολύ μεγάλες διαδηλώσεις στο Κερατσίνι και ενάντια στα κεντρικά γραφεία της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα (αυτή η πορεία την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της πολιτικής του ιστορίας, ουσιαστικά κατήγγειλε ως προβοκατόρικη), που έδειξαν ότι το κίνημα επεκτείνεται πολύ πέρα από το στενότερο πυρήνα μιας πρωτοπορίας. Είναι και όλοι αυτοί οι μήνες κατά τους οποίους εκατοντάδες αντιφασιστικές πρωτοβουλίες σε γειτονιές της Αθήνας και σε πόλεις της επαρχίας έδωσαν τη σκληρή μάχη στους δρόμους. Μάχη που κάποιοι μάλλον δεν είχαν καν πάρει χαμπάρι.

Κι αν αύριο μας χώσουν κι εμάς μέσα;

Σαν να λέγαμε ότι ο Ιησούς φοβόταν να μη σταυρώσουν το Βαραββά, για να μη σταυρώσουν μετά και τον ίδιο. Κι όμως, η ουσία είναι ότι τον σταύρωσαν ακριβώς επειδή δεν σταύρωσαν το Βαραββά.

Είναι απολύτως λογικό και σωστό να δυσπιστούμε απέναντι στο κράτος και να αρνούμαστε τη σκλήρυνση της καταστολής και της νομοθεσίας με οποιοδήποτε πρόσχημα, ακόμα και με αυτό της δίωξης των χειρότερων εχθρών μας. Αυτά τα όπλα θα μείνουν στη φαρέτρα της αστικής τάξης για κάθε μελλοντική χρήση, ακόμα και εναντίον της αριστεράς, σύμφωνοι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποδεχτούμε συνταγματικές αναθεωρήσεις που θα επιτρέψουν την απαγόρευση κομμάτων ή να συνηθίσουμε το βαλιτσάκι της ΕΥΠ. Δεν τα χρειάζονται όλα αυτά για να μάθουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ρατσιστική εγκληματική συμμορία και για να στείλουν τα στελέχη της στη φυλακή. Παρεμπιπτόντως, όμως, μάλλον το αντίστροφο έχει γίνει μέχρι τώρα: οι χρυσαυγίτες διώκονται με τον τρομονόμο, μια νομοθεσια δηλαδή που θεμελιώθηκε για να στοχοποιήσει την αριστερά, όχι την άκρα δεξιά.
Αναμφίβολα δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη μάχη ενάντια στο φασισμό στην κυβέρνηση, το κράτος και τα κόμματα του κεφαλαίου. Κανένα “αντιφασιστικό μέτωπο” δεν μπορεί να γίνει μαζί με τα αφεντικά και τους καταπιεστές. Δεν έχουμε, όμως, και κανένα λόγο να συνδέουμε τη μοίρα μας με τους ναζί. Δεν είμαστε όμορα, αλλά αντιδιαμετρικά στρατόπεδα. Το δικό μας στρατόπεδο, το στρατόπεδο των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, είναι απείρως πιο ικανό για αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη από τα φασιστικά ανθρωπάκια, που όταν έπιασαν τον αρχηγό τους δεν κατάφεραν να μαζέψουν πάνω από 200 άτομα, με πλαστικές σημαίες για να φαίνονται πιο πολλοί και λογοκριμένα συνθήματα. Το ποιος θα διωχθεί είναι πολιτικό ζήτημα, ζήτημα ταξικού συσχετισμού, και όχι πρωτίστως νομικό. Εξαρτάται δηλαδή πάνω από όλα από τη δική μας αγωνιστικότητα και τη μαζικότητα του κινήματός μας. Αν αυτή είναι εξασφαλισμένη, κάθε χτύπημα στον εχθρό μας αλλάζει τελικά το ισοζύγιο της δύναμης υπέρ μας.


Η κυβέρνηση πολύ θα ήθελε να ξεμπλέκει με μια ζαριά και από την αριστερά. Πώς το κάνει αυτό όμως; Συλλαμβάνοντας το Μιχαλολιάκο για να πιάσει αύριο και τον Κουτσούμπα, τον Τσίπρα ή το Χάγιο; Ας έχουμε λίγη αίσθηση του μέτρου, ό,τι και να καταλογίζουν στην αριστερά, όσο αισχρά και να ταυτίζουν τη ναζιστική βία με τη δίκαιη αυτοάμυνα του κινήματος των καταπιεσμένων, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι αριστεροί ή οι αναρχικοί τριγυρνούν σαν νταβατζήδες, πουλάνε προστασία, ξεπλένουν μαύρο χρήμα, μαχαιρώνουν κόσμο, και όλα αυτά οργανωμένα κεντρικά από τις οργανώσεις τους. Η λειτουργία της “θεωρίας των δύο άκρων”, σύμφωνα με τη συριζαίικη αργκό, είναι άλλη. Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει εδω καμία “θεωρία”, υπάρχει μια ρητορική συμψηφισμού αρκετά άτσαλη, που αποκτά το βάθος και την εγκυρότητά της μόνο και μόνο από τη δειλία της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Σκοπός του Σαμαρά δεν είναι να τους χώσει όλους στη φυλακή και να μείνει μόνος του στο κοινοβούλιο, εκτός αν κάποιος βλέπει εδώ ένα σύγχρονο Βοναπάρτη. Σκοπός είναι να τους σύρει όλους πίσω του στο άρμα της “νομιμότητας”. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον, πέφτει με τα μούτρα στην παγίδα, σπεύδοντας να εγγυηθεί την ομαλότητα και επιταχύνοντας τη διαδικασία της σοσιαλδημοκρατικής του προσαρμογής. Το μήνυμα δεν έχει γίνει ακόμα σαφές: ο πολύς φόβος μήπως δώσει κανείς την εντύπωση άκρου και βρεθεί “εκτός συνταγματικού τόξου” το μόνο που καταφέρνει είναι να εμφανίζει τη Χρυσή Αυγή σαν τη μόνη αντισυστημική δύναμη.


Υπάρχει, από την άλλη, η θεωρία του εκφασισμού του κράτους. Γενικά, το να λέει κανείς ότι αυτή τη φορά ο φασισμός θα έρθει με σταδιακά μέτρα από την πλευρά των μη φασιστικών καπιταλιστικών κυβερνήσεων δείχνει απλώς ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα ούτε για την πρώτη φορά που ήρθε ο φασισμός. Ειδικά στις συγκεκριμένες συνθήκες, οδηγεί λίγο πολύ στο χαριτωμένο ισχυρισμό ότι ο φασισμός θα έρθει εις βάρος των φασιστών.

Αν μας αποπροσανατολίσουν οι συλλήψεις από το βασικό αντίπαλο, που είναι ο Σαμαράς, η δικομματική κυβέρνηση και η τρόικα;

Αν κρίνουμε από τη ρητορική ενός μεγάλου μέρους της αριστεράς και του αναρχικού χώρου, η εργατική τάξη είναι ένα πλάσμα με ελάχιστη αίσθηση προσανατολισμού, που χάνεται σε κάθε γωνία ακούγοντας τον ήχο των τηλεοράσεων. Όσο κι αν είναι απίστευτο, υπήρξε ακόμα και το επιχείρημα ότι η συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή (για να μην πούμε ακόμα και η ίδια η δολοφονία) έγινε για να τραβήξουν την προσοχή από τις απεργίες εκείνων των ημερών.


Υπάρχουν κι εκείνοι που θυμίζουν ότι δεν είναι η Χρυσή Αυγή ο βασικός υπεύθυνος για τις επιθέσεις που έχουμε δεχτεί μέχρι τώρα, αλλά η κυβέρνηση, το μνημόνιο, ίσως το ευρώ κλπ. Υπάρχει, όμως, μια λεπτομέρεια: οι φασίστες δεν κυβέρνησαν. Ας κυβερνούσαν και θα λέγαμε ποιος έκανε το μεγαλύτερο κακό.

Πρώτα από όλα, κάθε εφησυχασμός ή ανοχή στο φασισμό, έστω συγκριτικά με άλλα “βασικά” θέματα, είναι επικίνδυνα και τιμωρούνται σκληρά. Πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες δεν πήραν κανένα μάθημα από την ανοχή στον εθνικισμό, βασικό πυλώνα του φασισμού, και από την υποτίμηση της φασιστικής απειλής εδώ και πολλά χρόνια. Πολλοί από αυτούς που για καιρό διασκέδαζαν με τις “τροτσκιστικές” ή “αναρχοαυτόνομες” φοβίες για φασίστες παντού, που έβλεπαν στα πρόσωπα των πρώτων ακροδεξιών προσωπικοτήτων απλώς γραφικούς τηλεβιβλιοπώλες, που αντιμετώπιζαν τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις με ειρωνικά χαμόγελα, τώρα βγαίνουν με περισσή αυτοπεποίθηση να μας πουν τι είναι και τι δεν είναι βασικό.


Δεύτερον, ικανοποιεί, αλήθεια, κανέναν η εξήγηση ότι οι απεργία των καθηγητών έκλεισε άδοξα λόγω του αποπροσανατολισμού από τη δολοφονία; Υπήρξαν πολύ πιο βαθιές αιτίες για αυτό: το βάρος παλιότερων αποτυχιών, η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας, η αντικειμενική οικονομική πίεση στους απεργούς, η έλλειψη πολιτικής προοπτικής για τους αγώνες κλπ – δεν είναι εδώ ο χώρος να συζητηθούν όλα αυτά, αλλά ας είμαστε τουλάχιστον στοιχειωδώς σοβαροί.


Όσο αληθές είναι ότι δεν γίνεται να κατατροπωθεί οριστικά ο φασισμός χωρίς μια ταξική αναμέτρηση ενάντια στα μνημόνια, το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις τους, άλλο τόσο ανόητο είναι να ελπίζει κανείς ότι θα νικήσει το φασισμό απλώς και μόνο αντιμετωπίζοντας τις οικονομικές και κοινωνικές του προϋποθέσεις, που συνήθως συνοψίζονται στον όρο “μνημόνια”. Ο φασισμός έχει τη δική του δυναμική και η πάλη εναντίον του έχει τα δικά της ειδικά καθήκοντα, που συνδέονται με τα υπόλοιπα καθήκοντα, αλλά δεν μπορούν να αναχθούν σε αυτά. Επιπλέον, η προσήλωση αποκλειστικά στους οικονομικούς αγώνες είναι μια παλιά αμαρτία, με το κωδικό όνομα “οικονομισμός”. Όπως δεν είναι απλή προέκταση του κρατικού αυταρχισμού, ο φασισμός δεν είναι ούτε και αυτόματο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, όσο και αν εξαρτάται και από τα δύο.


Ο “οικονομισμός”, που συνήθως δεν κρύβει παρά απροθυμία να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με το πρόβλημα, αγνοεί αυτό που η κυβέρνηση ξέρει καλά: ότι ο αντιφασιστικός αγώνας μπορεί, τροφοδοτώντας και τους υπόλοιπους οικονομικούς και κοινωνικούς αγώνες, να πυροδοτήσει μια κεντρικότατη ταξική αναμέτρηση, όπως έγινε σε άλλες περιόδους και περιβάλλοντα, πχ, με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Η ταξική συνείδηση είναι ενιαία, πράγμα που σημαίνει ότι η αυτοπεποίθηση που αντλείται από οποιαδήποτε νικηφόρα μάχη ανυψώνει συνολικά το ηθικό στις τάξεις των καταπιεσμένων και έχει κάθε δυνατότητα να μετατραπεί σε ανατρεπτική δυναμική και στα άλλα πεδία. Και αντίστροφα, ένας φόβος, όπως ο φόβος του φασισμού, είναι ικανός να παραλύσει την εργατική τάξη όχι μόνο ενάντια στους ίδιους τους ναζί, αλλά και σε όλες τις άλλες διεκδικήσεις της.

Αν ωφελείται η κυβέρνηση από τη δολοφονία του Φύσσα, τότε γιατί να μην την ενορχήστρωσε η ίδια;

Ήδη από τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία είχαμε την τύχη να διαβάσουμε και να ακούσουμε διάφορες θεωρίες για το τι σχέδιο εξυφαίνεται. Κάποιοι δεν αρκούνται στην επιφάνεια των γεγονότων, αλλά την ξύνουν να δουν τι έχει από κάτω. “Την ψάχνουν” οι υποψιασμένοι: ποιος ωφελείται από τη δολοφονία; Ποιος είχε το κίνητρο; Τι παίζεται στο παρασκήνιο; Πώς έχουν ενορχηστρωθεί όλα αυτά;


Φαίνεται πως υπάρχει εδώ μια βαθύτερη παρανόηση, κάτι σαν “τυραννία του βάθους”. Η ανάλυση συλλαμβάνεται ως αναζήτηση του κρυφού σεναρίου, κάτω από την επιφάνεια, που είναι εξ ορισμού παραπλανητική, και με μεθόδους περισσότερο ντεντέκτιβ παρά πολιτικού (πόσο μάλλον μαρξιστή) αναλυτή. Μάλιστα ενός ντεντέκτιβ που δεν χρειάζεται καθόλου στοιχεία, γιατί του αρκεί η λογική αλληλουχία των συλλογισμών του.

Υπάρχει μια ένδοξη παράδοση συνομωσιολογίας στην αριστερά: αφού το κίνημα δεν ωφελείται από τα επεισόδια στις πορείες, τα επεισόδια τα κάνει η ασφάλεια. Αφού ο Άσαντ ζημιώνεται τελικά από τη χρήση χημικών όπλων, τα όπλα τα έφεραν προβοκάτορες της αντιπολίτευσης. Εθισμένος σε αυτού του είδους τις σκέψεις, δεν είναι δύσκολο να καταλήξει κανείς στην απόλυτη καταστροφή και να ισχυριστεί ότι, αφού η Χρυσή Αυγή δεν ωφελείται τελικά από τη δολοφονία του Φύσσα, κάποιος άλλος θα πρέπει να την οργάνωσε.


Φυσικά πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε και οι συνομωσίες δεν είναι κάτι άγνωστο στη ζωή. Αλλά μέχρι να μάθουμε πράγματι κάτι δεν είναι ανάγκη να παραιτηθούμε από τη λογική, και πολύ περισσότερο να δίνουμε άλλοθι στους φασίστες. Ας μείνουμε, με κάθε συναίσθηση της ρηχότητάς μας, στα “φαινόμενα”.


Καταρχάς δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέτουμε ότι όποιος ωφελείται από κάτι, το έχει κάνει κιόλας. Αν βρω στο δρόμο ένα πενηντάρικο ωφελούμαι καταφανώς, αλλά θα ήταν ανοησία να πιστέψει κανείς για αυτό το λόγο ότι το έβαλα εκεί μόνος μου. Από την άλλη, ποιος μας λέει ότι κάνει κανείς αποκλειστικά ό,τι τον ωφελεί; Ότι λάθη δεν γίνονται, ότι η κατάσταση δεν ξεφεύγει από τον έλεγχο, ότι μπορεί κανείς να προβλέψει απόλυτα τα αποτελέσματα των πράξεών του;


Το βασικό, όμως, είναι πως δεν είναι τόσο απλό να πει κανείς ποιος ωφελείται. Πιθανότατα η Χρυσή Αυγή δάγκωσε μια μπουκιά μεγαλύτερη απ’ ό,τι μπορούσε να μασήσει. Ήλπιζε να ωφεληθεί από έναν όλο και πιο απροκάλυπτο τραμπουκισμό απέναντι σε οργανώσεις του εργατικού κινήματος και αντιφασίστες. Μετά την επιτυχία των προηγούμενων σταδίων (ανώνυμοι ξυλοδαρμοί και δολοφονίες μεταναστών, τηλεοπτικά βρισίδια, γκαρίσματα σε ακροδεξιές εκδηλώσεις μνήμης, σφαλιάρες λάιβ), και με δεδομένη τη σκανδαλώδη ασυλία που απολάμβανε, η Χρυσή Αυγή πέρασε στην επόμενη πίστα, αλλά δεν ήταν έτοιμη. Όπως ειπώθηκε ήδη, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, όμως προς το παρόν καθόλου δεν πάνε προς τα εκεί.


Από την άλλη η ΝΔ ωφελείται μεν, είναι όμως και αυτό σχετικό. Αν λέμε ότι η ΝΔ χρησιμοποιούσε τη Χρυσή Αυγή ως φόβητρο και ως λαγό για την ακροδεξιά της ατζέντα, τότε δεν είναι λογικό να υποθέσουμε ότι είναι ευτυχισμένη που τη χάνει. Από την άλλη, αν έχουμε μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη στο αντιφασιστικό και το εργατικό κίνημα, έχουμε και κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι στην αναμέτρηση που πυροδοτήθηκε θα βγούμε εμείς νικητές, άρα και θα “ωφεληθούμε”. Καταλαβαίνετε τι άθλια χοντράδα θα μπορούσε να ειπωθεί τότε αν τραβούσε κανείς στα άκρα τη λογική της συνωμοσιολογίας. Το ουσιώδες είναι ότι το ποιος θα ωφεληθεί τελικά από την κοινωνική και πολιτική δυναμική που απελευθέρωσε ο θάνατος του αντιφασίστα θα κριθεί από τη δυναμική της ταξικής πάλης. Η μεγαλύτερη τιμή στη μνήμη του θα είναι να κερδίσουμε εμείς.

Ας μην μπερδεύουμε ανώφελα τα πράγματα. Η Χρυσή Αυγή σκότωσε το Φύσσα και τόσους άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η αποστολή της, να τρομοκρατεί, να διαιρεί τους εργαζόμενους και να διαλύει τις συλλογικές τους οργανώσεις. Η κυβέρνηση είναι συνένοχη, το σύστημα και ο κοινοβουλευτισμός βαθιά υπεύθυνοι και η αστική τάξη το πραγματικό αφεντικό των ναζί. Για αυτό και δεν μπορούμε να χτυπήσουμε το φασισμό με “δημοκρατικά μέτωπα” μαζί με τα δήθεν δημοκρατικά κόμματα του κεφαλαίου. Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να συνδεθεί με όλες τις άλλες ταξικές διεκδικήσεις, αλλά πρέπει να πάρει σοβαρά και τα δικά του ιδιαίτερα καθήκοντα, τις ενωτικές επιτροπές, τη μαχητική δράση, την ιδεολογική μάχη, την ενότητα ντόπιων και ξένων μεταναστών.


Αν δεν θέλουμε να κάνουμε απλώς δημοσιογραφία, πρέπει να βγάλουμε ένα πολιτικό συμπέρασμα για το αντιφασιστικό κίνημα: ότι είμαστε σε φάση επίθεσης, και όχι άμυνας.  Ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για την ώρα είναι να μην προχωρήσουν οι διώξεις. Αυτό είναι στοίχημα. Είναι απολύτως ευκταίο και απαραίτητο να σαπίσουν οι ναζί στη φυλακή και να ξεριζωθεί ο ναζισμός έξω από αυτή. Τώρα έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε. Ας κόψουμε λοιπόν τις εξυπνάδες.

Μπόνους: ένα παλιό σχόλιο για τη λεγόμενη “θεωρία των δύο άκρων”

Οι κοινοβουλευτικοί της ρουτίνας, που νομίζουν ότι ξέρουν καλά το λαό, συνηθίζουν να λένε: “δεν πρέπει να τρομάζουμε τις μεσαίες τάξεις με την επανάσταση, γιατί δεν αγαπάνε τα άκρα”. Αυτή η βεβαίωση, διατυπωμένη με αυτό το γενικό τρόπο, δεν είναι καθόλου σωστή. Φυσικά, ο μικροϊδιοκτήτης είναι υπέρ της τάξεως όσο οι δουλειές του πάνε καλά και όσο ακόμα ελπίζει ότι αύριο θα πάνε ακόμα καλύτερα. Όταν όμως χάσει αυτή την ελπίδα, εύκολα μανιάζει και είναι έτοιμος να προχωρήσει και στα πιο ακραία μέτρα. Αλλιώς, πώς θα μπορούσε να ανατρέψει το δημοκρατικό κράτος και να ανεβάσει στην εξουσία το φασισμό στην Ιταλία και τη Γερμανία; Όλος αυτός ο απελπισμένος κοσμάκης βλέπει στο φασισμό μια μαχητική δύναμη που στρέφεται εναντίον του μεγάλου κεφαλαίου και πιστεύει ότι, αντίθετα με τα εργατικά κόμματα, που μόνο λόγια είναι, ο φασισμός θα χρησιμοποιήσει τις γροθιές για περισσότερη “δικαιοσύνη” στην κοινωνία. Ο αγρότης και ο μικροβιοτέχνης είναι ρεαλιστές με το δικό τους τρόπο· καταλαβαίνουν ότι χωρίς γροθιές δεν γίνεται τίποτα. Είναι ψέμα, τρεις φορές ψέμα, η άποψη ότι η σημερινή μικροαστική τάξη δεν πηγαίνει στα εργατικά κόμματα επειδή φοβάται “τα μέτρα των άκρων”. Το αντίθετο. Το κατώτερο στρώμα της μικροαστικής τάξης, οι μεγάλες μάζες της, δεν βλέπουν στα εργατικά κόμματα παρά μόνο κοινοβουλευτικούς μηχανισμούς· δεν πιστεύουν ότι είναι ικανά να αγωνιστούν, ότι είναι έτοιμα τούτη τη φορά να παλέψουν μέχρις εσχάτων. Κι αν είναι έτσι, αξίζει τον κόπο να αντικαταστήσουν το ριζοσπαστισμό (στμ το Ριζοσπαστικό Κόμμα, κεντρώο μικροαστικό κόμμα στη Γαλλία) με τους συναδέλφους του κοινοβουλευτικούς της αριστεράς;  Να πώς σκέφτεται και νιώθει ο μισοαπαλλοτριωμένος, κατεστραμμένος και εξεγερμένος ιδιοκτήτης. [Λέον Τρότσκι, 1934]






Πηγή:antarsya.gr

 

Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥ

Η σύγκρουση των διαχειριστών της κατοχικής εξουσίας – η δικομματική κυβέρνηση – με τη Χρυσή αυγή, ξέσπασε άγρια μέσα στη λίμνη του αθώου αίματος του παλληκαριού της Αμφιάλης Παύλου Φύσσα.
Οι ιδεολογικοπολιτικοί ομόσταβλοι της Χρυσής αυγής, οι εμπνευστές της θεωρίας των δύο άκρων μαζί με τη μιντιοκρατία και τα συμμοριακά συμφέροντα πίσω από αυτή, λεχώνες και μαμές του ναζιστικού μορφώματος, αγωνίζονται απεγνωσμένα να αποκτήσουν άλλοθι για το άγριο φονικό και να ξαναβάλουν στο «ελεγχόμενο» μαντρί τους, το ναζιστικό μόρφωμα για άμεση και μελλοντική χρήση!
Η εργατική τάξη και ο λαός θα μπορούσε μόνο να χαίρεται από την θανάσιμη σύγκρουση των ενόχων, αν αυτή δεν παραβίαζε συνειδητά και μεθοδευμένα την συνταγματική τάξη, αν δεν

εξευτέλιζε για μια ακόμη φορά αυτό που ονομάζουν εθνική αντιπροσωπεία δηλαδή το ανώτατο πολιτικό όργανο νομιμοποίησης κάθε εξουσίας τη Βουλή!!

Το δίδυμο Σαμαρά- Βενιζέλου παράκαμψε, κατάργησε τη βουλή για προφανείς λόγους και Δένδιας-εισαγγελική αρχή άλλαξαν τον αριθμό της εθνικής αντιπροσωπείας, με τις ευλογίες της προπαγανδιστικής καταιγίδας των Μ.Μ.Ε., αυτών δηλαδή που επέβαλλαν σαν υποχρεωτικό επισκέπτη και στο τελευταίο σπίτι του λαού την Χρυσή αυγή για τρία και πάνω χρόνια μέχρι σήμερα.
Στη συνείδηση του λαού οι ηθικοί αυτουργοί του φονικού και της άνδρωσης του ναζιστικού μορφώματος πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι είναι από τους κύκλους του Μεγάρου Μαξίμου μέχρι τον Δένδια, τον Πάγκαλο και τη χυδαία μιντιοκρατία.
Οι ηθικοί αυτουργοί αξίζουν την ίδια καταδίκη από το λαό μαζί με το συμμοριακό ναζιστικό μόρφωμα.
Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

ΕΑΜ
 

Τι δουλειά έχει η αστυνομία στα Δημοτικά σχολεία;;;;


ΑΠ 135
Κορωπί 20/9/2013
Προς : Αστυνομικά.Τμ. της περιοχής, ΜΜΕ, τα μέλη, ΔΟΕ
ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;
Το συνδικαλιστικό της ασφάλειας σε πλήρη λειτουργία – μέρες χούντας!
Πολλές διαφορετικές καταγγελίες έφτασαν στο σύλλογο ότι τις μέρες των απεργιών από 16,18 και 19/9 τα δημοτικά σχολεία στο Σαρωνικό (Καλύβια) και στο Μαρκόπουλο (Πόρτο Ράφτη) δέχτηκαν είτε επίσκεψη από περιπολικό της αστυνομίας είτε τηλεφωνήματα από το αστυνομικό τμήμα. Οι αστυνομικοί ρωτούσαν τους δ/ντές για το αν «όλα είναι εντάξει», «αν βρίσκονται σε κατάληψη» και «πόσοι είναι οι απεργοί σε κάθε σχολείο»!
Σε διαμαρτυρίες δ/ντών για το ποιος είναι αυτός που ρωτάει και με ποια αρμοδιότητα, η απάντηση ήταν «έχουμε εντολή να μάθουμε και να αναφέρουμε»!!!
Είναι και αυτό ένα ακόμα δείγμα αναβίωσης των ημερών όπου τα πάντα ήταν υπό την επίβλεψη της αστυνομίας.
Είναι προφανές ότι :

Η επιβολή της βάρβαρης πολιτικής των Μνημονίων κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ χρειάζεται το αστυνομικό κράτος και την τρομοκρατία σε βάρος των απεργών και όλης της κοινωνίας.
Διευκρινίζουμε προς κάθε κατεύθυνση και για το μέλλον τα εξής :
Δεν δικαιολογείται η παρουσία ένστολων αστυνομικών στο χώρο του σχολείου αν δεν έχει υπάρξει κάποια πρόσκληση για κάποιο σοβαρό λόγο.
Οι συνάδελφοι και οι δ/ντές πρέπει να ζητάνε πρώτα το λόγο της επίσκεψης και αν δεν είναι της αρμοδιότητας της αστυνομίας να μην επιτρέπουν την είσοδο των αστυνομικών στο σχολείο – γεγονός που μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα και καλλιέργεια φόβων στα παιδιά.
Οι δ/ντές και οι συνάδελφοι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αναφέρουν στην αστυνομία στοιχεία για την απεργία ή άλλα στοιχεία. Αυτά τα αναφέρουν υπηρεσιακά στη διοίκηση της εκπαίδευσης και σε κανένα άλλο ο οποίος δεν είναι υπηρεσιακός προϊστάμενος.
Το Δ.Σ. του συλλόγου θα κάνει παράσταση στους διοικητές των αστυνομικών τμημάτων στις περιοχές των οποίων έγιναν οι επισκέψεις της αστυνομίας.
Παρακαλούνται όποιοι άλλοι συνάδελφοι, διευθυντές έγιναν μάρτυρες παρόμοιων γεγονότων να ενημερώσουν το σύλλογο ώστε να υπάρχει μια πιο εμπεριστατωμένη εικόνα.
Στο βαθμό που επιβεβαιωθεί  ότι υπήρχε σχετική κεντρική εντολή για αυτές τις επισκέψεις καλούμε τη ΔΟΕ να το αναδείξει και με τους συλλόγους να οργανώσουμε κοινή παράσταση των ΔΣ στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη  για να μην επαναληφθεί  τέτοιο φαινόμενο.
 ΈΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠ΄ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ.          
Για το ΔΣ
Ο πρόεδρος
Κώστας Τουλγαρίδης
********
ΨΗΦΙΣΜΑ- ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ
Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατ.Αττικής «Κ.Σωτηρίου»
καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την εν ψυχρώ δολοφονία του 34χρονου νέου εργαζόμενου, Παύλου Φύσσα, στο Κερατσίνι, από τους νεοναζιστές φασίστες εγκληματίες της Χρυσής Αυγής
Παράλληλα καταγγέλλει και όλους αυτούς που υπέθαλψαν και υποθάλπουν την επώαση των αυγών του νεοναζιστικού φιδιού.
Η δολοφονία αυτή έρχεται μετά τις επιθέσεις σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα,  μετά τη δολοφονία του νεαρού μετανάστη στα Πετράλωνα, μετά από τις δεκάδες επιθέσεις σε εργαζόμενους και μετανάστες.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι η φυσική συνέπεια, η προέκταση της αντιδραστικής πολιτικής που ασκείται ενάντια στο λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
Ο εγκληματικός μηχανισμός της Χρυσής Αυγής χτυπάει σε εργατικές λαϊκές γειτονιές, αποκαλύπτοντας ότι είναι μηχανισμός του σάπιου συστήματος, του κεφαλαίου. Στόχο έχει να τρομοκρατήσει κάθε εργαζόμενο, κάθε νέο που σηκώνει κεφάλι και αγωνίζεται ενάντια στη βάρβαρη πολιτική.
Να μην τους περάσει. Ο λαός έχει τη δύναμη να τους τσακίσει.
Τώρα χρειάζεται μαζική λαϊκή κινητοποίηση και δράση όλων των εργαζομένων και της νεολαίας για να απομονωθούν οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, σε κάθε λαϊκή γειτονιά.
Κάθε μαζικός φορέας να αναπτύξει δράση για να τους πετάξει έξω, αυτούς και τη σάπια ιδεολογία τους, να μην περνάει πουθενά το ναζιστικό δηλητήριο».
Η δράση των φασιστικών – ναζιστικών ομάδων συμπληρώνει τις πολιτικές της εξαθλίωσης των εργαζομένων. Η παρουσία τους είναι αναγκαιότητα και άλλοθι για την τρομοκρατική πολιτική Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.
Έχει μεγάλη ευθύνη η Κυβέρνηση, οι πολιτικές δυνάμεις  και τα ΜΜΕ που υιοθετούν και επικαλούνται τη «θεωρία των δύο άκρων» ταυτίζοντας πολιτικές οργανώσεις με ναζιστικές – φασιστικές εγκληματικές ομάδες. Δικαιολογούν έτσι για άλλη μια φορά τη δράση της Χρυσής Αυγής όπως όταν υιοθετούσαν ιδέες και μεθόδους της με την επίθεση στους μετανάστες, το τείχος στα σύνορα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης  και τις επιχειρήσεις σκούπα.
Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε χρέος να διδάξουμε την ιστορική αλήθεια. Να μιλήσουμε στους μικρούς μαθητές μας για το ρόλο του φασισμού μέσα από προβολές και δράσεις ανάλογου υλικού.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του Παύλου που δολοφονήθηκε το βράδυ 17ης Σεπτεμβρίου της  σε ενέδρα χρυσαυγιτών.
18/9/2013
Σύλλογος ΠΕ “Κ. Σωτηρίου”



Πηγή:ergatis
 

Ενιαίο αντιφασιστικό εργατικό μέτωπο – Αντιφασιστικές πολιτοφυλακές παντού

Λέγεται Παύλος Φύσσας. 34 χρονών, ράπερ καλλιτέχνης, αντιφασίστας, και εργατόπαιδο. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με επαγγελματικό χτύπημα, αφού πρώτα πάλεψε παλικαρίσια με δεκάδες θρασύδειλους φασίστες που έστησαν καρτέρι σ’ αυτόν και την παρέα του. Μαχαιρώθηκε κατάσαρκα, μία φορά στην καρδιά και μία στην κοιλιά από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά, παρουσία των δυνάμεων της αστυνομίας, οι οποίες ως συνήθως έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε.
Από τις περσινές εκλογές μέχρι και μία ημέρα πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στήθηκε ένα εξαιρετικό ευνοϊκό κλίμα για την φασιστική συμμορία. Η ανθρώπινη σκόνη που γεννάει η κρίση, από μέχρι πρότινος συγκαλυμμένους ακροδεξιούς νοσταλγούς της χούντας μέχρι εξαθλιωμένους μικροαστούς, λουμπενοποιημένους άνεργους και καθυστερημένους εργαζόμενους με κανιβαλικές συμπεριφορές, βρίσκει καταφύγιο στις γραμμές της. Η υιοθέτηση της χρυσαυγίτικης ατζέντας από την ακροδεξιά κλίκα του Σαμαρά και το αβαντάρισμα από τους τηλεγκεμπελίσκους κάθε είδους, την αποθρασύνει εντελώς. Το κόμμα των ναζί καρφωμένο σταθερά στην τρίτη θέση σε όλες τις δημοσκοπήσεις, εμφανίζεται πλέον να διεκδικεί την διοίκηση κεντρικών δήμων της χώρας. Οι ναζί ως νομιμοποιημένη πλέον κοινοβουλευτική πολιτική δύναμη υπεράσπιζε χωρίς ντροπή την φοροαπαλλαγή των εφοπλιστών και μεροκάματο 18 ευρώ αρκεί να είναι “μόνο για έλληνες”. Ωστόσο δεν σκόπευε ούτε σκοπεύει να περιοριστεί στην υπεράσπιση των συμφερόντων κάποιων ειδικών τμημάτων της αστικής τάξης, αλλά να εδραιώσει συνολικά και εν κατακλείδι συλλογικά την ταξική κυριαρχία με μια νέου τύπου, σκληρή, απάνθρωπη και κανιβαλική, ταξική συνεργασία. Τα ναζιστικά αποβράσματα με την ανακοίνωση δημιουργίας του εργοδοτικού τους σωματείου στην ζώνη και με το χτύπημα των μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα, αποθρασύνθηκαν. Η δίψα τους για αίμα όχι πια μεταναστών αλλά και ελλήνων που απεχθάνονται τις αηδιαστικές ιδέες τους έγινε ακόρεστη…

Αποδεικνύεται, με αιματηρές αποδείξεις κάθε φορά, ότι η αστυνομία λειτουργεί σε αγαστή συνεργασία με την Χρυσή Αυγή. Τα καθάρματα των ναζί το παίζουν παλικαράδες μόνο όταν είναι εξασφαλισμένες οι πλάτες από την αστυνομία. Από το πρωί της επόμενης μέρας στις 18/9 με το πρόσχημα της έρευνας στα γραφεία της Χρυσής Αυγής έδρασε προστατευτικά για τους ναζί. Έπνιξε στα χημικά τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις που ακολούθησαν, έριξε φωτοβολίδες κρότου λάμψης με αποτέλεσμα ένας διαδηλωτής να χάσει το μάτι του, χτύπησε με γκλοπ τους διαδηλωτές και έκανε μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις με κατασκευασμένα κατηγορητήρια. Προστάτεψε σε όλες τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις τα γραφεία της Χρυσής Αυγής με αρκετές διμοιρίες ματατζήδων έξω από αυτά. Προσπαθεί να σπείρει τον φόβο με ισχυρή παρουσία στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και προκλητική στάση απέναντι στους διαδηλωτές. Η απαγόρευση της αστυνομίας να πραγματοποιηθεί το μοίρασμα τροφίμων που είχαν αναγγείλει οι χρυσαυγίτες λειτούργησε προστατευτικά για τους ναζί. Οι πραιτοριανοί του Δένδια δεν σεβάστηκαν το νεκρό όταν ακόμα το αίμα είναι νωπό και τίμησαν στα δύσκολα την ψήφο που δίνουν στους ναζί.
Είναι υποκριτική η όψιμη αντιχρυσαυγίτικη στάση της ΝΔ του δόγματος Νόμος και Τάξη και της εμφυλιοπολεμικής αντικομμουνιστικής ρητορικής. Μέχρι πριν μία βδομάδα ως επίσημη θέση της είχε την καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ ως ένα ακραίο πολιτικό κόμμα που δεν άνηκε στο συνταγματικό τόξο. Η όψιμη αλλαγή της τηλεοπτικής της στάσης της εντάσσεται σε ένα επικοινωνιακό σχέδιο αποκλιμάκωσης της έντασης. Μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα κεντρικά στελέχη της και σύμβουλοι του Σαμαρά δήλωναν την επιθυμία τους για συγκυβέρνηση με τους ναζί. Ακόμα και μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα στελέχη και σύμβουλοι της ακροδεξιάς ΝΔ, όπως ο Λαζαρίδης και ο επενίτης τσεκουροφόρος Βορίδης, δεν δίστασαν να αναπαράγουν ξανά την θεωρία των δύο άκρων, δηλώνοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι εκτός συνταγματικού τόξου κατατάσσοντας στο άλλο άκρο όλο το φάσμα της αριστεράς από την πιο ρεφορμιστική και μετριοπαθή εκδοχή της μέχρι το πιο δυναμικό της κομμάτι και την αναρχία. Πρέπει να πάσχει κανείς από βαριά μορφή ανίας για να θεωρεί ότι ο Δένδιας, εμβληματική φυσιογνωμία του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης και ιδεολογικός εκφραστής της φασιστικοποίησης της αστυνομίας, έχει ως πραγματικό στόχο του την Χρυσή Αυγή, όταν δηλώνει ότι θα βγάλει από το συρτάρι ξεχασμένες υποθέσεις, αλλά όχι την επίθεση στο ΚΚΕ στο Πέραμα, που αφορούν την εγκληματική δράση των ναζί.
Το υπό κατάρρευση καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ και η μνημονιακή κεντροαριστερά του Κουβέλη βρίσκουν μία ευκαιρία να ξεπλύνουν την αντικοινωνική, συστημική, μνημονιακή πολιτική τους. Ο Βενιζέλος τονίζει ότι ανάμεσα στον αντιμνημονιακό χώρο μπορεί να συναντηθεί η Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναπαράγει ο ίδιος την λογική των δύο άκρων, και βουτηγμένος σε μία σειρά σκάνδαλα δεν διστάζει να κρατήσει την πιο ξεφτιλισμένη στάση συνδέοντας την επιβίωσή του ως συνιστώσα της ΝΔ. Η μνημονιακή κεντροαριστερά του Κουβέλη προτάσσει τη θεσμική αντιμετώπιση του φασισμού (από το Κράτος έκτακτης Ανάγκης;), μόνο και μόνο για να καταδικάσει την οργή κατά των συμμοριτών στους δρόμους.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι αρκετά για να αντιληφθεί ο καθένας ότι το αντιμνημονιακό υποκείμενο έχει ήδη φάει τα ψωμιά του. Αντιμνημονιακός μπορεί να είναι και ο φασίστας, και ο ρατσιστής, και ο ελληναράς, το αφεντικό, ακόμα και ο Σαμαράς. Είναι μια ταυτότητα ευκαιρίας που κρύβει κάτω από το χαλί το ταξικό υπόβαθρό της κρίσης και της επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη. Η χρυσή αυγή δεν είναι μόνο προϊόν της κρίσης, της εξαθλίωσης και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Είναι ταυτόχρονα και το πολιτικό προϊόν της εθνικής αφήγησης της κρίσης. Οι παρανοϊκές ερμηνείες της (γερμανοί, μασόνοι, προδότες, πολιτικοί, 300 της βουλής, τζέφριδες, Εβραίοι κοκ) και οι διέξοδοι (τεχνοκράτες, συνταγματάρχες, μια χούντα θέλουμε, ένα γουδί, κρεμάλα στους πολιτικούς) που βρήκαν μαζικά ακροατήρια στην πάνω πλατεία και στη σούπα των αγανακτισμένων. Εκεί νομιμοποίησε την παρουσία του ο φασιστικός λόγος αφού πρώτα είχε περάσει από το δοκιμαστικό σωλήνα του Αγ. Παντελεήμονα. Η αριστερά που άφησε αυτά τα μπουμπούκια να ανθήσουν, στο όνομα της ενότητας του αντιμνημονιακού μετώπου τώρα λούζεται τα αποτελέσματα της αδράνειάς της. Η λογική της στρουθοκαμήλου απέδωσε τα δέοντα.
Οι φασίστες και μαζί τους σύσσωμο το πατριδομάνι ενώ δήθεν ξορκίζει το μνημόνιο, ταυτόχρονα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια την ατομική ιδιοκτησία, την αγία οικογένεια, το νόμο, την τάξη και σε τελευταία ανάλυση το καπιταλιστικό σύστημα. Με τη διαφορά ότι επιδιώκουν να είναι αυτοί πια οι εγγυητές της νέας κοινωνικής ισορροπίας ανάμεσα σε αφεντικά και εργάτες. Τσακίζοντας την αριστερά και τα συνδικάτα που “μας έφεραν μέχρι εδώ, που έδιωξαν τις δουλειές από το Πέραμα με τις παράλογες απαιτήσεις τους και που έφεραν τους μετανάστες εδώ και δεν μας αφήνουν να τους διώξουμε”. Αυτή είναι η διέξοδος των φασιστών και σ’ αυτό το σχέδιο ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης μαζί φυσικά και ο Σαμαράς κλείνει το μάτι.
Η αριστερά αφού αδιαφόρησε κατ’ εξακολούθηση να αντιμετωπίσει το φασιστικό φίδι όσο ήταν νωρίς, τώρα σε κατάσταση πανικού ετοιμάζεται να χωθεί στο μόρφωμα που λέγεται συνταγματικό τόξο. Είμαστε ξεκάθαροι: όποιος ψάχνει τη σωτηρία μέσω της αστικής νομιμότητας, ας ξέρει ότι αυτή θα στραφεί εναντίον του. Την εποχή της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης δεν μπορεί να εθελοτυφλεί για την ταξική φύση αυτής της νομιμότητας. Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της σαπισμένης αστικής δημοκρατίας, δεν είναι προϊόν πολιτικών επιλογών, αλλά πυρήνας του κράτους έκτακτης ανάγκης, μια στρατηγική επιβίωσης σε συνθήκες κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Η απορύθμιση της προηγούμενης ισορροπίας συνοδεύεται και από το τέλος του κοινωνικού συμβολαίου. Ο φασισμός, η σκλήρυνση του κράτους, ο βοναπαρτισμός, η απαξίωση της νομοθετικής έναντι της εκτελεστικής εξουσίας, είναι μέρος αυτής της διαδικασίας. Από πού κι ως πού λοιπόν εναποθέτει αυτή η αριστερά τις ελπίδες της σε κάποιο συνταγματικό τόξο; Τι ακριβώς επιδιώκει να σώσει; Τον εαυτό της μέσω της διάσωσης της αστικής δημοκρατίας; Ας ζητήσουν λοιπόν την προστασία τους από τον Δένδια, τον Άδωνι, τον Χρύσανθο και τον Φαήλο. Αλλά μην αρχίσουν ξανά την κλάψα όταν “τα μαντρόσκυλα του συστήματος” πέσουν ξανά πάνω τους. Το τονίζουμε για ακόμα μια φορά: Οποιοσδήποτε αντιρατσιστικός νόμος που περιορίζει την ελευθερία του λόγου, και η πρόταση να τεθεί εκτός νόμου η ΧΑ θα στραφεί μελλοντικά εναντίον του δικού μας ταξικού στρατοπέδου. Η επικοινωνιακή καταδίκη των ναζιστών της Χρυσής Αυγής από τις πολιτικές δυνάμεις του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν θα κρατήσουν πολύ και σκοπεύουν συνειδητά στην εκτόνωση της αντιφασιστικής οργής.  Παράλληλα σκοπεύουν στην ενίσχυση του μονοπωλίου της κρατική βίας-καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται- και άρα στην υπεράσπιση της αστυνομίας από κάθε απόπειρα σύνδεσης της με τη ΧΑ.
Οι ναζί διψάνε για αίμα και ο τρόπος της δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, μπροστά στην αδιάφορη και συνένοχη ομάδα Δίας που ήταν εκεί από την αρχή, αποδεικνύει και στον πιο καλόπιστο ότι οι έμμισθοι φρουροί του κράτους με χρυσαυγίτικη ψυχή, όχι μόνο είναι αναξιόπιστοι για να προστατέψουν την ζωή και την σωματική ακεραιότητα των αγωνιστών του εργατικού, αντιφασιστικού και του πολιτικού κινήματος των ταξικά καταπιεσμένων, αλλά είναι ξεκάθαρα στο πλευρό των ναζί. Κάθε αυταπάτη ότι το φονικό στην Αμφιάλη θα αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο της συμμορίας, είναι ανάλογη με τις σχετικές περσινές προβλέψεις περί εκλογικής κατάρρευσης του “μορφώματος” ύστερα από την βιαιοπραγία του κασιδιάρη κατά των βουλευτίνων Κανέλλη και Δουρου σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η ΧΑ έχει συγκροτήσει τάγματα εφόδου προκειμένου “να καθαρίσει ο τόπος από τα μιάσματα”. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που τους ψήφισαν έχουν πλήρη γνώση όλων αυτών. Το ίδιο και οι άλλοι τόσοι που ετοιμάζονται να το κάνουν για πρώτη φορά. Η ΧΑ οργανώνει τον κοινωνικό κανιβαλισμό και οι πράξεις της δεν έρχονται σε καμία αντίθεση με τις διαθέσεις του κοινωνικού της περίγυρου. Όποιος μπροστά στη δράση της ΧΑ, τα τάγματα εφόδου και τους 400 χιλ ξεφτίλες που τους ψηφίζουν, το πρώτο που σκέφτεται είναι να εξηγήσει το “γιατί”, αντί να τους τσακίσει τα κόκαλα, είναι άξιος της μοίρας του. Το “γιατί” θα το συζητήσουμε όταν οι συμμορίτες θα έχουν γίνει σκόνη, με τον ίδιο τρόπο που και οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται γιατί έρχονται εδώ οι μετανάστες, ή γιατί αν μας απολύουν δεν ζητάμε να απολυθούν και οι υπόλοιποι. Τα “γιατί” έχουν τελειώσει. Αυτοί που ήθελαν εξηγήσεις ας τις έψαχναν όσο ήταν καιρός. Αλλά τότε δεν το έκαναν γιατί δήθεν δεν υπήρχε πρόβλημα ή γιατί δε έπρεπε να αποπροσανατολιστούμε από τα “πραγματικά προβλήματα” (ανεργία, μνημόνιο, λιτότητα…). Η αντιπαράθεση με τους φασίστες είχε καταδικαστεί απ’ αυτή την αριστερά σαν συμμοριτοπόλεμος. Ακόμα και τώρα μας ζητάει να παλέψουμε τις αιτίες που γεννούν το φασισμό και όχι τον ίδιο το φασισμό.
Ε λοιπόν, όχι! Δεν σκοπεύουμε να θρηνήσουμε άλλον νεκρό! Δεν αρκεί η απομόνωση των ναζιστών από τους χώρους δουλειάς, τα εργατικά σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, ούτε η λεκτική καταδίκη. Η Ενιαία Αντιφασιστική Δράση των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, της αριστεράς, των antifa και της αναρχίας πρέπει απαραίτητα να συνδυαστεί άμεσα με την δημιουργία Αντιφασιστικών Πολιτοφυλακών σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πανεπιστήμιο και σε κάθε σχολείο. Οι οποίες θα αναλαμβάνουν όχι μόνο την περιφρούρηση των κοινωνικών αγώνων, αλλά κυρίως με συχνές περιπολίες θα περιφρουρούν τις γειτονιές, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα στις φασιστικές συμμορίες ότι η δράση τους θα τσακίζεται επί τόπου χωρίς κανένα έλεος. Πρόκειται για τη νόμιμη αυτοάμυνα του κινήματος, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφεθεί στους ένστολους συνεργάτες των ναζίδων. Και μόνο έτσι μπορεί να τσακιστεί ο φασισμός!

  • Τσακίστε τους φασίστες

  • Κανένα έλεος στον χρυσαυγίτη δολοφόνο της Αμφιάλης

  • Να συντρίψουμε το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης

  • Ενιαίο Αντιφασιστικό Μέτωπο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της εργατικής τάξης

  • Αντιφασιστικές πολιτοφυλακές Παντού



    Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση
 

Το κατάλαβες ανόητε νοικοκυραίε;

σκίτσο του Τάσου Αναστασίου


Το κατάλαβες ανόητε νοικοκυραίε; Σήμερα που ξύπνησες στο νοικοκυρεμένο σου σπίτι, θυμήθηκες να ξεπλύνεις τα αίματα απ’ τα χέρια σου; Τα αίματα ενός παιδιού γύρω στα 30 που το έλεγαν Παύλο Φύσσα; Τα αίματα ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό σου, να ‘χει το όνομά σου. Τα αίματα μιας κοινωνίας που άνοιξε διάπλατα τις πύλες της στον φασισμό και τα ανθρωπόμορφα κτήνη που τον εκπροσωπούν.

Το κατάλαβες ηλίθιε τιμωρέ του σάπιου πολιτικού συστήματος; Ο πέλεκυς της τιμωρίας που θεώρησες ότι έρριξες στην κάλπη, πέφτει τώρα πάνω στον αυχένα σου κι έχει το πρόσωπο του φόβου και της σιωπής. Βέβαια! Τι πιο εύκολο από το να τιμωρήσεις τους κλέφτες που τα έφαγαν, αναθέτοντας σε μία συμμορία τη βρόμικη δουλειά και να κάθεσαι εσύ με σταυρωμένα χέρια. Βρέθηκε ο ένοχος, βρέθηκε κι ο «τίμιος», μπουκωμένος στεροειδή, τιμωρός του, κι εσύ ησύχασες, λυτρώθηκες κι άραξες να δεις στην τηλεόραση το δράμα να ξεδιπλώνεται. Μόνο που ξέχασες πολίτη – τιμωρέ της πλάκας, πως η συμμορία κάθε άλλο παρά να τιμωρήσει το σύστημα επιδιώκει. Η συμμορία θα βρίσκεται στην πόρτα σου σε χρόνο μηδέν, να σου ζητά τον λόγο για κάθε τι διαφορετικό που σε ορίζει.
Το κατάλαβες γελοίε Ελληνάρα; Εσύ που επέλεξες εύκολα τους εχθρούς σου, τους ενόχους, τους βάρβαρους, τους ξένους που σου κλέβουν τις δουλειές. Εσύ που κρυφογέλασες σαν άκουσες για μία Μανωλάδα, για ένα Πέραμα και για πολλά ακόμη σκοτεινά κι ανήκουστα «τυχαία» περιστατικά που νόμιζες πως δεν σε αγγίζουν εσένα, τον αγνό Έλληνα.
Κι όμως… Το κτήνος που έθρεψες αθώε νοικοκυραίε, δεν θα χορτάσει με το αίμα των απίστων και των αλλοδαπών. Πολύ σύντομα θα ξερογλειφτεί και για το αίμα οποιουδήποτε τολμήσει να αντισταθεί, να διαφωνήσει, να μιλήσει, να τραγουδήσει… Πολύ σύντομα θα μυρίσει και το δικό σου αίμα.”

Ιάσονας Κάντας 
Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων κ’ Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου