RSS

Category Archives: Περιεκτική Δημοκρατία

Επίθεση σύσσωμου του αριστερού και συστημικού κατεστημένου καταγγέλει το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία

-εφημερίδα συντακτών-μηλιός-ψαρράς-πρετεντέρης-omadeon-galaxyarchis-βαθύ κόκκινο-γκεμπελισμός.jpg
Στα πλαίσια του διαλόγου, δημοσιεύουμε ανακοίνωση του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία που λάβαμε στο mail μας, προς την υπεράσπιση του Τάκη Φωτόπουλου σε σχέση με το άθρο του «Ο Περισπασμός της Χρυσής Αυγής» που γράφτηκε λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.  
Ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, από την έναρξη λειτουργίας του ιστολογίου, δεν υπάρχει σχολιασμός εκ μέρους μας. 

kokkinostupos

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Παύλου Φύσσα από μαχαίρι υποστηρικτή της Χρυσής Αυγής, ο Τάκης Φωτόπουλος (ΤΦ) έγραψε για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 22/9 το άρθρο «Ο Περισπασμός της Χρυσής Αυγής». Σε αυτό το άρθρο φανέρωνε τον ρόλο της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, ως μιας μη συστημικής οργάνωσης, (αντίθετα με αυτό που ισχυρίζονται διάφοροι «αντιφασίστες»), αλλά ούτε και αντισυστημικής (με την έννοια που ισχυρίζονται οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες).
Δεν είναι συστημική, γιατί βέβαια δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ότι είναι παρακρατική οργάνωση, όπως π.χ. ήταν η «Καρφίτσα» που δολοφόνησε τον Λαμπράκη, ούτε ξέρουμε πολλές άλλες συστημικές οργανώσεις που τις καταδιώκει ολόκληρη η Υπερεθνική Ελίτ (Στέητ Ντιπάρτμεντ, ΕΕ) αλλά και η Σιωνιστική που ζητούσε από καιρό τον εξοστρακισμό αν όχι την απαγόρευσή της (Anti Defamation League-ADL, Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο WJC, Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή–AJC, Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος-ΚΙΣΕ κ.λπ.) και φυσικά ανάλογες «αριστερές» «προσωπικότητες» (Μίκαελ Λέβι, Κον Μπεντίτ, Σουλτς κ.α.)., ενώ τώρα μέχρι και ο τ. Υπ. Δικαιοσύνης Ρουπακιώτης βγήκε να επιβεβαιώσει τα παραπάνω. Και φυσικά, αυτό έγινε ηλίου φαεινότερο τώρα που είναι φανερό ότι το σύστημα θέλει να συντρίψει τη Χ.Α, με τα ΜΜΕ να μην έχουν άλλο θέμα να ασχολούνται πια, περνώντας στα «ψιλά» ή ξεχνώντας εντελώς την οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που εντείνεται!. Όλα αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν τους υβριστές και συκοφάντες του Τ.Φ να του κολλάν τις ταμπέλες του συνωμοσιολόγου, αντισημίτη κ.λπ., συνοδευόμενες από χυδαιολογίες εναντίον του.

Read the rest of this entry »

 

Δολοφονία 19χρονου: Άγριος εξοντωτικός πόλεμος με χιλιάδες θύματα ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα


Η Οικονομική Κατοχή που επιβάλλεται στη χώρα μας μέσω της ΕΕ και της ντόπιας ολιγαρχίας, χωρίς τη συνέργια της οποίας θα ήταν αδύνατη η κατοχή αυτή, οδηγεί σε έναν πρωτοφανή πόλεμο. Ο Λαός μας οδεύει σε πλήρη εξαθλίωση σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό, ανθρωπιστικό) και η πατρίδα μας σε πλήρη διάλυση (βλέπε Ε.Ο.Ζ., όπου θα δουλεύουν, υποταγμένα υποχείρια  των πολυεθνικών, εκφυλισμένα όντα, κάτω  από το κνούτο των μισθοφόρων της ευρωαστυνομίας κλπ). Η Κοινοβουλευτική Χούντα χρησιμοποιεί ως εργαλεία επιβολής της εξουσίας της την άγρια καταστολή, τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και κάθε είδους γκανγκστερική νομοθεσία, που στη συγκεκριμένη περίπτωση παρακινεί τους ελεγκτές να κυνηγούν φτωχούς επιβάτες ώστε να πληρωθούν από τα πρόστιμά τους! Όπως πάντα βρίσκονται άθλια υποκείμενα που γίνονται όργανα, κάνοντας τη «δουλειά» τους, σπρώχνοντας στο θάνατο ακόμα και παιδιά. Αυτός είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός στον οποίο ωθεί ο οικονομικός ατομικισμός(και όχι μόνο) του συστήματος της οικονομίας της αγοράς. Ο συγκεκριμένος κατάπτυστος κεφαλοκυνηγός, υπήρξε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, μετέπειτα στο γραφείο της Δημοκρατικής Συμμαχίας και αποτυχημένος πολιτευτής.


Ακολούθως, η λεγόμενη «διανόηση» τύπου Διβάνη, με «αριστερό» μανδύα κιόλας, έχει προκλητικά το θράσος να επιτίθεται στα θύματα της παγκοσμιοποίησης χαρακτηρίζοντάς τα  από πάνω και “τζαμπατζήδες”, ενώ βέβαια οι ίδιοι είναι οι βολεμένοι τζαμπατζήδες του συστήματος  που τρώνε παντοιοτρόπως στις πλάτες του Λαού, δηλ. οι “Μαζί τα φάγαμε” του Πάγκαλου.  Αυτοί οι «διανοούμενοι» στηρίζουν απροκάλυπτα το καθεστώς, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα αγαθά που αυτό τους προσφέρει, αδιαφορώντας πλήρως για τον πόλεμο που γίνεται δίπλα τους. Όμως αυτοί όλοι τη δουλειά τους κάνουν!

Όπως και τη δουλειά του κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα, που έχει λάβει από καιρό θέση υποταγής στην Κοινοβουλευτική Χούντα, με «άσφαιρες» καταγγελίες και ηθικολογικές προτροπές, προκηρύσσοντας 24ωρες γενικές απεργίες τουφεκιές στον αέρα για να «αντισταθεί», χειραγωγώντας τους εργαζομένους.

Είναι τώρα η στιγμή να απαιτήσουμε  την άμεση κοινωνικοποίηση όλων των ΜΜΜ, σαν μέσου βασικής ανάγκης και τα έξοδα συντήρησης τους να τα πληρώνουν οι φοροφυγάδες των βορείων και νοτίων προαστίων , με κατασχέσεις βιλλών, πισινών, κότερων κλπ και όχι οι φτωχοί εργαζόμενοι με τις κατασχέσεις των πρώτων κατοικιών που ετοιμάζει η Χούντα!

Μόνη ελπίδα είναι να προχωρήσουν τα λαϊκά στρώματα και τα θύματα της Παγκοσμιοποίησης στη συγκρότηση ενός Μετώπου για τον υπέρ πάντων αγώνα: για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τη διάσωση των ανθρώπινων αξιών. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν συνειδητοποιήσουμε την κύρια αιτία της εξαθλίωσής μας- τη Νεοφιλελεύθερη Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση ,που μέσω της ΕΕ επιβάλλει και στην χώρα μας την Νέα Διεθνή Τάξη. Αυτό  πρακτικά σημαίνει Μέτωπο για την Κοινωνική- Εθνική Απελευθέρωση με αγώνα που πρέπει να δώσουμε  εμείς ,τώρα! Σε αντίθεση με την αντικειμενικά ή ηθελημένη απάτη της αναμονής της πανευρωπαϊκής ή/και ..παγκόσμιας αντικαπιταλιστικής εξέγερσης, στο όνομα ενός ” διεθνισμού ” που πολύ βολεύει την Υπερεθνική Ελίτ και πλασάρεται απ’ αυτήν σε όλες τις παραμέτρους της. Ενώ ,σήμερα, ο υποκειμενικός παράγοντας συνειδητοποίησης και οργάνωσης των λαϊκών στρωμάτων, στην Ελλάδα ,αλλά και γενικότερα δεν είναι σε επίπεδα αντίστοιχα της οικονομικής καταστροφής που επιβάλλεται σε αυτά όπως έχει δείξει η έλλειψη μαζικών αυθόρμητων εξεγέρσεων που θα είχαν συνταράξει το σύστημα. Ένα τέτοιο Μέτωπο μόνο μπορεί να ενοποιήσει  όλες τις επί μέρους αντιστάσεις και  αγώνες  στοχεύοντας  στην ” καρδιά του κτήνους “, ώστε μία Κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου, που θα ελέγχεται «από τα κάτω» μέσα από συνελεύσεις γειτονιών, χώρων δουλειάς κ.λπ. να υλοποιήσει τους προγραμματικούς της στόχους για οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία, τη βάση για κάθε παραπέρα ριζικά κοινωνικά αλλαγή.  


16/8/2013



Εμπρός για το χτίσιμο ενός
που θα θέσει τα άμεσα αιτήματα για: 
Άμεση Μονομερή έξοδο από ΕΕ  | Ακύρωση των μνημονίων | Διαγραφή του Χρέους
Για την Αυτοδύναμη Οικονομία και έναν νέο διεθνισμό που στηρίζεται στην αλληλεγγύηέξω από την Νεοφιλελεύθερη Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση και την ψευτο-δημοκρατία των ελίτ

Πρωτοβουλία Λαϊκού Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Ε.Α.) www.mekea.org mekea@mekea.org  69 37 835 919
 

«Εξεγέρσεις» και Ελληνική «κανονικότητα»

Του Τάκη Φωτόπουλου

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής χαρακτηρίσθηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων σε διαφορετικά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη: από τις Αραβικές χώρες, μέχρι την Τουρκία και την Βραζιλία. Παράλληλα, αναπτύχθηκαν και μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας («αγανακτισμένοι» σε Ελλάδα και Ισπανία, «κινήματα κατάληψης» της Γουόλ Στριτ, του Σίτυ του Λονδίνου κ.λπ.) που δεν έπαιρναν μεν τη μορφή εξεγέρσεων αλλά είχαν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με αυτές: την έλλειψη κοινών ριζοσπαστικών στόχων ενάντια στην εντεινόμενη συστημική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (διογκούμενη ανισότητα, ανεργία/υπό-απασχόληση, φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων κ.λπ.). Όμως, μπορεί να δειχθεί οτι ο βασικός λόγος της μαζικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων ήταν ο αγώνας κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.  

Το γεγονός της ανυπαρξίας κοινών στόχων δεν ήταν τυχαίο. Ενώ, ιστορικά, πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων ήταν κυρίως  τα λαϊκά στρώματα, στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα μετά τον Μάη του ’68 (όπου η εξεγερμένη νεολαία προερχόταν μεν από τα μεσαία κυρίως στρώματα, αλλά ήταν ριζοσπαστικά συνειδητοποιημένη),  και ιδιαίτερα σε όλες τις πρόσφατες εξεγέρσεις, τα μεσαία στρώματα παίζουν βασικό οργανωτικό ρόλο καταλύτη  (κοινωνικά δίκτυα, «νεολαία του Facebook,  του Twitter» κ.λπ.) ενώ τα λαϊκά στρώματα ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο των «μαζών». Έτσι, ενώ τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων πάντα στρέφονται κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και υποσυνείδητα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, της οποίας είναι τα κύρια θύματα, τα αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων, ουσιαστικά εμπνέονται από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (καταπάτηση δικαιωμάτων, καταπολέμηση της διαφθοράς των ελίτ κ.λπ.), αφού άλλωστε τα στρώματα αυτά  συνήθως δεν είναι εχθρικά στην παγκοσμιοποίηση. Αναπόφευκτα, μέσα από παρόμοιο αχταρμά αιτημάτων, ο κοινός στόχος καταντούσε να είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των συμμετεχόντων: «να φύγει ο Μουμπάρακ, ο Μόρσι, ο Ερντογάν» κ.λπ. Και «κατά σύμπτωση» παρόμοιοι στόχοι συνέπιπταν συνήθως με τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής Χούντας που ελέγχει.

Όμως, οι εξεγέρσεις όσο μαζικές ―ακόμη και βίαιες― κατά της «νομιμότητας» των ελίτ να είναι, ιστορικά, ποτέ δεν οδήγησαν σε ριζοσπαστικές θεσμικές  αλλαγές, εάν δεν υπήρχε ένα ισχυρό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα παρόμοιων αλλαγών να τις εμπνέει. Αυτό διδάσκει π.χ. η εξεγερσιακή διαδικασία που οδήγησε στην Ρωσική επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση του κρατικιστικού σοσιαλισμού και, αντίστοιχα, στην Ισπανική Επανάσταση του 1936 και την εγκαθίδρυση θεσμών ελευθεριακού σοσιαλισμού (μέχρι τη συντριβή τους από τις φασιστικές ορδές του Φράνκο). Και αυτό ακριβώς το κρίσιμο στοιχείο λείπει από τις σημερινές εξεγέρσεις που τελικά καταλήγουν να είναι απόλυτα ελεγχόμενες από την Υ/Ε.

Έτσι, δειγματοληπτικά, στην Αίγυπτο η Υ/Ε ενθάρρυνε την πρώτη εξέγερση του 2011 για να ανατραπεί το χρεοκοπημένο καθεστώς Μουμπάρακ ανοίγοντας τον δρόμο αναγκαστικά (όπως έδειξα σε προηγούμενο άρθρο) στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία συνέχισε τις οικονομικές πολιτικές,  Μουμπάρακ, συν την Ισλαμική σάλτσα. Αναπόφευκτα, όταν τα λαϊκά στρώματα συνειδητοποίησαν την απάτη κατέβηκαν σε δεύτερη μαζική εξέγερση για να καταλήξουν σε μια νέα Χούντα, που ελέγχει πάλι η ίδια Υ/Ε, με αντιπρόεδρο το γνωστό αδίστακτο όργανό της, τον Μπαραντέι, που το κόμμα του μαυρίστηκε στις προηγούμενες εκλογές, (δηλαδή τον αντίστοιχο…Βενιζέλο της Αιγύπτου!). Στη Βραζιλία, όπου οι «προοδευτικοί» Λούλα και Ρουσέφ (που θαυμάζει και ο… Τσίπρας) εφάρμοσαν τις ίδιες πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, είχαν μια Κινεζικού τύπου «ανάπτυξη», η οποία βέβαια κάθε άλλο παρά μείωσε την κοινωνική και οικονομική ανισότητα που είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Τότε, ένα άμορφο «πλήθος» κατέβηκε μαζικά στις πόλεις της Βραζιλίας, χωρίς κανένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ριζικών αλλαγών που να οδηγούν σε ρήξη με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα ήταν η εξέγερση αυτή να λήξει το ίδιο άδοξα, όπως όλες οι σύγχρονες «εξεγέρσεις». 

Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της Νέας Διεθνούς Τάξης: η δημιουργία της εντύπωσης όχι μόνο μιας ψευδό-δημοκρατίας (μέσα από τις κοινοβουλευτικές Χούντες που επιβάλλονται παντού), αλλά και μιας ψευδό-επανάστασης και ψευδό-αντίστασης, έτσι ώστε κάθε πιθανή μορφή αντισυστημικού αγώνα να είναι μπλοκαρισμένη και μάλιστα κατά “δημοκρατικό” τρόπο!

Από την άλλη μεριά, στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά διαδικασία εξεγέρσεων εν εξελίξει, παρά τα πιο άγρια μέτρα για την φτωχοποίηση ενός Λαού που έχουν επιβληθεί σε πανευρωπαϊκό, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και οι λαϊκές αντιδράσεις ποτέ δεν μαζικοποιήθηκαν αρκούντως ώστε να ξεπεράσουν τα όρια της «νομιμότητας» (τα οποία ορίζουν οι ίδιες κοινοβουλευτικές Χούντες που επιβάλλουν και τα μέτρα!) και να φθάσουν τα όρια μιας εξέγερσης. Συγχρόνως, η Αριστερά όχι μόνο  αποδείχθηκε ανίκανη να ηγηθεί ενός παλλαϊκού Μετώπου με στόχους την έξοδο από την ΕΕ, την ακύρωση των Μνημονίων και όλων των σχετικών νόμων, και τη κατάστρωση ενός προγράμματος οικονομικής αυτοδυναμίας και κοινωνικοποίησης τομέων-κλειδιών κ.λπ., αλλά δεν τόλμησε καν να αποχωρήσει σύσσωμη από τη Βουλή για να σπάσει την ψευδή εικόνα  «κανονικότητας» που πλάθουν οι ελίτ, και να γίνει ανάγλυφη η σημερινή, συγκαλυπτόμενη, οικονομική και κοινωνική καταστροφή…

 

Τι κάνουμε τώρα; (8) ― Η πραγματική επιλογή

Του Τάκη Φωτόπουλου
Όπως είδαμε στα προηγούμενα άρθρα της σειράς αυτής, καμιά χωρα, που  είναι πλήρως ενσωματωμένη στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) ως υποτελής χώρα, δεν μπορεί να έχει οικονομική και εθνική κυριαρχία εάν δεν αποκτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της στο πλαίσιο ενός νέου πραγματικού διεθνισμού που θα στηρίζεται στις αρχές της αυτονομίας, αλληλεγγύης και αμοιβαίας βοήθειας των λαών.
Φυσικά, η οικονομική αυτοδυναμία είναι μόνο η αναγκαία συνθήκη για την αυτονομία των λαϊκών στρωμάτων από τις ξένες ελίτ οι οποίες, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες, τα καταδυναστεύουν στη ΝΔΤ. Δηλαδή, στη Τάξη που στηρίζεται, στο μεν οικονομικό επίπεδο, στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία αποτελεί νέο συστημικό φαινόμενο  που χαρακτηρίζει την σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (το οποίο δεν έχει σχέση με τις αποπροσανατολιστικές ανοησίες της «Αριστεράς» για «δόγμα» νεοφιλελευθερισμού, ή τις συνωμοσίες κάποιων «κακών ελίτ» να προκαλέσουν «σοκ» κ.λπ.), στο δε πολιτικό επίπεδο, σε κάποια μορφή αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» που την διαχειρίζεται κατά κανόνα μια κοινοβουλευτική Χούντα.

Η επαρκής συνθήκη για την αυτονομία των λαϊκών στρωμάτων από κάθε είδους ελίτ μπορεί να προέλθει μόνο από την ριζική αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας επάνω στους παραγωγικούς πόρους, καθώς και την αλλαγή του τρόπου κατανομής τους σε διάφορες χρήσεις. Πράγμα που περνά από την κατάργηση του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα συστήματος της οικονομίας της αγοράς, το οποίο ποτέ πριν δεν είχε δείξει τόσο ανάγλυφα τη βαρβαρότητά του όσο σήμερα, με το πλήρες άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το είδος της συστημικής αλλαγής  που θα καθορίσει τη φύση αυτών των ριζικών αλλαγών (π.χ. Περιεκτική Δημοκρατία, κρατικιστικός ή, εναλλακτικά,  ελευθεριακός Σοσιαλισμός κ.λπ.) δεν μπορεί παρά να καθοριστεί δημοκρατικά από τον ίδιο τον Λαό, αφού όμως έχει ανακτήσει πρώτα την οικονομική και εθνική του κυριαρχία. Αυτό σημαίνει ότι, αντίθετα με τις συνήθεις αποπροσανατολιστικές θέσεις της «Αριστεράς», ο πραγματικός διεθνισμός που ανέφερα παραπάνω μπορεί να ξεκινήσει μόνο «από κάτω», από τον κάθε λαό χωριστά, και όχι «από πάνω» με την δήθεν μετατροπή της Ε.Ε. των ελίτ και του κεφαλαίου σε «σοσιαλιστική» Ε.Ε., ή τις «Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης» και άλλα παραμύθια.
Με άλλα λόγια, σήμερα είναι εντελώς αποπροσανατολιστική η πάλη για την ταυτόχρονη ικανοποίηση των παραπάνω αναγκαίων και επαρκών συνθηκών, όπως ζητούν καλοπροαίρετα γνήσιοι κομουνιστές, ελευθεριακοί κ.λπ. αλλά και––κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετα––πολλοί «υπερεπαναστάτες» στους ίδιους χώρους που ουσιαστικά δεν θέλουν την πραγματική αλλαγή, αφού είναι καλά βολεμένοι στο υπάρχον σύστημα και συνήθως ανήκουν και στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα! Και αυτό, γιατί τόσο οι υποκειμενικές όσο και οι αντικειμενικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την ταυτόχρονη ικανοποίηση των παραπάνω συνθηκών.
Όσον αφορά στις υποκειμενικές συνθήκες, μολονότι σήμερα η εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, σε ένα κόσμο απέραντης αφθονίας για τους λίγους, είναι πρωτόγνωρη, η κατάρρευση του «υπαρκτού» έδωσε τέτοιο πλήγμα στον πόθο και την πίστη των λαών για την δυνατότητα συστημικής αλλαγής, ώστε σήμερα να θεωρούν σαν «απαράβατο δεδομένο» το υπάρχον σύστημα και να βλέπουν περίπου σαν UFO τους υποστηρικτές της συστημικής αλλαγής. Γι’ αυτό και η πραγματική αντισυστημική Αριστερά (δεν μιλώ βέβαια για την «Αριστερά –μαϊμού» που προσποιείται ότι μπορεί να κάνει ριζικές αλλαγές μέσα στο υπάρχον σύστημα!)  αποτελεί ασήμαντη μειοψηφία στα συνθλιβόμενα λαϊκά στρώματα που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Θα χρειαστεί, επομένως, πολύς αγώνας για να ξανακτιστεί ένα ισχυρό αντισυστημικό κίνημα, με βάση ένα ρεαλιστικό αντισυστημικό πρόταγμα που θα έχει διδαχθεί από τις τραγικές αποτυχίες του παρελθόντος, ώστε να ξαναδημιουργηθούν οι υποκειμενικές συνθήκες για συστημική αλλαγή.
Όσον αφορά στις αντικειμενικές συνθήκες, το θεσμικό πλαίσιο που έχει δημιουργήσει η ΝΔΤ είναι τέτοιο που, χωρίς την απόκτηση της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας από ένα λαό, είναι αδύνατη η δημιουργία εναλλακτικών θεσμών «από κάτω» που θα είχαν οποιαδήποτε πιθανότητα να οδηγήσουν σε συστημική αλλαγή. Γι’ αυτό και είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές, συνειδητά ή μη,  οι απόψεις περί δημιουργίας νησίδων εργατικής αυτοδιαχείρισης, ή γενικότερα εναλλακτικών στο υπάρχον σύστημα θεσμών, ως φυτωρίων συστημικής αλλαγής. Συχνά, άλλωστε, το ίδιο το σύστημα ενθαρρύνει παρόμοιες δραστηριότητες, είτε για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες και λειτουργίες που, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, δεν καλύπτει πια το Κράτος, είτε για να επιτρέψει κάποια εκτόνωση στα πιο ζωηρά τμήματα των λαϊκών στρωμάτων. Προφανώς, παρόμοιες νησίδες σε ένα απόλυτα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον όχι μόνο δεν είναι φυτώρια συστημικής αλλαγής αλλά ούτε καν οάσεις μέσα στην  έρημο. Είναι απλά αντικατοπτρισμοί!
Με βάση την προβληματική αυτή, το κρίσιμο δίλημμα που αντιμετωπίζει κάθε λαός σήμερα είναι είτε να προσαρμοστεί στην οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ισοπέδωσή του κάτω από τον οδοστρωτήρα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που ελέγχει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), είτε να αγωνιστεί πραγματικά εναντίον της. Και αναφέρομαι σε πραγματικό αγώνα διότι, βέβαια, αποτελούν απλή σπατάλη ενέργειας οι ανοργάνωτες και χωρίς συγκεκριμένους στόχους εξεγέρσεις (κάποτε μάλιστα υποκινούμενες από την ίδια την Υ/Ε). Παρόμοιες εξεγέρσεις αναγκαστικά καταλήγουν είτε σε κάποιες μικρό-μεταρρυθμίσεις (π.χ. Βραζιλία) που, όπως κάθε μεταρρύθμιση (συμπεριλαμβανομένων των σημαντικών μεταρρυθμίσεων του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους) είναι εύκολα αναστρέψιμες από τις ελίτ στις κατάλληλες γι’ αυτές συνθήκες, είτε στη συντριβή τους κάτω από την ωμή βία των ελίτ. Στην τελευταία περίπτωση, οι ελίτ δεν έχουν παρά να χρησιμοποιήσουν την τρομερή τεχνολογία της βίας που διαθέτουν στα χέρια τους,  και τα εξαθλιωμένα τμήματα των λαών που απασχολούν για να κτυπούν τα λαϊκά στρώματα, είτε στο εξωτερικό (μισθοφορικοί στρατοί των χωρών της Υ/Ε, «μισθοφόροι αντάρτες» της ίδιας στη Λιβύη, Συρία κ.λπ.) είτε στο εσωτερικό (ειδικά τμήματα καταπίεσης διαδηλώσεων και συντριβής εξεγέρσεων σε κάθε χώρα). Και αυτό, μέχρι να ωθήσουν τα λαϊκά στρώματα, με την βοήθεια κυρίως των ελεγχόμενων από τις ελίτ τηλεοπτικών μίντια (και αυξανόμενα τελευταία και ελεγχόμενων κοινωνικών μίντια) στην απάθεια και τον αγώνα επιβίωσης που σηματοδοτούν τον πλήρη εξανδραποδισμό τους.
Πραγματικός αγώνας κατά της ΝΔΤ, με τις σημερινές υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες, είναι δυνατός κατά τη γνώμη μου μόνο μέσα από παλλαϊκά Μέτωπα σε κάθε χώρα με συγκεκριμένους στόχους για την επίτευξη της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, σαν προϋπόθεση για κάθε παραπέρα αντισυστημικό αγώνα. Έτσι, θα δημιουργηθούν οι αντικειμενικές συνθήκες που, με τη σειρά τους, θα αποτελέσουν το πραγματικό φυτώριο για την δημιουργία και των υποκειμενικών συνθηκών για ριζικές συστημικές αλλαγές, στον δρόμο για την πραγματική οικονομική, πολιτική και κοινωνική αυτονομία των λαών, σε συνθήκες ισοκατανομής της πολιτικής και οικονομικής δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών.
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (30/6)
 

Ελληνικό προτεκτοράτο, ώρα μηδέν

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ η παράσταση στο «θέατρο Μαξίμου» των επαγγελματιών πολιτικάντηδων την στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές βρίσκεται  στην τρίτη πράξη της, είναι πια φανερό τι παίχθηκε στα παρασκήνια. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δεν αποτελούσαν επίθεση κατά της δημοκρατίας, όπως ψευδώς παρουσίασε το θέμα η Αριστερά της παγκοσμιοποίησης, στην Ελλάδα και διεθνώς. Και αυτό, γιατί η «δημοκρατία» της κοινοβουλευτικής Χούντας, που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, δεν κινδύνευσε ποτέ από το προσωρινό «κλείσιμο» της ΕΡΤ που στόχο είχε να τρομοκρατήσει τα λαϊκά στρώματα ώστε να περάσουν ευκολότερα:
  • η «μεταρρύθμιση» της δημόσιας τηλεόρασης με βάση τα πρότυπα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που περιλαμβάνουν μαζικές απολύσεις των εργαζομένων σε αυτή, ωστε να ικανοποιηθούν και οι απαιτήσεις της τροικας που απαιτούσε ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις 2.000 υπαλλήλων μεχρι το τέλος του μήνα απο τους διαχειριστές του Ελληνικού προτεκτοράτου (πολιτική και πολιτειακή εξουσία, δικαστική εξουσία κλπ)
  • τα χειρότερα μέτρα που θα ακολουθήσουν σύντομα, δηλαδή, οι μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις και, γενικότερα, το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου
  • το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων, Πανεπιστημιακών Σχολών, αν όχι και Πανεπιστημίων, και η γενικότερη κατάρρευση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας, πάντα προς όφελος των «μεταρρυθμίσεων» που θα μας κάνουν πιο «αποδοτικούς» στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. 

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι κοινωνικές υπηρεσίες, με προεξάρχουσα τη δημόσια τηλεόραση, δεν χρειάζονται ριζικές αλλαγές για να ικανοποιούν πραγματικά τις λαϊκές ανάγκες. Όμως οι αλλαγές αυτές δεν έχουν καμιά σχέση με τις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει η λογική της αγοράς, παρά τους αποπροσανατολιστικούς μύθους του ΣΥΡΙΖΑ, ο αρχηγός του οποίου πριν μερικούς μόλις μήνες θαύμαζε τον δήθεν «αγώνα κατά του νεοφιλελευθερισμού» κάποιων εξίσου απατηλών λατινοαμερικάνικων  ηγεσιών, όπως αυτή της  Βραζιλίας, όπου σήμερα εξελίσσεται μια μαζική λαϊκή εξέγερση.
Έτσι, στην Ελλάδα, συνδικαλιστικά σωματεία στον Τύπο, όπως  η Συντονιστική Επιτροπή των Συνεργαζόμενων Ομοσπονδιών και Ενώσεων του Τύπου (η οποία «οργάνωσε» το φιάσκο της δήθεν διαρκούς απεργίας των ΜΜΕ) χαιρέτισε  την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ως «νίκη της δημοκρατίας» και των εργαζομένων στην ΕΡΤ (όπως άλλωστε έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ). Δηλαδή, ουσιαστικά χαιρέτισε την απόφαση που νομιμοποιούσε τη σφαγή των υπαλλήλων της, αφού τo ΣτΕ δεν θεώρησε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου αντισυνταγματική, όπως δεν θεώρησε παλαιότερα αντισυνταγματικά τα Μνημόνια και το χαράτσι… Παράλληλα, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καλούσαν σε …24ωρη «γενική απεργία» (μερικών κλάδων), για την «τιμή των όπλων», όπως έκαναν από τότε που ξεκίνησε η οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων. 
Αντίστοιχα,  η Ευρωπαϊκή Αριστερά που παντοιοτρόπως ενισχύει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξαπάτηση του Ελληνικού λαού ότι, μέσα στην ΕΕ, θα μπορούσε να σταματήσει η σημερινή καταστροφή, μαζί με την  Ευρωπαϊκή ελίτ, καταδίκαζαν το «κλείσιμο» της ΕΡΤ, χωρίς  να αναφέρει κανένας τους ότι το «κλείσιμο» αυτό ουσιαστικά απαιτήθηκε (έστω έμμεσα) από την ίδια ελίτ, μέσω της τρόικας, με την πλήρη βέβαια σύμπνοια της ελληνικής ελίτ.
Αλλά και για  κάποιους «Μαρξιστές της συμφοράς» η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δεν είναι νέο συστημικό φαινόμενο, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) είναι ανύπαρκτη, και  η Ελλάδα δεν αποτελεί προτεκτοράτο της αλλά, αντίθετα, (με βάση στατιστικά στοιχεία και «αναλύσεις» που θα έκαναν… μετεξεταστέο οποιονδήποτε φοιτητή οικονομικών σε έγκυρο Πανεπιστήμιο) είναι μια «ιμπεριαλιστική χώρα» (sic!). Και αυτό,  τη στιγμή που ακόμη και διεθνείς οργανισμοί τη μετατάσσουν σήμερα στη κατηγορία των υπανάπτυκτων χωρών! —Αντίθετα, για αυτούς τους «αναλυτές» ο βασικός παράγοντας στο «κλείσιμο» της ΕΡΤ ήταν η ντόπια ελίτ, μέσω της Digea των μεγαλοεκδοτών, οι οποίοι, στην «ιμπεριαλιστική» Ελλάδα, προφανώς λειτουργούν ανεξάρτητα από την Υ/Ε! Ευτυχώς, δηλαδή, που υπάρχουν και φωτισμένοι Μαρξιστές στον διεθνή χώρο (π.χ. Leslie Sklair) που προσπαθούν να αναλύσουν το νέο φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αντίθετα με τα Μαρξιστικά απολιθώματα μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ, που δεν έχουν πάρει είδηση για τη σημασία του φαινομένου, ενώ στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εσκεμμένα το αγνοούν επειδή βολεύονται μέσα στην ΕΕ. Όλοι αυτοί μιλούν για «ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις» με βάση τον «Ιμπεριαλισμό» του Λένιν, που αναφέρεται στον καπιταλισμό των ιμπεριαλιστικών κρατών-εθνών του 19ου αιώνα και έχει ελάχιστη σχέση με τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας, όπου μόλις προχθές η Υ/Ε αποφάσισε την έναρξη άμεσων διαπραγματεύσεων για την εμπορική ενσωμάτωση ΕΕ και ΗΠΑ στην μεγαλύτερη, ιστορικά, εμπορική συμφωνία!
Περιττό να προσθέσω ότι η υπό κατάληψη ΕΡΤ έδειξε για άλλη μια φορά τον ρόλο της σαν φερέφωνο της Υ/Ε και της ντόπιας ελίτ. Έτσι οι ίδιες ανώδυνες «αιρετικές» φωνές παρέλαυναν από τα μικρόφωνα των ίδιων εκφωνητών που λειτουργούσαν σε όλη την κρίση, αποκλείοντας κάθε φωνή που θα έθετε το θέμα της πραγματικής αιτίας της καταστροφής στην πλήρη ενσωμάτωση της χώρας στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω της ένταξης της στην ΕΕ.
Συμπερασματικά, το «κλείσιμο» της ΕΡΤ αποτελεί την ώρα μηδέν για το Ελληνικό προτεκτοράτο,  αφού αποτελεί την κορύφωση της κρίσης, αλλά συγχρόνως και την έναρξη της τελικής φάσης «Κινεζοποίησης» του…

 
Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (23 Ιουνίου 2013)
 

Η κοινοβουλευτική Χούντα εν δράσει και οι ευθύνες δημοσιογράφων, συνδικάτων και Αριστεράς *

Του Τάκη Φωτόπουλου

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και ιδιαίτερα η αποβολή κάθε δημοκρατικού προσωπείου από την κοινοβουλευτική Χούντα που έχει διορίσει η Υπερεθνική ελίτ στην Ελλάδα για να την κυβερνά, είναι καθοριστικά.

Ετσι, η Χούντα αυτή, ξεπερνώντας σε αυταρχικότητα ακόμη και την στρατιωτική Χούντα Παπαδόπουλου, δεν δίστασε να κλείσει την κρατική τηλεόραση. Τα γεγονότα αυτά καθορίζουν πέραν κάθε πια αμφιβολίας τον χαρακτήρα του προτεκτοράτου (βλ. Τ.Φ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, Γόρδιος, 2011) που έχει επιβάλλει η ελίτ αυτή μέσω της ΕΕ στην χώρα μας, με την πλήρη βέβαια σύμπραξη της ντόπιας ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων. Μόνο σε ένα προτεκτοράτο υπό κατοχή, στην προκειμένη περίπτωση οικονομική, οι γκαουλάιτερ διατάσσουν τα όργανά τους που παριστάνουν τους κυβερνήτες, και ένα «πρόεδρο Δημοκρατίας» που προφανώς δεν έχει ακούσει στη ζωή του τη λέξη «παραίτηση», ότι θέλουν τα ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις 2000 δημοσίων υπαλλήλων.

Και αυτοί, στη φούρια τους να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά τους, σπεύδουν να κλείσουν εν μια νυκτί, χωρίς να ρωτήσουν κανένα, τα μοναδικά μη ιδιωτικά κανάλια της χώρας. Και είναι ώρα μηδέν, διότι η πράξη αυτή αποτελεί την κορύφωση, αλλά συγχρόνως και την έναρξη της τελικής φάσης στη διαδικασία πλήρους μετατροπής της χώρας σε μια Κινεζοποιημένη Ευρωπαϊκή οικονομία όπου:

όλος ο κοινωνικός πλούτος της θα είναι ξεπουλημένος σε πολυεθνικές για ένα κομμάτι ψωμί, οι εργαζόμενοι της δεν θα έχουν κανένα ουσιαστικό εργασιακό δικαίωμα και θα είναι στην απόλυτη δικαιοδοσία του εργοδότη τους για το πότε θα τους προσλαμβάνει και πότε θα τους απολύει κατά βούληση, καθως και για τα άθλια μεροκάματα που μόλις θα καλύπτουν τις ανάγκες επιβίωσης,

οι «τυχεροί» νέοι που θα μπορούν να σπουδάσουν στα Πανεπιστήμια, τα οποία σύντομα θα αρχίσουν να εισάγουν δίδακτρα, θα είναι ευτυχείς να βρίσκουν δουλειά σε κάποια πολυεθνική στην Ελλάδα ή κυρίως στο εξωτερικό,

οι άρρωστοι θα στριμώχνονται σε άθλια δημόσια νοσοκομεία με γιατρούς και νοσοκόμους να δουλεύουν κάτω από εξοντωτικές συνθήκες, και

οι συνταξιούχοι θα ζούν στο όριο της απόλυτης φτώχειας, έχοντας χάσει τις εισφορές που πλήρωναν όλη τους τη ζωή για να ζήσουν λίγα χρόνια ανθρώπινα μετά απο τον μόχθο μιας ολόκληρης ζωής -για χάρη, υποτίθεται, της αποπληρωμής ενός Χρέους που έκαναν οι ελίτ και οι προνομιούχοι, για το οποίο βέβαια δεν τους ρώτησε κανείς!

Και όλα αυτά, ενώ τα “γκέτο” των προνομιούχων (περίπου 30% του πληθυσμού που είναι και οι ευνοημένοι της παγκοσμιοποίησης) θα θεριεύουν, με τα δικά τους πολυτελή νοσοκομεία και σχολεία, τις υπερπολυτελείς βίλες Χολιγουντιανού τύπου με τις πισίνες και ενώ τα “σκάφη” τους στις πολυτελείς μαρίνες (ιδιοκτησίας Κατάρ κ.λπ.) θα τους περιμένουν. Φυσικά, το πανάθλιο αυτό σύστημα των «δύο κόσμων», οι οποίοι θα είναι περισσότερο διακριτοί παρά ποτέ, θα θεωρείται “ανάπτυξη”, αφού το ΑΕΠ θα αυξάνει και η άθλια υποαπασχόληση θα θεωρείται πλήρης απασχόληση, όπως ακριβώς γίνεται σήμερα στις περισσότερες Λατινοαμερικανικές χώρες και τώρα αυξανόμενα στην Ευρώπη, αρχίζοντας με τις χώρες του τ. Υπαρκτού και συνεχίζοντας τώρα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το κλείσιμο επομένως της ΕΡΤ είναι απλά ο καταλύτης που θα ολοκληρώσει την καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που άρχισε με τα Μνημόνια και τώρα θα συνεχιστεί με μαζικές απολύσεις, ολοκλήρωση του ξεπουλήματος κοινωνικού πλούτου κλπ. Γι αυτό και δεν έχει καμία πρακτική σημασία αν τελικά οι ελίτ βρουν κάποια μπαλωματική λύση ώστε να συνεχίσει η ΕΡΤ, είτε σαν ΕΡΤ-μαϊμού, είτε κανονικά, μετά από κάποιο «πάγωμα» που θα επιβάλλει το ΣτΕ μέχρι τον Οκτώβρη. Το «μήνυμα» που θέλει να περάσει στον Ελληνικό λαό η Χούντα που τώρα παριστάνει και τη «Θάτσερ-μαϊμού», το πέρασε: να τρομοκρατήσει τον λαό για την παντοδυναμία της. Έτσι, αντίθετα με τη Θάτσερ που είχε τη στήριξη μιας τεράστιας μεσαίας τάξης, η δική μας Χούντα στηρίζεται μόνο στις ελίτ και τα «νέα» προνομιούχα στρώματα (κν. «λαμόγια») που δημιούργησε κυρίως το ΠΑΣΟΚ (πέρα από τα παραδοσιακά προνομιούχα στρώματα που ψήφιζαν πάντα δεξιά), εφόσον η «μεσαία τάξη» που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ στον δημόσιο τομέα σήμερα είναι υπό διωγμό από τη ντόπια και την υπερεθνική ελίτ.


Όμως, δεν είναι μόνο οι ελίτ που ευθύνονται για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Το ίδιο συνυπεύθυνες είναι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ που, όπως συνηθίζουν, έκαναν μια 24ωρη απεργία σε μερικούς κλάδους για την τιμή των όπλων, αντί να κηρύξουν γενική απεργία διαρκείας, όπως επέβαλλε η κρισιμότητα των περιστάσεων, διότι, όπως ανέφερα, το τι έγινε στην ΕΡΤ είναι προπομπός αυτών που θα επακολουθήσουν. Μόνο μια γενική απεργία διαρκείας με καθαρό πολιτικό περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ και την παγκοσμιοποίηση, καθώς και την Χουντοποίηση της χώρας, θα έδινε την ευκαιρία στα λαϊκά στρώματα, τα οποία κυρίως θα πληρώσουν την ολοκληρούμενη καταστροφή, να ακινητοποιήσουν τη χώρα. Κατόπιν, ας έκανε η κοινοβουλευτική Χούντα επιστράτευση και σύλληψη των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, ή ας τολμούσε να κάνει στρατιωτικό Νόμο, για να συνειδητοποιήσει ακόμη και τους λιγότερο συνειδητοποιημένους στα λαϊκά στρώματα για την επιτακτική ανάγκη ενός Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης:

Αλλά, για να έλθουμε και στους δημοσιογράφους, το ίδιο συνυπεύθυνη είναι η σημερινή ηγεσία της ΕΣΗΕΑ, η οποία τόσο καιρό ενθάρρυνε συνεχείς απεργίες στην ΕΡΤ, που δεν τις συνέδεε όμως με παράλληλες απεργίες στα ιδιωτικά κανάλια, με αποτέλεσμα την απαξίωση της δημόσιας έναντι της ιδιωτικής τηλεόρασης που έχανε συνεχώς σε όρους τηλεθέασης, έτσι ώστε σήμερα η ΕΡΤ να είναι έτοιμη να κλείσει και αύριο να επανιδρυθεί κατά τρόπο που θα είναι ώριμο φρούτο για ιδιωτικοποίηση. Σήμερα, η ίδια αμαρτωλή ηγεσία της ΕΣΗΕΑ που είναι γνωστή και για τον ρόλο της στο κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας πέρυσι, ενώ συνεργαζόταν με τ. συντάκτες της για την έκδοση κλώνου της, φρόντισε να σιγήσει κάθε ΜΜΕ ώστε οι πολίτες να μην έχουν ιδέα για τα τεκταινόμενα, ενώ συγχρόνως να αποδυναμώνεται η μαζικοποίηση της λαϊκής οργής. Τα κοινωνικά μίντια, ακόμη και όταν είναι καλοπροάιρετα όπως συμβαίνει με αρκετές ιστοσελίδες, προφανώς δεν έχουν απήχηση στη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δεν έχει καν πρόσβαση σε κομπιούτερ. Όμως υπήρχε τρόπος για να μην μένει η πλειοψηφία του λαού στο σκοτάδι, όπως θέλουν οι ελίτ και κατά τεκμήριο και η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ. Όπως ιστορικά γινόταν σε παρόμοιες γενικές απεργίες των ΜΜΕ, θα μπορούσε να βγαίνει ένα κοινό φύλλο των απεργών δημοσιογράφων, το οποίο θα ήταν κυρίως ειδησεογραφικό και την αντικειμενικότητα του θα εξασφάλιζε μια επιτροπή των απεργών που θα εξέφραζε όλες τις πολιτικές τάσεις της γενικής τους συνέλευσης, ώστε να μην μένει το κοινό στο σκοτάδι την κρίσιμη αυτή στιγμή. Αντίθετα, με την τακτική που διάλεξε η ΕΣΗΕΑ γρήγορα θα ξεφτίσει η απεργία, ιδιαίτερα αν δοθούν οι μπαλωματικές λύσεις που ανέφερα, αφού και χωρίς αυτές ήδη άρχισε να σπάει η απεργία με τις περισσότερες εφημερίδες να κυκλοφορούν το Σαββατοκύριακο.

Και, φυσικά, οι δημοσιογράφοι της δημόσιας τηλεόρασης φρόντισαν και οι ίδιοι να την απαξιώσουν, κυρίως στα χρόνια της κρίσης, δουλεύοντας αδιαμαρτύρητα σαν φερέφωνα της Χουντικής προπαγάνδας. Έτσι, κάθε φωνή που έθετε την μονομερή άμεση έξοδο από την ΕΕ (όχι απλά την Ευρωζώνη που είναι άλλη μια απάτη!) σαν αναγκαία προϋπόθεση για την έξοδο της χώρας από την καταστροφή, ήταν “κομμένη” από τα πάνελ και τις συνεντεύξεις των δημοσιογράφων της δημόσιας τηλεόρασης, οι οποίοι ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτή την άθλια λογοκρισία που προφανώς την θεωρούσαν φυσική.

Γι’ αυτό άλλωστε και τώρα η κατειλημμένη ΕΡΤ (που εκπέμπει χάρη στην EBU) προβάλλει τους ίδιους αναλυτές και θέσεις που προέβαλλε και πριν, δίνοντας τους μάλιστα τώρα και «εναλλακτικό» χρώμα, αντί να αρχίσει μια καμπάνια διαφώτισης του λαού για τα πραγματικά αίτια της κρίσης στην ΕΡΤ, που οφείλεται βέβαια στη γενικότερη κρίση στην οποία μας καταδίκασε η ένταξη μας στην ΕΕ. Έτσι δίνουν έναν καθαρά συντεχνιακό χαρακτήρα στον αγώνα τους, όπως ακριβώς θέλει και η ελίτ, δικαιώνοντας και τη Χουντική προπαγάνδα. Από αυτή τη σκοπιά η κατειλημμένη ΕΡΤ σήμερα παίζει τον ρόλο ενός «πολυτεχνείου-μαϊμού», γιατί βέβαια οι φοιτητές τότε δεν αναφερόντουσαν μόνο, η ούτε καν κυρίως, στα φοιτητικά αιτήματα, αλλά στα γενικότερα αιτήματα του λαού –γι’ αυτό και κέρδισαν την λαϊκή εμπιστοσύνη. Όπως αντίστοιχα δεν διαμαρτυρήθηκαν οι ίδιοι δημοσιογράφοι για την κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ελευθερίας του Λόγου όταν ένα νόμιμο κόμμα που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις (VPRC) προσελκύει 13-15% των ψήφων “κόπηκε” για τις απεχθείς απόψεις του. Όμως, με την ίδια λογική, θα μπορούσε αύριο να κοπεί πχ και το ΚΚΕ αν έθετε θέμα άμεσης εξόδου από την ΕΕ! Αλλά, είναι βασική αρχή ότι η ελευθερία του Λόγου ή είναι αδιαίρετη η είναι ανύπαρκτη. Φασιστικές τάσεις μπορούν να κτυπηθούν μόνο με τον δημοκρατικό ορθολογισμό και την ελευθερία του Λόγου, όχι με το φίμωμα, όπως έκανε η Χουντική ΕΡΤ!

Τέλος ίση, αν όχι μεγαλύτερη, ευθύνη φέρνει η κοινοβουλευτική Αριστερά, η οποία δεν τόλμησε να αποχωρήσει από την Βουλή και να καλέσει τον Λαό σε συλλαλητήριο έξω από αυτή μέχρι να ψηφιστεί σε έκτακτη συνεδρίαση η απόρριψη του ψευδο-νόμου που ενέκρινε η κοινοβουλευτική Χούντα και να προκηρυχθούν άμεσες εκλογές που θα έκριναν οριστικά και το θέμα της ένταξης μας στην ΕΕ, (εάν βέβαια η Αριστερά μας τολμούσε να το θέσει σαν κύριο θέμα!) Εάν η Αριστερά δεν τολμήσει ούτε αυτή την ύστατη στιγμή να παίξει τον ρόλο της, και επικρατήσουν πάλι οι απόψεις των πολλών βολεμένων μέσα στην ΕΕ στελεχών της, η αναπόφευκτη συνέπεια είναι ότι θα έχει την τύχη της Ευρωπαϊκής «Αριστεράς»…

* Μια προηγούμενη πρώτη εκδοχή τoυ άρθρου αυτού επρόκειτο να δημοσιευθεί στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 16/6/2013 που λόγω της απεργίας των εργαζομένων στα ΜΜΕ δεν κυκλοφόρησε
 

ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ-ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ: Ανακοίνωση για την χουντική απόφαση κλεισίματος της ΕΡΤ


«Από τα κάτω» οργάνωση τώρα του αγώνα κατά της κοινοβουλευτικής Χούντας και των ποικιλόχρωμων υποστηλωμάτων της!

Για άλλη μια φορά η κοινοβουλευτικη Χούντα έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Μετά τις επιστρατεύσεις εργαζομένων (μετρό, ναυτεργάτες, εκπαιδευτικοί), τα δημόσια βασανιστήρια 20χρονων, την κρατική καταστολή στη Χαλκιδική κ.λπ., προχωρά σε μία Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) με την ολομέλεια της Βουλής να αποτελεί πλέον διακοσμητικό στοιχείο της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» αφού παραλείπεται κατά το δοκούν. Η χρήση του στρατού εσωτερικής κατοχής των ΜΑΤ για να ρίξει τους πομπούς της ΕΡΤ ώστε να σταματήσει άμεσα η μετάδοση του σταθμού φανερώνει την αυταρχικότητα της κυβέρνησης που δεν έχει τελειωμό. Μέσω αυτής της ΠΝΠ «αποφασίζει και διατάσσει» τη συγχώνευση και κατάργηση δημόσιων φορέων και οργανισμών. Η διάλυση της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, που αποτελεί γεγονός χωρίς ευρωπαϊκό προηγούμενο, εκστομίστηκε από τον θρασύτατο κυβερνητικό εκπρόσωπο ο οποίος θυμήθηκε το τεράστιο κόστος της ΕΡΤ (λες και το πελατειακό τους κράτος δεν έχει άμεση ευθύνη σε αυτό!), κατασυκοφαντώντας τους εργαζόμενους ως υπεραμειβόμενους, τη στιγμή που μία ελίτ μεγαλοδημοσιογράφων λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος!

Είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι που τα τελευταία 3 χρόνια παπαγαλίζουν ασύστολα από τα

μικρόφωνα της ΕΡΤ την προπαγάνδα της ντόπιας και της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε). Είναι οι ίδιοι που ασύστολα «έκοβαν» από την αρχή της κρίσης κάθε φωνή που τολμούσε να θέσει θέμα εξόδου μας από την ΕΕ. Είναι αυτοί που προωθούσαν το «μονόδρομο» της λιτότητας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων και τώρα ξαφνικά «επαναστάτησαν» επειδή απειλήθηκε το τηλεοπτικό τους παράθυρο. ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στην αγανάκτηση των ανεπίσημων φερέφωνων της κοινοβουλευτικής χούντας!


Παράλληλα, οι κυβερνητικοί εταίροι της αυταρχικής ΝΔ, οι πολιτικάντηδες του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, έχουν σχεδόν σιωπήσει, στηρίζοντας ουσιαστικά τις κυβερνητικές αποφάσεις. Η αποκάλυψη των «αριστερών» της δεκάρας είναι έκδηλη, καθώς η όποια διαφορά τους από τη ΝΔ βρίσκεται πλέον μόνο στο όνομα.

Στο ίδιο μέρος του οδοφράγματος βρίσκεται και η συνδικαλιστική αλητεία της ΕΣΗΕΑ.
Χτες το βράδυ, ενώ τα γεγονότα της ΠΝΠ ήταν ήδη γνωστά, καλούσε αόριστα τους «εργαζόμενους όλης της χώρας να συμπαρασταθούν», για να φτάσει τα μεσάνυχτα να κηρύσσει επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες κάτω από την πίεση του συγκεντρωμένου κόσμου ώστε να μην εκτεθεί περαιτέρω. Ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα οργάνωνε απεργιακές κινητοποιήσεις μόνο στην ΕΡΤ που ουσιαστικά υπονόμευαν τη κρατική έναντι της ιδιωτικής τηλεόρασης για να φθάσει η κοινοβουλευτική χούντα στη σημερινή της χουντική απόφαση! Την ίδια άλλωστε στάση τήρησε η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ (Τρίμης-Λίτσης κ.λπ.) όταν με τις συνεχείς απεργίες που εξαπέλυαν κατά της Ελευθεροτυπίας δήθεν για τη προστασία των εργαζομένων οδήγησαν στο κλείσιμο της εφημερίδας και την απώλεια 800 θέσεων εργασίας, ενώ παράλληλα ετοίμαζαν την εφημερίδα-μαϊμού των Συντακτών που υπονομεύει την σημερινή επανέκδοση της ιστορικής εφημερίδας. Καμία εμπιστοσύνη στους ηγέτες-συνδικαλιστές, που όπως έχει επιβεβαιώσει η πρόσφατη εμπειρία είναι αξιόμαχοι μόνο στα λόγια και αποφασιστικά στήριξαν με τις πράξεις και παρακλήσεις τους τη σημερινή καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στα χέρια της ντόπιας και της υπερεθνικής ελίτ!

Η κοινοβουλευτική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) οφείλει να αποχωρήσει άμεσα από την Βουλή, η οποία αγνοείται επιδεικτικά, συμβάλλοντας στην απονομιμοποίησή της, καλώντας ταυτόχρονα σε παλλαϊκό συλλαλητήριο με αίτημα την ανατροπή της κοινοβουλευτικής Χούντας και την άμεση προκήρυξη εκλογών στις οποίες πρέπει να δώσει η αριστερά αυτή δημοψηφισματικό χαρακτήρα για την έξοδο από την ΕΕ.

Αν δεν το κάνει θα έχει τη τύχη των δεινοσαύρων. Ο λαός δεν ξεχνά και όπως καταπόντισε τους πολιτικάντηδες του ΠΑΣΟΚ κλπ. αύριο θα καταποντίσει και την αριστερά αυτή αν δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Επειδή ξέρουμε ότι με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία ούτε την υστάτη αυτή στιγμή θα σταθεί η αριστερά στο ύψος των περιστάσεων, o μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι η οργάνωση «από τα κάτω» απεργιακών επιτροπών. Αυτές οι επιτροπές θα πρέπει να έρθουν σε επαφή με κλάδους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με στόχο τη Γενική Απεργία Διαρκείας, ώστε να παραλύσει η χώρα, μέχρι να ανακαλεστούν οι απαράδεκτες ΠΝΠ και να παραμείνει η ΕΡΤ δημόσια.

Εμπρός για το χτίσιμο ενός
που θα θέσει τα άμεσα αιτήματα για:

Μονομερή έξοδο από ΕΕ | Ακύρωση των μνημονίων | Διαγραφή του Χρέους

12 Ιουνίου 2013
Πρωτοβουλία Λαϊκού Μετώπου για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕ.Κ.Ε.Α.) http://www.mekea.org