RSS

Category Archives: Πολιτισμός

Πολιτικοποιημένο hiphop στην εποχή της κρίσης




Ευχαριστούμε για την αποστολή. Καλή επιτυχία!



Δελτίο Τύπου των “Από τα Κάτω”


Μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς το δεύτερο solo του Infinik ολοκληρώνεται. Το όνομα αυτού “Σάρκα και Οστά”. Όνομα με πολλαπλά νοήματα. Το cd θα διανεμηθεί δωρεάν μέσω διαδικτύου αλλά και σε υλική μορφή , με ένα τυπικό αντίτιμο εν είδει οικονομικής ενίσχυσης. Θα περιέχει 16 τραγούδια (15 στην ηλεκτρονική μορφή συν ένα bonus στις κόπιες).
Στις συμμετοχές από πλευράς raps συναντάμε την E’n’D productions με τους Dtaeys,
Eni-D (Productive) και Αόρατο Εχθρό (Μηδέν Αρνητικό) να βάζουν φωτιά στα μικρόφωνα.
Στην πλούσια και ποικίλη μουσική παραγωγή του δίσκου συνεισέφεραν με βόμβες από το οπλοστάσιό τους οι: 

Mr. Green (US)- πολύ γνωστός αλλά και ταυτόχρονα ραγδαία ανερχόμενος beatmaker από την Philadelphia ο οποίος έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως Outsidaz, Jedi Mind Tricks, RA the Rugged man, Snoop Dogg και άλλους πολλούς -, Μέγας, Dj Xquze (Black Tarr), Phaser (Ντελίριο),Teri (Ο.Δ.Β), Gusal, Smilin, δύο beatmakers με αέρα Αγγλίας οι Wizard και Schizzahz καθώς και ο Makinista μουσικός παραγωγός από την Κολομβία με latin επιρροές.
Στiς στροφέδρες του δίσκου “κόβουν”και ράβουν οι Dj ExAlone (Μηδέν Αρνητικό) και Dj Rawkuts.
Στα γυναικεία φωνητικά του δίσκου μας τραγουδά η Valeria Corio.
Φυσικά την ηχογράφηση- μίξη του cd έχει επιμεληθεί η E’n’D Productions.
Οι κόπιες του cd θα διατίθενται με αντίτιμο των 5 ευρώ εν είδει οικονομικής ενίσχυσης του καλλιτέχνη.

Για παραγγελίες στέλνετε mail με τα στοιχεία σας(όνομα, επίθετο, διεύθυνση, τηλέφωνο) στο apotakato@hotmail.gr ή επικοινωνείτε μέσω facebook.. Οι παραδόσεις για Αθήνα και Λάρισα μπορούν να γίνουν χέρι-χέρι, ενώ σύντομα θα ανακοινωθούν και σταθερά σημεία διάθεσης.

—————————————-

 Το hip hop album Σάρκα και Οστά” του INFINIK διατίθεται δωρεάν μέσω διαδικτύου:


Η playlist στο youtube είναι:


Λίγα λόγια ακόμη:

Έχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον πιστεύουμε το hip hop στους καιρούς που διανύουμε. Αφενός λόγω της αμεσότητάς και του καμιά φορά “πολιτικά ανορθόδοξου” , αρκετές φορές, περιεχομένου του και αφετέρου λόγω της απλής καθημερινότητας που βρίσκει έκφραση μέσω των στίχων της rapΕπειδή το hip hop δεν είναι είδος μουσικής αλλά μια ολόκληρη κουλτούρα και τρόπος ζωής βρίσκει τρόπο να γεννιέται ακόμα και σε δύσκολες οικονομικά εποχές. Μάλιστα όταν όχι απλά γεννιέται αλλά διανέμεται και δωρεάν, λειτουργώντας έτσι σαν πολιτιστικός πυλώνας, την στιγμή που η ψυχαγωγία τείνει να θεωρείται άπιαστη πολυτέλεια, τότε μάλλον αξίζει προσοχής.


To album έχει ηχογραφηθεί εξ ολοκλήρου σε αυτοοργανωμένο studio και διανέμεται στην λογική του D.I.Y. Δηλαδή πέρα από το δωρεάν κατέβασμα για το οποίο δίνεται, διανέμεται και cd ( με συβολική ενίσχυση) το οποίο έχουμε φτιάξει μόνοι μας από τα εξώφυλλα μέχρι το “κάψιμο” των cd χωρίς καμία στήριξη από την μουσική βιομηχανία ή κάποιου είδους χορηγό.

Από την όλη διαδικασία αποκομίζουμε κάθε άλλο παρά χρηματικά κέρδη. Τις περισσότερες φορές ούτε καν κάποιο σημαντικό κομμάτι τον εξόδων μας δεν καλύπτουμε αλλά συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και με τρόπο με τον οποίο , κατά την γνώμη μας, βοηθάει πολιτικά και πολιτιστικά την ίδια την κοινωνία.


Από Τα Κάτω



Advertisements
 

Το ξεφτιλίκι του Μάλαμα


Ευχαριστούμε για την αποστολή του κειμένου


ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ


Μεγάλη απογοήτευση εχτές το βράδυ (Σάββατο 7-9-2013) στο θέατρο Πέτρας.
Ως φαν του Μάλαμα έχουμε βγάλει εισιτήρια μια μεγάλη παρέα να τον απολαύσουμε στο θέατρο της πόλης μας.

Συμμετέχοντας στην Ένωση Γονέων Πετρούπολης, μαζί με εκπαιδευτικούς της Β/θμιας και Α/θμιας εκπαίδευσης έχουμε αποφασίσει να κάνουμε παρέμβαση-διαμαρτυρία στη συναυλία.

Το ίδιο άλλωστε κάναμε και το περασμένο Σάββατο, στον ίδιο χώρο, στη συναυλία-αφιέρωμα στο Θεοδωράκη “Ποιος τη ζωή μου”.

Τι κάναμε;


Πριν την είσοδο και 1 ώρα πριν τη συναυλία κρατούσαμε ένα πανώ που έλεγε “Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΕΝ  ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΟΥΡΑΝΟ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ – Γ’ ΕΛΜΕ – ΕΝΩΣΕΙΣ ΓΟΝΕΩΝ – Δ. ΓΛΗΝΟΣ” μοιράζαμε κείμενο ενημερωτικό με τις εξελίξεις στο χώρο της παιδείας και πριν αρχίσει η συναυλία ανεβήκαμε με το πανώ στη σκηνή και ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ της περιοχής μας είπε δυο λόγια για την ισοπέδωση του δημόσιου σχολείου και προέτρεψε τον κόσμο να αντιδράσουμε όλοι μαζί για την ανατροπή της παρούσας κατάστασης. Όλο αυτό είχε διάρκεια περίπου 3 λεπτά.

Το ίδιο θελήσαμε να κάνουμε και στη συναυλία του Μάλαμα. Πριν την έναρξη της συναυλίας ζητήσαμε από την υπεύθυνη παραγωγής να μας επιτρέψει αυτή την παρέμβαση. Μας απάντησε πως αυτό δεν επιτρέπεται, δεν το έχει επιτρέψει ο Μάλαμας σε κανέναν φορέα, σε καμία προηγούμενη συναυλία του, οπότε ούτε και σ’ εμάς.

Ζητήσαμε να το ξανασκεφτεί λόγω της κρισιμότητας των ημερών, ενώ απευθυνθήκαμε και στο Δήμαρχο Πετρούπολης και τον αντιδήμαρχο Παιδείας να παρέμβουν και να αιτηθούν κι εκείνοι να μας επιτραπεί η είσοδος, αλλά πήραν την ίδια απάντηση μ’ εμάς. Τότε, παρόλο που δεν ήμασταν πολλοί, αποφασίσαμε να μπούμε στο χώρο της συναυλίας παρά την απαγόρευση.

Στην είσοδο όμως, παρεμβαίνουν οι “μπράβοι” του κ. Μάλαμα και μας εμποδίζουν να μπούμε μέσα με το πανώ. Αρχίζουν οι φωνές “Αφήστε μας να μπούμε, Είναι δικαίωμά μας, Έχουμε ελευθερία λόγου, Τα πάντα καταρρέουν, 1 πανώ θα ανοίξουμε, δυο λόγια θα πούμε” εκείνοι μας έσπρωχναν, δεν μας άφηναν, προσπάθησαν να πάρουν το πανώ, οι τελευταίοι θεατές που έμπαιναν στο συναυλιακό χώρο αντέδρασαν και μας υποστήριξαν λέγοντας ότι είναι άδικο να μην αφήνουν μια 3λεπτη παρέμβαση στις δύσκολες εποχές που ζούμε, πέσανε και κάτι μπουνιές, και στην αναμπουμπούλα, δύο μέλη της πρωτοβουλίας πήραν το πανώ και τρέχοντας μπήκαμε στο θέατρο (εννοείται με τα εισιτήριά τους ανά χείρας μιας και οι “τζαμπατζήδες” στις εποχές μας δολοφονούνται!).

Κι ενώ η υπόλοιπη παρέα μας περίμενε στο κέντρο του θεάτρου στο δεύτερο διάζωμα, καθήσαμε μαζί τους, ανοίξαμε το πανώ και μεταξύ των τραγουδιών που άναβαν τα φώτα το σηκώναμε να το βλέπει ο κόσμος. Και το είδε και μας ενθάρρυνε ο κόσμος.
Ο Μάλαμας δεν είπε τίποτε. Δεν έκανε κανένα σχόλιο. Δεν μας εξήγησε γιατί δεν μας επέτρεψε την παρέμβαση-διαμαρτυρία. ΑΙΣΧΟΣ!!!!!

Κι όχι μόνο δεν έκανε σχόλια αλλά ξεκινώντας τη συναυλία είπε στον κόσμο ότι “απ’ ότι λένε ΚΑΠΟΙΟΙ!!!! η κατάσταση που ζούμε είναι απάνθρωπη!!!!!!!”. Προφανώς ο ίδιος δεν τη βιώνει.

Τι λες “πουλάκι μου”; Εσύ ζεις σε άλλο πλανήτη και το μόνο που ακούς είναι τιτιβίσματα; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;

Δεν σας κρύβω ότι απογοητεύτηκα πάρα πολύ γιατί τον ακούω χρόνια και μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια του, αλλά μετά από αυτό ένιωσα ένα βάρος και μια εμετική διάθεση. Στενοχωριέμαι αλλά του βάζω ένα μεγάλο Χ γιατί οι καιροί είναι χαλεποί κι άτομα που γυρίζουν την πλάτη στον αγώνα για την αξιοπρέπεια για την ίδια τη ζωή θα πρέπει να μας αφήνουν εντελώς αδιάφορους! Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για καλλιτέχνες που θα έπρεπε να υψώσουν τη φωνή τους, πρώτοι αυτοί, για να υπερασπίσουν τον απλό κόσμο. Εγώ δεν θέλω να πιστέψω σε μια τέχνη που την εκπροσωπούν μια Δημουλά, μια Διβάνη κι ένας Μάλαμας.

Θεωρώ πως όλα όσα αναφέρω παραπάνω πρέπει να γίνουν γνωστά στον κόσμο και προτείνω σε όποιον συμφωνεί μαζί μου να το αναρτήσει στον τοίχο του για να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Ρούλα Τζιωρτζιώτη-Αλατζάκη
Γραμματέας Ένωσης Γονέων Πετρούπολης
 

Δελτίο τύπου για τις συναυλίες του Ηλία Ανδριόπουλου στη Μικρή Επίδαυρο

ΗΛΙΑΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αρχαίο Θέατρο Μικρής Επιδαύρου
Παρασκευή & Σάββατο 26 και 27 Ιουλίου

Μία διαδρομή από τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
έως τις ΩΔΕΣ του Ανδρέα Κάλβου

ερμηνευτές της συναυλίας: Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Θεοδώρα Μπάκα
φιλική συμμετοχή: Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή


Ο Ηλίας Ανδριόπουλος συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ελλήνων συνθετών, με έργο διαχρονικό και με τραγούδια που έχουν αγαπηθεί βαθιά από το ευρύ κοινό της πατρίδας μας.

Στη Μικρή Επίδαυρο, στις 26 και 27 Ιουλίου θα παρουσιάσει ένα απάνθισμα των πιο

όμορφων τραγουδιών του, που μέσω αυτών καταγράφεται μία πορεία τριάντα πέντε ετών του συνθέτη, στην ελληνική μουσική.


Μία γόνιμη διαδρομή που άφησε πίσω της έργα, όπως τα Γράμματα στο Μακρυγιάννη, τα Λαϊκά Προάστια, τους Προσανατολισμούς, τις Ξένες Πόρτες, τους Αργοναύτες, τη Μουσική για Σαντούρι, τις Ωδές κ.α.

Την ορχήστρα αποτελούν φυσικά όργανα κλασσικού κλίματος πιάνο, βιολοντσέλο, μαντολίνο-μπουζούκι. Η ενορχήστρωση κινείται αφαιρετικά, αναδεικνύοντας έντονες συναισθηματικές εικόνες, που μεταφέρουν στην ψυχή μας τις πιο φρέσκιες και ώριμες ιδέες του συνθέτη, για το πώς πρέπει να ακούγεται σήμερα η μουσική του.

Στις δύο αυτές συναυλίες στη Μικρή Επίδαυρο, ο Ανδριόπουλος κάλεσε ερμηνευτές που αγαπούν βαθιά το έργο του και ανταποκρίνονται στο ύφος και στον ιδιαίτερο μουσικό του χαρακτήρα. ΄Ετσι, θα χαρούμε τα τραγούδια του από τον Τάση Χριστογιαννόπουλο, τη Θεοδώρα Μπάκα και τις ταλαντούχες Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή.

Στο τέλος, ο ίδιος ο συνθέτης θα καθίσει στο πιάνο και θα τραγουδήσει ανέκδοτες συνθέσεις του. Οι δυο αυτές συναυλίες εντάσσονται στο πρόγραμμα του «Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2013»
 

Η επαναστατική τέχνη ως συνείδηση της εποχής


του Περικλή Παυλίδη*

(Κείμενο ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Η.Κακαβάνη, «Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του», Θεσσαλονίκη 21/4/13)

Το βιβλίο του Ηρακλή Κακαβάνη «Ο άγνωστος Βάρναλης» είναι ένα πολύ φροντισμένο πόνημα το οποίο εξοικειώνει τον αναγνώστη με τη γενική πνευματική διαδρομή του ποιητή φωτίζοντας συνάμα κρίσιμες στιγμές της και αποκαλύπτοντας ουσιώδεις πτυχές της προσωπικότητάς του, πράγμα  που επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα το περιεχόμενο του έργου του. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποια η σημασία της ενασχόλησης  στις μέρες μας με το έργο του Βάρναλη, τι δικαιώνει το ενδιαφέρον για ένα τόσο αδιαμφισβήτητα στρατευμένο κομμουνιστή διανοητή. 


Εκκινώ από την άποψη ότι η  τέχνη συνιστά διαγενεακή επικοινωνία των ανθρώπων μέσω αισθητικών μορφών, οι οποίες μεταδίδουν και γεννούν συναισθήματα και σκέψεις. Σ’ αυτή όμως την  επικοινωνία επιβιώνει διαχρονικά και διασώζεται ό,τι έχει καθολική σημασία για την ανθρωπότητα, για τις ανάγκες και προοπτικές της. Για να αποκτήσει καθολική σημασία   το έργο ενός δημιουργού, το οποίο ωστόσο αναπόφευκτα εντάσσεται σε συγκεκριμένο χωροχρόνο, θα πρέπει να αναδεικνύει  τα πλέον θεμελιώδη για την ανθρωπότητα ζητήματα της εποχής, αυτά που διαμορφώνουν τον ανθρώπινο κόσμο και  καθορίζουν την εξέλιξή του, να  αποτελέσει δηλαδή συνείδηση της εποχής,   και να το κάνει μάλιστα χρησιμοποιώντας μορφολογικά άρτιους τρόπους, λειτουργώντας βάσει των νόμων της αισθητικής ικανοποίησης. 

Ο Βάρναλης υπήρξε εκπληκτικός τεχνίτης του λόγου. Ο στίχος του καλοδουλεμένος και  ακριβής συνδυάζει την διεισδυτική κριτική ματιά με την καυστικότητα, την ειρωνεία και  τη χλεύη. Συνάμα μας παρουσιάζει υπέροχα δείγματα λυρισμού. Αυτό όμως που θα σημαδέψει το έργο του είναι  η σπουδαία επιλογή ζωής,  να ταχθεί με το μέρος του εργαζόμενου λαού σε μια εποχή μεγάλων επαναστατικών εγχειρημάτων. Ο Βάρναλης ήταν από τους πρώτους διανοούμενους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Υπήρξε πρωτοπόρος της ελληνικής επαναστατικής διανόησης,   προτάσσοντας το νέο κοσμοϊστορικό ιδεώδες   με απαράμιλλο ενθουσιασμό και ιδεολογική μαχητικότητα.  Έργα του όπως  «Το φως που καίει»,  «Ο λαός των Μουνούχων» και «Σκλάβοι πολιορκημένοι», αποτελούν  λογοτεχνικό μανιφέστο  του ιστορικού υλισμού. 

Αυτή η επιλογή του ποιητή  του επέτρεψε να βρεθεί στο ύψος της εποχής,  να διαβεί το δρόμο σκληρών και κρίσιμων κοινωνικών αγώνων,   ο οποίος συνάμα οδηγούσε σε γόνιμες πνευματικές  αναζητήσεις  και δημιουργικές καλλιτεχνικές  υπερβάσεις. Στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα ο αστικός κόσμος με τα δικά του ιδεώδη της δικαιϊκής ελευθερίας και  ισότητας και  της εθνικοπατριωτικής  αδελφοσύνης είχε ήδη εξαντλήσει την προοδευτική ορμή του, αποκαλύπτοντας με φρικτό τρόπο το πραγματικό του πρόσωπο, στέλνοντας εκατομμύρια ανθρώπινων ψυχών στην κρεατομηχανή του 1ου παγκόσμιου πολέμου (στην Ελλάδα επιπροσθέτως των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας). Η διανόηση που παρέμεινε εγκλωβισμένη στα αστικά ιδεώδη βρέθηκε με τον ένα  ή τον  άλλο τρόπο μακριά από τα κρίσιμα ζητήματα της κοινωνικής προόδου ή και σε θέσεις εκ διαμέτρου αντίθετες προς αυτή. Η διανόηση που αισθάνθηκε την παρακμή  της αστικής κοινωνίας αλλά δεν  μπόρεσε να διακρίνει προοπτικές  χειραφέτησης και να αφοσιωθεί σ’ αυτές επίσης βρέθηκε στο περιθώριο της ιστορίας. 

Από αυτή τη σκοπιά παρουσιάζει ενδιαφέρον η σχέση του Βάρναλη  (την οποία αναδεικνύει επαρκώς ο Ηρακλής Κακαβάνης στο βιβλίο του) με διανοητές όπως ο Καβάφης, ο Παλαμάς και ο Δελμούζος, οι οποίοι υιοθέτησαν διαφορετικές ή και αντίθετες στάσεις απέναντι στην εποχή τους εν συγκρίσει με αυτή του ποιητή. Δέον να τονιστεί ότι αυθεντικός και μαχητικός ανθρωπισμός στον 20ο αιώνα μπορούσε να υπάρξει μόνο μέσα από την προλεταριακή θεώρηση του κόσμου και τον αγώνα  για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Η κοινωνική στάση του Βάρναλη τον ώθησε να δει τη ζωή  από τη σκοπιά των υφιστάμενων την ταξική εκμετάλλευση, των φτωχών, των ταπεινών και καταφρονεμένων. Έτσι κατάφερε να αντιληφθεί  το μόχθο   και τη δυστυχία τους, (αυτά που πολλοί διανοούμενοι της εποχής κοιτούσαν αλλά δεν έβλεπαν) και να γίνει με το έργο του η φωνή τους. 

Ο Βάρναλης πολεμά με πάθος και πείσμα τον κόσμο της αδικίας. Αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των  αφεντάδων της ζωής, των εκμεταλλευτών εργασίας, αυτών που χτίζουν την ευτυχία τους πάνω στα κόκαλα του λαού, χρησιμοποιώντας βία και  απάτη. Ο Βάρναλης αγαπά το λαό και γι’ αυτό δε τον κολακεύει. Αντιθέτως τον επικρίνει  για τη δειλία, τη μοιρολατρία και  τη μικροψυχία  που συχνά τον διακρίνουν. Ο λαός κουβαλάει μέσα του όλη τη σαπίλα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Είναι ο  «καλός λαός», αυτός που φρόνιμα και ταχτικά πάει με κείνον που νικά, είναι ο λαός των μοιραίων οι οποίοι, ενώ έχουν στερηθεί ό,τι όμορφο υπάρχει στη ζωή, εκτονώνονται με υποκατάστατα ευτυχίας, περιμένοντας κάποιο θαύμα. Ο λαός μπορεί να προδώσει. Όπως σπαρακτικά αναφωνεί η βαρναλική Παναγία:   Θεριά οι ανθρώποι  δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. 

Ο ποιητής γνωρίζει καλά ότι ο  λαός υφίσταται κάθε μορφής πνευματική χειραγώγηση και καταγγέλλει με καυστικό τρόπο την απύθμενη υποκρισία όλων εκείνων των απολογητών της ταξικής κυριαρχίας, οι οποίοι διδάχνουν την αγιότητα της σκλαβιάς και της πείνας ώστε να μπει ρυθμός και τάξη στο μυαλό και στην ψυχή των αδικημένων και να ζητάνε  μοναχοί τους ν’ αδικιούνται – για το καλό τους. Ο Βάρναλης με το καθαρτήριο φως της σκέψης και του λόγου του αντιμάχεται τα ιδεολογικά φαντάσματα του κόσμου της εκμετάλλευσης, της καθημερινής ψευδούς συνείδησης,  τα οποία ηγεμονεύουν το μυαλό και τη ζωή των ανθρώπων του μόχθου. Το έργο του λειτουργεί ως νυστέρι που αποκαλύπτει τις θεμελιώδεις πλευρές της κοινωνικής αδικίας. Γράφει στο  «Λαό των μουνούχων»:  απόχτησε σε μια-δυο γενιές νομιμότητα και κάποια ιερότητα. Ήταν η ιδιοκτησία. Κανένας δε θυμόταν, πως ήταν κλεμμένη. 

Σπάνια μπορεί κανείς να συναντήσει τόσο οξυδερκή και κριτική στάση απέναντι στη θρησκεία, στην ισχυρότερη δηλαδή μορφή πνευματικής υποδούλωσης, η δύναμη της οποίας πηγάζει από όλη τη συσσωρευμένη στους αιώνες αδυναμία και απελπισία των ανθρώπων αναφορικά με το εφικτό της χειραφέτησής τους σε αυτό τον κόσμο και με τις δικές τους δυνάμεις:

Στους λίγους δόθηκεν η Γη, στα πληθ’ οι Ουρανοί
δεν είν’ αξιότερο αγαθόν απ’ την υπομονή

Συνάμα περιβάλλει με ιδιότυπο σεβασμό τις θρησκευτικές μορφές του Χριστού και της Παναγίας, όχι γιατί εισάγει κατά λαθραίο τρόπο στοιχεία θρησκευτικότητας στο έργο του, αλλά γιατί κατανοεί πολύ καλά ότι  με τα σύμβολα του «θείου δράματος» εκφράστηκε το ανθρώπινο δράμα (πόσο Χριστέ σουν άνθρωπος, αναφωνεί η Μαγδαληνή), αλλά και η φαντασιακή αναζήτηση διεξόδου και λύτρωσης από την επίγεια μάβρη Κόλαση. Είναι εξαιρετικά θαρραλέα και επαναστατικά  συνεπής η στάση του Βάρναλη απέναντι στην  έννοια του έθνους, αυτή τη λατρεμένη ιδέα  της αστικής τάξης, πίσω από την οποία έκρυβε όλη την  ταξική ιδιοτέλειά  της, αξιώνοντας από τους ταπεινούς και καταφρονεμένους να χύσουν το αίμα τους στο όνομά της, αυγαταίνοντας συνάμα τον πλούτο των αφεντικών τους:

Ξέν’ οι λαοί στον τόπο τους και δούλοι,
 χωρίς πατρίδα, πάντα «οχτροί και μούλοι 

Ο Βάρναλης ειρωνεύεται και   καταγγέλλει και την κομφορμιστική συνείδηση των διανοουμένων,  η οποία καταφεύγει σε κόσμους φανταστικούς για να κρυφτεί σε αυτούς,  φτιάχνοντας  ένα ωραίο ιδανικό,  αδιάφορο όμως για τις ανάγκες των ανθρώπων. Ξεσκεπάζει τις ψευδαισθήσεις περί ουδετερότητας της τέχνης και της συνείδησης:  Όσο το σώμα  θ’ ανήκει στον Καίσαρα θαν του ανήκει μαζί κι ο νους κ’ η ψυχή. Ο Βάρναλης πιστεύει βαθύτατα στη δύναμη του λαού και στην ιστορική προοπτική της χειραφέτησής του.  Το έργο του είναι ιστορικά αισιόδοξο. Ο λαός θα νικήσει όλα τα φονικά ρηγάτα και θα θεμελιώσει το  βασίλειο της Δουλειάς της Πανανθρώπινης Φιλιάς. Ο ποιητής παρακινεί το θύμα και το ψώνιο να φέρει ανάποδα τον ντουνιά. 

Τα λόγια του Βάρναλη ηχούν σαν αγέρωχο επαναστατικό προσκλητήριο, συνιστούν σάλπισμα εξέγερσης: Όχι με λόγια, μ’ έργα τ’ άδικο πολέμα!
Κι όχι μονάχος! Με τα πλήθη συνταιριάσου!
Τ’ άδικο μ’ αίμα θρέφεται! Πνίξε το με αίμα

Ο ποιητής αναφέρεται στην προοπτική ενός λεύτερου κόσμου κι αυτό είναι ό,τι σημαντικότερο υπάρχει στο έργο του. Η δύναμη και η κοινωνική σημασία της τέχνης όπως και η δύναμη της ανεπτυγμένης-καλλιεργημένης συνείδησης, εν γένει, καθορίζονται από τη στάση απέναντι στην προοπτική, από την ικανότητα  κατανόησης και ανάδειξης της προοπτικής, αυτού δηλαδή που δεν μπορεί να διακρίνει ο καθημερινός κοινός νους των απλών ανθρώπων. Η επαναστατική τέχνη του Βάρναλη, ως συνείδηση της εποχής,  επιχειρεί να στρέψει το  βλέμμα των ανθρώπων του εργαζόμενου λαού  στην αισιόδοξη προοπτική ενός όμορφου χειραφετημένου κόσμου, στον οποίο οι προλετάριοι έχοντας απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές τους προσοικειώνονται όλα τα θαυμαστά επιτεύγματα του πολιτισμού: η πλούσια Γης ολάκερη, τα κόπια μας κλεμένα ως χτες
όλα μας ξαναδίνονται με τις αγκάλες ανοιχτές
…   …
Όλα σου τέχνη τα καλά και τα μεγάλα δώρα
σα να ναι μια τα χαίρεσαι ψυχή παγκόσμια τώρα 

Και η  λευτεριά είναι καθολική-πανανθρώπινη:  όμοια λεύτερη όλη η πλάση στον αγώνα του καλού. Πολλοί ικανοί διανοούμενοι εμφανίστηκαν στον 20ο αιώνα. Όμως μόνο άνθρωποι σαν τον Βάρναλη στάθηκαν στο ύψος της κοινωνικής ανάγκης και της συνειδητής οργής, σήκωσαν   την ιστορία στους ώμους τους, φώτισαν το δρόμο της ανθρώπινης προσπάθειας για λύτρωση, για καλύτερο αύριο, έγιναν οι οδηγητές του λαού  στα μεγάλα επαναστατικά του  σκιρτήματα. 

Ο Ρίτσος αποτιμά με τον ακριβέστερο τρόπο το έργο του Βάρναλη γράφοντας το 1956 στην τότε Αυγή: 
Ποιητή, σ’ είδαμε πάντα στο πλευρό του λαού μας
με σκέψη και με πράξη. Ο λόγος σου σπαθί, νυστέρι και φωτιά που φωτάει και φως που καίει. Σ’ είδαμε πάντα με την παλάμη σου ανοιχτή δίπλα στ’ αφτί για ν’ αφουγκράζεσαι πίσω απ’ τα τείχη τη στρογγυλή βουή του ιστορικού αναπότρεπτου ήλιου. Αυτό τον ήλιο μας έδειξες.

Η επαναστατική τέχνη του Βάρναλη, ως συνείδηση της εποχής, είναι καθολική και συνεπώς διαχρονική, αφενός γιατί οι λογαριασμοί που άνοιξε ο 20ος αιώνας με τον καταστροφικό κόσμο του κεφαλαίου δεν έχουν κλείσει ακόμα, αφετέρου γιατί τα ιδανικά και η προοπτική που υπηρέτησε συνάπτονται με το πιο σημαντικό και αυθεντικά  καθολικό ζήτημα της ιστορίας, με τον αγώνα για τη χειραφέτηση της εργασίας και την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου το έργο του Βάρναλη  ανήκει οριστικά στο μέλλον.

 
*επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ
 

ΜΑΞ ΛΙΝΤΕΡ – ΚΛΕΦΤΗΣ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ – JULES DASSIN ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

«100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΞ ΛΙΝΤΕΡ»

Πολύ πριν από τους Τσάρλι Τσάπλιν, Μπάστερ Κίτον και Χάρολντ Λόιντ
Ο βασιλιάς της κωμωδίας  ήταν ο ΜΑΞ ΛΙΝΤΕΡ.
Την εβδομάδα από 30/05 έως 5/06
καθημερινά στις 21:00 23:00 αποκλειστικά στον κινηματογράφο ΒΟΞ
(Πλατεία Εξαρχείων, Θεμιστοκλέους 82, τηλ.: 2103301020)
 

«Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ»
του Βέλο Ράντεφ

Μια λυρική και ουμανιστική ταινία που συγκινεί και συγκλονίζει.

Την εβδομάδα από 30/05 έως 5/06
ΖΕΦΥΡΟΣ καθημερινά στις 21:00
(Τρώων 36 , Άνω Πετράλωνα – Θησείο, τηλ. επικοινωνίας : 2103462677 )
 
   «ΡΙΦΙΦΙ» 
του JULES DASSIN

Την εβδομάδα από 30/05 έως 5/06
καθημερινά στις 22:45 αποκλειστικά στον κινηματογράφο ΖΕΦΥΡΟΣ

(Τρώων 36 , Άνω Πετράλωνα – Θησείο, τηλ. επικοινωνίας : 2103462677 )
 

Κριτική παρουσίαση της ταινίας "Τώρα Εγώ"

ΑΚΣ tiiinewzfilms « Τώρα Εγώ» : Μια εικόνα από το μέλλον

του Νίκου Γεωργόπουλου

[…] Αλήθεια,πώς να περιγράψω
τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει
και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου
θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;
Η αλλοτρίωση της έλξης (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Δύνανται οι ερωτικές σχέσεις στο σύγχρονο αλλοτριωμένο περιβάλλον ενός καταναλωτικού ευδαιμονισμού, που αφαιρεί το «ρίσκο της λύτρωσης» από την ερωτική συνομιλία, μέσω της ευκολίας και της εμπορευματοποίησης, να δημιουργούν τα κύτταρα μιας μελλοντικής κοινωνίας με ανώτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά;

Δύναται η ερωτική συνομιλία δύο εν δυνάμει αλλοτριωμένων (εξατομικευμένων) οντοτήτων, που είναι δυνητικοί φορείς κυρίαρχων εξουσιαστικών αντιλήψεων και ανισοτικών στερεοτύπων, να αναδεικνύει μέσα από το βίωμα εικόνες από το μέλλον της ανθρώπινης ιστορίας;

Δύναται τέλος η πάλαι πότε ριζοσπαστικότητα της πολιτικής ορθότητας, να φαντάζει ένα παρωχημένο εργαλείο της κοινωνικής προϊστορίας, που όφειλε την αναγκαιότητά του στην «εκπαίδευση» σεβασμού της διαφορετικότητας και την οργάνωση της συνύπαρξης με το «διαφορετικό» με θεσμικούς πειθαναγκασμούς;

Τέτοια ερωτήματα προκύπτουν κατά την γνώμη μου σε μια προσεκτική αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που εκπέμπει η νέα ταινία της ομάδας ΑΚΣ tiiinewzfilms « Τώρα Εγώ», χωρίς να υποβιβάζει και τα προφανή υπαρξιακά ζητήματα ενός «απειλούμενου έρωτα».

Στο «Τώρα Εγώ» η αναπηρία της κώφωσης (κωφό αγόρι) εντάσσεται αρμονικά, λειτουργικά και «αδιαμεσολάβητα» στην ερωτική σχέση, χωρίς να υποκύπτει στα ρατσιστικά στερεότυπα και τον οίκτο από την μια, ούτε στις επινοημένες (αυτό)γκετοποιήσεις από την άλλη. Η ταινία δεν εστιάζει στην «υπέρβαση» που εμπεριέχει η σχέση ανάμεσα σε έναν ανάπηρο και μια αρτιμελή με βάση τον κοινωνικό καθορισμό – αποφεύγοντας έτσι τον στερεοτυπικό σχολιασμό – αλλά στην ίδια την ουσία των σχέσεων σήμερα και την αλλοτριωμένη συνύπαρξη των εραστών!
Αυτή η προβολή στο μέλλον για την αρμονική ένταξη της αναπηρίας στην ζωή μας μέσα

από την ερωτική συνύπαρξη δύο νέων, που δεν εστιάζουν στα «κουσούρια» – ούτε με την διακριτική απόκρυψή τους, αλλά ούτε και με την ρεβανσιστικά δικαιωμένη έμφασή τους – είναι κατά την γνώμη μου το καινοτόμο στοιχείο στο σενάριο.

Αυτό ακριβώς το στοιχείο προβάλλει μια κοινωνία από το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού, που η διαφορετικότητα του φύλου, της σεξουαλικότητας, του χρώματος αλλά και των μειωμένων ικανοτήτων λόγω αναπηρίας δεν θα αποτελεί ένα διακριτικό γνώρισμα -κατά βάση αρνητικά φορτισμένο – ούτε θα υπάρχει λόγος να «προστατευθεί» και να δικαιολογηθεί για την ύπαρξή της ως τέτοια.

Η διαφορετικότητα είναι εγγενές στοιχείο της φυσικής μας κληρονομιάς σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, και χρέος μας είναι να αποκαταστήσουμε την φυσική ισορροπία που τόσο πολύ έχει πληγεί από τις εξουσιαστικές λογικές με αποτέλεσμα τον κολασμό, τον εξοστρακισμό της σε γκέτο και την βίαιη εξαφάνιση.

Η ταινία «Τώρα Εγώ» λοιπόν με μια πιο προσεκτική «ανάγνωση» αναδεικνύει το «Εμείς», όχι με μια απλή συμβατική αποδοχή, αλλά με την βιωματική συμφιλίωση και τελική ενσωμάτωση του «Άλλου» σε μια διαδικασία αμοιβαιότητας και ανταλλαγής, που μεταφέρεται στην ταινία πολύ εύστοχα μέσω της ερωτικής πράξης! Μια ερωτική πράξη που δεν εμπεριέχει ηθικές εξιδανικεύσεις και ρομαντικές επιβεβαιώσεις, αλλά ακολουθεί την «μοίρα» της ανθρώπινης φύσης να συνυπάρχουν τα ένστικτα και τα πάθη, με τις εκλογικευμένες– και ως εκ τούτου κοινωνικά καθορισμένες – αντιδράσεις.

Αξιοσημείωτες – ως προς τους «αυτονόητους» τρόπους «εύρυθμης και αρμονικής λειτουργίας» της σχέσης ενός κωφού με μια αρτιμελή – είναι η συμβουλευτική συμβολή της Σοφίας Κολοτούρου (που είναι και η ίδια κωφή) μέσα από τις σκηνές με το κινητό ως μέσο επικοινωνίας έξω από την πόρτα (σε αντιδιαστολή με το κουδούνι), το αναβόσβημα στο φως του δωματίου ως μέσο οπτικής προειδοποίησης, ή η εστίαση του κωφού πρωταγωνιστή στα χείλη της συμπρωταγωνίστριας (χειλεοανάγνωση) όταν μιλάει, και φυσικά η συμβουλευτική συμβολή της Ιωάννας Αλεξοπούλου στην χρήση της νοηματικής γλώσσας.

Το σενάριο του Θάνου Καρβούνη πλαισιώνουν πρωταγωνιστικά οι ταλαντούχοι και πολύ όμορφοι ηθοποιοί Izabella Fulop και Κωνσταντίνος Ραφαηλίδης, ενώ τους ρόλους των «αντικειμένων της εκδίκησης» μοιράζονται η Νανά Νάτσικα και ο Πάνος Ιωαννίδης. Την μουσική «υπογράφει» ο Σπύρος Γραμμένος, το design της αφίσας η Δανάη Κιρλή, το μοντάζ ο Άρης Καπλανίδης και το μιξάζ ο Alex Καπογιάννης.



Σημείωση: ευχαριστούμε θερμά το φίλο και συγγραφέα του κειμένου, Νίκο Γεωργόπουλο, που μας το εμπιστεύτηκε. Ποιήματά του μπορείτε να δείτε σε  παλαιότερες αναρτήσεις του Κόκκινου Τύπου.

1. της Ζωής μας οι Εραστές δεν λησμονάνε…και ούτε ξεχνούν της Γης οι Κολασμένοι
2. Ανυπότακτη ποίηση:…δουλειά μας η όρθια στάση του κορμιού…
3. Ανυπότακτη ποίηση:…και όταν το πλήθος γίνεται ποτάμι…
4. Η ανατρεπτική ποίηση συναντιέται με το low bap
5. Ανατρεπτική ποίηση: Τα “Ανυπότακτα Στοιχειά” του Νίκου Γεωργόπουλου
6. Πτώση

 

«Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ» – ένα αριστούργημα 50 χρόνια μετά ξανά στις αίθουσες



Από 23 Μαΐου η New Star θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους σε επανέκδοση την ταινία,  «Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ» του Βέλο Ράντεφ, με τους Νεβένα Κοκάνοβα και Ράντε Μάρκοβιτς. Βασισμένη στη Διασκευή του διάσημου αντιπολεμικού μυθιστορήματος

του Εμιλιάν Στάνεφ, «Κλέφτης στις ροδακινιές».




o  Κλέφτης Ροδακίνων μιλάει για την αληθινή, συναισθηματική, ψυχική, αγνή επαφή δύο νέων ανθρώπων σε μια εποχή που επικρατεί ο παραλογισμός ενός πολέμου της καθημερινής ζωής.– Μιλάει για τον έρωτα τον ριζοσπαστικό που έρχεται σε ρήξη με την αντιδραστική κατάσταση πραγμάτων, ενός κόσμου περιχαρακωμένου από συρματοπλέγματα.
Είναι μια επαναστατική ταινία,
γιατί το ριζοσπαστικό ερωτικό συναίσθημα που την διαπερνάει οδηγεί στη συνειδητοποίηση και στη σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων που κάνει τους ήρωες της ταινίας να μην υπολογίζουν ακόμα και το θάνατο.

Γιατί όπως λέει ο Γάλλος αιχμάλωτος φίλος του Σέρβου ήρωά μας παίζοντας σκάκι μαζί του “κανένα παιχνίδι δεν παίζεται αν οι παίχτες δεν είναι στις θέσεις τους” και ο Ιβό του απαντάει ότι “ίσως πρέπει να βρεθεί ένα άλλο παιχνίδι με άλλους παίχτες και κανόνες” και εκείνος του αντιτείνει “για να γίνει αυτό θα πρέπει όλοι να είναι ερωτευμένοι” . Ερωτευμένοι, αγαπημένοι όπως είναι αληθινά οι δύο ήρωες της ταινίας μας. 
 

 Δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ο τρόπος που ο Βέλο Ράντεφ αντιμετωπίζει τη σχέση των ηρώων, την εξαφάνιση οποιασδήποτε ηθικολογικής προσέγγισης. Η φυσικότητα, το αυτονόητο που βλέπει πίσω από τον έρωτα, την αληθινή και βαθιά αγάπη των δύο ηρώων. Δεν μας αφήνει καμιά στιγμή και σε αυτό βοηθάει η λυρική ασπρόμαυρη φωτογραφία του (άλλωστε ήταν διευθυντής φωτογραφίας πριν περάσει στη σκηνοθεσία) να αναλογιστούμε, ναι αλλά είναι μια παντρεμένη γυναίκα με έναν άντρα μεγαλύτερο, συντηρητικό, ένθερμο πατριώτη και όχι τόσο κακό. Και η γυναίκα παραδίδεται άνευ όρων, ολόθερμα και απόλυτα συνειδητοποιημένα στην αγάπη όχι μόνο μιας άλλης ευαίσθητης και “αδελφής” ψυχής αλλά και των όσων ριζοσπαστικών αυτή η ψυχή πρεσβεύει. 
Έρωτας=Αγάπη=Επανάσταση μπορεί να δώσει το έναυσμα στον καθένα μας να πιάσουμε δουλειά από σήμερα κιόλας για να ρίξουμε τα συρματοπλέγματα που δεν μας αφήνουν να ανασάνουμε.