RSS

Category Archives: προπαγάνδα

Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα είναι πιο φοβερή από οποιαδήποτε αφίσα ταινίας τρόμου

Αναδημοσίευση από afterhistory.blogspot.gr

“Τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα Ἑλλάδος, τὸ Ἐθνικὸν Ἀπελευθερωτικὸν Μέτωπον (ΕΑΜ) καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀλληλεγγύη προπαρασκευάσαντα καὶ ἐνεργοῦντα τὴν κατὰ τῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας προδοτικὴν ἀνταρσίαν διαλύονται.” Με αυτόν τον τρόπο ξεκινάει ο νόμος 509 που κατατέθηκε από την κυβέρνηση Σοφούλη, σαν χθες (27 Δεκεμβρίου) το 1947 και έθεσε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ εκτός νόμου. Με τον ίδιο νόμο, ο κομμουνισμός θεωρείται ποινικό αδίκημα και όσοι προπαγανδίζουν τις αρχές του απειλούνται με ποινές, που φθάνουν έως τον θάνατο. Η συγκεκριμένη κίνηση επικύρωσε ουσιαστικά μια σειρά αυταρχικών εκτροπών από την πλευρά της οικονομικής και επίσημης πολιτικής εξουσία της χώρας. Όμως η μάχη εναντίον του κομμουνισμού δεν αποτέλεσε Ελληνική ιδιαιτερότητα. Η Ψυχροπολεμική αυταρχική πολιτική που επιβλήθηκε σε όλα τα αστικά κράτη εκτός από την καταστολή επιφύλασσε και άφθονη προπαγάνδα. Η έκθεση που θα δείτε παρακάτω αποτελεί αναδημοσίευση από το io9.com που συγκεντρώνει μερικές από τις πιο τρομακτικές αντικομμουνιστικές αφίσες στην ιστορία.


Βρετανικό Συντηρητικό κόμμα, 1909

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Τι φέρνει ο μπολσεβικισμός στον λαό, μία Ρώσικη αντικομμουνιστική αφίσα από το 1918

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Ο Μπολσεβικισμός φέρνει πόλεμο, ανεργία και πείνα, μια Γερμανική αφίσα του 1918

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Το ιδανικό μέλλον της Γερμανίας υπό την ηγεσία των Μπολσεβίκων, 1919

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Ένα Γαλλικό βιβλίο, με τίτλο “Αυτό είναι το τι θα φέρουν οι Μπολσεβίκοι στην Ευρώπη, δημοσιευμένο το 1934 ή 1935

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Θα ήθελες να ζεις στην σκιά του; Μία Νορβηγική αντικομμουνιστική αφίσα

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Ayay)

Ο Μπολσεβικισμός αποκαλύπτεται, WWII

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Reddit)

Είναι αυτό το αύριο;, ένα εξώφυλλο από προπαγανδιστικό βιβλίο κόμικ, 1947

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα- Ακόμα δεν καταλαβαίνεις; Μια Ολλανδική αφίσα από την δεκαετία του 1940

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

(μέσω Reddit)

Κοίταξε πίσω από την μάσκα! Ο Κομμουνισμός είναι θάνατος, δεκαετία 1950

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Καυκάσιος χορός: Ο Στάλιν έχοντας χώσει το μαχαίρι  στην Ουγγαρία, τη Ρουμανία και την Κίνα, γυρίζει προς την Γαλλία, ενώ περιβάλλεται από τους Γάλλους κομμουνιστές Duclos και Thorez. Αντικομμουνιστική αφίσα από το κίνημα “Paix et Liberte”, 1951

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Amazon)


Προστατέψτε μας!. Εκλογική αφίσα του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, 1953

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Αναπαράγει η τουαλέτα σας, Μπολσεβίκους;, μια διαφήμιση της Scot towel

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Reddit)

Σίγουρα, θέλω να πολεμήσω τον κομμουνισμό- αλλά πώς;

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Denge Denge)

 Ο Στάλιν σαν ένας προστάτης της ειρήνης, από την Γαλλική αντικομμουνιστική ομάδα Paix et Liberte, 1951

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Designer Daily)

Ο κομμουνισμός φορά ένα λανθασμένο προσωπείο. Το σκληρό μοχθηρό πρόσωπο του κομμουνισμού, κρύβεται πίσω από την μάσκα της ειρήνης, μια διαφήμιση της επιχείρησης Bohn Aluminum & Brass από τον Robert Tohm, 1952

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Και άλλες διαφημίσεις για την Bohn από τον Robert Tohm του 1951 και του 1952

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Σε περίπτωση που οι κομμουνιστές, κυριαρχήσουν, οι γυναίκες μας θα είναι αβοήθητες μπροστά στις μπότες των Ρωσοασιατών, 1953

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Κομμουνισμός και Χριστιανισμός από την Canadair το 1955

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Το κόκκινο παγόβουνο, ένα βιβλίο κόμικ που προειδοποιεί τα παιδιά για τους κινδύνους του κομμουνισμού, εκτυπωμένο, από τους την αντικομμουνιστική Καθολική Καθεδρική ένωση, το 1960

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω CUNY)

Καλέ μου υιε, λυπάμαι τόσο που θα πρέπει να ζήσεις υπό τον κομμουνισμό. Μία διαφήμιση του Ιδρύματος Ελευθερίας από το 1961

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω The Society Pages)

Κοιτάξτε τι χτίζουν οι Ρώσσοι μόλις 40 μίλια από τις ΗΠΑ. Σαν Αμερικάνος θα έπρεπε να το προσέξετε. Μία διαφήμιση από την Εxpo toy 1967 που διεξήχθη στο Μόντρεαλ

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Advertisements
 

Τι γύρευε το τσιράκι ο Τέλλογλου στη Ζώνη;

Στις 24 Οκτώβρη, στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού STAR, προβλήθηκε ένα «ρεπορτάζ» τρίλεπτης διάρκειας, του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα. Το «ρεπορτάζ» ήταν στημένο από την αρχή μέχρι το τέλος για να συκοφαντήσει τα ταξικά συνδικάτα της Ζώνης, αναπαράγοντας τα επιχειρήματα των εργοδοτών, που στρατολόγησαν τη Χρυσή Αυγή για να χτυπήσει τους κομμουνιστές συνδικαλιστές στις 12 Σεπτέμβρη.

Το «ρεπορτάζ» ξεκινά με την επιγραφή στο κάτω μέρος της οθόνης: «Υπερδιπλάσια τα μεροκάματα σε σχέση με την Τουρκία».

Ο δημοσιογράφος αναγγέλλει: «Αυτό εδώ, το σούπερ γιοτ που κατασκευάζεται στο Πέραμα αποτελεί μάλλον εξαίρεση. Σημαντικότερος λόγος είναι ότι μικρές και μεσαίες μονάδες δεν είναι βιώσιμες με μεροκάματο διπλάσιο από τα ναυπηγεία στη γειτονική Τουρκία. Συνδικαλιστές ανέβαιναν στο πλοίο για να επιβάλουν συμβάσεις που δεν μπορούν να πληρωθούν».

Το στίγμα δόθηκε από τα πρώτα δευτερόλεπτα: Για τις αναδουλειές και την ανεργία στη Ζώνη φταίνε τα υψηλά μεροκάματα και οι Συμβάσεις που επιβάλλουν τα συνδικάτα και δεν μπορούν να πληρώσουν οι εργοδότες. Στην οθόνη εμφανίζεται ο Δημήτρης Μεταξάς, με την ιδιότητα του «επιχειρηματία Ζώνης», ο οποίος δηλώνει: «Πλησίαζαν τον επιχειρηματία και του δήλωναν ότι αν δεν υπογράψεις τη συγκεκριμένη Συλλογική Σύμβαση που εμείς κατεβάζουμε για φέτος, εμείς τον κόσμο δεν θα τον αφήσουμε να συνεχίσει να δουλεύει για λογαριασμό σου». Ο Μεταξάς, βέβαια, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε «επιχειρηματίας». Είναι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργολάβων της Ζώνης…

Προσθέτει ο Τέλλογλου: «Και δεν είναι μόνο ο αποκλεισμός των επιχειρήσεων αλλά και η χρήση βίας σε όσους αρνούνται να απεργήσουν. Συνδικαλιστές του Σωματείου Μετάλλου κάνουν δίκην αστυνομικών οργάνων έλεγχο στο λεωφορείο της γραμμής, και όποιον δεν πείθουν με τα λόγια, χρησιμοποιούν άλλο τρόπο…». Οι περιγραφές συνοδεύονται με πλάνα που δείχνουν καυγά ανάμεσα σε κόσμο και κάποιον να ρίχνει κάτω έναν άλλο. Τα σωματεία παρουσιάζονται λίγο έως πολύ σαν συμμορίες που λυμαίνονται τη Ζώνη, απειλούν και εκβιάζουν, προπηλακίζουν τους ίδιους τους εργαζόμενους – μέλη τους.

Για να ενισχύσει αυτή την εικόνα, το «ρεπορτάζ» προαναγγέλλει ότι «δύο εργαζόμενοι μίλησαν στο “Star”, υπό τον όρο να μη δείξουμε τα πρόσωπά τους». Ο Τέλλογλου εμφανίζεται να μιλάει με μια γυναίκα που κρύβεται. «ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΑΣ ΣΤΟΥΣ “ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΝΤΕΣ”», γράφει στο κάτω μέρος της οθόνης.

Η γυναίκα λέει: «Είχα πάει πίσω από το νεκροταφείο, που ακόμα η είσοδος δεν είχε κλείσει και μπαίναμε από την πίσω μεριά μέχρι που τα πήραν είδηση και αυτά και κλείσανε και αυτές τις εισόδους και δεν αφήνανε να μπεις καθόλου μέσα». Στην οθόνη ακολουθεί μια θολή αντρική φιγούρα που λέει: «Μας ανέβασαν στο κατάστρωμα του πλοίου, εκεί στήθηκε ένα λαϊκό δικαστήριο και αρχίσανε να μας απειλούν, να μας λένε γιατί δουλεύετε ενώ έχουμε απεργία. Και συνεχίστηκε το θέμα ξύλου, το θέμα βρισιάς, το θέμα φτυσιάς».

Το «στήσιμο» παραπέμπει σε ρεπορτάζ για τη μαφία, με μάρτυρες που φοβούνται μη στοχοποιηθούν, γι’ αυτό κρύβουν το πρόσωπό τους. Το σκηνοθετικό εύρημα του Τέλλογλου είναι μελετημένο. Από τη μια κατασκευάζει την εικόνα του συνδικάτου – συμμορία και από την άλλη διασφαλίζει ότι κανείς δε θα ζητήσει το λόγο από τους ανώνυμους συνομιλητές του, για την αξιοπιστία της μαρτυρίας τους. Κρίνοντας απ’ όσα προηγήθηκαν του «ρεπορτάζ», θα μπορούσε κάλλιστα να ισχυριστεί κανείς ότι ο «μάρτυρας» είναι ένας από τους χρυσαυγίτες που επιτέθηκαν στους συνδικαλιστές. Ποιος μπορεί να το διαψεύσει;

Κοπτορραπτική με θέμα τη βία

Το «ρεπορτάζ» συνεχίζει ξανά με πλάνο από καυγά και μια γυναίκα να τρέχει. Ο Τέλλογλου λέει: «Οι πρακτικές αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα να καθυστερούν οι παραδόσεις πλοίων που επισκευάζονται στο Πέραμα και απλά οι εφοπλιστές, ακόμα και οι Ελληνες, να το αποφεύγουν». Ενας άντρας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, λέει: «Ο πελάτης μέχρι πριν μερικά χρόνια ήξερε ότι το βαπόρι θα φύγει».

Δείχνει την ταμπέλα του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά στη Ζώνη και ο Τέλλογλου λέει: «Ο πρόεδρος όμως του Σωματείου Μετάλλου του Πειραιά, Σωτήρης Πουλικόγιαννης, λέει ότι η επιχειρηματολογία περί καθυστερημένης παράδοσης είναι εργοδοτική προπαγάνδα. Το Συνδικάτο δε συζητάει μείωση ημερομισθίων, ακόμα και στη σημερινή κατάσταση».

Με εμφανή τα σημάδια της κοπτορραπτικής στη συνέντευξη, ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου λέει: «Αν το θεωρούσαμε λύση θα το συζητάγαμε. Θεωρούμε ότι δεν είναι λύση, ότι δεν μπορεί να οδηγηθεί πουθενά. Αντίθετα, οδηγεί σε εξαθλίωση τους εργαζόμενους». Στο κάτω μέρος της οθόνης εμφανίζεται η φράση: «ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ»!

Στην οθόνη επανέρχεται το πλάνο με τους καυγάδες, διανθισμένο με εικόνες από τρικάκια της Χρυσής Αυγής. Ο Τέλλογλου μπαίνει στο ψαχνό: «Οσο για την άσκηση βίας σε άλλους εργαζόμενους, ο Πουλικόγιαννης, θύμα ο ίδιος της φασιστικής βίας της Χρυσής Αυγής, έχει τη δική του οπτική». Προβάλλεται ένα ακόμα κομμάτι από τη συνέντευξη με τον Σ. Πουλικόγιαννη, στο οποίο εμφανίζεται να λέει: «Ο,τι και να κάνετε, ακόμα και βασανιστήρια να δεχθούμε, τη βία που άσκησε ο Κολοκοτρώνης και η Εθνική Αντίσταση δεν πρόκειται να την καταγγείλουμε. Ποτέ».

Πώς έφτασε η συζήτηση από τα μεροκάματα στη βία του Κολοκοτρώνη; Ο Τέλλογλου δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσει την εικόνα ότι το Συνδικάτο ασκεί βία, όπως αυτή που δείχνει στην οθόνη, χωρίς να λέει από πού προέρχονται τα πλάνα που προβάλλει. Εμφανίζει μάλιστα τον πρόεδρο του Συνδικάτου να παραδέχεται την άσκηση βίας σε βάρος συναδέλφων του και να προσπαθεί να τη δικαιολογήσει με αναφορές στον Κολοκοτρώνη και την Εθνική Αντίσταση!

Για να ολοκληρώσει την αθλιότητα, «ρίχνει» στην οθόνη τα τρικάκια της Χρυσής Αυγής και λέει ότι ο συνδικαλιστής που ασκεί βία, είναι ο ίδιος θύμα της βίας. Αρα, βία το Συνδικάτο, βία και η Χρυσή Αυγή…

Εγκληματική οργάνωση το Συνδικάτο

Ποιος είναι για τον Τέλλογλου ο πιο αξιόπιστος μάρτυρας για να στοιχειοθετήσει την εγκληματική δράση του Συνδικάτου; Μα φυσικά οι εργοδότες της Ζώνης! Αυτοί που στρατολόγησαν τους χρυσαυγίτες για να φτιάξουν «σωματείο» που θα υπέγραφε με τους εργολάβους συμβάσεις πείνας και συνθήκες γαλέρας. Κι όταν δεν τους βγήκε, έστειλαν τα τσιράκια τους με φονικά εργαλεία να στήσουν ενέδρα θανάτου στους συνδικαλιστές.

Λέει ο Τέλλογλου: «Μέχρι σήμερα οι αρχές, η Εισαγγελία, η Αστυνομία και το Λιμενικό θεωρούν ότι πρόκειται για μια αντίθεση εργοδοτών και συνδικάτων και δε φαίνονται να συγκινούνται από τις ατελείωτες υποθέσεις της άσκησης παράνομης βίας που καταγράφονται στα αρχεία τους. Σε μια από αυτές, οι μηνυτές το 2010 χαρακτήρισαν το Συνδικάτο εγκληματική οργάνωση αλλά δε φαίνεται να έπεισαν την Εισαγγελία».

Δείχνει προηγούμενο πλάνο με την ταμπέλα του Συνδικάτου και εμφανίζεται ο Τέλλογλου, μπροστά από τα δικαστήρια του Πειραιά, να λέει: «Με αναφορά που έκαναν προς την Εισαγγελία Πειραιά, οι εργοδότες του Περάματος ζήτησαν να κηρυχθεί το Συνδικάτο Μετάλλου του Πειραιά εγκληματική οργάνωση στα πλαίσια του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα. Η Εισαγγελία απέρριψε αυτή την ιδέα, δέχθηκε όμως ότι ασκήθηκε παράνομη βία».

Οι μηνύσεις των εργοδοτών, που κοντεύουν τις 200 (!), είναι όλες γραμμένες με καρμπόν. Το ίδιο ισχύει και με τα κατηγορητήρια που συνέταξε η Εισαγγελία, με τα οποία στελέχη των συνδικάτων της Ζώνης παραπέμπονται σε δίκες. Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη καταδικαστεί, με διαδικασίες διάτρητες και καταθέσεις μαρτύρων που μπάζουν από εκατό μεριές. Ενάντια στα συνδικάτα εκκρεμούν ακόμα και μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση, επειδή σε ανακοινώσεις τους κάνουν αναφορά στον τρόπο που το κεφάλαιο αποσπά την υπεραξία από τους εργάτες!

Θυμίζουμε ότι το «ρεπορτάζ» προβάλλεται στις 24 Οκτώβρη, ένα μήνα περίπου μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δικαστική δίωξη μελών της Χρυσής Αυγής, για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Υιοθετώντας τις κατηγορίες των εργοδοτών, αυτών που στρατολόγησαν τη Χρυσή Αυγή ενάντια στο Συνδικάτο, επιχειρεί να ταυτίσει τη συνδικαλιστική δράση με τη δράση της φασιστικής Χρυσής Αυγής, κάτω από τον τίτλο «εγκληματική οργάνωση».

Οι χρυσαυγίτες έλεγαν ότι ο στόχος τους για τη Ζώνη είναι «να χαμηλώσουμε τα μεροκάματά μας, να εγγυηθούμε στους Ελληνες εφοπλιστές ότι αν φέρουν τα βαπόρια τους εδώ θα σταματήσουμε τις απεργίες, που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια για διάφορους λόγους». Βλέποντας το ρεπορτάζ του Τέλλογλου, καταλαβαίνεις ότι το σύστημα και οι μηχανισμοί του έχουν πολλούς «πρόθυμους» να κάνουν τη δουλειά τους. Ακόμα και την πιο βρώμικη…

aristeramitilini

 

Εικονογραφημένα παιδικά βιβλία και προπαγάνδα στη Γερμανία του Χίτλερ

Παιδιά του Δημοτικού της ναζιστικής περιόδου διαβάζουν το αντισημιτικό βιβλίο “Der Giftpilz” (“Το δηλητηριώδες μανιτάρι”). Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1938.

Ιδεολογική κατήχηση σε παιδιά και κρατική εξουσία είναι έννοιες ταυτόσημες και αχώριστες. Στα πάλαι ποτέ σοσιαλιστικά καθεστώτα (Σοβιετική Ένωση, Λ. Δ. Κίνας κ.ά.) η εκπαίδευση βασιζόταν στην εμπέδωση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας περί πάλης των τάξεων, αλλά και σε μια ιδιόμορφη αντίληψη περί υπεράσπισης της “σοσιαλιστικής πατρίδας”. Στις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, η έμφαση -υποτίθεται ότι- δίνεται στην υπεράσπιση των αστικών αξιών, της ανοιχτής πολυπολιτισμικής κοινωνίας, στον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, του πλουραλισμού, στη γνώση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του πολίτη κ.ο.κ.

Η ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Το ναζιστικό καθεστώς επέδειξε τεράστια μέριμνα στη διαπαιδαγώγηση των Γερμανών από τη βρεφική κιόλας ηλικία. Οι θεωρητικοί του γνώριζαν καλά ότι για την επικράτηση και τη διαιώνιση ενός τέτοιου καθεστώτος δεν αρκούσε μόνο η αυτοκρατορία του τρόμου, αλλά και η διαπότιση των μυαλών των ανθρώπων με ένα νέο αξιακό σύστημα, παρανοϊκό στη σύλληψή του και μεταφυσικό στην ουσία του. Για να πραγματωθεί το χιτλερικό όραμα, δεν έφτανε η οικειοθελής συμμετοχή όσων στήριξαν το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ή η εξαναγκαστική συναίνεση όσων δεν το στήριξαν.
Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η εξ αρχής ανατροφή μιας νέας γενιάς γερμανόπαιδων στη βάση μιας “εθνικά αναμορφωμένης” κοινωνίας, όπου ένα προσωποπαγές και πατερναλιστικό καθεστώς θα ασκεί ολοκληρωτικό έλεγχο στους υπηκόους του. Το πρόσωπο-σύμβολο που λειτουργεί σαν ενοποιητικός παράγοντας του “νέου έθνους” είναι το πρόσωπο του φύρερ, το οποίο για τα μάτια των νέων παιδιών υποκαθιστά την βιολογική πατρική φιγούρα και λαμβάνει διαστάσεις θρησκευτικής λατρείας. 


Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ έγραψε στο Mein Kampf ότι η διάπλαση της νεολαίας αποτελεί συνδυασμό φυσικής υγείας και πνευματικής ευρωστίας, σύμφωνα με τα πρότυπα του εθνικοσοσιαλιστικού Ράιχ. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι η οργάνωση της σχολικής εκπαίδευσης πρέπει να γίνει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όπου η καθοδήγηση των νεαρών μελών θα συντελείται αλλά δεν θα εξαντλείται σε αυτήν: 

“Η διδασκαλία πρέπει να οργανωθεί συστηματικά κάτω απ’ αυτήν την άποψη, το ίδιο και η σωματική αγωγή, έτσι που ο νέος εγκαταλείποντας το σχολείο να μην καταντήσει, ένας μισοειρωνιστής, μισοδημοκράτης, ή οτιδήποτε τέτοιο τέτοιου είδους, αλλά ένας ολοκληρωμένος Γερμανός”.

Και λίγο πιο κάτω: 

“Αυτό το εθνικιστικό συναίσθημα πρέπει να είναι εξαρχής σοβαρό και αληθινό και, πέρα για πέρα, χωρίς τίποτα το επιπόλαιο, να περάσει ως σιδηρούς κανών στην ακόμα εύπλαστη παιδική σκέψη”.

Ήταν τέτοια η προπαγάνδα που δέχονταν τα παιδιά στη ναζιστική Γερμανία και τόσο ισχυρή η ποδηγέτηση των γονέων τους, ώστε δεν χωρούσε περιθώριο για την ελάχιστη κριτική σκέψη. Πόσο μάλλον για την όποια εκδήλωση αντίστασης (παρότι υπήρξαν και τέτοιες). Ενδεικτικά αξίζει να θυμηθείτε το αμερικανικό φιλμ κινουμένων σχεδίων “Education for Death: The Making of the Nazi” που έχουμε παρουσιάσει στο παρελθόν μέσα από το ιστολόγιό μας, και το οποίο σκιαγραφεί αυτήν ακριβώς την εκπαίδευση των νέων στο Τρίτο Ράιχ και την προοδευτική μετατροπή τους σε ψυχρούς δολοφόνους.

Πολύ εύστοχα ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, στο μονόπρακτο “Ο Σπιούνος” (από τον “Τρόμο και αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ” που έγραψε κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας του μεταξύ 1935 και 1936), παρουσιάζει τα μικρά παιδιά σαν “κοριούς” του καθεστώτος στα σπίτια των Γερμανών. Κάθε υπήκοος της Γερμανίας που έχει παιδί στη χιτλερική νεολαία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής ούτε στον ίδιο του τον χώρο, αφού κάπου εκεί μπορεί να κινείται ένας “κατάσκοπος”:


Να και οι καθηγητές,
απ’ τ’ αυτί οι μαθητές
τους αρπάζουν και τους στήνουν προσοχή.
Κάθε μαθητής κατάσκοπος.
Η μόρφωση, η γνώση είναι άσκοπος.
Μα ποιος γνωρίζει τίποτα στη σημερινή εποχή; Ύστερα να τα νιάτα τα χρυσά
που με το δήμιο τα ‘χουνε καλά.
Τον παίρνουν και τον φέρνουν σπίτι.
Καρφώνουν τον πατέρα τους με μια καταγγελία
και τον κατηγορούν για εσχάτη προδοσία·
δεμένος βγαίνει ο πατέρας απ’ το σπίτι.
 
Στο ίδιο μονόπρακτο, ο Μπρεχτ βάζει τους γονείς του σπιούνου να βασανίζουν το μυαλό τους τι αρνητικό μπορεί να είπαν για το καθεστώς που να άκουσε ο μικρός: 
ΓΥΝΑΙΚΑ: Κι αυτό για το θυρωρό, κι ότι οι εφημερίδες είναι γεμάτες ψέματα, κι αυτό που είπες μετά για την αεράμυνα, το παιδί δεν ακούει απολύτως τίποτα θετικό. Αυτό δεν είναι καθόλου καλό για μια νεανική ψυχή, την καταστρέφει, κι ο Φύρερ που λέει πως το μέλλον της Γερμανίας είναι η νεολαία της. (…)


Και παρακάτω:
ΑΝΤΡΑΣ: Δεν είναι πια ζωή αυτή! (…) Έναν Ιούδα μού γέννησες. Κάθεται στο τραπέζι, τρώει το φαΐ που του δίνουμε και στήνει αυτί και θυμάται όλα όσα λένε οι γονείς του ο χαφιές.
Παρόμοιες ιστορίες έχουμε και από την ΕΣΣΔ της σταλινικής περιόδου. Η ιδεολογική καθοδήγηση και στρατολόγηση μικρών παιδιών ως χαφιέδων -πρώτα από το ίδιο τους το σπίτι- υπήρξε κοινό γνώρισμα τόσο του Τρίτου Ράιχ, όσο και της σταλινικής Ρωσίας, παρά τις χαοτικές διαφορές που χώριζαν τις ιδεολογικές αφετηρίες των δύο καθεστώτων.
Έχοντας αυτά τα παραδείγματα υπόψη του, ο αναρχικών πεποιθήσεων Τζωρτζ Όργουελ, στην πασίγνωστη λογοτεχνική δυστοπία του “1984” έβαλε τους δυο χαρακτήρες του, Γουίνστον και Πάρσον, να συζητούν μεταξύ τους πώς βρέθηκαν σιδηροδέσμιοι στα κρατητήρια του Υπουργείου Αγάπης, κατηγορούμενοι για “έγκλημα σκέψης”: 
“Ποιος σε κατήγγειλε;” ρώτησε ο Γουίνστον.
“Η κορούλα μου”, είπε ο Πάρσον. “Κρυφάκουγε από την κλειδαρότρυπα. Άκουσε τι έλεγα, και την άλλη μέρα πρωί-πρωί έτρεξε και το είπε στην περίπολο. Πολύ έξυπνο για ένα παιδάκι εφτά χρονών, έτσι; Δεν της κρατάω κακία. Μάλιστα, είμαι περήφανος γι’ αυτήν. Αυτό δείχνει πως την ανέθρεψα με τις σωστές αρχές.”
Ένα καθεστώς που παραβλέπει τις βασικές ανθρώπινες αξίες και υποκύπτει στον πειρασμό της απόλυτης εξουσίας δεν διαφέρει πολύ από τα όσα περιγράφουν ο Μπρεχτ και ο Όργουελ.
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΪΧ
Η εκπαίδευση των νέων στη χιτλερική Γερμανία αποτελεί ένα ολόκληρο βιβλίο από μόνη της. Εδώ θα περιοριστούμε στην παράθεση τεκμηρίων για την ιδεολογική κατήχηση των παιδιών με τη χρήση των εικόνων. Και πιο συγκεκριμένα, με τα εικονογραφημένα βιβλία που απευθύνονταν σε παιδιά.

Παρουσιάζουμε πέντε από τα πιο χαρακτηριστικά βιβλία της ναζιστικής περιόδου, χωρίς να σημαίνει ότι η έρευνα εξαντλείται σε αυτά.
 
1. Trau keinem Fuchs auf grüner Heid und keinem Jud bei seinem Eid
(«Μην εμπιστεύεσαι την αλεπού στο πράσινο λιβάδι και τον όρκο των Εβραίων»)
Έτος: 1936
Η γενοκτονία των Εβραίων δεν υπήρξε ένα “ατύχημα” της Ιστορίας ή μια “παρέκκλιση” στα πλαίσια των πολεμικών ωμοτήτων. Ήταν μια επιχείρηση μεθοδευμένη και προσχεδιασμένη αρκετά χρόνια πριν. Η ιδεολογική της νομιμοποίηση είχε ξεκινήσει από τη διάχυση της αντιεβραϊκής συνωμοσιολογικής παραφιλολογίας του 19ου αιώνα (η οποία είχε τις ρίζες της στον χριστιανικό αντισημιτισμό του μεσαίωνα) και είχε καθιερωθεί με την “αθώα” χρήση αντισημιτικών στερεοτύπων, σε εικονογραφήσεις όπως αυτή που θα δούμε εδώ.
Το “παιδικό” βιβλίο με τον μακροσκελή τίτλο «Μην εμπιστεύεσαι την αλεπού στο πράσινο λιβάδι και τον όρκο των Εβραίων» είναι μια εικονογράφηση της απανθρωπιάς, στην κυριολεκτική της σημασία: Ο Εβραίος παρουσιάζεται εδώ απο-ανθρωποποιημένος, αποκρουστικός, παρείσακτος, ανεπιθύμητος, εξοβελιστέος, δαιμονοποιημένος, βδελυρός, ένα παράσιτο στο “υγιές σώμα” της Volksgemeinschaft (εθνικής κοινότητας). Συνεπώς κάτι που πρέπει να αφαιρεθεί από αυτό, όπως θα αφαιρούνταν ένα απόστημα. Ακολουθούν οι εικόνες από το εσωτερικό του βιβλίου:
Τα Γερμανόπουλα μαθαίνουν για την “παρασιτική” φύση των Εβραίων
από την αντισημιτική φυλλάδα τοίχου Der Stürmer.
O πλούσιος Εβραίος προσπαθεί να αποπλανήσει φτωχή Γερμανίδα
επιδεικνύοντάς της κοσμήματα.
Τέλεια διαπλοκή αντισημιτικού και ταξικού μίσους, 
με κλείσιμο ματιού στη σεξουαλική διαστροφή. 
Προώθηση των φυλετικών διαχωρισμών στα σχολεία. 
Προώθηση των φυλετικών διαχωρισμών στα σχολεία.
“Εβραίοι! Εδώ είστε ανεπιθύμητοι!”  
Εμπέδωση των “φυλετικών” διαφορών Αρίου και Εβραιοσημίτη.
2. Der Giftpilz (Το δηλητηριώδες μανιτάρι)
Συγγραφέας: Ernst Hiemer
Εικονογράφος: Philipp Rupprecht, ψευδ. Fips
Εκδόσεις: Stürmerverlag
Έτος έκδοσης: 1938
Το “Δηλητηριώδες Μανιτάρι” είναι το πιο γνωστό αντισημιτικό βιβλίο της χιτλερικής περιόδου, προπαγανδιστικά εφάμιλλο με το φιλμ “Ο Αιώνιος Εβραίος” του 1937. Εκδόθηκε από την εβδομαδιαία εφημερίδα Der Stürmer του Γιούλιους Στράιχερ με έδρα τη Νυρεμβέργη.  Για τον Στράιχερ θα γίνει λόγος πιο κάτω. Πάντως χαρακτηριστικό του αντιεβραϊκού μίσους της εφημερίδας είναι το σλόγκαν που υπήρχε ως υπότιτλος στην πρώτη σελίδα κάθε φύλλου: “Die Juden sind unser Unglück” (Οι Εβραίοι είναι η δυστυχία μας).
Οι εικόνες του βιβλίου δεν αφήνουν πολλές παρερμηνείες ως προς το γιατί οι Εβραίοι αποτελούν σοβαρή πηγή δυστυχίας…
Τις εικόνες συνοδεύει η μεταφρασμένη λεζάντα, μαζί με τον εκάστοτε τίτλο του κεφαλαίου απ’ το οποίο προέρχονται. Ο κάθε τίτλος παραπέμπει σε σύνδεσμο με την αγγλική μετάφραση του κειμένου.
1. Το δηλητηριώδες μανιτάρι.
“Όπως ακριβώς είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις έναν φρύνο από ένα εδώδιμο μανιτάρι,
έτσι είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις έναν Εβραίο από έναν απατεώνα και εγκληματία”.
2. Πώς ξεχωρίζεις έναν Εβραίο; 
“Η εβραϊκή μύτη είναι γαμψή. Μοιάζει με τον αριθμό 6”.
3. Πώς οι Εβραίοι ήρθαν ανάμεσά μας.
“Κοιτάξτε αυτούς τους τύπους! Τα ψειριασμένα γένια τους!
Τα βρώμικα πεταχτά αυτιά τους!”
4. Τι είναι το Ταλμούδ;
“Στο Ταλμούδ είναι γραμμένο: “Μόνο ο Εβραίος είναι άνθρωπος.
Τα άλλα έθνη δεν καλούνται άνθρωποι, αλλά ζώα”. Από τη στιγμή που
οι Εβραίοι βλέπουμε τους αλλόφυλους σαν ζώα, τους αποκαλούμε Γκόι”. 
5. Γιατί οι Εβραίοι επιτρέπουν στους εαυτούς τους να βαπτιστούν.
“Το βάπτισμα δεν τον έκανε gentile (=εθνικό, μη-Εβραίο)”.
6. Πώς ένας Γερμανός αγρότης εκδιώχθηκε από το σπίτι και τη φάρμα του.
“Μπαμπά, κάποια μέρα όταν θα έχω δικό μου αγρόκτημα,
κανένας Εβραίος δεν θα μπαίνει στο σπίτι μου…”.
7. Πώς οι Εβραίοι έμποροι εξαπατούν.
“Αγροτοπούλα, έχω κάτι ξεχωριστό για σένα σήμερα. Κοίτα αυτό το υλικό!
Μπορείς να κάνεις φόρεμα απ’ αυτό, που θα σε κάνει να φαίνεσαι σαν βαρόνη,
σαν κοντέσα, σαν βασίλισσα…”. 
8. Η εμπειρία του Χανς και της Έλσε με έναν άγνωστο.
“Εδώ, παιδιά, έχω καραμελίτσες για σας.
Όμως πρέπει και οι δυο να έρθετε μαζί μου…”.
9. Η επίσκεψη της Ίνγκε σε έναν Εβραίο γιατρό.
“Δυο εγκληματικά μάτια άστραψαν πίσω από τα γυαλιά
και τα λιπόσαρκα χείλη χαμογέλασαν”.  
10. Πώς ο Εβραίος αντιμετωπίζει την οικιακή βοηθό του.
“Ένας άντρας με περίμενε στο σταθμό. Ανασήκωσε το καπέλο του
και ήταν πολύ ευγενικός μαζί μου. Αλλά θα μπορούσα να πω αμέσως ότι ήταν Εβραίος…”.
11. Πώς δύο γυναίκες εξαπατήθηκαν από Εβραίους δικηγόρους.
“-Λοιπόν, συνάδελφε Μόργκενταου, καλή μπίζνα κάναμε και σήμερα.
-Τέλεια, συνάδελφε Σίλμπερσταϊν. Πήραμε τα υπέροχα χρήματα από
δυο γυναίκες γκόι και μπορούμε να τα βάλουμε στις τσέπες μας.”
12. Πώς οι Εβραίοι βασανίζουν τα ζώα.
“Το ζώο έπεσε και πάλι στο έδαφος. Πέθανε αργά.
Οι Εβραίοι στέκονταν γύρω και γελούσαν”.
14. Τι είπε ο Χριστός για τους Εβραίους.
“Όταν βλέπετε έναν σταυρό, θυμηθείτε το ανατριχιαστικό
έγκλημα των Εβραίων στο Γολγοθά”.
15. Το χρήμα είναι ο θεός των Εβραίων.
“Ο θεός των Εβραίων είναι το χρήμα. Για να κερδίσει χρήματα
διαπράττει τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Δεν θα ησυχάσει μέχρι να μπορέσει
να καθίσει σε έναν τεράστιο σάκο χρήματα, μέχρι να γίνει ο βασιλιάς των χρημάτων”.
16. Πώς ο εργάτης Χάρτμαν έγινε εθνικοσοσιαλιστής.
Ο Εβραίος κραυγάζει: “Δεν μας ενδιαφέρει η Γερμανία.
Το θέμα είναι τα πράγματα να πάνε καλά για μας!”
17. Υπάρχουν αξιοπρεπείς Εβραίοι;
“Ο κόσμος λέει ότι εμείς οι Εβραίοι εξαπατούμε τους άλλους ανθρώπους.
Ούτε μια λέξη δεν είναι αλήθεια. Εμείς οι Εβραίοι είμαστε
οι πιο αξιοπρεπείς άνθρωποι που υπάρχουν.”
18. Χωρίς λύση του Εβραϊκού Ζητήματος
δεν υπάρχει καμιά σωτηρία για την ανθρωπότητα.

“Αυτός που πολεμάει τους Εβραίους, πολεμάει τον Διάβολο”.
Γιούλιους Στράιχερ
Δεν θα μάθουμε ποτέ αν αυτού του είδους η χοντροκομμένη προπαγάνδα είχε πέραση σε ανθρώπους που δεν ήταν διαποτισμένοι από αυτήν. Όπως το Mein Kampf έπειθε μυαλά που είχαν ήδη ενστερνιστεί τη ναζιστική ιδεολογία, έτσι και το “Der Giftpilz” μόνο άτομα με ισχυρές αντισημιτικές προκαταλήψεις θα μπορούσε να πείσει. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι τέτοιας κοπής προπαγάνδα μάλλον δεν έβρισκε ιδιαίτερα ένθερμους οπαδούς μεταξύ των ανώτερων στελεχών της NSDAP.
O υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκαίμπελς σίγουρα δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα σε αυτούς που ενθουσιάστηκαν με το βιβλίο. Σε μια καταχώρηση του ημερολογίου του στις 29 Μαΐου 1938 σημειώνει: “Ο Στράιχερ εξέδωσε ένα νέο παιδικό βιβλίο. Πρόκειται περί αθλιότητος. Πώς το ανέχεται ο φύρερ;”.
Για τον περιβόητο Γιούλιους Στράιχερ έγινε λόγος πιο πάνω. 
Αναφέρει σχετικά η ελληνική έκδοση της Βικιπαίδεια
«Η προπαγάνδα του Στράιχερ συνεχίστηκε. Αγαπημένη του θεματολογία ήταν η “μόλυνση” του αγνού γερμανικού αίματος που είχαν οι νεαρές γερμανίδες με το μιασμένο εβραϊκό των εκμαυλιστών τους, τους οποίους παρουσίαζε με μεγάλες γαμψές μύτες, εξογκωμένα μάτια, αξύριστους, κοντούς και χοντρούς, συχνά με τη μορφή σκουληκιού, φιδιού ή αράχνης, ενώ τις γυναικείες μορφές των αμόλυντων νεαρών γερμανίδων γυμνές ή ημίγυμνες. (…) Οι υπερβολές των αφηγήσεων, η χοντροκοπιά των ιστοριών και των σκίτσων είχαν φθάσει στο σημείο να προκαλέσουν την απέχθεια ακόμη και υψηλά ισταμένων αξιωματούχων του ναζιστικού καθεστώτος, ανάμεσα στους οποίους ο Χέρμαν Γκέρινγκ και ο Χάινριχ Χίμλερ, ιδιαίτερα ύστερα από τη δημοσίευση αναληθών ιστοριών για τον Γκέρινγκ και τη θυγατέρα του Έντα (διέδωσε ότι η Έντα είχε συλλάβει με τεχνητή σπερματέγχυση). Ωστόσο, λόγω της ισχυρής φιλίας του με τον Χίτλερ, παρέμεινε αλώβητος». 

Και συνεχίζει το λήμμα για τον εκδότη του “Δηλητηριώδους Μανιταριού”:  «Ο Στράιχερ ήταν πιθανότατα ένοχος για όσα του καταμαρτυρούσαν, αλλά λόγω της υποστήριξης του Φύρερ κανείς δεν τολμούσε να τον αγγίξει. Ο Ουίλιαμ Σίρερ τον αποκαλεί “διάσημο πορνογράφο”, αναφέροντας ότι “το έντυπό του προκαλούσε ναυτία ακόμη και σε πολλούς Ναζί”». 

Και εξαγωγή… αντισημιτισμού.
 
Προφανώς η γερμανική χρήση του “Δηλητηριώδους Μανιταριού” δεν ήταν αρκετή, έτσι μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην ουκρανική. 
Το παραπάνω πόστερ, που γράφει κάτι σαν “Δηλητηριάζει το λαό μας”, βρέθηκε μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στην Ουκρανία.

 
3. Mein Buch (Σχολικό αλφαβητάρι)
Το Mein Buch (“To βιβλίο μου”) είναι ένα τυπικό σχολικό αλφαβητάρι. Με τη διαφορά ότι βασίζεται στη χρήση συμβόλων της ναζιστικής ιδεολογίας, έτσι όπως είχαν επιβληθεί στην καθημερινότητα των Γερμανών μετά το 1933. Όπως όλα τα σχολικά αναγνώσματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, έτσι και το γερμανικό αλφαβητάρι προωθεί την ιδεολογία της εθνικής ενότητας και της ανύψωσης του εθνικιστικού φρονήματος. 
Εμβατήρια, Sieg Heil και παράτες. Η καθημερινότητα των Γερμανόπουλων ταυτισμένη με τα συνθήματα και τις ιδέες του Ναζιστικού κόμματος.
9 Νοεμβρίου: ημέρα εθνικής μνήμης για τους νεκρούς του “κινήματος του Μονάχου”, ή αλλιώς του αποτυχημένου πραξικοπήματος της μπιραρίας (9/11/1923), που οδήγησε στην προσωρινή απαγόρευση της NSDAP και στην ολιγόμηνη φυλάκιση του Χίτλερ.
“Για τους νεκρούς στρατιώτες”.
Στο σκίτσο εικονίζεται ένας νεκρός στρατιώτης της Βέρμαχτ.
  
4. Fünf Wiegen und noch eine (Πέντε βάσεις και άλλα)
Συγγραφέας: Henrik Herse
Εικονογράφος: Henrik, Annemarie, Elfriede Herse
Εκδόσεις: Nordland-Verlag
Έτος έκδοσης: 1942

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο γραμμένο από τον ομπερστουρμφύρερ των SS Χένρικ Έρσε και εικονογραφημένο από τον ίδιο και τις κόρες του Αννεμαρί και Ελφρίντε. Tυπώθηκε από τις βερολινέζικες εκδόσεις Nordland και απευθυνόταν στα παιδιά της στρατιωτικής ελίτ του Ναζιστικού κόμματος, των διαβόητων Schutzstaffel (SS). 
Το 206 σελίδων βιβλίο αφηγείται ένα μέρος από την ιστορία της οικογένειας Herse και των σπιτιών όπου αυτή έζησε όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά.  Το βιβλίο αποτελείται από ποιήματα και είναι διανθισμένο με έγχρωμες και ασπρόμαυρες εικόνες, στις οποίες περιλαμβάνονται από ξέγνοιαστες σκηνές στην εξοχή, μέχρι πλοία των Βίκινγκς, μυστικιστικά σύμβολα των SS, σβάστικες και άλλα παρόμοια. 
Είναι ένας ύμνος στην αθωότητα της παιδικής ηλικίας, που τόσο άβολα διαπλέκεται με τη φυλετική ιδεολογία και τη ναζιστική κοσμοθεώρηση.

Αξίζει να αναφερθεί για την ιστορία, ότι το εργοστάσιο πορσελάνης των SS στο Allach, ένα προάστιο του Μονάχου, κατασκεύασε πορσελάνινες φιγούρες βασισμένες στα σχέδια του Herse (όπως το παρακάτω):

5. Spielzeugwerk der Hitler-Jugend 1943 
(Οδηγός παιχνιδιού της Χιτλερικής νεολαίας 1943)

Συγγραφέας: Hitlerjugend τομέα Hessen-Nassau
Εικονογράφος: Walter Strogies
Έτος έκδοσης: 1943

Ένα 12σέλιδο έγχρωμο εικονογραφημένο βιβλίο, “για τα παιδιά των στρατιωτών μας”. Τα κείμενα έχουν γραφτεί από τα μέλη της Χιτλερικής νεολαίας της περιοχής Έσεν-Νασάου, ενώ οι εικόνες έχουν φιλοτεχνηθεί από τον εικονογράφο Βάλτερ Στρόγκις.
Το θέμα του βιβλίου είναι οι τέσσερις εποχές, όπως παρουσιάζονται από τέσσερα παιδιά στρατιωτών της Βέρμαχτ, την Inge, την Erika, τον Baerbl και τον Klaus. Τα παιδιά παρουσιάζονται στη διάρκεια της άνοιξης, του καλοκαιριού, του φθινοπώρου και του χειμώνα βοηθώντας στις δουλειές του κήπου, παίζοντας τους στρατιώτες, μαζεύοντας μανιτάρια και περνώντας τα Χριστούγεννα με τη μητέρα τους, κατά την απουσία του πατέρα. 

 

Ψιλοκομμένος Καβάφης;


cavafy-kefali 1378836_10151924243693151_1677093202_nΕδώ και μερικές μέρες, τα τρόλεϊ της Αθήνας κυκλοφορούν έχοντας πάνω τους στίχους του Καβάφη, σαν κι αυτόν που βλέπετε εδώ αριστερά. Αν δεν το βλέπετε καλά, ο στίχος είναι “Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά”, κι αν δεν σας μοιάζει για καβαφικός στίχος δεν είστε μόνος σας -κι εγώ όταν τον διάβασα μου θύμισε τον στίχο του Σουρή: δεν έχω κέφι για δουλειά, πάλι με δέρνει τεμπελιά και κάθομαι στο στρώμα. Κι αν πάλι δεν θυμάστε τον στίχο του Καβάφη, μην αισθανθείτε μειονεκτικά, ούτε εγώ τον θυμόμουν. Άλλωστε, είναι παρμένος από ένα από τα Κρυμμένα ποιήματα του ποιητή, δηλαδή ένα ποίημα, το “Συμεών”, που δεν ανήκει στα 154 “αναγνωρισμένα” ποιήματα του Καβάφη. Δεν βάζω λινκ προς το ποίημα γιατί θα επανέλθω, αλλά προς το παρόν ας πάρουμε μια ανάσα για να πούμε λίγα πράγματα περισσότερα γι’ αυτή την πρωτοβουλία.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Βήματος:


Στίχοι του αλεξανδρινού ποιητή Κ. Π. Καβάφη «ταξιδεύουν» από την περασμένη Δευτέρα σε όλη την Αθήνα με λεωφορεία, τρένα, τραμ και μετρό.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Αρχείου Καβάφη, το οποίο έχει περιέλθει στο Ίδρυμα Ωνάση, η οποία προσκαλεί το κοινό μέσα από τη σύγχρονη ματιά του βραβευμένου δημιουργικού γραφείου Beetroot να συνομιλήσει με τον αλεξανδρινό ποιητή.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έχουν επιλεγεί, ανάμεσα σε άλλους, οι στίχοι:
«Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά»
«Ξένος εγώ ξένος πολύ»
«Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις»
«Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός»
«Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό»
«Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή»
Είναι κι άλλοι στίχοι στο πρόγραμμα, κι έναν θα δούμε παρακάτω, αλλά τη γενική εικόνα την πήρατε. Όπως θα προσέξατε ίσως, όλα τα αποσπάσματα έχουν από 4 έως 7 λέξεις! Το ξέρω ότι ζούμε στην εποχή της συντομίας, αλλά και πάλι με τόσες λίγες λέξεις είναι πολύ δύσκολο να εκφραστούν ολοκληρωμένα νοήματα.
Κάτι που χειροτερεύει τα πράγματα, είναι ότι η ποίηση του Καβάφη δεν επιδέχεται τον τεμαχισμό, δεν είναι εύκολο να απομονώσεις μεμονωμένους στίχους της. Δεν είναι Σολωμός ο Καβάφης, που στα σχεδιάσματά του βρίσκει κανείς εξαίσιους μεμονωμένους στίχους που δεν πρόλαβαν να γίνουν ποίημα. Είναι τέτοια η ποιητική του, που το σύνολο είναι πολύ μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών. Σε ένα σχόλιο του ποιητή Κ. Κουτσουρέλη, είδα μια γνώμη του Ελύτη, που δεν την ήξερα, και που μου φαίνεται να έχει βάση, ότι “αποσπασμένοι οι στίχοι του Καβάφη, μοιάζουν κουβέντες του δρόμου”.
Ωστόσο, θα μπορούσε να διαλέξει κανείς, έστω και μέσα στους ασφυκτικούς περιορισμούς του χώρου, κάποιους στίχους του Καβάφη που να μη χάνουν (πολύ) όταν απομονωθούν. Καταρχάς, μερικούς γνωστούς στίχους, ας πούμε “ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω” ή “κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις”. Έπειτα, έστω και σπαραγμένους, μερικούς στίχους που αντέχουν στην απομόνωση, όπως, “τα δύσκολα και ανεκτίμητα Εύγε” ή “Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει” (από το ίδιο ποίημα είναι, αλλά πρέπει να το σπάσουμε σε πολλά κομμάτια λόγω του Προκρούστη). Και το «Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή» είναι πετυχημένη επιλογή, ίσως η μοναδική από τους στίχους που όντως επιλέχτηκαν, μαζί και με τον στίχο «Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις».
Το θέμα βέβαια είναι ότι έτσι κι αλλιώς η πρωτοβουλία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κάπου πάσχει. Το εξωτερικό των οχημάτων μαζικής μεταφοράς προσφέρεται περισσότερο για διαφημιστικά μηνύματα και ατάκες, όχι για ποιήματα. Αντίθετα, θα ήταν ευχής έργο να αναρτηθούν ποιήματα στο εσωτερικό των οχημάτων, είτε λεωφορεία ή τρόλεϊ είναι αυτά, είτε βαγόνια του μετρό. Εκεί μπορεί κανείς να έχει μικρότερα γράμματα, άρα και περισσότερο χώρο, και να διαλέξει είτε ολόκληρα μικρά ποιήματα, είτε αποσπάσματα 4-5 στίχων, που να δίνουν ένα ολοκληρωμένο νόημα, έτσι που αφενός  να μπορεί ο επιβάτης με την άνεσή του να διαβάσει ολόκληρο το ποίημα (νομίζω πως κάτι τέτοιο έχει ξαναγίνει) αλλά και αφετέρου να μην αδικείται ο ποιητής.
Γιατί τώρα, έτσι ψιλοκομμένος, σαφώς αδικείται. Ας επιστρέψουμε στον αρχικό στίχο “δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά”. Έτσι ξεκομμένος, σε τι διαφέρει από τον στίχο του Σουρή “δεν έχω κέφι για δουλειά”; Σε τίποτα, θα έλεγα (να κάνω την παρένθεση: εκτιμώ τον Σουρή, αλλά όχι όπως τον Καβάφη). Το υπερβολικό ψιλόκομμα δεν αφήνει να φανούν οι διαφορές. Αν πάρετε μια νότα μεμονωμένη, μπορεί να είναι Μπετόβεν, μπορεί να είναι κι η γάτα που περπατάει πάνω στα πλήκτρα του πιάνου (για να μην αναφέρω συνθέτες και παρεξηγηθούμε). Ένα τετραγωνικό εκατοστό πίνακα μπορεί να είναι Ραφαήλος, μπορεί και κάποιος χιμπατζής που βρήκε πινέλο, μπογιά και καναβάτσο.  Μια πρόταση ξεκομμένη, το ίδιο. Για του λόγου το αληθές, ιδού ολόκληρο το ποίημα, και πείτε μου ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, αν αυτός ο στίχος αποδίδει το κλίμα ολόκληρου του ποιήματος:
Συμεών
Τα ξέρω, ναι, τα νέα ποιήματά του·
ενθουσιάσθηκεν η Βηρυτός μ’ αυτά.
Μιαν άλλη μέρα θα τα μελετήσω.
Σήμερα δεν μπορώ γιατ’ είμαι κάπως ταραγμένος.
Aπ’ τον Λιβάνιο πιο ελληνομαθής είναι βεβαίως.
Όμως καλύτερος κι απ’ τον Μελέαγρο; Δεν πιστεύω.
A, Μέβη, τι Λιβάνιος! και τι βιβλία!
και τι μικρότητες!….. Μέβη, ήμουν χθες—
η τύχη το ’φερε— κάτω απ’ του Συμεών τον στύλο.
Χώθηκα ανάμεσα στους Χριστιανούς
που σιωπηλοί προσεύχονταν κ’ ελάτρευαν,
και προσκυνούσαν· πλην μη όντας Χριστιανός
την ψυχική γαλήνη των δεν είχα—
κ’ έτρεμα ολόκληρος και υπόφερνα·
κ’ έφριττα, και ταράττομουν, και παθαινόμουν.
A μη χαμογελάς· τριάντα πέντε χρόνια, σκέψου—
χειμώνα, καλοκαίρι, νύχτα, μέρα, τριάντα πέντε
χρόνια επάνω σ’ έναν στύλο ζει και μαρτυρεί.
Πριν γεννηθούμ’ εμείς —εγώ είμαι είκοσι εννιά ετών,
εσύ θαρρώ είσαι νεότερός μου—
πριν γεννηθούμ’ εμείς, φαντάσου το,
ανέβηκεν ο Συμεών στον στύλο
κ’ έκτοτε μένει αυτού εμπρός εις τον Θεό.
Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.—
Πλην τούτο, Μέβη, κάλλιο να το πεις
που ό,τι κι αν λεν οι άλλοι σοφισταί,
εγώ τον παραδέχομαι τον Λάμονα
για πρώτο της Συρίας ποιητή.
Δεν είναι το καλύτερο ποίημα του Καβάφη -άλλωστε ο ποιητής το κρατούσε κρυμμένο, θα είχε τους λόγους του. Ωστόσο, ενταγμένος μέσα στο ποίημα, ο στίχος λειτουργεί, έτσι όπως έρχεται σαν συνέχεια όσων προηγούνται. Ξεκομμένος, είναι μια ασήμαντη “κουβέντα του δρόμου”, σαν που θα έλεγα εγώ στον συνάδελφο του διπλανού γραφείου, μια μέρα που θα έφτανα στο γραφείο ξενυχτισμένος.
kavafy-biaΘα μπορούσα να τελειώσω εδώ, και μάλιστα, παρά τις ενστάσεις μου, να πω ένα μπράβο στο Ίδρυμα Ωνάση, ευχόμενος βέβαια την άλλη φορά να είναι πιο μελετημένη η πρωτοβουλία τους -ωστόσο υπάρχει και κάτι άλλο που με εξοργίζει. Υπάρχουν δυο στίχοι που με κανέναν τρόπο δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στην επιλογή, γιατί είναι εντελώς αντιδεοντολογικό, είναι, θα έλεγα, απάτη προς τους αναγνώστες και ύβρις προς τον ποιητή. Ο ένας στίχος είναι ο: «Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός», ενώ τον άλλο τον βλέπετε εδώ αριστερά: Είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Οι στίχοι, είναι παρμένοι από το ίδιο ποίημα, το “Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.Χ.”. Γιατί με εξοργίζει η χρήση τους; Αφενός επειδή στον στίχο της εικόνας, ή μάλλον στον μισό στίχο της εικόνας, η λέξη “βία” δεν έχει  τη σημασία της βίας “απ’ όπου κι αν προέρχεται”, αλλά της βιασύνης! Αρκεί να παραθέσουμε έναν, μόνο έναν, στίχο ακόμα από το ποίημα:
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Και ο μισός στίχος θα αρκούσε, το “να μη βιαζόμεθα”. Είναι θαρρώ φανερό ότι ο πετσοκομμένος στίχος που εμφανίζεται τώρα πάνω στα λεωφορεία διαστρεβλώνει το νόημα και μετατρέπει τον Καβάφη σε… Κεδίκογλου. (Το αστείο είναι ότι και πριν από μερικά χρόνια είχε γίνει συζήτηση για τη λέξη “βία” που μπορεί να σημαίνει είτε την υλική ή ψυχική πίεση που ασκούμε σε κάποιον -violence αγγλιστί- είτε τη βιασύνη, τη σπουδή, τότε με τον Αλαβάνο και το “που με βια μετράει τη γη” του εθνικού ύμνου).
Θα μου πείτε, γιατί διαφωνώ και θεωρώ απάτη την παράθεση του άλλου στίχου από το ίδιο ποίημα, του: «Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός». Μήπως με ενοχλεί επειδή, ξερωγώ, θυμίζει το… πρωτογενές πλεόνασμα που τάχα θα πετύχουμε; Όχι. Με ενοχλεί η παράθεση και των δύο στίχων από αυτό το ποίημα επειδή, απλούστατα, ο ποιητής εδώ ειρωνεύεται. Δεν βολεύει να παραθέσω ολόκληρο το ποίημα, γιατί είναι από τα πιο εκτεταμένα του Καβάφη (ίσως και το πιο εκτεταμένο, δεν είμαι καλός στις ποιητικές στατιστικές) και θα μας πάει μακριά, αλλά μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Θα συμφωνήσετε πιστεύω μαζί μου, ότι η ειρωνεία είναι ολοφάνερη.
Αφήνω που έχει και μερικές ανατριχιαστικές ομοιότητες με τη σημερινή μας κατάσταση -δείτε:
Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.
Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
ή μήπως κάτι σας θυμίζουν αυτοί οι στίχοι:
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.
Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—
Οπότε, η κατακλείδα του ποιήματος, από την οποία είναι αντλημένοι οι στίχοι, έρχεται σαν το αποκορύφωμα της ειρωνείας:
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.
Δεν έχω εποπτεία της καβαφικής βιβλιογραφίας και δεν ξέρω τι έχει γραφτεί για το ποίημα αυτό από άλλους αξιότερους, αν δηλαδή γίνεται γενικά παραδεκτό ότι αποτελεί παράδειγμα της περίφημης “καβαφικής ειρωνείας” -αλλά μου φαίνεται πως έτσι είναι. Η ειρωνεία συνίσταται στο ότι ο ποιητής υιοθετεί την οπτική γωνία των ηρώων του, των οποίων όμως την άποψη δεν συμμερίζεται, το αντίθετο μάλιστα. (Τώρα βρίσκω μια εργασία φιλολόγου, στην οποία το συγκεκριμένο ποίημα χαρακτηρίζεται πράγματι παράδειγμα καβαφικής ειρωνείας).
Όταν όμως ένα ποίημα είναι ειρωνικό, είναι εντελώς αντιδεοντολογικό να απομονώσεις έναν (ή και μισόν!!) στίχο του γιατί, προφανώς, η ειρωνεία αποσιωπάται, και έτσι μεταδίδεις το αντίθετο μήνυμα από αυτό που ήθελε να δώσει ο ποιητής. Γι’ αυτό λέω ότι, εκτός από απάτη, η απομόνωση αυτών των συγκεκριμένων στίχων αποτελεί επίσης ύβρη προς τον ποιητή.
Για να δώσω ένα κλασικό παράδειγμα από τη Γραφή, τι θα έλεγε η εκκλησία αν έβγαζα αφίσες που να έγραφαν “Ουκ εστιν Θεός” [δεν υπάρχει Θεός] και από κάτω, την παραπομπή: Ψαλμοί, 13.2 ή την άλλη παραπομπή “Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον 12.27.1″; Θα με αφόριζε, διότι στη μια περίπτωση το χωρίο είναι “είπεν άφρων εν τη καρδία αυτού: Ουκ εστιν Θεός” και στην άλλη “ουκ έστιν Θεός νεκρών αλλά ζώντων”. Ίσως όχι εξίσου διαστρεβλωτική, αλλά όχι πολύ διαφορετική, βρίσκω και την απόσπαση στίχων από ένα ειρωνικό ποίημα, για να μη μιλήσουμε για τη συσκότιση της σημασίας της λέξης “βία”.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να συγχαρώ το Ίδρυμα Ωνάση, τουλάχιστον όχι μέχρι να αναγνωρίσουν ότι η χρήση των συγκεκριμένων δύο στίχων είναι αντιδεοντολογική και ενάντια με το νόημα που ήθελε να δώσει ο ποιητής, και να φροντίσουν για την απόσυρσή τους. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κανείς ότι κάπου έσφαλε. Και βέβαια, πρέπει να το πω, εξακολουθώ να έχω ενδοιασμούς σε σχέση με το κατά πόσον η ποίηση του Καβάφη προσφέρεται για τόσο λεπτό ψιλόκομμα.
Υστερόγραφο:
Για να ευθυμήσουμε λίγο, θα αντιγράψω ένα σχόλιο φίλου στο Φέισμπουκ, όπου έχει διαλέξει κάποιους καβαφικούς στίχους που κατά τη γνώμη του προσφέρονται για να γραφτούν είτε πάνω σε λεωφορεία είτε σε στάσεις λεωφορείων. Τα σχόλια είναι δικά του.
1. “Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται” (στις στάσεις)
2. Στους δρομους θα γυρνάς τους ίδιους (…) Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
3. Να εύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος
4. Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου
5. Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά [αυτό μπορεί να βγαίνει όταν συναντούν π.χ. πορεία ή διαδήλωση]
6. Εδώ ας σταθώ [αυτό μπαίνει σε παλιά λεωφορεία]
7.Επέστρεφε συχνά και παίρνε με
8. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα [κι αυτό για στάσεις]
9. Εδώ που έφθασες, λίγον δεν είναι [παει παντού, σε στάσεις λεωφορεία κλπ.]
Έχω κι έναν δεύτερο λόγο που αντέγραψα το σχόλιο του φίλου μου. Όχι μόνο για να ευθυμήσουμε, αλλά και για να δείξω πόσο ευάλωτη είναι η ποίηση στη διακωμώδηση, όταν μεμονωμένοι στίχοι ξεκόβονται από τα συμφραζόμενά τους. Εξίσου εύκολα μπορεί να διακωμωδηθεί και ο στίχος «Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά» ή «Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό», που έχουν επιλεγεί για την εκστρατεία. Και δεν την αξίζει ο Καβάφης τη διακωμώδηση.
Υστερόγραφο 2: Και πάλι ευτράπελο. Βλέποντας αποφθέγματα τεσσάρων-πέντε λέξεων και την υπογραφή Καβάφης, θυμήθηκα ένα Λούκι Λουκ, στο οποίο ένας ήρωας πέταγε όλο “σεξπιρικά αποφθέγματα” του τύπου “Πάμε να φάμε” – Μάκβεθ, πράξη 2η, σκηνή 3η. “Τι ώρα είναι;” – Άμλετ, πράξη 1η, σκηνή 4η.
Υστερόγραφο 3: Φυσικά, οι φωτοσοπάδες έδρασαν. Τα κοινωνικά μέσα έχουν πλημμυρίσει με φωτογραφίες λεωφορείων που έχουν άλλους κι άλλους στίχους -γέλασα πολύ με μερικές φωτοσοπιές.



Πηγή:sarantakos.wordpress.com
 

Όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους…ακόμα και ο Καβάφης;!

ΕΙΝ’ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΝ ΠΡΑΓΜΑ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ…

Με πρωτοβουλία του Αρχείου Καβάφη (που ανήκει στο Ίδρυμα Ωνάση), τις τελευταίες ημέρες τα ΜΜΜ της Αθήνας έχουν γεμίσει με στίχους του σπουδαίου ποιητή, με σκοπό να κυκλοφορήσει το έργο του έστω και σε “pop” μορφή στο ευρύτερο κοινό. 

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η επιλογή των χρωμάτων και του ύφους σε συνδυασμό με τους στίχους κάνει εύπεπτο το τελικό αποτέλεσμα, κάνοντας “οικείο” το έργο του Καβάφη ακόμα και σ’ αυτούς που δεν το έχουν διαβάσει.


Παρατηρήστε ωστόσο τον στίχο που είναι γραμμένος στο τρόλεϊ της παραπάνω εικόνας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή ενός στίχου μ’ αυτές τις λέξεις σ’ αυτή την σειρά. Ειδικά όταν μας καλούν να καταδικάσουμε-την-βία-απ’-όπου-κι-αν-προέρχεται.


Σε μια πονηρή εποχή σαν την σημερινή, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός όταν επικοινωνείς κάποιο μήνυμα και να μην αφήνεις περιθώριο παρερμηνείας.

Κι όμως, η απομόνωση αυτού του στίχου από το υπόλοιπο ποίημα που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αυτό κάνει. Δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις.
Συγκεκριμένα γράφει ο Καβάφης στην στροφή εκείνη που περιέχει τον στίχο:

“Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία./ Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.”

Άρα η βία στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η βιασύνη και όχι η βία που θέλουν να μας πείσουν μέσα από τα λόγια του ποιητή ότι είναι “κακό πράγμα”. Κάνοντας επίκληση στην αυθεντία ενός μεγάλου, συνεχίζουν να προπαγανδίζουν και μάλιστα με τρόπο που πιάνει χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά που παίρνουν λεωφορεία και μετρό.


 

ΣΚΑΪ Χίτλερ! (ξανά και ξανά)

Από την Κατάληψη ΕΣΗΕΑ


Με ένα άνευ προηγουμένου επικοινωνιακό ντεμαράζ ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σταθμός του Φαλήρου προσπάθησε (και ακόμα προσπαθεί), από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η δολοφονία του Παύλου, να βάλει τα πράγματα στη… «σωστή μέση θέση» που θα ασπαστεί η «κοινή γνώμη» και ο «απλός μέσος πολίτης».

Αρχικά, το πρωί της Τετάρτης 18/09, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή «Πρώτη Γραμμή», ο τίτλος του ρεπορτάζ για τη δολοφονία ήταν «Τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο». 


Μάλιστα, ακόμα και χτες στην μεσημεριανή ενημερωτική εκπομπή «Life» (http://www.skai.gr/tv/show/?showid=65608, επιλέξτε την εκπομπή της 19/09 και προχωρείστε το βίντεο στο 57:15), η παρουσιάστρια Εύα Αντωνοπούλου, με τη συνδρομή του Αργύρη Ντινόπουλου, βουλευτή της ΝΔ, έσπευσε να «διορθώσει» τον Θοδωρή Δρίτσα, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που ανέφερε τη συγκεκριμένη λεζάντα. Ωστόσο, η λεζάντα μιας πρωινής εκπομπής που μεταδίδεται τουλάχιστον έξι ώρες μετά τη δολοφονία και αφού έχει γίνει ξεκάθαρο το πολιτικό κίνητρο αυτής, μόνο τυχαία δεν είναι.




Στη συνέχεια, την ίδια μέρα, είχαμε τη ραδιοφωνική παρέμβαση του Ηλία Κασιδιάρη, βουλευτή της ΧΑ, στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε (ακούστε εδώ: http://www.skai.gr/player/radio/?mmid=242780). Εκεί, και αφού βιώσαμε το άκρως ειρωνικό και συνάμα γελοίο παραλήρημα του ναζί βουλευτή να αποποιείται τις ευθύνες της συμμορίας του και να εκφράζει τα συλληπητήρια του για το νεκρό αντιφασίστα (!!!!!), ο δημοσιογράφος προέτρεψε τον άρειο βουλευτή να βρει τρόπο, αυτός και το κόμμα του, «να μην σας πιάνουν στο στόμα τους».

Το απόγευμα της ίδιας μέρας στην ενημερωτική εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου φιγουράρει η λεζάντα «Αγανακτισμένοι πολίτες πετάνε πέτρες σε κουκουλοφόρους». 


Έτσι, τα βίντεο με φασίστες να πετάνε πέτρες κατά διαδηλωτών και να πέφτουν με τα μηχανάκια πάνω τους, που προκάλεσαν μέχρι και τις απορίες των δημοσιογράφων του BBC, στο οποίο τόσο θέλει να μοιάσει ο ΣΚΑΪ, είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Άλλωστε, τη ρητορική των δήθεν «αγανακτισμένων πολιτών/κατοίκων» την έχουν εκθρέψει χρόνια τώρα τα συστημικά ΜΜΕ. Πρέπει πάντα να βρίσκουν ένα αντίβαρο για τη δικαιολογημένη έκρηξη των διαδηλωτών. Ένα αντίβαρο που να μην παραπέμπει σε παρακρατικές λογικές και σχέσεις με το επίσημο κράτος όσο κι αν τα ντοκουμέντα αποδεικνύουν το αντίθετο.







Το πρωί της Πέμπτης 19/09, στο «Magazino» του Γιώργου Αυτιά (http://www.skai.gr/tv/show/?showid=65626επιλέξτε την εκπομπή της 19/09 και προχωρήστε το βίντεο στο 17:23), ο Δημήτρης Καραστεφανής, ο αστυνομικός συντάκτης, λέει «Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό Γιώργο είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι του μεροκάματου. […] Και το λέω και πάλι του μεροκάματου γιατί τα έβαλε με ένα παιδί που αγωνιζόταν για τη ζωή του». Δηλαδή τι περίμενε; Ότι οι χρυσαυγίτες δολοφόνοι είναι εξωγήινοι; Ή μήπως ότι πρέπει να τον λυπηθούμε επειδή τα έβγαζε πέρα δύσκολα, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας που δεν σηκώνουν όμως μαχαίρι, και «παρασύρθηκε»; Οι βιοπαλαιστές δηλαδή, όπως αποκάλεσε τον δολοφόνο και ο Ανδρέας Λοβέρδος, είναι άμοιροι ευθυνών;


Το απόγευμα της ίδιας μέρας, πάλι στην εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου, εμφανίστηκε κάποιος συνάδελφος του δολοφόνου που μίλησε για το ποιόν του δράστη. Εμφανίστηκε με γυρισμένη την πλάτη και χωρίς κάποιο στοιχείο λες και ήταν αυτός ο δράστης ή αυτόπτης μάρτυρας. Τα όσα είπε κινούνταν πάλι στο πλαίσιο απεμπλοκής του δράστη από τη νεοναζιστική συμμορία και ταύτισής του με έναν απλό μέσο πολίτη που δεν είχε πολιτικές ανησυχίες, αλλά ήταν αριστερός!!! Η πολιτική ακροβασία στα όριά της…


Φυσικά, το συνεχές επικοινωνιακό τρικ του ΣΚΑΪ δεν έπεσε από τον ουρανό. Είχε προηγηθεί η εκπληκτικής εμπνεύσεως άποψη του Μπάμπη Παπαδημητρίου στο κεντρικό δελτίο του σταθμού ότι η ΝΔ θα μπορούσε να συνεργαστεί με μία σοβαρότερη ΧΑ για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. 



Δικαιώθηκε λοιπόν ο προφήτης: σοβαρή ΝΔ (με ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-παρακρατικούς σε δράση) + σοβαρή ΧΑ (με δολοφόνους σε δράση) = Ευρώ Forever…


 

Οι "Παραπολιτικοί" εθνικιστές του Σαμαρά διαστρεβλώνουν την λαϊκή εξέγερση στην Τουρκία


Tα «Παραπολιτικά» κατασκεύασαν & χρέωσαν στο ABC-Australia ψεύτικο ρεπορτάζ για την Τουρκία

Τα γεγονότα στην Τουρκία έχουν φέρει σε αμηχανία τον αυτοαποκαλούμενο «πατριωτικό χώρο» στην Ελλάδα. Λόγω του μίσους που τρέφουν για τη γείτονα χώρα, δεν ξέρουν ποια πλευρά να πρωτομισήσουν περισσότερο. Το εξεγερμένο λαό ή το κράτος και την αστυνομία; Τα οπαδικά τους ένστικτα έχουν μπλοκάρει και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα αν κάνει κανείς μια βόλτα στα social media του χώρου.


Η γαλάζια σαμαρική εφημερίδα «Παραπολιτικά», που ο ίδιος ο Σαμαράς προσωπικά προσπαθεί να προωθήσει για να αυξηθούν οι πωλήσεις της, επιχείρησε χθες να βάλει τα πράγματα στη θέση τους κατασκευάζοντας εξολοκλήρου ένα ρεπορτάζ δικής της εμπνεύσεως που το χρέωσε στο ABC Australia. Στόχος της σαμαρικής εφημερίδας είναι όχι μόνο να πάψει η ελληνική κοινή γνώμη να βλέπει θετικά την αντίσταση του τουρκικού λαού απέναντι στην κυβέρνηση Ερντογάν, αλλά και να στραφεί εναντίον αυτής της εξέγερσης, γιατί πρόκειται δήθεν για μια συνωμοσία που ο απώτερος σκοπός της είναι …να πλήξει την Ελλάδα.


Είναι εμφανές ότι η επιχειρηματολογία αυτού του κειμένου βασίζεται σε αυτά ακριβώς τα γνωστά σενάρια που ικανοποιούν τα αυτιά του μέσου «Έλληνα πατριώτη», που τον θέλουν πάντα κατατρεγμένο και θύμα κάποιων σκοτεινών συνωμοσιών. Γι αυτό και το δημοσίευμα αυτό διαδόθηκε μανιωδώς και μέσα σε πελάγη ανακούφισης σε όλο το «πατριωτικό» διαδίκτυο.

Πέραν αυτού, και του βλακώδους επιχειρήματος ότι ο στρατός κινητοποίησε όλον αυτό τον κόσμο στην Τουρκία, η πλαστότητα του δημοσιεύματος της εφημερίδας «Παραπολιτικά» έγκειται και στο ότι πουθενά αλλού στον κόσμο -εκτός από το ελληνικό διαδίκτυο- δεν αναδημοσιεύθηκε και ούτε έγινε λόγος γι’ αυτό.

Επίσης ο «απεσταλμένος του ABC Australia στη Κων/πολη» Ντέιβιντ Κοβάλσκι που επικαλείται το πλαστό ρεπορτάζ, δεν είναι ούτε ρεπόρτερ, ούτε έχει καμιά σχέση με το ABC Australia. Ο άνθρωπος είναι συγγραφέας (science author).

Όμως και η Αλισον Μαδερς «κεντρική παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων του σταθμού» φαίνεται να είναι ένα ανύπαρκτο πρόσωπο για το ABC Australia, καθώς δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στο όνομα αυτό στην ιστοσελίδα του σταθμού. Αν ήταν όντως κεντρική παρουσιάστρια του δελτίου θα έπρεπε λογικά να κατακλύζεται από δεκάδες αποτελέσματα η αναζήτηση.

Μάταια ρωτάνε λοιπόν οι αναγνώστες τις εφημερίδας για σχετικό λινκ στην εφημερίδα του ABC Australia και για περαιτέρω στοιχεία, γιατί αυτά απλά δεν υπάρχουν.

Δεν ξέρουμε αν τα «Παραπολιτικά» άρχισαν να συνεργάζονται με τις μονταζιέρες της νεοδημοκρατικής «Ομάδας Αλήθειας» του Μουρούτη ή αν η απατεωνιά είναι βασικό συστατικό στο «DNA» της Δεξιάς. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η γαλάζια προβοκατόρικη προπαγάνδα και παραπληροφόρηση καλά κρατεί.

Πηγή: JUNGLE-Report