RSS

Category Archives: Ριζοσπάστης

«Φωτογραφίζει» τον Μπογιόπουλο η ανακοίνωση για τις αλλαγές στον «Ριζοσπάστη»


Η απόλυση, πριν λίγες ημέρες, του Νίκου Μπογιόπουλου από τον «Ριζοσπάστη» φαίνεται ότι ανάγκασε τη διεύθυνση της εφημερίδας να εκδώσει  τη σημερινή ανακοίνωση που παρατίθεται στη συνέχεια. Η ανακοίνωση της σύνταξης του “Ρ” δεν αναφέρει ή σχολιάζει το θέμα Μπογιόπουλου, ούτε τα ζητήματα εργασιακών σχέσεων στις επιχειρήσεις του ΚΚΕ αλλά προετοιμάζει το  έδαφος για κάποια μελλοντικά επιχειρήματα. 

Επιχειρήματα κομματικής πίστης με αλατοπίπερο κατευθύνσεις για τη δομή και το περιεχόμενο της κομματικής εφημερίδας. Μπορεί η λειτουργία των κομματικών επιχειρήσεων του ΚΚΕ να αφορά αποκλειστικά στο ίδιο, οι εργασιακές σχέσεις όμως που αναπτύσσονται σε αυτές και η απάντηση της ίδιας της αριστεράς -και δη της κομμουνιστικής- με το παράδειγμά της στην επίθεση στον κόσμο της εργασίας, τη στιγμή που εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών ανατρέπονται, είναι προφανές πως αποτελεί αντικείμενο κριτικής*

Στο ζήτημα θα επανέλθουμε σε περίπτωση που υπάρξει ανακοίνωση του Μπογιόπουλου ή του Κόμματος που να αφορούν αποκλειστικά στην απόλυσή του. 


kokkinostupos

Από τον 902.gr


Οι αλλαγές, που γίνονται στον «Ριζοσπάστη» και θα αποτυπωθούν και με τη νέα μορφή του φύλλου στην κυριακάτικη έκδοση στις 3 του Νοέμβρη, έχουν ως στόχο τη βελτίωση, την αναβάθμιση της εφημερίδας, στη βάση των κατευθύνσεων του 19ου Συνεδρίου και της συγκεκριμενοποίησής τους από την Κεντρική Επιτροπή, τη Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας και την Κομματική Οργάνωση του «Ριζοσπάστη». Στην υλοποίησή τους παίρνονται υπόψη οι σοβαρές οικονομικές δυσκολίες της περιόδου.
Για παράδειγμα, η μείωση των σελίδων δε σημαίνει μείωση ή υποβάθμιση της ποιότητας της εφημερίδας. Αντίθετα, και με λιγότερες σελίδες, και με λιγότερο προσωπικό, και με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν γίνονται οι απαραίτητες προσαρμογές, ώστε ο «Ριζοσπάστης» να μπορέσει να αντεπεξέλθει στο καθήκον του ως όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, ως καθημερινός σύντροφος, καθοδηγητής, διαφωτιστής των μελών και φίλων του Κόμματος, ευρύτερα των εργαζομένων στην πάλη τους.
Aπό αυτήν την άποψη, oι αλλαγές στoν «Ριζοσπάστη», η κατάργηση στηλών, οι αλλαγές καταμερισμού στο δυναμικό του, ποιος γράφει άρθρα, ποιος σχόλια, ποιος ρεπορτάζ, σε ποιο τμήμα είναι, λύνονται στο πλαίσιο της εφημερίδας, με ευθύνη της Διεύθυνσης και της Συντακτικής Επιτροπής, όπως, άλλωστε, συμβαίνει και με κάθε εφημερίδα, και δε γίνονται με άλλου τύπου κριτήρια, όπως διαδίδεται από διάφορους, όψιμους ενδιαφερόμενους και δήθεν «φίλους» της εφημερίδας του ΚΚΕ, συνδυάζοντας μισές «αλήθειες» με συκοφαντίες, ανυπόστατα στοιχεία και ερμηνείες προθέσεων.
Υπενθυμίζουμε ότι το 19ο Συνέδριο του Κόμματος κατέληξε σε νέο Πρόγραμμα, νέο Καταστατικό και σε Πολιτική Απόφαση με τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των κομματικών μελών. Ομόφωνα εγκρίθηκαν τα ντοκουμέντα, το Καταστατικό του Κόμματος στο ίδιο το 19ο Συνέδριο. Στο νέο Καταστατικό του Κόμματος προσδιορίζονται μια σειρά από ζητήματα για τα μέλη του Κόμματος που απασχολούνται σε τομείς της ιδεολογικο-πολιτικής δραστηριότητάς του όπως ο «Ριζοσπάστης». Προβλέπεται καταστατικά ότι, όπως και τα άλλα στελέχη που δουλεύουν σε άλλους τομείς δράσης του Κόμματος, κεντρικά και τοπικά, σε Τμήματα και σε Οργανώσεις, έτσι και στα έντυπα του Κόμματος οι εργαζόμενοι αυτοί στηρίζονται οικονομικά με ποσό που κυμαίνεται και δεν υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Στον «Ριζοσπάστη», σε αντίθεση με τις αστικές εφημερίδες, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι κομματικά μέλη πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, κάποιοι επαγγελματίες καριέρας και άλλοι όχι. Η καταστατική πρόβλεψη ισχύει για όλους χωρίς εξαιρέσεις.
Ο «Ριζοσπάστης» έχει ακούραστους κομμουνιστές δημοσιογράφους, αφανείς, που δεν περιμένουν κανενός είδους καταξίωση με τα κριτήρια που αυτή γίνεται στον αστικό Τύπο. Η ενασχόληση στον «Ριζοσπάστη» δεν είναι επαγγελματική σχέση, αλλά κομματική δουλειά γι’ αυτό δεν μπορεί να μοιράζεται με ενασχόληση σε άλλα έντυπα ή ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως συμβαίνει σε άλλες εφημερίδες και Μέσα.
Άλλωστε, ο «Ριζοσπάστης» δεν αγοράζεται και δε διαβάζεται για το ποιοι γράφουν σε αυτόν, αλλά πρωταρχικά και πάνω απ’ όλα γιατί είναι όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δεν είναι οποιαδήποτε εφημερίδα.
Το ποιοι κομμουνιστές, ποια μέλη του Κόμματος εργάζονται και ποιοι όχι στον «Ριζοσπάστη» είναι κάτι που λύνεται με συλλογική ευθύνη της εφημερίδας.

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» της Πέμπτης 31 Οκτώβρη




* Επαναδιατύπωση που έγινε που έγινε μετά από “μπέρδεμα” αναγνώστη
Advertisements
 

Η οικογενειακή προέλευση του Καιάδα .. και ο "Ριζοσπάστης"

Του Γιώργου Αλεξάτου

Διώκεται σήμερα, όπως διωκόταν και ο κομμουνιστής παππούς του τη δεκαετία του ’60, που αγόραζε κρυφά “Ριζοσπάστη”, είπε ο Γιώργος Γερμενής, αυτός με το τραγούδι για τον “γαμημένο Ιησού Χριστό”, που το άκουσαν οι χήρες των χωροφυλάκων και των δικαστών και δώσ’ του ψήφο του Καιάδα!…

1. “Ριζοσπάστη” κανένας δεν αγόραζε τη δεκαετία του ’60, γιατί είχε απαγορευτεί ήδη από το 1947 και από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 έπαψε να βγαίνει και ως παράνομος. Επανακυκλοφόρησε και πάλι παράνομα το 1968 από την ΚΟΑ του ΚΚΕ, ενώ το ΚΚΕ εσ. έβγαλε τον “Ριζοσπάστη-Μαχητή”.
2. Ποιος παππούς και ποιος “Ριζοσπάστης”; Ο Βασίλης Γερμενής ήταν επικεφαλής της Πατριωτικής Οργάνωσης Κεφαλονιάς, της διαβόητης ΠΟΚ, στην περιοχή της Ερίσου (από Άσο μέχρι Φισκάρδο), που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς κατά του ΕΑΜ. Είχε μακελέψει κόσμο και κοσμάκη ο παππούς κατά την Κατοχή και τα αμέσως επόμενα χρόνια. Εξαργύρωσε τις εθνικές του υπηρεσίες με άδεια πρακτορείου εφημερίδων.

Άξιος και ο γιος του και πατέρας του Καιάδα, ο Σπύρος Γερμενής, παρακρατικός επί καραμανλοκρατίας και καταδότης επί Χούντας. Υποψήφιος πέρσι στην Κεφαλονιά με τη φασιστοσυμμορία…

Βαθύ Κόκκινο

 

Παραίτηση δημοσιογράφου του Ριζοσπάστη λόγω απολύσεων: "οι απολύσεις στο Ριζοσπάστη κακό παράδειγμα στους ταξικούς μας αντιπάλους"

Παραιτήθηκε ο γελοιογράφος του Ριζοσπάστη Κώστας Γρηγοριάδης. Ακολουθεί άρθρο του σχετικά με αυτή του την απόφαση. 

ΑΡΝΟΥΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΟΡΟΪΔΕΥΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΜΟΥ

Ημέρα παρασκευή 26-7-13, δύσκολη μέρα για μένα γιατί μετά από 23 ολόκληρα χρόνια καθημερινής δημοσίευσης γελοιογραφιών στο “ριζοσπάστη” έκλεισα ένα σημαντικό κύκλο προσωπικής δημιουργίας και πολιτικής έκφρασης μέσω του σκίτσου, αποχωρώντας από την εφημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ.

Απόφαση εξαιρετικά δύσκολη, γιατί η παρουσία μου εκεί σηματοδοτούσε και τη προσωπική μου, στο μέτρο του δυνατού, μέσα από το σκίτσο, συμβολή σε ένα καλύτερο αύριο για την εργατική τάξη και γενικότερα τα λαϊκά στρώματα που μάχονταν με την ταξική πάλη να πάνε λίγο ψηλότερα.
Μεγάλος καθοδηγητής σε αυτήν την υπόθεση για μένα ήταν ο ιστορικός ρόλος που έπαιζε πάντα το τιμημένο ΚΚΕ, που με τις αποφάσεις του σηματοδοτούσε πάντα αυτό που ο Μαρξισμός-Λενινισμός εξέφραζε .

Εδώ και χρόνια σιγά-σιγά άρχισε να υπάρχει μέσα μου ένας προβληματισμός όμως για το αν

βαδίζαμε καλά σε αυτήν την πορεία ή υπήρχαν σοβαρά πισωγυρίσματα σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο τα οποία με τη σειρά τους γεννούσαν διαλεκτικά ζητήματα στο πως διεκδικούμε από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο, στην καθημερινή πάλη για την καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων.


Μάλιστα, τώρα που αυτά οξύνονται τραγικά από τις μνημονιακές πολιτικές, που πηγάζουν από το πώς το μεγάλο καφάλαιο θα βγει από την κρίση που το ίδιο δημιουργεί με τους κύκλους που κάνει κατά την καπιταλιστική του εξέλιξη.

Προσωπικά, μετά το τελευταίο του συνέδριο, φοβάμαι πως το ΚΚΕ κλείστηκε στον εαυτό του
κι αυτό κυρίως, αδικεί το ίδιο το ΚΚΕ.

Θεωρώ πως μέσα του κρύβει ακόμη απίστευτες δυνάμεις που αν απελευθερωθούν θα κάνουν άλλο ένα ιστορικό θαύμα.

Ειδικά δε, οι αποφάσεις που πάρθηκαν για να βγει η εφημερίδα του ο “Ριζοσπάστης” από το οικονομικό αδιέξοδο που έφτασε όπως ενημερωθήκαμε , αλλά και το γενικότερο οικονομικό πρόβλημα που εμφανίστηκε στο κόμμα, αποφάσεις που δεν ήταν άλλο από απολύσεις δημοσιογράφων, δεν μπορούσε παρά να με φέρει κάθετα απέναντι σε αυτό.

Πίστευα και πιστεύω, ότι ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ άσχετα πόσο μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζει, δεν μπορεί να απολύει τους εργαζόμενούς του, είτε έιναι μέλη του είτε όχι.

Αυτό είναι ένα κακό παράδειγμα που δίνουμε στους ταξικούς μας αντιπάλους για να πουν: ” κι εμείς έχουμε κρίση κι εμείς αντιμετωπίζουμε οικονομικό πρόβλημα άρα για να σωθεί η επιχείρηση δε θέλουμε αλλά αναγκαζόμαστε να απολύσουμε” κι έτσι το νερό στο μύλο χύνεται εύκολα…
Αν ήμουν κομματικό μέλος (ιδιότητα που είχα μέχρι το 1991) θα καταψήφιζα τέτοιες αποφάσεις, γιατί θα ήταν αντίθετες στα πιστεύω μου έτσι όπως τα απέκτησα μέσα από την κομματική μου ζωή όσο και έξω από αυτήν, γιατί να σημειώσω, πως πάντα αντιμετώπιζα τον εαυτό μου σα να είναι μέλος του ΚΚΕ και ένιωθα ιδιαίτερα περήφανος για αυτό.

Αυτήν τη στιγμή η εφημερίδα περνάει την μεγαλύτερή της κρίση, οι εργαζόμενοι σε αυτήν που απολύθηκαν και ίσως να συνεχίσουν να απολύονται είναι οι μόνοι που δε φταίνε.

Δε ζητήσανε ποτέ τίποτε παραπάνω από αυτό που η συλλογική σύμβαση εργασίας της ΕΣΗΕΑ είχε κατακτήσει- άλλωστε το ΚΚΕ με τις δυνάμεις του, πάντα πρωτοστατούσε για καλύτερες συλλογικές συβάσεις εργασίας σε κάθε εργασιακό χώρο.

Άρα πως γίνεται να πληρώνουν λοιπόν το μάρμαρο οι εργαζόμενοι στην οποιαδήποτε κρίση εμφανίζεται και δεν φταίνε αυτοί;

Δε θέλω να κοροϊδέψω το κόμμα, για αυτό και εξέφρασα στη διεύθυνση τους λόγους που με αναγκάζουν να αποχωρήσω από την εφημερίδα παύοντας να γελοιογραφώ.

Είναι καθαρά μια διαφωνία στις επιλογές που πήρε το κόμμα στη κρίση του “ριζοσπάστη” δεν μπορώ να βλέπω τους συναδέλφους μου, που είναι πραγματικοί φίλοι αλλά και αληθινοί σύντροφοι και που για 23 ολόκληρα χρόνια ήμασταν μαζί σε αυτό το ονειρικό ταξίδι για το καλύτερο, να βγαίνουν στη δίνη της ανεργίας.

Αυτό επίσης μου δημιουργεί απίστευτη πνευματική ασφυξία άρα και μεγάλη δυσκολία να παράξω τις γελοιογραφίες που εγώ επιθυμώ.

Αν διαφωνώ και δεν μιλάω, αν γελοιογραφώ και δεν εκφράζομαι, τότε κοροϊδεύω και το ίδιο το κόμμα αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό κι αυτό ένας κομμουνιστής δεν πρέπει να το κάνει ποτέ.
 

Άρθρο (αυτο)κριτικής του Νίκου Μπογιόπουλου στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του ΚΚΕ

Αντιγράφουμε το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον σημερινό κυριακάτικο Ριζοσπάστη. Οι υπογραμμίσεις δικές μας

Λάθος Πορεία


1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):

«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Ότι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια – ιμπεριαλισμός. (…). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Όμως  δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η – στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση – πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Έχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ.
Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Όχι  Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ’ τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ – ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Όμως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια – όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση – στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά – επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού – Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ – Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).

Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο – έστω και το πιο αμυδρό – στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»

 

Επιστολή – καταγγελία απολυμένου κατά του "Ριζοσπάστη"

Του Κυριάκου Ζηλάκου,
( ενός από τους 14 απολυμένους δημοσιογράφους του Ριζοσπάστη μετά από 25 χρόνια προσφοράς στην εφημερίδα)

«Η διεύθυνση του Ριζοσπάστη, με σειρά άρθρων και σχολίων της που δημοσιεύει τις τελευταίες μέρες επιχειρεί να αντιστρέψει στα μάτια των αναγνωστών της εφημερίδας την πραγματικότητα, σχετικά με όσα συμβαίνουν στον Ριζοσπάστη, που έχουν να κάνουν με τις απολύσεις και την ουσιαστική παύση πληρωμών στους εργαζόμενους. Βασικά τους εργαλεία το ψέμα, η εκμετάλλευση των συναισθημάτων των αναγνωστών τους και η στοχοποίηση όσων τολμάνε όχι να πούνε κάτι διαφορετικό αλλά ακόμα και να ρωτήσουν κάτι. Είναι ενδεικτικό ότι αποφεύγουν επιμελώς να κάνουν χρήση της λέξης «απολύσεις» και αντί γι’ αυτό μιλάνε για «μειώσεις προσωπικού».

Ταυτόχρονα, για να περιχαρακώσουν την πληροφόρηση και να την «αποστειρώσουν» καταγγέλλουν τα «διάφορα ύποπτα μπλογκς και ιστοσελίδες», δαιμονοποιώντας οτιδήποτε θεωρείται μη ελεγχόμενο και ως εκ τούτου εχθρικό. Θέλουν να εμφανίσουν ως αληθινό, όλα τα ψέματα που αραδιάζουν για να στηρίζουν τις καταστροφικές για την εφημερίδα επιλογές τους, που εκθέτουν το ΚΚΕ και την ιστορική του πορεία. Το πιο αισχρό στοιχείο αυτής της άθλιας προπαγάνδας που κάνουν είναι ότι επιχειρούν να χρεώσουν στους ανθρώπους που απολύουν και στους άλλους που κρατάνε απλήρωτους για 7 μήνες, προθέσεις για… υπονομευτική δουλειά κατά του Ριζοσπάστη και κατά του ΚΚΕ.

Πέρα από όλα τα άλλα είναι και ανήθικο να συκοφαντούν ανθρώπους που έβαλαν πλάτη στην εφημερίδα επί δεκαετίες, με την ιδιότητα είτε του μέλους ή του μη μέλους του ΚΚΕ. Δούλεψαν με αυταπάρνηση και αυτοθυσία επί δύο και τρεις δεκαετίες για την εξυπηρέτηση των σκοπών της εφημερίδας για την ενημέρωση του λαού και τώρα αντιμετωπίζονται σαν παράπλευρες απώλειες μιας ελεεινής επιχείρησης που ακούει στο όνομα «εκκαθάριση». Η αθλιότητά τους έφθασε και στο σημείο να δημοσιεύσουν στον Ριζοσπάστη, ώστε τάχα «να γνωρίζουν οι αναγνώστες» (με τί σκοπό άραγε;), τα ονόματα των 14 δημοσιογράφων – κάτι σαν επικήρυξη – που πήγαν στην ΕΣΗΕΑ για να ζητήσουν να γίνει συνέλευση προσωπικού και παρέμβαση του σωματείου τους, ώστε να υπάρξουν κάποιες απαντήσεις από τη διεύθυνση της εφημερίδας. Αυτό έγινε όταν συμπληρώθηκαν 6 μήνες απληρωσιάς, αφού πρώτα εξαντλήθηκαν όλα τ’ άλλα περιθώρια, μετά από δύο μήνες προσπαθειών και εκκλήσεων στο εσωτερικό της εφημερίδας, που συναντούσαν τοίχο απροσπέλαστο. Το ερώτημα που έμπαινε είναι, τί θα γίνει με τις πληρωμές και ποιό θα είναι το πρόγραμμα των απολύσεων.

Μάλιστα κατατέθηκαν, σε προσωπικές επαφές με μέλη της Συντακτικής Επιτροπής, αφού οποιαδήποτε ομαδική συζήτηση απαγορεύτηκε, προτάσεις για μειώσεις μισθών ώστε να μην γίνουν απολύσεις. Απαντήσεις δεν δόθηκαν ή μάλλον δόθηκαν με τις απολύσεις που κατά κύματα γίνονται. Το τρίμηνο Δεκέμβρη – Γενάρη – Φλεβάρη έχουν ήδη απολυθεί 14 εργαζόμενοι από τον Ριζοσπάστη. Αυτό πραγματικά που συμβαίνει στον Ριζοσπάστη είναι μια εκκαθαριστική επιχείρηση. 
Απομακρύνονται όσοι δεν είναι μέλη του ΚΚΕ, ενώ από όσους είναι μέλη απομακρύνονται, αφού πρώτα στοχοποιηθούν κομματικά, οι μη αρεστοί στην παρέα (για να μη κάνουμε χρήση άλλου όρου) που έχει καταλάβει την εφημερίδα και την χρησιμοποιεί σαν φέουδό της, υπό την πλήρη κάλυψη της ηγεσίας του ΚΚΕ. Στόχος τους είναι ο όποιος Ριζοσπάστης προκύψει, να βγαίνει από μια ομάδα που θα εργάζεται έξω από οποιοδήποτε εργασιακό πλαίσιο, με το μανδύα της «εθελοντικής δουλειάς». Θέλουν να διώξουν όσους αμείβονται με βάση τις συλλογικές συμβάσεις και να τους αντικαταστήσουν με νέους που θα πληρώνονται με βάση τον κατώτερο μισθό που όρισε η Τρόικα για τους νέους κάτω των 25 ετών, δηλαδή με 426 ευρώ το μήνα.

Το πρόβλημα, όπως δείχνουν και τα οικονομικά στοιχεία της εφημερίδας, δεν είναι κυρίως οικονομικό. Αλλωστε ο Ριζοσπάστης έχει έσοδα από την κυκλοφορία του που φθάνουν τα 300.000 ευρώ το μήνα, πράγμα που δεν δικαιολογεί την παύση πληρωμών που έφθασε τους 7 μήνες. Εξάλλου, πως χρηματοδοτούν τις μαζικές απολύσεις; Αυτό που θέλουν, σε τελική ανάλυση, είναι να αντικαταστήσουν τους 83 δημοσιογράφους (τόσοι ήταν το Δεκέμβρη) με μέσο μισθό τα 1.400 ευρώ, με 40 «εργαζόμενους» κάτω των 25 ετών των 400 ευρώ το μήνα. Ηδη αυτό εφαρμόζεται στην Τυποεκδοτική. Στο πλαίσιο αυτής της επιχείρησης συγκάλυψης της αλήθειας και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, μέσα από την αρθρογραφία του Ριζοσπάστη, επιχειρούν να τσουβαλιάσουν τους εργαζόμενους στο Ριζοσπάστη και τις όποιες δίκαιες αντιδράσεις τους απέναντι στην κακοποίηση που υφίστανται, με την… αστική «προπαγάνδα». Σε σχετικό άρθρο στον κυριακάτικο Ριζοσπάστη γράφεται πως όλα αυτά γίνονται «ακριβώς επειδή το ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης βρίσκονται στην αντίπερα όχθη, πάνε κόντρα στο ρεύμα».

Πάντως, οι εργαζόμενοι στον Ριζοσπάστη αλλά και στις άλλες κομματικές επιχειρήσεις του ΚΚΕ, αυτό που βλέπουν είναι πως από την ηγεσία του ΚΚΕ αξιοποιείται εναντίον τους αυτό το «ρεύμα» της μνημονιακής πολιτικής. Από κει και πέρα, κανέναν δεν πείθουν οι αφορισμοί του είδους «ο Ριζοσπάστης δεν είναι καπιταλιστική επιχείρηση». Ε λοιπόν, ο Ριζοσπάστης δεν είναι καπιταλιστική επιχείρηση όσο δεν είναι καπιταλισμός αυτό που γίνεται στην Κίνα. Λένε ακόμα πως δεν είναι «κερδοσκοπική εταιρεία». Δηλαδή τις μας λένε, όποιος διακηρύσσει ότι δεν είναι κερδοσκοπική εταιρεία μπορεί να παραβιάζει βάναυσα τα δικαιώματα όσων εργάζονται στις επιχειρήσεις του. Με την ίδια λογική και οι μεγαλοεκδότες θα μπορούσαν να πουν τα ίδια ή ακόμα και να έφτιαχναν ένα «κόμμα» (εκτός από τα κόμματα που στηρίζουν) για να βαφτίσουν τις δραστηριότητές τους «κομματικές επιχειρήσεις». Βέβαια, γράφονται και πολλά άλλα ψέματα. «Δεν έγιναν μειώσεις μισθών, όπως σε όλα τα αστικά ΜΜΕ». Μέγα ψέμα. Στο Ριζοσπάστη, από το καλοκαίρι του 2010 έγιναν μειώσεις 15-40% στους μισθούς όσων είναι μέλη του ΚΚΕ με τον μανδύα της «εθελοντικής» προσφοράς, υπό την απειλή της διαγραφής και της απόλυσης. Δηλαδή, η αποθέωση των ατομικών συμβάσεων.

Λένε ότι «οι εργαζόμενοι στο Ριζοσπάστη έχουν ενημερωθεί». Ψέμα, η μόνη ενημέρωση που έγινε ήταν στις 18 Δεκέμβρη 2012 όταν ανακοινώθηκε υπό μορφή «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ότι θα γίνουν μαζικές απολύσεις. Μάλιστα όταν εξαντλούν όλα αυτά τα ψέματα, καταλήγουν και στο κυνικό συμπέρασμα πως και οι άλλοι τα ίδια κάνουν… «Ξέρουμε, γράφουν, από την ίδια μας την πείρα, όχι μόνο της εφημερίδας αλλά και του Κόμματος – άλλωστε εκατοντάδες μέλη του και μέλη της ΚΝΕ έχουν απολυθεί και έχουν μείνει άνεργοι, ή δουλεύουν έχοντας αρκετούς μήνες να πληρωθούν – τι σημαίνουν οι σημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και που μας εξαναγκάζουν να πάρουμε αυτά τα αναγκαία μέτρα».

Επειδή λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά αποφάσισαν, οι κατέχοντες το Ριζοσπάστη, να κάνουν κι αυτοί τα ίδια. Οσο για την προτροπή με την οποία κλείνει το άρθρο στον κυριακάτικο Ριζοσπάστη «όλοι στη μάχη για την υπεράσπιση του “Ριζοσπάστη”», αυτό που βλέπουμε είναι η μάχη για την διάλυση του Ριζοσπάστη από την παρέα που τον έχει καταλάβει. Η μάχη για την εξόντωση των ανθρώπων που τον στήριζαν με τη δουλειά τους επί δεκαετίες, για να φέρουν χωρίς εμπόδια σε πέρας την αποστολή που έχουν αναλάβει. Είναι η μάχη για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για την επιβολή ατομικών συμβάσεων, για την αξιοποίηση των μνημονίων. Είναι τελικά η μάχη, με το αζημίωτο, που δίνει η ηγεσία του ΚΚΕ προσφέροντας συνολικά στην εργοδοσία και την κυβέρνηση το καλύτερο άλλοθι για να εφαρμόσουν την καταστροφική για το λαό πολιτική τους. Πάντως, εάν οι εχθροί του ΚΚΕ μπορούσαν να υπαγορεύσουν στην ηγεσία του κάποια πολιτική, αυτά θα του έλεγαν να κάνει».

Πηγή:syspeirosi.wordpress.com

 

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΤΗΣ ΕΦΗΜ. «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»

18 Φεβρουαρίου 2013

Οι εργαζόμενοι της εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» κατέθεσαν το ακόλουθο ψήφισμα έπειτα από την ολοκλήρωση της σημερινής συνέλευσης, η οποία πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. 

Το ψήφισμα έχει ως εξής: 

«ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΠΟΥ ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ Η ΕΣΗΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» 

Οι εργαζόμενοι του «Ριζοσπάστη» που συμμετείχαμε σήμερα στη συνέλευση που συγκάλεσε η ΕΣΗΕΑ: 

  • Εκφράζουμε τη βαθιά ανησυχία μας γιατί παρά τις συνεχείς εκκλήσεις και διαμαρτυρίες μας η διεύθυνση της εφημερίδας δεν έχει κάνει το παραμικρό για να δρομολογηθεί η επίλυση των οξύτατων προβλημάτων, (καθυστέρηση έξι μηνών στην καταβολή δεδουλευμένων, πρόγραμμα μαζικών απολύσεων), που έχουν οδηγήσει εμάς και τις οικογένειές μας στα όρια της ανέχειας.
  • Επιβεβαιώνουμε τη θέλησή μας να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέσα και από το σωματείο μας, για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων μας με κάθε πρόσφορο μέσο. Ζητάμε την άμεση καταβολή δεδουλευμένων, παύση–ανάκληση απολύσεων.
  • Διατρανώνουμε την αλληλεγγύη μας προς όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ και τον εργαζόμενο λαό που πλήττεται βάναυσα από την καπιταλιστική κρίση και δεσμευόμαστε να αγωνιστούμε πιο σκληρά μαζί με όλες τις λαϊκές δυνάμεις που μάχονται για τη σωτηρία του λαού και την εξάλειψη των αιτιών που προκαλούν την αντιλαϊκή λαίλαπα».  
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
 

Οι εργαζόμενοι του «Ριζοσπάστη» δεν είναι «εχθροί» του!

Το ότι ο «Ριζοσπάστης», όπως και όλα τα εργατικά, αλλά και συλλογικά έντυπα, υφίσταται τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης στη χρηματοδότησή τους είναι προφανές. Και έχει δίκιο η εφημερίδα, σε σημερινό της άρθρο, να επισημαίνει ότι «οι δυσκολίες της οικονομικής κρίσης δε θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστο το ΚΚΕ και το Ριζοσπάστη», ακόμα περισσότερο που στα διακυβεύματα του καπιταλισμού είναι να χτυπηθούν ή να πνιγούν αυτές οι φωνές -ακόμα και οικονομικά!

Έχει ωστόσο απολύτως άδικο να αντιλαμβάνεται τους εργαζομένους, και ιδιαίτερα τους εργαζομένους «της» ως απλώς «άτομα», γιατί θα έπρεπε να συγκρατήσει τις αναλύσεις των «κλασικών» για το ότι ο εργαζόμενος είναι πάντα «συλλογικός» -όπως λέει ο Μαρξ- και η ατομικοποίησή του είναι ο τρόπος με τον οποίο ο «επιχειρηματίας» προσπαθεί να τον διασπάσει.

Έτσι, ασφαλώς είναι «μόνο» 14 οι υπογραφές των εργαζομένων στο Ριζοσπάστη που προσέφυγαν στο σωματείο τους για υποστήριξη. Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι όλοι αυτοί που ζήτησαν συλλογική αντιμετώπιση του προβλήματος χρηματοδότησης της εφημερίδας καθόλου «άτομα» δεν είναι:  ως συλλογικός εργαζόμενος ζήτησαν να έχουν μια φωνή. Δυστυχώς, απ’ό,τι φαίνεται η εφημερίδα, όχι ως εφημερίδα του εργατικού κινήματος, αλλά απλώς ως «επιχείρηση», αρνήθηκε αυτή τους την ύπαρξη -να έχουν λόγο ως εργαζόμενοι.

Και ακόμα χειρότερα: αποφάσισε να τους «κρεμάσει στα μανταλάκια»! Γιατί τι άλλο νόημα έχει η δημοσιοποίηση των ονομάτων τους από το να «δειχτεί» ο εχθρός, ο «προδότης»; Η λίστα ασφαλώς ήταν γνωστή -και στο σωματείο και στον «εργοδότη» (το Ριζοσπάστη). Η μη δημοσιοποίησή της ήταν απλώς η αναγνώριση μιας συλλογικής ύπαρξης ή τουλάχιστον ενός προβλήματος. Τα «μανταλάκια» τι φιλοδοξούν άραγε; Και πάντως σίγουρα συμβάλλουν στο να επεκταθεί ο κανιβαλισμός που υπάρχει στα «αστικά ΜΜΕ» και μέσα στο Ριζοσπάστη!

Όσο για την ΕΣΗΕΑ, στην οποία προσέφυγαν οι εργαζόμενοι του «Ριζοσπάστη», το ΔΣ αποφάσισε να οργανώσει μια γενική τους Συνέλευση, να υποστηριχτούν στο να έχουν όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την (κουτσουρεμένη) εργατική νομοθεσία (αποζημιώσεις απόλυσης) με όλα τα νόμιμα μέσα (έλεγχοι, τρίτον, να καλεστεί ο διευθυντής στο σωματείο και, τέταρτον, να βγει μια ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ έχει ως εξής:

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ” 

14 Φεβρουαρίου 2013

Με αφορμή το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», όπου δημοσιοποιούνται 14 ονοματεπώνυμα δημοσιογράφων του, γιατί προσέτρεξαν στο συνδικαλιστικό Σωματείο τους, το Διοικητικό Συμβούλιο έχει να παρατηρήσει τα ακόλουθα:

Οι δεκατέσσερις δημοσιογράφοι, οι οποίοι απέστειλαν την επιστολή στην ΕΣΗΕΑ ζητώντας να αναλάβει πρωτοβουλίες ενόψει απολύσεων και καταβολής δεδουλευμένων έως και έξι μήνες, εξάντλησαν προηγουμένως κάθε μέσο, ώστε να λυθούν τα εργασιακά τους προβλήματα εσωτερικά.

Η διεύθυνση της εφημερίδας αποφεύγει να απαντήσει στα ερωτήματα των εργαζομένων και απαγορεύει ακόμα και τη σύγκληση συνέλευσης των συντακτών! Μάλιστα, από τη στιγμή της αποστολής της επιστολής στην ΕΣΗΕΑ έχει ξεκινήσει ένας γύρος πιέσεων, απομόνωσης και απαξίωσης των συντακτών οι οποίοι απέστειλαν την επιστολή, που ερμηνεύεται ως «αγώνας κατά του ΚΚΕ».

Το Διοικητικό Συμβούλιο, προκειμένου να ενημερωθεί για την κατάσταση, έχει επανειλλημμένα καλέσει τον εκπρόσωπο των συντακτών στην ΕΣΗΕΑ, ο οποίος όμως δεν έχει ανταποκριθεί στις προσκλήσεις μας.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι θα προστατέψουμε τους συναδέλφους μας με κάθε τρόπο και θα αγωνιστούμε μαζί τους για τα εργασιακά τους δικαιώματα. Είναι επαγγελματίες δημοσιογράφοι, που εργάζονται στην εφημ. «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» και δεν πρέπει να αποστερηθούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα και ό,τι η Εργατική Νομοθεσία τους επιτρέπει.

Για το λόγο αυτό, καλούμε όλους τους συναδέλφους της εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» σε συνέλευση τη Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013 στις 14.30 στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1 ος όροφος). 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Παραθέτουμε επίσης την νέα Επιστολή δημοσιογράφων του Ριζοσπάστη προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, (σήμερα, 14/2/2013):

 Συνάδελφοι,
Απευθυνόμαστε εκ νέου σε σας, πρώτον για να καταγγείλουμε ότι δεν έχετε συζητήσει το θέμα με τις απολύσεις και τη μη καταβολή δεδουλευμένων έξι μηνών στο «Ριζοσπάστη», παρά τις περί του αντιθέτου προφορικές διαβεβαιώσεις σας.

Δεύτερον, θέλουμε να σας ενημερώσουμε ότι από την ημέρα που σας παραδώσαμε την προηγούμενη επιστολή, άνοιξε ένας γύρος πιέσεων, απομόνωσης και απαξίωσής μας από την διεύθυνση της εφημερίδας, η οποία ερμήνευσε την επιστολή προς το σωματείο ως «αγώνα κατά του ΚΚΕ»(!).

Στις διαδοχικές συναντήσεις που είχε μαζί μας αξίωσε μάλιστα να «αποχωρήσουμε μόνοι μας», να παραιτηθούμε δηλαδή από τα νόμιμα δικαιώματά μας (αποζημίωση, δεδουλευμένα, κ.α.)(!).

Ως «τιμωρία»(;) για την απόφασή μας να στείλουμε επιστολή στην ΕΗΕΑ προχώρησε σήμερα Πέμπτη στη δημοσιοποίηση των ονομάτων μας, επειδή …δεν δημοσιεύτηκαν στα αστικά ΜΜΕ. Η αλήθεια είναι ότι πέρα από ορισμένα ιντερνετικά μέσα κανένα αστικό ΜΜΕ (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα) Δεν ανέφερε το παραμικρό για την επιστολή μας…

Είναι ολοφάνερο ότι στο στόχαστρο είναι το ίδιο το δικαίωμα της διαμαρτυρίας και το συνδικαλίζεσθαι, η άσκηση του οποίου πράγματι δεν θα είχε κανένα νόημα στο συγκεκριμένο εργασιακό χώρο αν το Κόμμα ήταν συνεπές με τις υποχρεώσεις του ως εργοδότη απέναντι στους εργαζόμενους.

Καλούμε ξανά την ΕΣΗΕΑ να πράξει τα δέοντα ώστε να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

ΣΣ. Περιττό να βάλουμε τις υπογραφές μας. Για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχουν σήμερα στον «Ρ» και είναι τιμή μας.

Πηγή:syspeirosi.wordpress.com