RSS

Category Archives: Σημειώματα Κόκκινου Τύπου

Οι 10 πιο δημοφιλείς αναρτήσεις του Κόκκινου Τύπου μέσα στο 2013






Μήνυμα των Τούρκων διαδηλωτών – Συγκλονιστικές φωτό – Ζωντανή εικόνα από Τουρκία













Ο Νίκος Μπογιόπουλος βάζει στη θέση του τον προβοκάτορα Χατζηνικολάου











Άθλιοι Απατεώνες εθνικιστές και μιλιταριστές διαδίδουν κατασκευασμένα χοντροκομμένα ψέματα καλλιεργώντας το φυλετικό μίσος και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία















Κακόγουστα Συριζέικα αστεία σε βάρος του ΕΕΚ και του συντρόφου Σάββα Μιχαήλ















Παραίτηση δημοσιογράφου του Ριζοσπάστη λόγω απολύσεων: “οι απολύσεις στο Ριζοσπάστη κακό παράδειγμα στους ταξικούς μας αντίπαλους”












Ο Φαήλος Κρανιδιώτης προειδοποιεί: Μετά τη Χρυσή Αυγή έρχεται η ώρα της Αριστεράς;;;

















Στάθης: Πιο γλοιώδης πεθαίνεις!













Ο νέος νόμος για τις διαδηλώσεις: όποιος κλείνει το δρόμο θα συλλαμβάνεται…Τι σας θυμίζει;











ΚΚΕ: Τίμια και σταθερά…εναντίον Villa Amalias και καταλήψεων












“Θα συντριβείτε και θα ‘ναι ντάλα μεσημέρι” – Απάντηση του ΝΑΡ στην επίθεση φασισταριών στα γραφεία του







Advertisements
 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στο εδώλιο

Την Πέμπτη 23 Μαΐου στα Δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων, κτίριο 4, θα εκδικαστεί η μήνυση που έχει καταθέσει η κ. Χριστοφάκη (σύζυγος του Θ. Πάγκαλου) εναντίον της Ελευθερίας Ψυχογιού, μετά από δύο αναβολές (η μία, έπειτα από σχετικό αίτημα της συζύγου Παγκάλου). Η Ελευθερία δικάζεται επειδή είχε το απύθμενο θράσος να αποκαλέσει την ενάγουσα με την ιδιότητα της συζύγου του πρώην σημαίνοντος στελέχους του ΠΑΣΟΚ και αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Δείτε το επίμαχο βίντεο:

Είναι τέτοια η αλαζονεία και το θράσος της κ. Παγκάλου που απαιτεί αποζημίωση 300.000 ευρώ και 12μηνη κράτηση της Ελευθερίας Ψυχογιού. Για τέτοια ξεδιαντροπιά μιλάμε, τη στιγμή που ο “μαζί τα φάγαμε” και “συρρικνώστε το δημόσιο”, φυλάσσεται καθημερινά από 4 αστυνομικούς και δύο αυτοκίνητα.
 
Την Πέμπτη δικάζεται ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην απόπειρα κατασκευής ΧΥΤΑ στην περιοχή, δικάζονται οι κοινωνικοί αγώνες και η αλληλεγγύη μας είναι επιβεβλημένη.


ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

 

Απεργία ΟΛΜΕ: χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δεν γίνονται, άρα αυτοί που δεν γίνονται είναι χαμένοι

του Κόκκινου Τύπου

«όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,

έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή
έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες»
Μανόλης Αναγνωστάκης


Θα ήταν κουραστικό να αναφερθούμε – σε αυτό το σύντομο σημείωμα – διεξοδικά στο ιστορικό των γεγονότων. Η παρουσίασή τους βέβαια έχει την αξία της γι΄αυτό και επιστρέφουν στην «ιστορία» των γεγονότων κυρίως οι υπονομευτές αυτού του χαμένου αγώνα, για να την ξαναγράψουν προκειμένου να «υπερασπιστούν» την πύρρειο νίκη της αντίληψής τους, της τακτικής τους και της στάσης τους. Δεν έχει, ωστόσο, να προσφέρει τίποτα αυτή η διαδικασία στην πάλη των εργαζομένων καθώς συσκοτίζει τα πραγματικά γεγονότα και δημιουργεί σύγχυση στον κόσμο της εργασίας.

Πριν την αμαχητί πτώση


Τις μέρες που προηγήθηκαν της προδοσίας της απεργίας περάσαμε «ξυστά» από στιγμές ιστορικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για την υποταγμένη στη νεοφιλελεύθερης καθοδήγησης λιτότητα Ευρώπη. Η δήλωση του Σαμαρά «δεν υποχωρώ ακόμα και αν είναι να πέσει η κυβέρνηση» απηχεί την ιστορικότητα των στιγμών και των χαμένων για το εργατικό κίνημα και την αριστερά ευκαιριών.


Περιπαιχτικά τα μέλη του ΚΚΕ που διατηρούν blogs ή γράφουν σχόλια στο δικό μας blog ή αλλού, αναφέρουν «τι νομίζετε ότι θα κάνατε; την επανάσταση; επαναστάτες του γλυκού νερού» και άλλες ευφάνταστες αστειότητες που αν τις αντιστοιχίσουμε σε ιστορικά γεγονότα, ο Μπερνστάιν θα μοιάζει επαναστάτης μπροστά στα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ. Όχι δεν θα γινόταν επανάσταση αγαπητοί «σύντροφοι» του ΚΚΕ. Πιθανόν να μην γινόταν

τίποτε. Όμως αν σωστό είναι ότι δεν πας να δώσεις μια μάχη χωρίς τη στοιχειώδη τακτική (που ισχύει σε ένα βαθμό στην περίπτωση των Παρεμβάσεων), άλλο τόσο σωστό είναι και το ότι δεν πας να δώσεις μια μάχη με βεβαιότητα χαρτορίχτρας για την επιτυχή έκβασή της. Πας έχοντας στρατηγική, τακτική και κάνοντας πολιτική.

Τι θα μπορούσε να γίνει;


Τα τρία χρόνια επίθεσης από την πλευρά του κεφαλαίου-τρόικας-κυβερνήσεων, διάφοροι αγώνες έχουν αποτελέσει ορόσημο αντίστασης στην πάλη των εργαζομένων. Έφεραν την επανάσταση; ΟΧΙ. Ούτε καν την αποτροπή της επίθεσης. Θυμίζουμε μόνο τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών εργατών. Μήπως δεν έπρεπε να γίνουν καν (κατά την αντίληψη του ΚΚΕ που θέλει τους αγώνες να μην μπορούν να νικήσουν αν δεν φτάσουμε στο σοσιαλισμό πόσο μάλλον όταν είναι εκτός του ελέγχου του ή ακόμα χειρότερα κατά την αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ που τα πάντα θα λυθούν με την αστική διακυβέρνηση από αυτόν);;; Αυτοί οι αγώνες, με τα όριά τους, έγιναν από μικρά σωματεία μόλις μερικών δεκάδων εργαζομένων αλλά γέμισαν με τόση αυτοπεποίθηση χιλιάδες εργαζόμενους.


Οι καθηγητές αντιπροσωπεύουν περίπου το 13% του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Μιλάμε όχι απλά για μια κρίσιμη μάζα αλλά για ένα μεγάλο κομμάτι του εργατικού κινήματος που αν έβγαινε στο δρόμο θα συμπαρέσυρε ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Αυτό θα μπορούσε να γίνει στο βαθμό που δεν γινόταν α) το προβοκάρισμα από το ΚΚΕ στο δημόσιο λόγο του, στις διαδικασίες των ΕΛΜΕ και στην ΑΔΕΔΥ, β) η ακόμη χειρότερη και ευκαιριακή πρακτική του σοσιαλδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ, γ) το οικονουμενικής έμπνευσης (καταψήφισαν όλοι πλην Παρεμβάσεων) πραξικόπημα στη σύνοδο των προέδρων των ΕΛΜΕ.


Τα όρια της αριστεράς


Η έκβαση του αγώνα των καθηγητών έρχεται….από το παρελθόν. Δεν πρόκειται παρά για τα ιστορικά όρια των ρευμάτων της ρεφορμιστικής αριστεράς αλλά και για την αδυναμία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να βρει δρόμο πέραν της δορυφοριοποίησης γύρω από τους δύο πόλους του ρεφορμισμού και να μετατραπεί σε επαναστατική αριστερά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά ως πολλάκις επαναλαμβανόμενη φάρσα!!!


Δεν θα επαναλάβουμε ποια είναι τα όρια των ρευμάτων της ρεφορμιστικής αριστεράς. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στα διάφορα σημειώματα του Κόκκινου Τύπου. Θα σταθούμε στην αντικαπιταλιστική αριστερά που εν δυνάμει (αλλά μόνο εν δυνάμει) φέρει τη δυνατότητα υπέρβασης των ορίων της ρεφορμιστικής αριστεράς. Η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνιστωσών της (όπως εκφράστηκε μέσα από τις ανακοινώσεις τους), είναι εξαιρετικά άτολμη ως προς την κριτική της σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Η γνωστή μετωπική λογική (είτε στη στενή είτε στη διασταλτική της ερμηνεία) δεν αναιρείται στο ελάχιστο, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία τμημάτων του «χώρου» να πάψει να αλληθωρίζει είτε προς το ΣΥΡΙΖΑ είτε προς μια πιο «αριστερή εκδοχή» της παναριστεράς με το ΚΚΕ μέσα ως αντίβαρο. Αυτή η λογική, σε κάθε εκδοχή της, χρεοκόπησε. Η πολυπόθητη – και ως πρώτη προϋπόθεση – «αγωνιστική συμπόρευση» των δυνάμεων της αριστεράς «ξεράστηκε» από τη ζωή την ίδια. Η λογική του «φτιάχνω ευρύτερα μέτωπα και προσπαθώ να ηγεμονεύσω μέσα σε αυτά» δεν είναι παρά νεολογισμοί και φαντασιώσεις και στην καλύτερη των περιπτώσεων μετωπική λογική βραχέος βεληνεκούς.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά – και για να γίνει επαναστατική αριστερά – οφείλει να εγκαταλείψει το φοβικά σύνδρομα απομόνωσης (από το ρεφορμισμό), τη λογική του μοχλού πίεσης (από τα πάνω) προς το ρεφορμισμό γιατί εξ αντικειμένου οδηγείται στην αποθέωση της κεντρικής – κοινοβουλευτικής σκηνής (θυμίζουμε τον κλαυσίγελο της συζήτησης για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βουλή πριν τις εκλογές του Ιούνη) υποτιμώντας τον καθοριστικό ρόλο του εργατικού κινήματος.


Τα όρια του συνδικαλιστικού κινήματος


Οι ξεπουλημένες ηγεσίες του εργατικού κινήματος αποκαλύφθηκαν για άλλη μια φορά. Μαζί με αυτές και οι συνοδοιπόροι τους (στην ΑΔΕΔΥ το ΠΑΜΕ, στην ΟΛΜΕ ΠΑΜΕ και Αυτόνομη Παρέμβαση). Ωστόσο, η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στο εργατικό κίνημα επιβάλλεται και δεν αφορά μόνο τις ηγεσίες ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ αλλά και τον απεγκλωβισμό αγωνιστικών δυνάμεων από το ΠΑΜΕ και την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ (που σαν κολαούζος κολλάει πίσω από κάθε αγωνιστική κινητοποίηση και μετά την πουλάει στεγνά προκειμένου να δώσει ο Συριζα διαπιστευτήρια αστικής νομιμότητας). Η αδυναμία του υπάρχοντος εργατικού κινήματος αφορά και δείχνει τα όρια και για τον συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, ο οποίος λόγω της σύνθεσής του (δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αριστερό ρεύμα ΣΥΝ κλπ) δεν κατάφερε να πάρει θέση, να στηρίξει και να υποστηρίξει μια άλλη προοπτική για την απεργία.


Ποιο είναι το συμπέρασμα;


Η προοπτική της απεργίας και του σπασίματος της επιστράτευσης – η οποία εκ των πραγμάτων απέκτησε κεντρικό ρόλο σχετικά ανεξάρτητο από το αν θα προχωρούσε η απεργία διαρκείας- έδωσε παρά την κατασυκοφάντηση ελπίδα σε ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων. Ωστόσο, η τελική έκβαση των πραγμάτων μας οδηγεί σε ένα πρώτο απογοητευτικό (αλλά πραγματικό) συμπέρασμα: έμεινε παρακαταθήκη για τους εργαζόμενους η τρομοκρατία της επιστράτευσης η οποία και δεν έσπασε γιατί για να έσπαγε θα έπρεπε να γίνει η απεργία τουλάχιστον την Παρασκευή. Αρνητική παρακαταθήκη που θα οδηγήσει, είτε το θέλουμε είτε όχι, σε ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες για το εργατικό κίνημα και την αντιπαράθεσή του με τη φτωχοποίηση, την όξυνση της εκμετάλλευσης, της καταστολής και του φασισμού, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Έδειξε όμως και τις χειραφετητικές τάσεις ενός σημαντικού τμήματος του κόσμου της εργασίας που σαν υπόγειο ρεύμα θα κινoύνται εφεξής και θα αναζητούν διεξόδους διαφυγής. Η συγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς πολιτικά, οργανωτικά και στο εργατικό κίνημα, θα καθορίσει το αν και κατά πόσο θα βρει το δρόμο και θα σκάψει ο τυφλοπόντικας…

Venceremos
 

Η εκδήλωση της ΒΙΟ.ΜΕ και ένα σχόλιο του ΠΑΜΕ


Στις 7/4 πραγματοποιήθηκε στην Τρίπολη, με πρωτοβουλία του αυτοδιαχειριζόμενου ελεύθερου κοινωνικού χώρου “Το Παγκάκι”, εκδήλωση/συζήτηση της ΒΙΟ.ΜΕ, στα πλαίσια της πανελλαδικής καμπάνιας για την όσο το δυνατόν ευρύτερη ενημέρωση σε σχέση με το εγχείρημα της λειτουργίας του εργοστασίου υπό εργατικό έλεγχο.


Η εκδήλωση σχολιάστηκε από μέλος της γραμματείας του ΠΑΜΕ Αρκαδίας, το οποίο πέρα από τους αλληλέγγυους, καταφέρθηκε εναντίον και των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ λέγοντας πως “μας έδειξαν πώς οι εργάτες μπορούν να γίνουν βιομήχανοι και μάλιστα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης“.

Είναι καθ’ όλα θεμιτός (και αναγκαίος) ο διάλογος εντός του εργατικού κινήματος για το αν είναι η εργατική αυτοδιαχείριση (σε καπιταλιστικό περιβάλλον) ο δρόμος για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα καπιταλιστικά δεσμά ή αν είναι ο δρόμος των αυταπατών. Άλλωστε, υπάρχουν αντίστοιχα παραδείγματα ανά τον κόσμο, είναι γνωστή η έκβασή τους.

Στην περίπτωση της ΒΙΟ.ΜΕ, οι εργάτες έχουν επιλέξει να επαναλειτουργήσουν οι ίδιοι το εργοστάσιο, επιλογή που για αυτούς είναι ζήτημα επιβίωσης (εξ ου και τα συνεχή καλέσματα για αλληλεγγύη), μια κίνηση απόγνωσης, σε συνδυασμό μάλιστα με την συνολικότερη κατάσταση κινηματικής νηνεμίας.

Είναι άλλο πράγμα να εκφράζονται πολιτικές διαφωνίες και τελείως διαφορετικό να κάθεται κανείς απέναντι και να καταγγέλει, όταν μάλιστα είναι πασιφανέστατη η ανυπαρξία (πέρα από σποραδικές εξαιρέσεις) του ταξικού εργατικού κινήματος και της δυνατότητάς του για συνολική πολιτική αντιπαράθεση. Εν τέλει, επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ επιτίθεται με τέτοιο μένος ενάντια στους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ, είναι και ζήτημα του τι έδειξε το ίδιο με το παράδειγμά του και τους χειρισμούς του (για τους οποίους ποτέ δεν υπήρξε αυτοκριτική) στον αγώνα των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, που συνετέλεσαν στο άδοξο (διαφαινόμενο από καιρό) “κλείσιμό” του.

Η αναγκαιότητα για την ταξική ανασυγκρότηση (σε μορφή και περιεχόμενο) του εργατικού κινήματος, απαιτεί πρώτα από όλα ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος, μια στοιχειώδη αλληλεγγύη, έναν στοιχειώδη σεβασμό σε εργάτες που πασχίζουν να επιβιώσουν.

kokkinostupos

 

Πάμε για μούντζες στην πλατεία; Θα είναι κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκεί;

Παραθέτουμε το σχετικό κάλεσμα που είδαμε στο facebook:

“Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδω!

Στις 31 Μαρτίου το ραντεβού είναι και πάλι στο Σύνταγμα.

Tο απόγευμα Κυριακής 10 Μαρτίου, το παρεάκι που είχε την ιδέα να καλέσει τα ραντεβού στο Σύνταγμα, έγινε μια πολύ μεγάλη παρέα χιλιάδων ανθρώπων που δεν αντέχουν πια την ασφυξία της φτώχειας και της ανεργίας. Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς. Γιατί ή θα σηκωθούμε όλοι μαζί ή θα πέσει ο καθένας μόνος του.
Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;”



Οι Αγανακτισμένοι επιστρέφουν λοιπόν και απευθύνουν κάλεσμα μέσω facebook,  όπως και την πρώτη φορά (Μάιος 2011). Τι τα θες τα πολιτικά κόμματα, τις εσωκομματικές διαδικασίες, την οργανωμένη πάλη; Αυτά είναι για γραφικούς, είναι ξεπερασμένα από την ίδια την εποχή. Τώρα πια, βρισκόμαστε στην εποχή του διαδικτύου, την εποχή του facebook και των λοιπών social media. Ωραία μέχρι εδώ.

Ο λόγος που οι Αγανακτισμένοι ξανα-πάνε πλατεία, όπως φαίνεται και από το κάλεσμα, είναι η ντροπή που θα προκληθεί από την..κοροϊδία των Πορτογάλων. Πρώτα η Ισπανία, τώρα η Πορτογαλία. Τι σου είναι αυτή η Ιβηρική χερσόνησος!

Τα βαθύτερα αίτια, βρίσκονται στην “ασφυξία που προκαλούν η φτώχεια και η ανεργία”, κατάσταση η οποία προκαλεί αγανάκτηση, αν μη τι άλλο. Έτσι, αφού δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς οι “ξεπερασμένες” μορφές πολιτικής αντίδρασης (οργάνωση στους χώρους δουλειάς, απεργίες), ξανα-δοκιμάζουμε την μάζωξη στην πλατεία. Εκεί, όπου τους καλούμε όλους, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ΟΛΟΙ στο ίδιο χώμα πατάμε, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε. Έχουμε ΟΛΟΙ την ίδια Πατρίδα!
Άλλωστε, για όποιον δεν το πρόσεξε, αναφέρεται και στο κάλεσμα: “Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς.”


“Αριστεροί πατριώτες, νεοναζί, κρυπτο-φασίστες, σαν μια γροθιά θα μουντζώσουμε το αστικό κοινοβούλιο, θα κουβαλήσουμε τα κατσαρολικά μας, θα βροντοφωνάξουμε “κρεμάλα στους 300 προδότες” και αν υπάρξει ικανοποιητική ανταπόκριση, θα κάνουμε και μια μεγάλη συνέλευση για να προτάξουμε την αμεση δημοκρατία. Εκεί μάλιστα, πιθανόν να αποφασιστεί να απαιτήσουμε νέο σύνταγμα…
Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν βλέπεις για παράδειγμα αντίστοιχο κάλεσμα για την Κυριακή, από τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού – Δημόσιου Τομέα ή όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μετά τις αναφορές στην Πραγματική Δημοκρατία, δείχνει να αναπολεί το καλοκαίρι του ’11 υπερασπιζόμενη (;) το κίνημα των πλατειών στις Θέσεις για τη Β’ Συνδιάσκεψη (σημεία 37 και 39) που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Αναρωτιόμαστε, ο δρόμος για το (λαϊκομετωπικού χαρακτήρα) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που αποτελεί τον τακτικό στόχο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλ. κεφάλαιο ΙΑ), περνάει μέσα και από την “παρέμβαση” στις πλατείες; Ή αλλιώς: “η αλλαγή των συσχετισμών εντός της Αριστεράς υπέρ μιας αντικαπιταλιστικής γραμμής και επαναστατικής προοπτικής“, μπορεί να υπηρετηθεί μέσα από την εμπλοκή σε ένα κίνημα του οποίου ο κυρίαρχος ιδεολογικός προσανατολισμός είναι μικροαστικός; 


Να θυμίσουμε εδώ, κάποια γεγονότα από την “πρώτη” των Αγανακτισμένων:

α) Την τραμπούκικη επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ μ-λ εξαιτίας απόφασης λαϊκής συνέλευσης που απαγόρευε τη διακίνηση εντύπων οργανώσεων της αριστεράς και την προπαγάνδιση των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Αυτό, είχε οδηγήσει κάποιους να παίζουν “αριστερό κρυφτούλι” με σκοπό να γίνουν “ένα” με το κίνημα των πλατειών.

β) Την κατηγορηματική άρνηση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα.

γ) Την πάση θυσία διαφύλαξη του “ειρηνικού χαρακτήρα” του κινήματος.

δ) Την συμβολή στην παγίωση στις συνειδήσεις μεγάλου κομματιού της κοινωνίας (κυρίαρχων σε αυτή τη φάση) ιδεολογημάτων όπως “η άπληστη Γερμανία που θέλει το κακό μας”, Μερκελιστάν, το εθνικό πρόβλημα που, ως τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από εθνική προσπάθεια (εξ ου και οι διακηρύξεις για…νέο ΕΑΜ).

ε) Την χωρίς το παραμικρό ίχνος ντροπής συνύπαρξη/ανοχή των ελληναράδων που “έλυναν κι έδεναν” στην πλατεία, από “αριστερούς” που είχαν φορέσει τις στολές των ακομμάτιστων, για να φτάσουν μερικούς μήνες μετά, οι ίδιοι άνθρωποι, να διερωτώνται “ποιος επωάζει το αυγό του φιδιού;”

Η επιλογή, όσων τελικά το επιλέξουν (προκειμένου να βρεθούν με το “πλήθος”), να γίνουν κομπάρσοι στο εθνικο-πατριωτικό γλέντι που θα στηθεί την Κυριακή, θα τους βαραίνει εφεξής και θα τύχουν αντίστοιχης αντιμετώπισης από το κίνημα. Ας έχουν τουλάχιστον την ευθιξία να μην βγάλουν δακρύβρεχτες ανακοινώσεις αν προσγειωθεί στο κεφάλι τους κανένα καδρόνι από ελληνική ή βυζαντινή σημαία.

kokkinostupos

 

2 χρόνια Κόκκινος Τύπος: Οι 10 πιο δημοφιλείς αναρτήσεις τη χρονιά που πέρασε

 

  

 

Αυτός είναι ο Βουλευτής της ΝΔ Θανάσης Νταβλούρος: Αρχιασφαλίτης – οργανωτής στην καταστολή της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 στην Πάτρα

 

  

 

Χρυσή Αυγή, όπως λέμε Χρυσή Ευκαιρία: Οι καλοκαιρινοί διορισμοί χρυσαυγιτών στη Βουλή

 

  

 

Δεν “κρατιέται” για ΣΥΡΙΖΑ η ΑΡΑΝ

 

 

  

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2012

 

 

 

 

Προς Ρένα Δούρου

 

 

 

 

 

 

 

Η Χρυσή Αυγή και η σφαγή της Σρεμπρένιτσα

 

 

 

 

Ανοικτή Επιστολή προς Αλέκα ​​Παπαρήγα και Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας *

 

 

 

 

Ανατριχιαστικό παραλήρημα φασισμού και μισανθρωπισμού … υπό τους ήχους ποιημάτων του Γ. Ρίτσου

 

 

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑ και Στάθης: Από τα αλώνια του ’08 στα σαλόνια του ’13

Τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ το Δεκέμβρη του 2008;
  • Αφοπλισμός της αστυνομίας. Απαγόρευση της χρήσης χημικών
  • Άμεση διάλυση των ΜΑΤ και των ειδικών φρουρών και απόσυρση κάθε κατασταλτικής δύναμης από τους δρόμους της πόλης
  • Απόσυρση όλων των καμερών. Κατάργηση του τρομονόμου
Τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα;
 Η Δούρου κρατάει το πανό των ένστολων σε διαμαρτυρία για τις περικοπές των μισθών τους, τον περασμένο Σεπτέμβρη



Στην συνάντησή του με τα προεδρεία των σωμάτων ασφαλείας, ο Τσίπρας δηλώνει μεταξύ άλλων:
“Οι ένστολοι είναι κατηγορία εργαζομένων που παράγουν κοινωνική υπεραξία”
“Οι κινητοποιήσεις των ένστολων μπορεί να αποτελέσουν το κρίσιμο εφαλτήριο για την αφύπνιση του λαϊκού κινήματος και να αποτελέσουν την αρχή του τέλους του πέπλου της σιωπής που έχει επικαθίσει πάνω στα πολιτικά πράγματα”
Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ο Τσίπρας πραγματοποιεί επίσκεψη στη ΓΑΔΑ:
“Η επαναφορά του αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες με την επιστροφή του αστυνομικού στη γειτονιά και η επανασυμφιλίωση λαού και αστυνομίας, είναι οι δύο προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα ασφάλειας των κατοίκων”
“Ο λαός θα αισθάνεται ασφάλεια και όχι φόβο για τον αστυνομικό”
Τσίπρας προς αστυνομικούς: “Όλοι θα πρέπει να σας βοηθήσουμε. Ξέρουμε το δύσκολο έργο που επιτελείτε, είναι δύσκολα τα πράγματα”

Συνέντευξη Τσίπρα στο αφεντικό του Στάθη, πριν λίγες ημέρες:
“Είμαστε οι πρώτοι που καταδικάζουμε την ανομία. Αλλά όλες τις μορφές ανομίας” (Κάπως έτσι δεν το είπε και ο Δένδιας;)
“Κλείνουμε το μάτι στη μεσαία τάξη. Είμαστε κι εμείς νοικοκυραίοι”
Για τον ΣΥΡΙΖΑ τα έχουμε ξαναπει, φαίνεται πάντως ότι στην περίπτωσή του θα ισχύσει το “Αποχαιρέτα τη, την κυβέρνηση που χάνεις (προτού καν την πάρεις)”. Ας το αφήσουμε όμως αυτό προς το παρόν και πάμε να δούμε τη “μετάλλαξη” του Στάθη. Αντιγράφουμε από το ναυτίλο (7/12/2009):
“Ο Δεκέμβρης του 2008 σημαδεύτηκε από μία εξέγερση της νεολαίας με αφορμή τη στυγερή δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Και ήταν εξέγερση, διότι οι νέοι που κατέβηκαν τότε στους δρόμους έθεσαν επί τάπητος τα προβλήματά τους – σχετικά με το παρόν και το μέλλον τους στο πλαίσιο μιας χώρας σε αιχμαλωσία και παρακμή.”
“Οπως σε κάθε εξέγερση, διάφοροι βαλτοί ή άλλοι που βλέπουν τα πράγματα αλλιώς προσπάθησαν να περάσουν το δικό τους μηδενιστικό μήνυμα (που εδράζεται όχι στο ταξικό μίσος που σημαίνει αγάπη για τον άνθρωπο, αλλά στο ηθικό μίσος που σημαίνει υπέρβαση του καλού και του κακού, ανάλογη της φασιστικής «λογικής»)”
“Αφησε ο Δεκέμβρης του 2008 παρακαταθήκες;

Αφησε! Οι αιτίες που οδήγησαν στην εξέγερση έχουν επιδεινωθεί. Τίποτα στο μεσολαβήσαν διάστημα δεν έγινε καλύτερο για τους νέους (κι όλους μας, πλην γκόλντεν μπόυς). Συνεπώς

ο Δεκέμβρης θα επανεμφανισθεί με την ίδια ή σχετική μορφή, όταν το επιβάλλει η ανάγκη

κι όχι η δοτή πνοή-η δοτή πνοή παράγει ζόμπι κι όχι εξεγέρσεις”
“Οι εξεγέρσεις δεν ακυρώνονται, αποτελούν ύλη για τις επόμενες, όταν τις προκρίνει ο λαός και οι πολιτικές δυνάμεις που τού τις προτείνουν κι όχι όταν πατάνε το κουμπί οι τεχνικοί της εξουσίας”
Τι λέει σήμερα;
” Στο 17% είχε φθάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και κοντά στο 10% ήταν το ΚΚΕ, όταν ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008! Μετά το μπάχαλο εκείνου του Δεκέμβρη, ο ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στο 4% κι ο κόσμος στο σπίτι του – μάλιστα πολλοί κλείστηκαν μέσα του κι έκτοτε δεν ξαναβγήκαν.

Το ίδιο σχεδιάζεται και τώρα!

Αν όχι ένας νέος Δεκέμβρης του 2008, πάντως κάτι ανάλογο ή παρόμοιο, που θα έριχνε ξανά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, αυτήν τη φορά απ’ το 30% και θα ξανάκλεινε τον κόσμο στο σπίτι του.”

Αμνησία ή σύγχυση; Τίποτα από τα δύο. Απλά άλλαξε το αφεντικό και ο Στάθης σαν “πιστό σκυλί” που είναι, δε δαγκώνει το χέρι που τον ταϊζει

kokkinostupos