RSS

Category Archives: Σπύρος Δερβενιώτης

Κλαίνε κι οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες

jan16

Disclaimer: Ακολουθεί “σοβαροφανής” πρόλογος. Μην ψαρώσετε, δεν είναι αγόρευση της Βουλής των Εφήβων, θα αποζημιωθείτε πολύ σύντομα.

(πίνει νερό, καθαρίζει λαιμό, μικροφωνισμός, ξεκινάει):

” Το μεγαλύτερο παράσημο για ένα Δημοσιογράφο, είναι να ενοχλεί την εξουσία. Επάγγελμα υψηλής αδρεναλίνης, προσελκύει στις τάξεις του ρομαντικούς και τυχοδιώκτες. Η αφρόκρεμα αυτών είναι όσοι κράτησαν τη σημαία της Αλήθειας γράφοντας ενάντια στα πιό καταπιεστικά απ’ τα καθεστώτα, πληρώνοντας το αντίτιμο με πολυετείς φυλακίσεις σε hellhole φυλακές, βασανιστήρια, ή και τη φυσική τους δολοφονία, όπως η Πολιτόβσκαγια.”

(φέρνει το χέρι στην καρδιά, κατεβάζει ελαφρώς το κεφάλι, δίνοντας το αόρατο σύνθημα για το θερμό χειροκρότημα του κοινού).

“Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”

Εδώ, ο καθένας που είναι σ’ αυτό το επάγγελμα, φαντασιώνεται κρυφά ή φανερά ότι ακολουθεί τ’ όνομά του.

Τί συμβαινει όμως όταν έχεις ξεπουληθεί ελεεινά, όταν έχεις διαφθαρεί όλοκληρωτικά, όταν η πένα σου έχει ταχθεί αναφανδόν και με θράσος απ’ την πλευρά της εξουσίας;

Ευκολάκι. Όταν δεύτερη φύση σου έχει γίνει η προσαρμογή, προσαρμόζεις κι εδώ απλά τα γεγονότα στις δικές σου αφηγηματικές ανάγκες.

Έτσι, ο Ηλίας Κανέλλης, πρώην πύρινη αριστερή πένα, νυν “υπέρμαχος των ανοιχτών (από μέσα προς τα έξω αλλά προς θεού όχι αντίστροφα) συνόρων” και του “Διαφωτισμού” (αλλά ντεκαφεινέ αν σας βρίσκεται, χωρίς Γαλλική Επανάσταση), παρουσίασε (και οι συνοδοιπόροι υπερθεμάτισαν) εαυτόν ως θύμα ανήκουστης ποσότητας βίας επί του θνητού σαρκίου του. Αντιγράφω απ’ το status του:

“Ήταν ένας εφιάλτης. Κατέρρευσα. Αλλά κατάλαβα ότι δεν έχω δυνάμεις να υπερασπιστώ ούτε το αυτονόητο. Και επίσης ένιωσα ότι η βία και η ανελευθερία, ο εξευτελισμός των σωμάτων και η προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης είναι ίδια, είτε γίνεται από χρυσαυγίτες είτε από αριστεριστές είτε από κεντρώους είτε από αναρχικούς. Η κοινωνία μας θα πληρώσει μεγάλο και ακριβό τίμημα στη βία.”

Bία και ανελευθερία! Εξευτελισμός σωμάτων! προσβολή ανθρώπινης υπόστασης! Ποιός Ηλία μου; ποιός έσβηνε τσιγάρα πάνω στο αλυσοδεμένο σου κορμί; ποιός αόρατος δήμιος, σε ποιά εκτός χάρτη φυλακή του Αφγανιστάν σου στερούσε τον ύπνο, σου έκαιγε τις πατούσες, σου έκανε εικονική εκτέλεση και σού βαζε ηλεκτρόδια στις ρώγες; Damn you, Ανελεύθερα Καταπιεστικά Καθεστώτα! Δεν θα τον φιμώσετε! Ως εδώ!

Από κοντά κι ο άλλος κατατρεγμένος, υπερθεματίζει: Ο Ηλίας Κανέλλης είναι η νέα Ρόζα Παρκς που διεκδικεί το δικαίωμα να μην είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, και να μπορεί έτσι να εργαστεί μια μερα σε κανα δημοτικό ραδ…(ουπς). Ο Πάσχος μας, ο άνθρωπος-hashtag της προπαγανδιστικής ανακρίβειας, εξ ίσου κυνηγημένος και βασανισμένος. O Νέλσον Μαντέλα (σύμφωνα με πηγές εξ ίσου αξιόπιστες με του Πάσχου) φέρεται να δηλώνει “νόμιζα ότι ήξερα τι σημαίνει καταπίεση, μεχρι που έμαθα για την τρίμηνη διαγραφή του Πάσχου απ΄την ΕΣΗΕΑ”.

Και μετά συνέρχεσαι, και θυμάσαι ότι στην Ελλάδα βεβαίως βεβαίως “δεν έχουμε χούντα”, και ό,τι κι αν έχουμε, ο Ηλίας είναι απ΄τα πρωτοπαλίκαρα του καθεστώτος, απ΄αυτή την υπέροχη πάστα αντικρατιστών που πάντα βρίσκουν μία ή πολλές δημόσιες καρέκλες να τους σιτίζουν, κανα δημοτικό ραδιοσταθμό, κανα επίσημο φρη πρες κρατικού φεστιβάλ, ξερετε τώρα πόσο καταπιεστικά μπορούν να γίνουν τα καθεστώτα προς τους δημοσιογράφους που τα πολεμάνε.

Μια (αχεμ) εναλλακτική βερσιόν του τι έγινε πραγματικά εκείνη την ημέρα, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ.

Μπορεί κανείς κάλλιστα να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των λεγομένων των άνωθεν πηγών. Το μόνο που δεν μπορεί να τους καταλογίσει είναι αοριστία ως προς τα γεγονότα. Την ίδια ώρα, ο “εκπρόσωπος του Ορθού Λόγου”, με τόση μαεστρία στην πένα και πείρα στη συγγραφή, αδυνατεί να μας πεί τι ακριβώς του κάνανε την ώρα που “αμέριμνος” πήγαινε να περάσει τα 32 ηλεκτρονικά τσεκ ιν που χρειάζονται για να μπεί στα άδυτα του ΔΟΛ και βγάλει το ψωμάκι του απ΄τον Ψυχάρη.

“Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”
 

“Μαζί Χρυσαυγιτέψαμε”

To εύστοχο σχόλιο του τίτλου ανήκει στο galaxyarchis και περιγράφει ευστοχότατα (-grammar nazi: “πλεονασμός!”) το “Μαζί τα Φάγαμε 2.ο”, εκπορευόμενο απο τις ίδιες πένες, απλά Ψηλότερα, Μακρύτερα, Θρασύτερα.

Δεν θα βάλω λίνκς, τα ξέρετε τα κείμενα, τα έχετε δεί, για την άνοδο των ποσοστών της Χ.Α. φταίει το Σύνταγμα, ο Λαζόπουλος, η Ανομία της Αριστεράς, τα γιαούρτια στο Νταλάρα, πιθανότατα και οι Κακές Σκέψεις την ώρα που Αυνανίζεσαι.

Όπως και στην πρώτη ταινία της σειράς, το “Μαζί τα Φάγαμε”, αυτοί που ρολάρουν αυτά τα επιχειρήματα είναι δύο ειδών.

Ξεπερνάμε στα γρήγορα το πρώτο είδος, τους ας το πούμε “Αλλαξομπίστηδες”, για το μόνο λόγο ότι στο παρόν μπλόγκ έχουν συχνά την τιμητική τους, οπότε τα χαρακτηριστικά και η πρακτική τους μπορούν άνετα να εντοπιστούν σε παρελθόντα πόστς. Πολύ χοντρικά, πρόκειται για πρώην αριστεροκάτι που παραήταν καπάτσοι για να μείνουν για πολύ αριστεροί. Ένα κονέ απο δω, μία ΜΚΟ απο κεί, ενας κολλητός που υπουργοποιήθηκε παραπέρα, ούτε που το κατάλαβαν για πότε πέρασαν στην αντίπερα όχθη, και ούτε που το κατάλαβαν γιατί τους βρίζουν αυτοί που δε διέθεταν τοιαύτες χάρες, και το ένα πράγμα εφερε τ΄άλλο, ξέρετε πως είναι αυτά.

Η άλλη μερίδα παρουσιάζει περισσότερο δραματικό ενδιαφέρον, όπως κάθε τι σκοτεινό, υπόγειο και kinky. Είναι οι Πούροι Αντικομμουνιστές, οι οποίοι ξύπνησαν απ’ το λήθαργο της Αποπολιτικοποίησης που ακολούθησε το ‘τέλος του Υπαρκτού” στον οποίο είχαν βρεί ασφαλές καταφύγιο και στιγμιαία γαλήνη στην ψυχή τους. Γιατί δεν είναι λίγο να είσαι απ’ την πλευρά των νικητών του Εμφυλίου και να μη μπορείς να χαρείς γι αυτό. Γιατί ξέρανε. Ξέρουνε. Η “Ιδεολογική Ηγεμονία της Αριστεράς” την οποία χρησιμοποιούν σα δικαιολογία γαι τα πάντα, είναι/ηταν υπαρκτή. Η Αριστερά κυριάρχησε ιδεολογικά γιατί οι ανθρώπινοι φορείς της, ακόμα κι αν αποτύχανε, αποτύχανε από πολύ ψηλά. Στοχεύσανε για τα σύννεφα, παλέψανε ΓΙΑ τον άνθρωπο, οχι ΤΟΝ άνθρωπο. Η “άλλη πλευρά”, παραμένει στιγματισμένη επειδή στόχευσε χαμηλά, (πιό χαμηλά και βρίσκεις πετρέλαιο) και γι αυτό και πέτυχε άκοπα και άδικα, όπως οποιοσδήποτε πετυχαίνει με βρώμικα κόλπα. 
Μαυραγορίτες και δοσίλογοι στα τρίσβαθα της ψυχής τους, ακόμα κι αν δεν εξασκήσανε αυτά τα ταλέντα επί κατοχής, ωστόσο ξέρανε στα μύχια της ψυχής τους οτι αυτό που είναι, αυτό που κάνουν, αυτό που πιστεύουν, είναι επικερδές πλήν κατάπτυστο. Δεν είναι τυχαίο που ενώ οι περισσότεροι αριστεροί είναι περηφανοι για τα πιστεύω τους, οι περισσότεροι δεξιοί-κάθε-αποχρώσεως είναι περήφανοι απλώς για το ότι είναι αντιαριστεροί, με την πιό φθονερή κι εκδικητική έννοια του όρου. Οι χρυσαυγίτες, το άκρο που προσπαθούν να εξισώσουν με “το άλλο άκρο”, χαρακτηριστικότατα αρνούνται την ίδια τους τη φύση και ιδεολογία, (δεν είμαστε ναζιστές, είμαστε εθνικιστές, δεν είναι αγκυλωτός, είναι μαίανδρος, δεν είμαστε ρατσιστές, αυτοί είναι μαύροι” κλπ) δεν τη φέρουν διόλου περήφανα, πράγμα αξιοπερίεργο για ανθρώπους που “φοράνε στο μανίκι’ την Τιμή.

Aπ’ την άλλη, παιζει απλώς να έχουμε παρεξηγήσει ποια “τιμή” εννοούνε.

Μαλακία μας, γιατί την αγάπη τους για το χρυσό τη δείχνουν φόρα-παρτίδα στην ονομασία τους.

Πηγή:http://derveniotis.wordpress.com

 

Σκύψε Ευλογημένε Τόπε

Ok, αφού περάσαμε the better part των τελευταίων χρόνων για να υπενθυμίζουμε σε ιδιοτελείς πένες 
ότι η κρίση είναι πρωτίστως global και (πολύ) μετά local, ας χαραμίσουμε κι ένα πόστ για την πραγματική φύση της εγχώριας κρίσης, πάλι κόντρα στις ιδιοτελείς πένες που αντιγράφουν με καρμπόν η μία την άλλη τις ρηχές ιδέες τους για υπερτροφικό δημόσιο, ιδεολογικές ηγεμονίες της αριστεράς και άλλες χρήσιμες ηλιθιότητες στην υπηρεσία αυτών που στην υγεία των κορόιδων θα αρπάξουν για άλλη μια φορά ό,τι δεν είναι βιδωμένο στο πάτωμα.

Τα συστατικά της εγχώριας κρίσης, δε παρουσιάζουν καμία πρωτοτυπία που να μην την απαντάμε στις δοξασμένες μητροπόλεις του πιό απελεύθερου καπιταλισμού. Η διαφθορά, οι μίζες, οι χαριστικές αναθέσεις, τα καρτέλ, η άλωση του κράτους, η ελλιπής δικαιοσύνη είναι headlines που έχουμε διαβάσει σε κάθε δυτική γλώσσα, σε κάθε εφημερίδα του “πολιτισμένου κόσμου”. Τι είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα ΤΟΣΟ ειδική περίπτωση που “μια χεσά τόπος” να κοσμεί τα πρωτοσέλιδα τόσο εντονα, για τόσο διάστημα;
Είναι απλό, απλά αδικείται στην περίληψή του: η Ελλάδα έχει χάσει την ψυχή της.

Δε μπορώ εύκολα να φανταστώ άλλη χώρα που οι κεφαλές της (πολιτικές, πνευματικές, δημοσιογραφικές, επιχειρηματικές, you name it) να είναι τόσο πρόθυμες να τη διασύρουν, να την ευτελίσουν, να υπερβάλουν σε ταπεινώσεις και σε αυτομαστίγωμα. Να σου λένε έξω “είστε κλέφτες” και να απαντάς “επίσης δεν πλενόμαστε συχνά”. Να σου λένε “θα σας γαμήσουμε” και να απαντάς “ναι, αλλά χωρίς βαζελίνη παρακαλώ, δεν την αξίζουμε”.
“Μισό λεπτό, δεν έχουν βάση οι κατηγορίες; δεν έχει γίνει ο Έλληνας ένα νεόπλουτο βόδι που χτίζει αυθαίρετα κοτέτσια και τα πουλάει για kyramaritsa resort στους κουτόφραγκους;” λέει μια λεπτή φωνίτσα απ’ το protagon ή την Καθημερινή ή την Athens Voice ή τα Nέα (συνήθως η ίδια φωνίτσα, σε όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα, μαστιγώνοντας ταυτόχρονα την πολυθεσία).
Kαμία αντίρρηση. Αλλά κάντε ένα διάλειμμα απ’ το σκύψιμο, αλλάξτε λίγο στάση και κοιτάξτε λίγο και τη φάτσα του επιβήτορα, για να δείτε ότι αυτός που σε κατηγορεί ότι έκλεψες 200, έχει κλέψει 200.000.000, ότι αυτός που σε κατηγορεί ότι “ζεις παραπάνω από τις δυνατότητές σου” εχει τινάξει την οικονομία στον αέρα με εικονικό χρήμα και speculations, ότι για κάθε λαδωμένο απ’΄τη Siemens, υπάρχει μια Siemens που λαδώνει, ότι για κάθε kyramaritsa που γαμάει τεσσερα στρέμματα ακτογραμμής, αντιστοιχεί σαν κατήγορος μια deregulated πολυεθνική που έχει γαμήσει κατι χιλιόμετρα αρκτικής ακτογραμμής, ότι σε κατηγορούν ότι βούλωσε ο Ποδονίφτης, τύποι που έχουν στο λαιμό τους τη Λουιζιάνα.
Το οικονομικό σκέλος κάποτε θα λυθεί, πάντα λύνονται αυτά.
Το ψυχικό σκέλος κρύβει μια ζημιά πολλαπλάσια, εναν αγώνα που έχει χαθεί πριν δοθεί, ένα τραύμα φορέα της γάγγραινας που θα σου στοιχίσει το πόδι, αν είσαι τυχερός και σταματήσει εκεί.

Στάσου όρθιος. Κοίτα το Κτήνος στα μάτια.
Αν αποστρέψει πρώτο το βλέμμα, έχεις μια ελπίδα, ακόμα και με άνισες πιθανότητες.

Αν αποστρέψεις πρώτος το βλέμμα, τότε και στο πιάτο να σου δώσουν τη νίκη, δεν την αξίζεις.

Δεν έχεις τίποτα μέσα σου, είσαι ένα άδειο κέλυφος, μια φουσκωτή κούκλα, οπότε μην απορείς που όλοι σε χρησιμοποιούν για “ξαλάφρωμα”.
Και κυρίως, να χαρείς, μη μας τα ζαλίζεις με τις “αναλύσεις” σου για την εμπειρία που βιώνεις και πόσο σου αξίζει.
Το τελευταίο που θέλει κανείς απ΄το σπερματοδοχείο του, είναι να ακούει τις απόψεις του.

Πηγή:http://derveniotis.wordpress.com

 

To Mεγάλο Κόλπο

Το θυμάστε το Μνημόνιο; Έχετε κάποια αμυδρή ανάμνηση του χρέους; πήρε το μάτι σας, το αυτί σας, ο κώλος σας (που στην περίπτωση αυτή είναι ο καθ’ύλην αρμόδιος) για τα νέα μέτρα που θα έρθουν με το έμπα του Ιούνη;


Τι σας θύμισα, ε; Όλα αυτά ανήκουν σε μια παλιά, ξεχασμένη εποχή. Τώρα το πρόβλημά μας είναι οι μετανάστες. Τρώνε τις γυναίκες μας! Βιάζουν το φαγητό μας! Στρατόπεδα συγκέντρωσης εγκαινιάζει ο Χρυσοχοίδης, να τους βάζουμε και στάμπα θέλει ο Κρανιδιώτης, “μαζί θα τους διώξουμε” από κοντά ο Καρατζαφέρης.

Τι κοινό έχουν αυτοί οι τύποι; Ω ναί! Συναπαρτίζανε την “κυβέρνηση συνεργασιάς που φρόντιζε να ρολάρει πρίμα η διαδικασία μεταφοράς εισοδημάτων από την τσέπη σου στις τσέπες “των δανειστών μας” κι άγιος ο θεός.

Είναι πλέον τόσο ωμά ξεβρακωμένο “το διακύβευμα” που ούτε καν διανοούνται να σου υποσχεθούνε κάτι, ο,τιδήποτε. Με ακέραιο όλο το απόθεμα θράσους που διαθέτουν και άθικτες τις ικανότητές τους να ψεύδονταια ασύστολα μπροστά στα μούτρα σου, το καλύτερο που σκέφτηκαν είναι να σε τρομάξουν.

Έτσι ξαφνικά (όπως θα μπαίνει η άνοιξη) όλη η συζήτηση γυρνάει γύρω “απ’ το μεταναστευτικό”. Πράγματα που θα έκαναν το Χίτλερ να ντραπεί εκστομίζονται ανερυθρίαστα. Η αγωνιστική παίζεται στο προνομιακό γήπεδο της Χρυσής Αυγής.

Και η αριστερά το καταπίνει όλο αυτό line, hook and stinker. Όλες οι δυνάμεις της ξοδεύονται στο να ξορκίσουν το αδιανόητο της εισόδου των νεοναζί στο κοινοβούλιο.Τι θα κάνουν οι νεοναζί στο κοινοβούλιο; θα νομοθετούνε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στάμπα στους μετανάστες και “μαζί να τους διώξουμε”.

Λατρεύω ειρωνεία, αλλά μετά την κάλπη μη μου κλαίγεστε.

Πηγή:ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΕ

 

Για ποιόν χτυπά η καμπάνια;

Ελπίζω να περάσατε καλά στα χωριά, και να κάνατε καμιά αγγαρεία, τουτέστιν να ρωτήσατε την τιμημένη αγροτιά (που σεβόμεθα και τιμούμε αλλά άμα ξαναψηφίσουν δικομματισμό θα τους κάψουμε τις αποθήκες-πάντα με αγάπη, θεία!) το μόνο ερώτημα που έχει σημασία: υπήρχε ζωή πρίν την Ε.Ε.; ή, για να το κάνω πιό συγκεκριμένο, όντως “αν μας πετάξουν έξω” την επόμενη μέρα “δεν θά χουμε γαλατάκι για τα παιδάκια μας και ελλείψεις σε βασικά είδη διατροφής”; Νομίζω πως θα ήταν χρησιμη η απάντηση σε φέιγ-βολάν.
Μένοντας σε αυτή την ευχάριστη σκέψη (του φέιγ-βολάν), περνάμε στο επόμενο θέμα μας:
Πήρε το μάτι μου χθες στα σόσιαλ μήντια(ζ) την προεκλογική αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μας απασχολεί η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι δια της ατόπου απαγωγής που θα εξηγήσουμε σε προσεχή πόστ, καταλήξαμε (εγώ, εγώ κι εγώ αλλά απ’ ό,τι βλέπω κι άλλοι που τα γράφουν και πιό σκαμπρόζικα) ότι είναι η μόνη επιλογή ψήφου που δε θα σε κάνει μετά την έξοδο από το παραβάν να αισθάνεσαι παιδόφιλος σίριαλ κίλερ.
Και καταλήγουμε λοιπόν στην επιλογή ΣΥΡΙΖΑ. Κι είμαστε έτοιμοι να επιχειρηματολογήσουμε, να ζμπρώξουμε, να ψηφοθηρίσουμε, τα πάντα όλα.
Κι ύστερα έρχεται η αφίσα:

Bγάλτε σας παρακαλώ νοερά το εκλογικό context και δείτε σκέτο το σύνθημα. Τι εντύπωση σας δίνει το άτομο που το εκστομίζει; Exactly: παρατημένη γκόμενα. Που θέλει μέσω τρίτου να πεί “στο λεγάμενο” “πως είμαι καλά, περνάω μια χαρά, θέλω να του πείς ψέ-μα-τα”.
Εντάξει, οι επικοινωνιολόγοι είναι αυτά τα πράματα με κέρατα και ουρές που χρησιμοποιεί ο δικομματισμός για να παγιδεύσει τον χύδην όχλο στην προπαγάνδα του. Οκ, μην τους χρησιμοποιείτε. Αλλά ψυχολόγους, ψυχίατρους, δάσκαλους, καθηγητάδες, ξέρω από πρώτο χέρι ότι έχετε με τη σέσουλα. Δε βρέθηκε κανείς να σας πεί για τις βλαβερές συνέπειες του ετεροκαθορισμού; Για το πόση ηττοπάθεια ζέχνει το να τρέχεις πίσω απ’ τον αντίπαλο, να του επιτρέπεις να καθορίζει την ατζέντα σου αντί να μπαίνεις μπροστά, να λάμπεις αυτόφωτα, να εμπνέεις, να συναρπάζεις, να αφήνεις τους άλλους να προσπαθούν να εξηγούν τη σκόνη σου που αναπνέουν στο πέρασμά σου απ’ την υποδεέστερη ύπαρξή τους;
Είστε η πλευρά του Καλού, αυτό να μας δείξετε, όχι ποιοί είναι οι κακοί, αυτό το ξέρουμε, το βιώνουμε.
Είστε Τζεντάϊ, μην αφήνετε το Άστρο του Θανάτου να καθορίζει την ατζέντα στο γαλαξία.
Νοw let’s blow this thing and go home.

Πηγή:ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΕ

 

Οδηγίες Χρήσεως για το φόνο της Λογικής-στό όνομά της

Αν είσαι νεκρός της Μαρφίν, θα αναφέρεσαι πάντα με το όνομά σου, ενώ υπεύθυνοι για το θάνατό σου θα είναι όσοι ήταν σε απόσταση που να συμπίπτει με το F.I.R. Αθηνών, με κυριότερους υπεύθυνους όχι αυτούς που είχαν ενεργή ανάμιξη, αλλά όσους “δεν κάνανε κάτι” (η μεγαλοψυχία εδώ οφείλει να εξαιρέσει τους υπεύθυνους για την ασφάλεια των εργαζομένων στην Τράπεζα).

-Αν είσαι νεκρός της οικονομικής πολιτικής, θα μνημονεύεσαι πάντα ως “77χρονος” “αυτόχειρας” ή “συνταξιούχος”, ενώ υπεύθυνος για το θάνατό σου δεν θα είναι κανένας, γύρευε τώρα τι έτρεχε στο ταραγμένο υψηλόμισθο μυαλό σου, και τυχόν αναφορά στη δική σου εξήγηση, είναι ελεεινή σπέκουλα και απόπειρα πολιτικοποίησης ενός Ανεξήγητου Θανάτου.

-Αν γράψεις αντικαθεστωτικά/βλάσφημα/σατιρικά ζώντας υπό οποιοδήποτε καθεστώς τυχαίνει γεωστρατηγικά να χρειάζεται να βαπτισθεί “άξονας του Κακού”, τότε είσαι ήρωας της Δημοκρατίας, Μπροστάρης της Ελευθερίας του Λόγου, πολυσέλιδο θέμα για την “His Master’s Voice Review of Books” και Προστατευόμενο Είδος από τους οπαδούς του Διαφωτισμού.

-Αν γράψεις αντικαθεστωτικά/βλάσφημα/σατιρικά για διαμορφωτές γνώμης της “πρώτης αποικίας της Ευροζώνης” (σύμφωνα με το ακροαριστερό φανζίν “Financial Times”) τότε είσαι ο Θάνατος της Δημοκρατίας, το “άγριο πρόσωπο της Δημοσιογραφίας στα Σόσιαλ Μήντια”, και οφείλουν να παρέμβουν η ΕΣΗΕΑ, η Αστυνομία, ο Στρατός, το ΝΑΤΟ, για να σου βουλώσουν το βρωμόστομά σου που τολμάς να αναφέρεσαι κατά γνωστών μπροστάρηδων της Ελευθερίας Πάνω απ’ Όλα και Δε Σηκώνουμε Κουβέντα επ’ Αυτού.

-Αν αρπάξει φωτιά κανα ντουβάρι, μια μιχανοκίνητη μεραρχία με ρεσώ θα είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμη να “διαμαρτυρηθεί σιωπηλά” μπροστά του, ενώ επίλεκτη ομάδα instagram pics θα καταλάβει στρατηγικά σημεία σε όλα τα free press σαλόνια της επικράτειας.

-Αν το θύμα είναι άνθρωπος, όσοι μαζεύονται στο Σημείο είναι Οπαδοί του Μίσους, και τα χειρόγραφα σημειώματά τους αποδείξεις Εχθροπάθειας, Κανιβαλισμού και Ελλάδας της Δραχμής (αυτό κολαει παντού).

-Αν είσαι αστυνομικός και τις αρπάξεις απ’ το πλήθος, θα γραφτούν σεντόνια για το “Νόμο του Λύντς” και για το πως πρέπει να τον καταδικάσουμε απ’ όπου κι αν προέρχεται, διότι προφανώς προέρχεται από αιμοδιψείς εχθροπάθειους, εν μέσω ιστορικού κενού αέρος.

-Αν είσαι φωτορεπόρτερ και τις αρπάξεις από αστυνομικούς, θα χέσουμε μισή ανακοίνωση κατόπιν της πρέπουσας δυσκοιλιότητας, και μετά δεν θα ξαναναφερθούμε στο θέμα γιατί μισή φορά αρκεί, τί είναι οι αναγνώστες μας, ζώα; και τι είναι ο φωτορεπόρτερ; θύμα της Μαρφίν;

“Αν θεωρείς ότι από εκεί που βρίσκεσαι βλέπεις την Αφετηρία της Λογικής, τότε το Τέρμα της είναι κάπου στον κώλο σου”-Ισοκράτης

Πηγή:ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΕ

 

Εθνικό φρόνιμα (update): A funny thing happened on the way to technofascism


COLONEL CALVIN HENDERSON: We’re trying to contain an ecological disaster.
MULDER: Thats a lot of firepower just to protect mother nature
X-files, “Fallen Angel”.

Τι γράφαμε στο προηγούμενο πόστ;

“για τις επόμενες μέρες, η Ελληνική Αρθρογραφία θα είναι the place to be, πιάστε καρέκλα και πόπ κόρν και απολαύστε τους γνωστούς Νηφάλιους  Εγκέφαλους να αυτοκαταστρέφονται στην προσπάθεια να υπερασπιστούν το δικαίωμα του πολιτικού σε μια ήρεμη και ειρηνική παρέλαση, την οποία τις υπόλοιπες 364 μέρες καταδικάζουμε σαν στρατοκρατικό κατάλοιπο μιας καθυστερημένης κοινωνίας. Πραγματικά, ζώ για να διαβάσω αύριο protagon:  “ποιός είσαι εσύ ρε βίαιε Ελληνάρα της Δραχμής που τολμάς να αμαυρώνεις το στρατοκρατικό κατάλοιπο;”.”

Σ΄ευχαριστώ, αγαπημένο site που δε με απογοήτευσες, σταχυολογούμε ενδεικτικά τον “πράο και νηφάλιο” Κώστα Ρεσβάνη σε μια παραλλαγή της φούγκας “μια φωνασκούσα μειοψηφία“, και τον σταθερά πιό βαγκνερικό Μίχα να σερβίρει το χοντροκομένο πατσά “έρχονται οι κομμουνισταί με τα κονσερβοκούτια”.

Με την ευκαιρία, αγαπητά δημοκρατικά άλοθι του Protagon, καταλαβαίνω τη δυσκολία εύρεσης στασιδίου μετ’ αμοιβής στην καταρρέουσα μιντιακή αγορά, αλλά μήπως έχει χοντρήνει το αστείο; Εσείς αισθάνεστε καλά εκεί μέσα; Αισθάνεστε περίφημα να είστε ο έτοιμος αντίλογος “μα έχει και τον Οδυσσέα/το Βαρουφάκη/τον Γαλδαδά” κάθε φορά (και είναι δυσανάλογα περισσότερες οι φορές) που άλλο ένα κρυπτο/φανερο/φασίζων άρθρο ρίχνει άδεια/περνάει γραμμή/στρώνει κατάσταση; Δε ζούμε σε καιρό ειρήνης, arguably δε ζούμε καν σε καιρό δημοκρατίας, είσαστε εντάξει που ξεπλένετε αυτό το site? which side are you on?

Πηγή:ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΕ