RSS

Category Archives: Συρία

Η αραβική άνοιξη στην καρδιά του (συριακού) χειμώνα

syriaΤου Άκη Τζάρα

Το Δεκέμβρη του 2010, η πολιτική πράξη της αυτοκτονίας του νεαρού Τυνήσιου Μπουαζίζι πυροδότησε μια σειρά ταραχών που μετατράπηκαν γρήγορα σε εξέγερση και οδήγησαν στην ανατροπή του Μπεν Αλί. Μέχρι η ιμπεριαλιστική δύση να αντιληφθεί το μέγεθος της δυναμικής της τυνησιακής εξέγερσης, εκείνη είχε ήδη μεταλαμπαδευτεί στην κρίσιμη γεωπολιτικά Αίγυπτο.
Θεωρούμε πως από εκείνη τη στιγμή, παράλληλα με την κίνηση των καταπιεσμένων, μια σειρά από δυνάμεις αλληλεπιδρούν, παράγοντας τη βαθιά αντιφατική διαδικασία που η κυρίαρχη αφήγηση ονομάτισε αραβική άνοιξη. Ο δυτικός ιμπεριαλισμός, χωρίς να είναι ενιαίος, οι τοπικές περιφερειακές δυνάμεις, το μπλοκ της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά και πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα-εκφραστές συμφερόντων των ντόπιων ελίτ, των μεσαίων στρωμάτων κτλ, άρχιζαν να προσπαθούν, είτε σε συνεργασία, είτε σε σύγκρουση με τα πληβειακά τμήματα των αραβικών μαζών, να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις, τη δική τους «ανοιξιάτικη» εκδοχή.

Διαρκής επανάσταση ή άχρονη εξέγερση;

Αν και το παλιό στάτους κβο στην περιοχή είναι αναμφίβολα νεκρό ως μορφή, μόνο αδαείς ή αστοιχείωτοι πολιτικά μπορούν στα σοβαρά να ισχυρίζονται πως το καινούριο που γεννιέται περιγράφεται από το υπεραπλουστευμένο σχήμα μιας αδιαμεσολάβητης εξέγερσης που συνεχίζεται στο διηνεκές αυτούσια όπως όταν ξεκίνησε. Ακόμα και για τους οπαδούς του αγώνα διαρκείας αυτό καταντά γκροτέσκο, ενώ για τους εραστές του αδιαμεσολάβητου αγώνα ας θυμίσουμε πως δυστυχώς η πρώτη διαμεσολάβηση είναι ο χρόνος, η αλληλουχία των γεγονότων που συνθέτουν την ιστορία.

Ας θυμίσουμε την εξέγερση στη Λιβύη, την αστική προπαγάνδα που κατάπιε αμάσητη η γερασμένη αριστερά, που βάπτιζε τους δοσίλογους μαχητές αμάχους, την ιμπεριαλιστική επέμβαση που λειτούργησε ως αεροπορία για τους αντικανταφικούς, την ηγεμονία από την πρώτη στιγμή των αστικών δυνάμεων στη λιβυκή αντιπολίτευση, το λυντσάρισμα του Καντάφι υπό την κάλυψη των αφεντάδων του δυτικού πολιτισμού και τελικά τη βαθιά οπισθοδρόμηση στην οποία βουλιάζει τώρα η Λιβύη, μαζί και η όποια ονείρωξη για την αδιαμεσολάβητη εξέγερση της.
Ας σταθούμε με προσοχή στην Αίγυπτο, όπου ύστερα από έναν τριετή κύκλο αγώνων, ο στρατός είναι ξανά ο εγγυητής της ομαλότητας, έχοντας ανατρέψει το νόμιμα εκλεγμένο Μόρσι με πραξικόπημα, του οποίου η εκλογή είχε πιστοποιήσει την κυριαρχία μερίδας των αστικών δυνάμεων στην αιγυπτιακή μεταπολίτευση. Όσο κι αν μας καλούν διάφοροι αραβολόγοι (και της αριστεράς) να μην θεωρήσουμε το πραξικόπημα αντεπανάσταση, αλλά ένα ακόμα επεισόδιο στην φαντασιωτική τους εξέγερση, εμείς με θλίψη ίσως, αλλά χωρίς ωραιοποίησεις διαπιστώνουμε πως δίχως πολιτικό-επαναστατικό υποκείμενο, η εξέγερση ηττάται, γιατί ακόμα κι αν οι μάζες κινητοποιούνται εξεγερσιακά κάτω από αλλότριες σημαίες, η κίνησή τους αυτή μόνο στη μορφή φαντάζει εξεγερσιακή, στο περιεχόμενο υπηρετεί την αντεπανάσταση.
Αντίστοιχα στην Τυνησία-τη μαμμή της αραβικής εξέγερσης, έχουν δολοφονηθεί ηγέτες και στελέχη της  αριστερής αντιπολίτευσης (Συμβούλιο για την υπεράσπιση της Επανάστασης).  Ενώ ας μην ξεχνάμε την ωμή καταστολή της εξέγερσης των σιιτικών μαζών, στο Μπαχρέιν από τη Σαουδική Αραβία με τις ευλογίες της δύσης, αλλά και τη λάιτ αλλαγή δικτάτορα στην Υεμένη.
Τα λέμε όλα αυτά γιατί η εμμονή στην «εξέγερση που συνεχίζεται» και που αναπαράγεται άκριτα και στη Συρία, οδήγησε σε μια ιμπρεσιονιστική κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, σε μια αφαίρεση χωρίς κανένα υλικό-πραγματικό περιεχόμενο όπου αφηρημένα οι εξεγερμένοι, (ανεξάρτητα από ποιος τους χρηματοδοτεί, ποια τάξη και ποια ιδεολογία ηγεμονεύει) μάχονται κακούς δικτάτορες (ανεξάρτητα πάλι από τις διαφορές τους κι από το ποιος γεωπολιτικά επωφελείται από την ανατροπή τους).
Αυτό το δημοκρατικολάγνο παραμυθάκι, καθαρή μικροαστική αυταπάτη, όσο κι αν διαψεύδεται από την πραγματικότητα (όπως φτάνει διαμεσολαβημένα σε μας τους «πολίτες της δημοκρατίας») είναι αυτούσια η κυρίαρχη συνείδηση.
Γι’ αυτό και οι θιασώτες της ή οδηγούνται στην ενεργητική ή παθητική υποστήριξη του ιμπεριαλισμού, ή στην κουραστική πασιφιστική ρητορεία (όχι στον πόλεμο).
Στην καλύτερη περίπτωση αρκούνται σε συναισθηματικές καταγγελίες ενάντια στον κακό ιμπεριαλισμό και τις αστικές δυνάμεις που πνίγουν ή καναλιζάρουν την εξεγερσιακή δυναμική, λες και θα μπορούσαν (ή μήπωςθα έπρεπε;) να κάνουν κι αλλιώς.
Σημαίνει αυτό όπως ισχυρίζεται η συνωμοσιολογική αφήγηση -η άλλη όψη της άχρονης εξέγερσης- πως από την αρχή η αραβική άνοιξη κατασκευάστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες, ή ακόμα πιο απαισιόδοξα πως τίποτα δεν έμεινε από όλα αυτά;
Καταρχήν η αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, εκτός από ιδεαλιστικό παραλήρημα, είναι πάντα αντιδραστική γιατί κατασκευάζει έναν παντοδύναμο άρχοντα που έχει πλήρη έλεγχο κάθε περιοχής του πλανήτη, κάτι που στη σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα δεν στέκει παρά μόνο ως ακροδεξιό υποπροϊόν.
Κατά δεύτερον, η κίνηση των αραβικών μαζών, το αραβικό 1848, ανεξάρτητα από τον αντεπαναστατικό χειμώνα που αποτελεί την επόμενη φάση του, αποτελεί ένα νέο σημείο εκκίνησης, αφού κατέδειξε θετικά τη δυναμική των πολιτικών ταξικών αγώνων, αρνητικά την απουσία της συνειδητής επαναστατικής μειοψηφίας. Από αυτή την άποψη, μόνο χυδαίοι απολογητές μπορούν να αποτιμήσουν ως αρνητική την αραβική αφύπνιση, ακόμα κι αν το λόγο τώρα έχουν οι αστικές δυνάμεις, ο ιμπεριαλισμός και το πολιτικό Ισλάμ και μάλιστα, όπως στη Συρία, η πιο αντιδραστική -σουνιτική- εκδοχή του.

 Η Συρία πέρα από τις συνηθισμένες φαντασιώσεις

Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω παραδοχών, ο εμφύλιος πόλεμος που μαίνεται στη Συρία και η πυρετώδης διπλωματία που μοιάζει να αντικαθιστά προς το παρόν τις πολεμικές προετοιμασίες, απέχουν παρασάγγας από την αφήγηση της πλειοψηφίας της ευρωπαϊκής αριστεράς, που ακόμα και δυόμισυ χρόνια μετά την απαρχή της συριακής εξέγερσης (Μάρτης 2011) επιμένει να αγνοεί τα γεγονότα και να κάνει λόγο για την εξέγερση που συνεχίζεται παρά τις δυσκολίες της.
Κατά τη γνώμη μας, η συριακή εξέγερση, ως αυθεντικό κίνημα των καταπιεσμένων, δεν υφίσταται πια, ηττήθηκε όχι μόνο στρατιωτικά από το καθεστώς, αλλά πολιτικά από την άμεση ανάμειξη του ιμπεριαλισμού και των περιφερειακών δυνάμεων -Τουρκία-Σαουδική Αραβία-, από την ηγεμονία των αστικών δυνάμεων στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης κι από την κυριαρχία των πιο σκοταδιστικών εκδοχών του πολιτικού ισλάμ.
Αδυνατούμε να κάνουμε λόγο για λαϊκή εξέγερση όταν τους αντικαθεστωτικούς αποτελούν: ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (όπλα από Ήπα), στρατιωτικό σκέλος του δοσιλογικού Συριακού Εθνικού Συνασπισμού με ηγέτη τον πρώην καθεστωτικό Ίντρις και μια πληθώρα ισλαμιστικών πολιτοφυλακών ανεξάρτητων μεταξύ τους, με κύρια τη Τζαμπχάτ αλ Νούσρα που εξοπλίζεται από τους Σαούντ κι είναι φανατική ουαχαβίτικη σέκτα. Όλα αυτά συνάδουν πως μια ανατροπή του Άσαντ από αυτό τον εσμό, θα δημιουργήσει ή μια τριχοτομημένη χώρα, με ζώνες φατριών κι εγγυητή της χαώδους ομαλότητας τον ιμπεριαλισμό ή ένα ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο. Όλα αυτά θα σημάνουν την ενίσχυση της ήδη ενισχυμένης Σ.Αραβίας και του Ισραήλ, και τη στρατηγική ήττα του Ιράν, και κατ’ επέκταση θα εντείνουν την πίεση στη Χεσμπολάχ και τη Χαμάς, τις μόνες πολιτικές δυνάμεις που μάχονται ακόμα για την παλαιστινιακή υπόθεση. Σίγουρα για τους κομμουνιστές μια εξέγερση ούτε πραγματώνεται με σπόνσορες, ούτε ενισχύει τους παγκόσμιους αφέντες. Η ελευθερία κατακτιέται σε σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό κι αυτός ο «ξύλινος» αφορισμός είναι ο μπούσουλάς μας στο χαώδες γεωπολιτικό τοπίο. Θεωρούμε πως οι αυθεντικές λαϊκές δυνάμεις έχουν εξοντωθεί φυσικά από τον Άσαντ ή τους δοσίλογους αντικαθεστωτικούς και πλέον αδυνατούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο, ανεξάρτητα από τα φαντασιωτικά αφηγήματα τις δυτικής αριστεράς.
Μόνο  οι κουρδικές πολιτοφυλακές φαίνεται να διατηρούν ένα στοιχειώδες αντιιμπεριαλιστικό κι επαναστατικό περιεχόμενο και η ανάδυση ενός απελευθερωμένου δυτικού Κουρδιστάν που δεν έχει καμία σχέση με το δοσιλογικό ιρακινό του Μπαρζανί θέτει εκ νέου το κουρδικό ζήτημα. Με όρους μάλιστα που ενισχύουν το  PKK και μπαίνουν σφήνα στα ιμπεριαλιστικά και τα τουρκικά σχέδια.

Ρέκβιεμ για την ιμπεριαλιστική αριστερά

Με το κουρδικό να αποτελεί λοιπόν τη μόνη προς το παρόν θετική συνέπεια του συριακού εμφυλίου, εμείς θα εμείνουμε στις πολιτικές προεκτάσεις της ιμπρεσιονιστικής κατανόησης των γεγονότων από τη δυτική αριστερά κι όχι μόνο (βλέπε και την κοινή ανακοίνωση των πέντε αραβικών οργανώσεων). Απορούμε πως επιμένουν να αγνοούν τον καταφανή αντιδραστικό και φιλοϊμπεριαλιστικό χαρακτήρα της αντιπολίτευσης, οργανώσεις που τήρησαν και τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια ίσες αποστάσεις ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ, τη Χεσμπολάχ στον πόλεμο το 2006, ανάμεσα στην ιρακινή ή την αφγανική αντίσταση και τις δυνάμεις κατοχής από το 2004 μέχρι σήμερα. Εκεί τάχα δεν υπήρχαν και κοσμικές δυνάμεις που μάχονταν τον κατακτητή; Φαίνεται πως για τη γερασμένη αριστερά, το Ισλάμ, που το κατανοεί το ίδιο χοντροκομμένα όπως οι ζηλωτές του ιμπεριαλισμού, είναι πρόβλημα όταν μάχεται τους σταυροφόρους (“ούτε Σαντάμ ούτε μπαρμπα Σαμ”) κι όχι όταν πολεμά τον Καντάφι ή τον Άσαντ. Εκεί γίνεται αποδεκτό να πολεμάς πλάι-πλαί με ουαχαβίτες, γιατί «τα πράγματα δεν είναι καθαρά» αλλά όταν το Κοράνι είναι όπλο ενάντια στους δυτικούς, τότε αρχίζει η ρητορική για το αδιέξοδο του ισλαμικού φανατισμού.
Εμείς δεν τσουβαλιάζουμε τον ισλαμισμό της Χαμάς ή της Χεσμπολάχ μαζί με τους μισθοφορικούς ισλαμισμούς των δολοφόνων που δρουν τώρα στη Συρία. Η παλαιστινιακή αντίσταση είναι δίκαιη, όπως δίκαιη ήταν και η ταπείνωση του ισραηλινού στρατού από τους μαχητές της Χεσμπολάχ.
Θεωρούμε πως η μεγαλύτερη βαρβαρότητα είναι οι μυστικές φυλακές της CIA, το Γκουαντάναμο και το Αμπού Γκράιμπ, το απαρτχάιντ του ισραηλινού κράτους και η φυλακή της Γάζας και οι όποιοι σύμμαχοι αυτής της βαρβαρότητας. Πιστοί όχι στην καινοφανή και ξένη προς το επαναστατικό πνεύμα θεωρία των ίσων αποστάσεων, αλλά αντίθετα στην υπεράσπιση όσων μάχονται τον ιμπεριαλισμό, ανεξάρτητα από τις διαφορές μαζί τους, οι κομμουνιστές θεωρούν μικρότερο κακό την ήττα της δικής τους αστικής τάξης -πιο διευρυμένα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Ούτε ταυτιζόμαστε, ούτε ξεχνάμε τους ανοιχτούς λογαριασμούς με καθεστώτα τύπου Άσαντ, αλλά δεν μπορούμε στο όνομα της ανατροπής τους να συνταχθούμε με τα καθάρματα που εμφανίζονται ως φορείς της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Με αυτή την έννοια διαλέγουμε στρατόπεδο, στη βάση αυτών που υπάρχουν μαχόμενα στο σήμερα κι όχι σε ιδεατούς κόσμους. Η ήττα των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και των δοσίλογων εκφραστών τους είναι η αναγκαία αλλά όχι επαρκής συνθήκη για οποιαδήποτε γνήσια κι όχι κίβδηλη απελευθέρωση των καταπιεσμένων.

Γεωπολιτικές αναταράξεις ή SOSΠεντάγωνο καλεί Μόσχα

Ο συριακός εμφύλιος-κομμάτι της γεωπολιτικής αλλαγής στην περιοχή αποτελεί συμπύκνωση όλων των ανταγωνιστικών σχεδίων των δυνάμεων που διατηρούν συμφέροντα. Ουσιαστικά πριν τις αλλαγές των τελευταίων τρίων χρόνων, η ανάδειξη του Ιράν σε ισχυρό περιφερειακό παίκτη, λόγω και της πτώσης του Σαντάμ και των Ταλιμπάν, και η έμπρακτη στήριξή του σε Συρία, Χαμάς και Χεσμπολάχ ήταν κόκκινο πανί για το δυτικό ιμπεριαλισμό, αλλά και για τη Σ.Αραβία. Ειδικά η ανατροπή του Μουμπάρακ και η αστάθεια της Αιγύπτου-προπύργιο των Ηπα και σύμμαχος του Ισραήλ, δημιούργησε μια ασύμμετρη κατάσταση στην περιοχή. Σε αυτό το πλαίσιο ανατροπών, ο ιμπεριλισμός επιτέθηκε αρχικά στη Λιβύη, κατέστειλε την εξέγερση στο υπογάστριο των Σαούντ, το Μπαχρέιν και άρχισε να σχεδιάζει την ανατροπή του ιρανικού άξονα επιρροής, σε μια προσπάθεια ισορρόπησης των νέων δυσμενών συσχετισμών.
Την ίδια στιγμή η ενίσχυση της Σ.Αραβίας ως όαση σταθερότητας (μαζί με την Ιορδανία;) επέτρεψε στους διεφθαρμένους πρίγκηπες να διεκδικήσουν αναβαθμισμένο ρόλο. Η συντριβή από το στρατό των Αδελφών μουσουλμάνων στην Αίγυπτο είναι επίσης δώρο στους σαουδάραβες ουαχαβίτες, καθώς η αδελφότητα είναι ευθέως ανταγωνιστική πολιτική δύναμη. Εδώ να θυμίσουμε πως το ισλάμ στην περιοχή είναι κοινωνική δύναμη, τρόπος οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων και με αυτή την έννοια οι θρησκευτικές μορφές, ανεξάρτητα από το φετιχιστικό-συντηρητικό τους χαρακτήρα έχουν υλικό κοινωνικό περιεχόμενο.
Η Σ.Αραβία όντας ένα αυταρχικό κράτος, η στυγνότερη δικτατορία στην περιοχή δεν αποτελεί επουδενί ελκτικό κοινωνικό μοντέλο για τις αραβικές μάζες, σε αντίθεση με το πολιτικό ισλάμ της αδερφότητας, μητέρα οργάνωση και για τη Χαμάς, ή με το ριζοσπαστικό ισλαμισμό της Χεσμπολάχ, ακόμα και με την ιρανική εκδοχή του. Επομένως η συντριβή των «αιρετικών» δεν προκύπτει από φανατισμό, αλλά είναι μια ξεκάθαρη πολιτική στόχευση.
Οι κομμουνιστές οφείλουν να διακρίνουν πίσω από τα διάφορα δόγματα και τις πολιτικές τους εκφράσεις, τα ταξικά συμφέροντα κι όσο κι αν οι θρησκευτικές ταυτότητες είναι εγγενώς προβληματικές, πρακτικά η ταύτιση των επιμέρους ισλάμ είναι δυτικός-ιμπεριαλιστικός τρόπος προσέγγισης. Στο κάτω-κάτω οι θρησκευτικές ταυτότητες κι οι άνοδος του ισλάμ, ήρθε έπειτα από την ήττα ή την απαξίωση της αριστεράς, του μπααθισμού, του παναραβισμού κτλ με την περίπτωση της Χαμάς-Φατάχ να είναι ενδεικτική.
Εκτός όμως από τους τοπικούς ανταγωνισμούς, η Συρία αποτελεί πεδίο διπλωματικής σύγκουσης και γεωπολιτικού ανταγωνισμού των Ήπα και της Ρωσίας (στο βάθος Κίνα). Η Ρωσία διατηρεί συμφέροντα στη Συρία, εξάγει οπλικά συστήματα, ελλιμενίζει το στόλο της και σε κάθε περίπτωση δεν έμεινε απαθής στις προσπάθειες ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ταύτιση συμφερόντων.
Με αφορμή μια επίθεση με χημικά όπλα στις 21 Αυγούστου, οι Ηπα επανέφεραν το ιδεολόγημα του ανθρωπιστικού πολέμου και θέλησαν μάλιστα σε επανάληψη του 2003 να χαλκεύσουν και τα στοιχεία, με τα οποία θα αποδείκνυαν την ευθύνη του Άσαντ. Από κοντά είχαν, εκτός από τους Βρετανούς, συνήθεις συμμάχους, και τη Γαλλία του “σοσιαλιστή” Ολάντ.
Το γαλλικό κεφάλαιο, υποβαθμισμένο στην νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα της γερμανικής ηγεμονίας, με το κοινωνικό  κράτος βαρίδι, αν και με υψηλή παραγωγικότητα εργασίας, επιθυμεί να διεδικήσει εκ νέου κυρίαρχο ρόλο σε μια ρευστή κατάσταση. Έτσι εδώ και πέντε χρόνια το γαλλικό κράτος κάνει κι έναν πόλεμο άνα έτος, κυρίως στην Αφρική (Μάλι-Λιβύη), την οποία θεωρεί προνομιακό του χώρο, χρησιμοποιώντας την στρατιωτική του υπεροπλία σαν έμμεση υπενθύμιση  προς κάθε ενδιαφερόμενο και κυρίως στο Βερολίνο. «Έχω ελλείμματα, αλλά έχω και πυρηνικά και ζωτικά συμφέροντα σε Αφρική και Μέση Ανατολή, δεν είμαι απλά δευτεραγωνιστής της ΕΕ, είμαι πρώην αποικιοκρατική δύναμη» κλαψουρίζει το γαλλικό κεφάλαιο. Η γαλλική ελίτ εκμετάλλευεται την εσωστρέφεια της Γερμανίας που κυρίως λόγω: των σχέσεων της με Ρωσία και Κίνα, της προσδοκίας της να κυριαρχήσει στην Ευρώπη και να αναβαθμίσει το ευρώ σε σχέση με το δολλάριο αλλά και λόγω του παρελθόντος, μοιάζει εξαιρετικά απρόθυμη να  εμπλακεί σε πολεμικές περιπέτειες προς όφελος των Ήπα. Δε βρισκόμαστε πια από κάθε άποψη στο 2001 ή το 2003, όπου η αμερικάνικη ηγεμονία ήταν, αν και σχετική, αδιαμφισβήτητη.
Έτσι οι Ήπα, υπό την πίεση της Ρωσίας, που έδειξε με κάθε τρόπο πως δε θα ανεχτεί ένα ακόμα αμερικάνικο χτύπημα στη σφαίρα επιρροής, αλλά και με δεδομένο τον σκεπτικισμό στο εσωτερικό της αμερικανικής ελίτ για την αποτελεσματικότητα ενός χτυπήματος στη Συρία, προτίμησαν να υποχωρήσουν και να μοιραστούν την ισχύ τους με τους Ρώσους. Όταν ο Λαβρόφ πρότεινε η Ρωσία να εγγυηθεί την καταστροφή των χημικών του Άσαντ, η Μόσχα είχε ήδη επιτύχει μια διπλωματική νίκη, μιας και ο θείος Σαμ αποδέχτηκε: πρώτον ως συνεγγυητή της νομιμότητας τη Ρωσία, δεύτερον και κρισιμότερο να περιορίσει το μονομερές του δικαίωμα ως παγκόσμια υπερδύναμη να επιβάλλει το συμφέρον του με τα όπλα.
Θα φανεί στο μέλλον αν αυτή η αδυναμία των Ήπα στη συριακή υπόθεση, είναι η αρχή της έμπρακτης αμφισβήτησής τους από τη Ρωσία (και την Κίνα).
Ακόμα κι αν ο Κέρι επιμένει να τονίζει πως η επιλογή της βίας παραμένει-πράγμα που ισχύει, ακόμα κι αν η χρονοβόρα διαδικασία καταστροφής των χημικών του Άσαντ απλά αναβάλλει την ιμπεριαλιστική εισβολή, η ηγεμονία των Ήπα αρχίζει κι έχει ρωσικές προϋποθέσεις.
Η πραγματικότητα της κρίσης συνίσταται εκτός των άλλων, στην αδυναμία ομαλής αναπαραγωγής της κοινωνικής σχέσης εκμετάλλευσης που συγκροτεί τον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό και την πλανητική της εξαγωγή. Η κρίση επανακαθορίζει τις σχέσεις ανάμεσα στους εθνικούς καπιταλισμούς και θέτει μέσα από τη δυναμική της, υπό αμφισβήτηση την αμερικανική ηγεμονία και το μονοπώλιο του δολαρίου ως παγκόσμιο νόμισμα.
Καθώς η παγκόσμια οικονομία πολώνεται ανάμεσα στην αλληλεξάρτηση και τη σύγκρουση αντίθετων συμφερόντων, η αμερικανική ηγεμονία, απομεινάρι της καταρρέουσας προηγούμενης ισορροπίας, επιβάλλεται όλο και δυσκολότερα ως τέτοια από την αντικειμενική ισχύ των Ηπα. Οι Ήπα ως ελλειμματική οικονομία που βουλιάζει στα χρέη, που σε πολιτειακό επίπεδο ήδη καταρρέει, δεν έχει άλλη επιλογή από τα να τυπώνει τεράστιες ποσότητες δολαριών (80 δις το μήνα) για την αυτοχρηματοδότηση της. Αυτό όμως καθιστά όλο και λιγότερο ελκτικό (από τη σκοπιά του κεφαλαίου) το δολάριο ως επένδυση, πόσω μάλλον ως υποχρεωτικό παγκόσμιο νόμισμα. Το ερώτημα είναι λοιπόν, μέχρι πότε οι Ήπα θα μπορούν να επιβάλλουν με την ισχύ, εξωοικονομικά (και να εξάγουν τα χρέη τους) το δολάριο και μέχρι πότε οι υπόλοιποι παίκτες θα δέχονται πως η αμερικανική ηγεμονία, έστω αντιφατικά, εγγυάται την αναπαραγωγή του παγκόσμιου καπιταλισμού;
Αυτή τη στιγμή ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα μπορούν να αντικαταστήσουν τις Ήπα, και  εξάλλου μακροπρόθεσμα ο άξονας αυτός έχει ανταγωνιστικά συμφέροντα. Η Ρωσία, εξάγει κυρίως πρώτες ύλες κι οπλικά συστήματα, το πλεόνασμά της όμως δεν αντανακλά κάποια οικονομική δυναμική, αφού υπόκειται άμεσα στις τιμές των υλών αυτών, γεγονός που εξηγεί την προσπάθεια των Ήπα να αυτονομηθούν ενεργειακά, αλλά και να πνίξουν τις αγορές με ποσότητες φυσικού αερίου μέσα από την ανάπτυξη της σχιστολιθικής μεθόδου. Η Κίνα μπορεί να αναπτύσσεται ως καπιταλισμός (βελτίωση τεχνολογικής παραγωγικής βάσης, άμεσες ξένες επενδύσεις, είσοδος στην κυρίαρχη χρηματοπιστωτική σφαίρα), αλλά το φάσμα μιας ισχυρής κρίσης στο εσωτερικό της είναι ορατό και πιστοποιείται ήδη από την έξαρση των ταξικών αγώνων.
Το περιεχόμενο της κρίσης είναι η αλλαγή της προηγούμενης κοινωνικής ισορροπίας, του συσχετισμού ανάμεσα στις τάξεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και του πλαισίου νομιμοποίησής του. Η κρίση εκτός από επιβολή νέων σχέσεων εκμετάλλευσης στο προλεταριάτο και του αντίστοιχου εποικοδομήματος, μορφοποιείται και ως όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.  Το ξεπέρασμα της κρίσης από καπιταλιστική σκοπιά, η ανάδυση ενός νέου μοντέλου καπιταλιστικής συσσώρευσης στην πλάτη των προλετάριων που περίσσεψαν, θα συντελεστεί μέσα από κολοσσιαίες γεωπολιτικές αλλαγές. Σποραδικά τραντάγματα και προεικονίσεις αυτού του μέλλοντος είναι το παρόν μας, που εμπεριέχει όμως αντιφατικά την πιθανότητα θετικής υπέρβασης της κρίσης, μέσα από τη μετατροπή των εξεγέρσεων σε κομμουνισμό.
Για να συμβεί όμως αυτό, η συνειδητή μειοψηφία θα πρέπει να υπερβεί την αποσπασματική κατανόηση του υπάρχοντος, τα βολικά ερμηνευτικά σχήματα, θα πρέπει να δει την πλήρη εικόνα ώστε να αντιληφθεί το μέγεθος της ταξικής αναμέτρησης πλανητικά και να βρει τη θέση της μέσα σε αυτό το πολύπλοκο γίγνεσθαι.

Advertisements
 

Θέμα χρόνου η ανατροπή του Συριακού καθεστώτος

Του Τάκη Φωτόπουλου

Τις μέρες αυτές, και με αφορμή το Ρωσικό σχέδιο να αφοπλιστεί το Μπααθικό καθεστώς από κάθε όπλο μαζικής καταστροφής, ξετυλίγεται μια κακόγουστη θεατρική παράσταση, όπου οι πρωταγωνιστές της δεν είναι απλώς ηθοποιοί αλλά και απατεώνες. Μόνο ένας απατεώνας θα απαιτούσε να καταστραφούν τα όπλα μαζικής καταστροφής του γείτονα επειδή υποτίθεται τα χρησιμοποίησε, όταν ο ίδιος (η Σιωνιστική ελίτ), σύμφωνα με την ίδια τη CIA, κατέχει παρόμοια όπλα εδώ και δεκαετίες (Foreign Policy, 9/9/2013), καθώς και πυρηνικά που, επίσης, δεν παραδέχεται καν ότι κατέχει.  Και , φυσικά, μόλις πριν δύο χρόνια χρησιμοποίησε παρόμοια όπλα στην Γάζα (βόμβες φωσφόρου)! Ακόμη, μόνο ένας ακόμη μεγαλύτερος εγκληματίας απατεώνας, (η Αμερικάνικη ελίτ), θα απαιτούσε το ίδιο, όταν αυτός στο παρελθόν έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα παρόμοια όπλα μαζικής καταστροφής: από την Χιροσίμα μέχρι το Βιετνάμ, όπου το 1970, οι ΗΠΑ, σύμφωνα με την Γερουσία, έριξαν χημικά που αναλογούν σε τρία κιλά ανά Βιετναμέζο (John Pilger, Γκάρντιαν, 11/9/2013). Οπως βέβαια και πρόσφατα στη Φαλλούτζα του Ιράκ, όπου εξακολουθούν να γεννιούνται παραμορφωμένα παιδιά.


Αλλά, οι ελίτ που συνιστούν την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) αποτελούνται και από θρασύτατους υποκριτές. Ο Νομπελίστας της ειρήνης Ομπάμα, που σήμερα αγανακτεί για το «ειδεχθές» έγκλημα της χρήσης χημικών, «ξέχασε» όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και ότι, το 1997, οι ΗΠΑ συμφώνησαν να καταστρέψουν 31.000 τόνους χημικών μέσα σε 10 χρόνια. Το 2007, πήραν 5 χρόνια αναβολή (την μέγιστη δυνατή σύμφωνα με τη Συνθήκη για τα χημικά όπλα), και το 2012 δήλωσαν θα τα καταστρέψουν μέχρι το…2021.
Σήμερα, η ίδια ελίτ απειλεί με μαζικούς βομβαρδισμούς τον Συριακό λαό εάν δεν επιτρέψει σε δεκάδες επιθεωρητές να μπαινοβγαίνουν στη Συρία και να ψάχνουν για χημικά ―όπως έκαναν και στο Ιράκ, βομβαρδίζοντας τον Ιρακινό λαό όποτε η Υ/Ε θεωρούσε ότι το καθεστώς εμπόδιζε το έργο τους. Συγχρόνως, η Αμερικάνικη ελίτ, ήδη από το 1998, πέρασε νόμο στο Κογκρέσο που απαγόρευε στους διεθνείς επιθεωρητές να κάνουν δειγματοληψίες για χημικά στις ΗΠΑ, ενώ ο αρχι-εγκληματίας πολέμου Μπους, το 2001, φρόντισε να απολυθεί ο γενικός διευθυντής της Οργάνωσης για την απαγόρευση των Χημικών όπλων, επειδή ζήτησε να επιθεωρήσει τις σχετικές Αμερικανικές εγκαταστάσεις (George Monbiot, Γκάρντιαν, 10/9/2013)!

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι όταν η Ρωσική ελίτ συμφωνεί με την Υ/Ε στην καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας, χωρίς να απαιτεί το ίδιο και για την Σιωνιστική ελίτ, ή να εγγυάται τουλάχιστον ότι θα την υπερασπιστεί αν δεχτεί επίθεση, ουσιαστικά συμπράττει, έστω άθελά της, στο προσχεδιασμένο έγκλημα κατά του λαού της Συρίας που απλώς θα αναβληθεί εάν τελικά επιτευχθεί συμφωνία για την καταστροφή των Συριακών όπλων. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η ίδια ακριβώς διαδικασία ακολουθήθηκε στην Λιβύη, όταν το Κανταφικό καθεστώς, τρομοκρατημένο από την εισβολή στο Ιράκ, συμφώνησε με την Υ/Ε να καταστρέψει τα χημικά όπλα που διέθετε και να καταγγείλει την κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής. Η σφαγή του Λιβυκού λαού στα χέρια των εγκληματιών της Υ/Ε και των οργάνων της το 2011 ήταν η ανταμοιβή του. Ακόμη περισσότερο όταν, όπως αποκάλυψε η Washington Post, «τα χημικά αποθέματα της Συρίας είναι αποτέλεσμα μιας σιωπηρής συμφωνίας κυρίων στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με την οποία, δεδομένης της κατοχής πυρηνικών όπλων απο το Ισραήλ, η κατοχή χημικών όπλων από τη Συρία δεν θα είναι σημαντικό αντικείμενο δημοσίας κριτικής» (Glenn Kessler,4/9/2013).

Με άλλα λόγια, η τυχόν ακύρωση της σιωπηρής αυτής συμφωνίας μόνο για την Συρία κάθε άλλο παρά ματαιώνει την συνέχιση της σφαγής του Συριακού λαού και είναι θέμα χρόνου η επίθεση για την αλλαγή καθεστώτος, ανεξάρτητα από τις διπλωματικές μανούβρες και παρόμοια τερτίπια. Και αυτό, γατί η Υ/Ε είχε προγράψει το Μπααθικό καθεστώς τουλάχιστον μια δεκαετία πριν, όταν το είχε κατατάξει, μαζί με άλλα καθεστώτα στην περιοχή (Ιράκ, Λιβύη, Ιράν) στον «άξονα του κακού». Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των καθεστώτων ήταν ότι δεν ήταν ενσωματωμένα στην Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά, εφόσον εξέφραζαν ιστορικά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Όσον αφορά, ειδικότερα, την μη οικονομική ενσωμάτωση των καθεστώτων αυτών στη ΝΔΤ, είναι χαρακτηριστικό ότι τον καιρό της εισβολής στο Ιράκ η Charlene Barshefsky (επί κεφαλής της Αμερικανικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις για το διεθνές εμπόριο) τόνιζε ότι η Μέση Ανατολή είχε περισσότερα  εμπόδια στο εμπόριο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Έτσι, με την εξαίρεση  του Ισραήλ και της Τουρκίας, οι 8 από τις 11 μεγαλύτερες οικονομίες στην περιοχή δεν ήταν μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (μεταξύ των οποίων βέβαια και η Συρία που δεν έγινε ποτέ μέλος του) ―δηλαδή του βασικού διεθνούς οργανισμού που θεσμοποίησε τους κανόνες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης― ενώ ολόκληρος ο Αραβικός κόσμος δεχόταν σχεδόν ίδια ποσότητα ξένων επενδύσεων με τη Σουηδία. Δεν ήταν λοιπόν περίεργο το συμπέρασμα της Barshefsky: «η κυβέρνηση Μπους θα πρέπει να αρπάξει την ευκαιρία και  να συμπληρώσει την εκστρατεία της κατά της τρομοκρατίας με την δημιουργία συνθηκών για την ανάπτυξη του εμπορίου και της οικονομικής φιλελευθεροποίησης στην περιοχή(…) οι ΗΠΑ θα πρέπει να αναπτύξουν μια συντονισμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική για την επιστροφή της Μέσης Ανατολής στη παγκόσμια οικονομία» (New York Times, 22/2/03).

Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της εκστρατείας αυτής είναι γνωστά: η ενσωμάτωση στην ΝΔΤ της Μέσης Ανατολής έχει ήδη προωθηθεί αποφασιστικά μετά την ανατροπή των καθεστώτων στο Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη, με επόμενους σταθμούς την Συρία και το Ιράν…
 

Η μαύρη προπαγάνδα για τη Συρία

Του Τάκη Φωτόπουλου


Ενώ η κοινοβουλευτική υπέρ-Χούντα, με επικεφαλής τον …Νομπελίστα ειρήνης εγκληματία πολέμου (Λιβύη, drones κ.λπ.) «αποφάσισε και διέταξε» ένα νέο και πιθανώς μοιραίο έγκλημα, χωρίς βέβαια τις πολυτέλειες τoυ ΟΗΕ, η μαύρη προπαγάνδα συνεχίζεται και εντείνεται, και ήδη έχει επιτύχει να μειώσει σημαντικά τα συντριπτικά λαϊκά ποσοστά εναντίον της επίθεσης που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις. Και πρόκειται  σαφώς για μαύρη προπαγάνδα, εφόσον τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιεί η Υ/Ε για να δικαιολογήσει τον κοινό στόχο των μελών της για ανατροπή του Συριακού καθεστώτος (έστω και αν διαφέρουν στην τακτική) στηρίζονται σε ανύπαρκτα ή χαλκευμένα στοιχεία που προέρχονται δήθεν από «αντικειμενικές» κρατικές υπηρεσίες, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ή ακόμη και ύποπτα βίντεο από δήθεν αυτόπτες μάρτυρες. Στην πραγματικότητα, βέβαια, είναι η ίδια η Υ/Ε και τα όργανα της που χαλκεύουν και αναπαράγουν  τα στοιχεία αυτά, με στόχο την εξαπάτηση των λαών. Άλλωστε τα εγκληματικά μέλη της Υ/Ε που καταφεύγουν σε παρόμοια μέσα όχι μόνο δεν φοβούνται πιθανή τιμωρία, αλλά και, μόλις συνταξιοδοτηθούν,  θησαυρίζουν από τις πολυεθνικές δραστηριότητές τους, όπως π.χ. ο αρχι-εγκληματίας Τόνι Μπλερ που ήδη εισπράττει εισόδημα δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο (Daily Mail, 30/6/2012).


Φυσικά, δεν χρειάζεται  να ανατρέξει κανείς σε επιστημονικές έρευνες για να αποδείξει το μέγεθος της απάτης με τα χημικά, παρόλο που ήδη άρχισαν να βγαίνουν και παρόμοιες έρευνες από πηγές κατά τεκμήριο αδιάβλητες. Αρκεί, όπως σε κάθε έγκλημα, να ερευνήσει κανείς τα κίνητρα των δύο πλευρών για να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα.

Προφανώς, το Μπααθικό καθεστώς δεν είχε κανένα κίνητρο να καταφύγει σε χημικά  όπλα όταν:

  • ήδη κέρδιζε τον πόλεμο, όπως παραδέχονται ακόμη και δυτικές πηγές
  • η Υ/Ε είχε επανειλημμένα δηλώσει ότι αυτό θα ήταν casus belli, πράγμα που σημαίνει ότι αν το καθεστώς αγνοούσε την προειδοποίηση μιας αποδεδειγμένα αδίστακτης ελίτ θα ήταν σαν να επιδίωκε  ένα πόλεμο με αυτή, από τον οποίο δεν  υπήρχε βέβαια πιθανότητα να επιβιώσει!
  • στην Δαμασκό ήδη βρισκόταν επιτροπή του ΟΗΕ που θα μπορούσε να διερευνήσει επιτόπου παρόμοια ενέργεια, όπως ήδη κάνει ―άλλο αν η Υ/Ε, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να εκμαιεύσει μια ευνοϊκή έκθεση, την παραμερίσει με στρατιωτική επίθεση.

Αντίθετα, η Υ/Ε είχε κάθε κίνητρο να καταφύγει σε αυτή την απάτη αφού ο στόχος της για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία  (και στη συνέχεια στο Ιράν) κατέρρεε, (ακόμη και σύμφωνα με τα ΜΜΕ της Υ/Ε), κάτω από τον μαζικό αγώνα του λαού της Συρίας. Η μαζική αυτή λαϊκή στήριξη σε ένα «αντιλαϊκό», κατά τη μαύρη προπαγάνδα, καθεστώς προκύπτει τόσο άμεσα όσο και έμμεσα. Άμεσα, διότι ακόμη και εκθέσεις του ΝΑΤΟ παραδέχονται ότι το καθεστώς απολαύει της εμπιστοσύνης της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού (Timothy Bancroft-Hinchey, Pravda.Ru, 3/9/2013). Έμμεσα, διότι κανένα αντιλαϊκό καθεστώς  δεν θα μπορούσε  να αντέξει τις καθημερινές επιθέσεις χιλιάδων εγκληματιών τρομοκρατών που αποκεφαλίζουν και διαπράττουν κανιβαλικές πράξεις  ενάντια στους αιχμαλώτους τους, σε ένα «πόλεμο» που δεν έχει σχέση με καμιάς μορφής αντάρτικο. Κανένα γνήσιο αντάρτικο δεν έβαζε βόμβες σε σχολεία και νοσοκομεία, χρησιμοποιώντας παρανοϊκούς (από την θρησκοληψία τους) βομβιστές–αυτοκτονίας σε αυτοκίνητα-βόμβες κ.λ.π. Ούτε σε κανένα πραγματικό αντάρτικο οι αντάρτες έπαιρναν κανονικό μισθό από αυταρχικά καθεστώτα όπως της Σαουδικής Αραβίας (μπροστά στα οποία το Μπααθικό καθεστώς είναι δημοκρατικός παράδεισος) και ετροφοδοτούντο με  όπλα και χρήματα από την Υ/Ε και τα ντόπια όργανά της (Τουρκία κ.λπ.).

Η Συριακή «επανάσταση» πράγματι ξεκίνησε με ειρηνικές διαδηλώσεις από αντιτιθέμενους στο καθεστώς, βασικά, μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που εναντιώνονται στον κοσμικό χαρακτήρα του, επαγγελματίες μεσοαστούς που απαιτούν περισσότερη «φιλελευθεροποίηση» της οικονομίας (όπως και η Τρόικα παρ’ ημίν!), ακτιβιστές ΜΚΟ και τη «νεολαία του Face book» που απαιτούν περισσότερες «δημοκρατικές ελευθερίες» κ.λπ. Εντούτοις, μπορεί να δειχτεί (βλ. Η Νέα Διεθνής Τάξη στη Μέση Ανατολή, Progressive Press/μεταφρ.Κουκκίδα, υπό έκδοση) ότι οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σχεδόν αμέσως σε ένοπλη εξέγερση, όπου άγνωστοι ελεύθεροι σκοπευτές χτυπούσαν τόσο τα σώματα ασφαλείας όσο και άλλους διαδηλωτές. Με άλλα λόγια, τόσο στη Λιβύη, όσο και στη Συρία, δεν είχαμε ποτέ «αυθεντικές εξεγέρσεις» κατά τυραννικών καθεστώτων, όπως υποστηρίζει η μαύρη προπαγάνδα, την οποία υιοθετεί και η εκφυλισμένη  «Αριστερά», αλλά μια προσχεδιασμένη από την Υ/Ε ένοπλη εξέγερση για την ανατροπή του καθεστώτος. Έτσι, άρχισε ένας δήθεν εμφύλιος πόλεμος όπου από τη μια μεριά  ήταν χιλιάδες εισαγόμενοι τζιχάντις με μοναδικό στόχο την καταστροφή όλων των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων του Μπααθικού καθεστώτος και την τελική του ανατροπή, και, από την άλλη, τα λαϊκά στρώματα που αγωνιζόντουσαν για την εθνική τους κυριαρχία.

Όμως, μετά από δυόμισι σχεδόν χρόνια τρομοκρατικής  καταστροφής, ακριβώς λόγω της ηρωικής αντίστασης του Συριακού λαού, ο στόχος της αλλαγής καθεστώτος δεν είχε επιτευχθεί ακόμη και δεν απέμενε άλλη λύση στην Υ/Ε, συμπεριλαμβανόμενης και της Σιωνιστικής, από την άμεση επέμβασή τους. Είναι όμως τέτοιοι οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η Υ/Ε λόγω της πιθανής ανάμιξης Ιράν, Χεζμπολλάχ, ακόμη και της Ρωσίας, που προέκυψαν σοβαρές διαφωνίες τακτικής μέσα σε αυτήν, όχι βέβαια για τον στόχο της ανατροπής του καθεστώτος που όλοι δέχονται (ακόμη και η εκφυλισμένη «Αριστερά»!) , αλλά για τον τρόπο (την τακτική) επίτευξής του. Παρά το γεγονός όμως ότι το Συριακό Κ.Κ συστρατεύθηκε από την αρχή με τον στρατευμένο λαό σε παλλαϊκή αντίσταση κατά της ξένης επέμβασης, η Συριακή «αντιπολίτευση», μαζί με την «εκφυλισμένη» Αριστερά στη Δύση (από Μαρξιστές της συμφοράς μέχρι «ελευθεριακούς» τύπου Τσόμσκι, Znet κ.λπ.) διασπούν την αντίσταση των λαών όταν δέχονται τον στόχο της Υ/Ε για αλλαγή καθεστώτος, ενώ υποκριτικά καταδικάζουν την «ιμπεριαλιστική» επίθεση της! Αλλά αυτή η στάση της «Αριστεράς» σηματοδοτεί και την οριστική χρεοκοπία της…

 

Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία! Να σταματήσει το μακελειό του Συριακού λαού!



Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός με την πάλη τους μπορούν να επιβάλουν φιλολαϊκές και ειρηνικές εξελίξεις!


Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, φτωχοί επαγγελματίες και αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι,


Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμα απροσχημάτιστης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, αυτή τη φορά στη Συρία, την οποία εξάγγειλε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, και ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Ολάντ, συντάχτηκε μαζί του. Η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε παροξυσμό τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Οι αραβικές χώρες, η Β. Αφρική, η Μεσόγειος βρίσκονται στο στόχαστρο.

Αυτοανακηρυσσόμενοι προστάτες των λαών επιδιώκουν να τιμωρήσουν τους μακελάρηδες του λαού της Συρίας διότι χρησιμοποίησαν, όπως λένε, χημικά όπλα, την χρησιμοποίηση των οποίων είχε προβλέψει ο Ομπάμα… ένα χρόνο πιο πριν! Μιλάνε ενάντια στη χρήση χημικών όπλων αυτοί που έχουν κάνει τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς απαραίτητο μέρος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεών τους, από τη χρήση βομβών Ναπάλμ και απεμπλουτισμένου ουρανίου μέχρι τη χρήση ατομικών βομβών. Η υποκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο! Διατείνονται ότι η χρήση χημικών αποτελεί απειλή για την ασφάλεια τους και την ασφάλεια του «ελεύθερου» και «δημοκρατικού» κόσμου. Αυτό που εννοούνε είναι ότι αποτελεί απειλή στο μονοπώλιο των ιμπεριαλιστικών κρατών να κάνουν μόνον αυτά χρήση τέτοιων όπλων, που άλλωστε είναι δική τους ανακάλυψη.

Το ίδιο σενάριο εκτυλίχθηκε πρόσφατα σε μια σειρά χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (Ιρακ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Αίγυπτος): οι ιμπεριαλιστές αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από δικτάτορες τους οποίους, όποτε έβρισκαν συμφέρον, στήριζαν, δημιουργούν συνθήκες εμφυλίου πολέμου που πληρώνουν με τις ζωές τους οι λαοί αυτών των χωρών, και κατόπιν επεμβαίνουν ως σωτήρες εξοντώνοντας ακόμα περισσότερους από αυτούς που υποτίθεται ότι θέλουν να απελευθερώσουν. Όλα αυτά βέβαια με το αζημίωτο καθώς αυτές οι επεμβάσεις μεταφράζονται σε μεγάλες μπίζνες για τις στρατιωτικές και άλλες βιομηχανίες των ιμπεριαλιστικών κρατών, για διέξοδο από τα προβλήματα της καπιταλιστικής κρίσης, για ακόμα πιο άμεσο έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και γεωστρατηγικών θέσεων.
Θα γίνουν αυτοί, για πολλοστή φορά, μακελάρηδες, για να τιμωρήσουν τους μακελάρηδες!



Ο βίος και η πολιτεία τους, όσον αφορά την προσφορά των χωρών τους στη ειρήνη είναι γνωστά σε όλους: από την επέμβαση στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, την Αλγερία, το Μαλί, κλπ, κλπ. Το μόνο καινούριο είναι αυτή η στάση τους συναντά όλο και περισσότερο την αντίσταση των ίδιων των λαών τους, πράγμα που οδήγησε την Βρετανία να απόσχει από την επέμβαση (τουλάχιστον για τώρα) και το Ομπάμα να περιμένει την έγκριση του Κογκρέσου. Μόνο εγγυητής της ειρήνης αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, ότι είναι οι ίδιοι οι λαοί με τον αγώνα τους.

Ο ΟΗΕ, όργανο στα χέρια των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών, είναι ανίκανος για οποιαδήποτε φιλολαϊκή-φιλειρηνική απόφαση κάτω από την όξυνση των ενδο-καπιταλιστικών αντιθέσεων.

Ο διεθνής συσχετισμός δύναμης είναι πλέον υπέρ των ιμπεριαλιστών και αλλάζει ανάλογα με τη δύναμη του καθένα από αυτούς και τις εκάστοτε συμμαχίες που διαμορφώνονται.

Οι ΗΠΑ είναι σήμερα η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη, οικονομική, πολιτική και στρατιωτική. Ως εκ τούτου, είναι η δύναμη εκείνη η οποία σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τις εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι πράγμα που έχει αντίκρισμα σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, πολιτικούς, οικονομικούς, στρατιωτικούς.

Δεν είναι όμως ανίκητη! Αυτό το απέδειξε ο λαός της Κούβας και του Βιετνάμ!

O πόλεμος, ο οποίος αποτελεί τη «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», γίνεται σχεδόν αναπόφευκτος σε συνθήκες παγκόσμιας και βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για την καταστροφή ή την πλήρη υποταγή κάποιου αντιπάλου, ή αντιπάλων, καθώς και τη βίαιη και γρήγορη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων από την οποία τρέφεται το κεφάλαιο. Ένας τέτοιος πόλεμος σήμερα αποκτά χαρακτήρα παγκόσμιου πολέμου, μιας και εμπλέκονται σε αυτόν όλες οι μεγάλες αλλά και μικρότερες παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για την αναζωογόνηση του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος: η μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, και κυρίως εργατικής δύναμης, και ο ανελέητος ανταγωνισμός για επικράτηση, για έλεγχο των πηγών και δρόμων ενέργειας και πρώτων υλών, για δημιουργία σφαιρών επιρροής.

Το αίμα του συριακού λαού θα βαραίνει τόσο τον Άσαντ αλλά ακόμα περισσότερο τον Ομπάμα, τον Ολάντ και όλους τους άλλους ιμπεριαλιστές. Δεν είναι ο πρώτος λαός που πληρώνει με το αίμα του τις ιμπεριαλιστικές διενέξεις και είναι σίγουρο ότι δεν θα είναι ο τελευταίος, καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει μπει στην πιο βαθιά κρίση του μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από καιρό τώρα ο στόχος των ΗΠΑ και άλλων δυνάμεων, όπως το Ισραήλ, είναι το Ιράν.

Για να διευκολυνθεί η επέμβαση και η εισβολή σε αυτό, πρέπει να εκκαθαριστεί η γύρω περιοχή από φίλα προσκείμενες σε αυτό δυνάμεις, όπως είναι η Συρία του Άσαντ και η Χεσμπολά.
Η κατάσταση στη Συρία αξιοποιείται για το σκοπό αυτό. Καμία σχέση δεν έχει η αμερικάνικη και οποιαδήποτε άλλη ανάμειξη με τον πόνο και τα προβλήματα του συριακού ή οποιουδήποτε άλλου λαού.

Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός δεν πρέπει να δεχτούν να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών. Αντίθετα, έχουν χρέος να ανατρέψουν τους ιμπεριαλιστές, τους εκμεταλλευτές, τους καταπιεστές, τους πολεμοκάπηλους, στην κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά και παγκόσμια. Μια τέτοια ανατροπή, όπου συμβεί, θα είναι πραγματική και ουσιαστική συνεισφορά στην πρόοδο και την ειρήνη!

Η εργατική τάξη της Συρίας γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Άσαντ δεν είναι φίλος της. Ζούσε σε καθεστώς αυταρχικό, υποταγμένο στις προηγούμενες ενδο-ιμπεριαλιστικές συμφωνίες. Τα συνδικάτα των εργαζομένων διορίζονταν από αυτόν, οι διεκδικήσεις τους ήταν υπό διωγμών μαζί με τους αγωνιστές. Όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι ο αμερικάνικος, ο γαλλικός και όποιος άλλος ιμπεριαλισμός, είναι εχθρός της. Για το λόγο αυτό πρέπει να αντιταχθεί σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα της. Το κάθε εργοστάσιο, το κάθε χωριό και χωράφι, το κάθε γραφείο, πρέπει να γίνει χαράκωμα πάλης ενάντια στους ιμπεριαλιστές.

Το επιστέγασμα της πάλης των εργατών, των αγροτών, της νεολαίας πρέπει να είναι μια Συρία, της δουλειάς, της προκοπής, της ειρήνης, της εργατικής δημοκρατίας.

Το καθήκον της εργατικής τάξης της Ελλάδας είναι να σταθεί αρωγός στο λαό της Συρίας, να μην επιτρέψει να γίνει η χώρα ορμητήριο των ιμπεριαλιστών, να κλείσουν οι βάσεις και να απαγορευτούν οι πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο καθώς και διέλευση πολεμικών πλοίων στο θαλάσσιο.Η καπιταλιστική κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου που γδέρνει κυριολεκτικά το λαό με φόρους και χαράτσια για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των τοκογλύφων στους οποίους υποθήκευσε το μέλλον της χώρας, και που μειώνει τους μισθούς για να αυξήσει τα κέρδη των ιμπεριαλιστών-καπιταλιστών, και που έφτασε την ανεργία και την υποαπασχόληση στα 2.000.000, δεν είναι σε θέση να κρατήσει ούτε καν μια ουδέτερη στάση.

Αντίθετα, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, εκφράζοντας προφανώς την κυβέρνηση, έσπευσε να δηλώσει προθυμότατα τη συμμετοχή της Ελληνικής κυβέρνησης στο μακελειό του συριακού λαού.

Για τους λόγους αυτούς το καθήκον της εργατικής τάξης της Ελλάδας είναι η πάλη για την ανατροπή της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης των εργατών, των φτωχών αγροτών, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού και της νεολαίας, η οποία θα ικανοποιήσει τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, θα εκδιώξει την Τρόικα, θα φύγει από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα κλείσει τις βάσεις απ όπου εξορμούν οι ιμπεριαλιστές και με τον τρόπο αυτό θα ενισχύσει την πάλη των λαών της περιοχής και παγκόσμια.


Αθήνα, 31/8/2013 το Γραφείο της ΠΕ
 

Συνάντηση Σαμαρά-Βενιζέλου με φόντο τις διευκολύνσεις στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Η δεδομένη και σε όλους τους τόνους επιβεβαιωμένη ελληνική συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, όποτε και αν γίνει πραγματοποιηθεί, θα βρεθεί στο επίκεντρο της νέαςσυνάντησης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τον υπουργό Εξωτερικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο, σήμερα Δευτέρα στις 18.00.

Στο επίκεντρο της συνάντησης θα τεθούν οι εξελίξεις στο διπλωματικό πεδίο, μετά την καταψήφιση από τη βρετανική βουλή της πρότασης Κάμερον για επέμβαση στη Συρία, αλλά και την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να καταφύγει στο Κογκρέσο πριν την εξαπόλυση της επίθεσης.
Νέα προσπάθεια απόκρυψης της ελληνικής συμμετοχής
Την ώρα που οι προθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης να αναλάβει καθήκοντα στη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία έχουν επιβεβαιωθεί επανειλημμένως, με τις διαδοχικές κυβερνητικές συσκέψεις των προηγούμενων ημερών, η κυβέρνηση μέσω του υπουργείου Εξωτερικών σπεύδει για ακόμη μια φορά να αποκρύψει την αλήθεια, φτάνοντας στο σημείο να… ζητήσει και τα ρέστα!

Σε ανακοίνωσή του το βράδυ της Κυριακής το υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει χαρακτηριστικά: «Το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής δεν προσφέρεται για την άσκηση αντιπολίτευσης. Πολύ περισσότερο δε, είναι κατώτερη των περιστάσεων που επικρατούν στην ευρύτερη περιοχή μας, η εσκεμμένη αλλοίωση των επίσημων θέσεων που διατυπώνει ο υπουργός Εξωτερικών  εκ μέρους της κυβέρνησης, απευθυνόμενος στη διεθνή κοινότητα. (…) Οι θέσεις της χώρας μας διαμορφώνονται με γνώμονα το διεθνές δίκαιο, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη διαφύλαξη των εθνικών στρατηγικών συμφερόντων σε μια περιοχή με πολλά ανοικτά μέτωπα, την ανάγκη συγχρονισμού της στάσης μας σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, όπως η σταθερότητα στην Αίγυπτο, τη μέριμνα για το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς, όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκεύματος, τις υποχρεώσεις της χώρας στο πλαίσιο του ΟΗΕ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των διμερών μας συμβάσεων.

Από την Ελλάδα δεν έχει ζητηθεί ούτε συμμετοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις ούτε παροχή διευκολύνσεων».
Δεδομένες οι «διευκολύνσεις»
Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού. Σχολιάζοντας τις πληροφορίες για παραχώρηση της βάσης της Σούδας, στελέχη της κυβέρνησης παρέπεμπαν στις συζητήσεις που έγιναν το προηγούμενο διάστημα, με αφορμή την επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο. Οι ίδιες πηγές σημείωναν ότι στις δηλώσεις του ο Μπ. Ομπάμα, εκτός από το «σταθεροποιητικό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή», είχε τονίσει ότι «υπάρχει ισχυρή σχέση ανάμεσα στις δύο χώρες, καθώς η Ελλάδα είναι εταίρος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και συνεργάζονται και στο στρατιωτικό σκέλος και σε θέματα ασφάλειας».
Θυμίζουμε ότι ο πρωθυπουργός, πριν συναντηθεί με τον Μπ. Ομπάμα, είχε συνάντηση στην Ουάσιγκτον – εκτός προγράμματος – με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Τζον Κέρι, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, συζητήθηκε τόσο ο ρόλος της βάσης της Σούδας σε ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στην περιοχή, όσο και ο ρόλος της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Στελέχη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας υπενθύμιζαν με νόημα ότι «το θέμα της παραχώρησης της Σούδας» είχε συζητηθεί και στις αρχές Αυγούστου, κατά την επίσκεψη στις ΗΠΑ του υπουργού Άμυνας και τη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του, Τσακ Χέιγκελ. Στη διάρκεια μάλιστα της συνάντησης, όπως είχε αναφέρει ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Τζορτζ Λιτλ, συμφωνήθηκε η σύναψη «οδικού χάρτη αμυντικής συνεργασίας», μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΠΑ.
Στην επίσημη ανακοίνωση, που είχε εκδώσει τότε το αμερικανικό Πεντάγωνο, γινόταν ιδιαίτερη αναφορά στη σημασία της βάσης της Σούδας. Στην ανακοίνωση αναφερόταν: «Ο κ. Χέιγκελ ευχαρίστησε τον κ. Αβραμόπουλο για τη συνέχιση της φιλοξενίας στην Ελλάδα των ναυτικών αμερικανικών δυνάμεων στη Σούδα, που αποτελεί σημείο – κλειδί για τους αμερικανικούς στρατηγικούς στόχους στην περιοχή. Η σημασία της έγινε εμφανής κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Unified Protector στη Λιβύη».
Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, συμφωνήθηκε το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας να «αναβαθμιστεί» επιχειρησιακά και να γίνει βάση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τα ευχαριστήρια των ΗΠΑ προς την ελληνική κυβέρνηση για τις «διευκολύνσεις» στην επέμβαση στη Λιβύη, με ορμητήριο τη Σούδα, ήταν η επισφράγιση της συμφωνίας για ένταξη της βάσης στα σχέδια της επικείμενης επέμβασης στη Συρία, μαζί με άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Με διακρατικές συμφωνίες
Ο γραμματέας της ΝΔ, Αν. Παπαμιμίκος, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, μέσα στη βδομάδα, δήλωσε ενδεικτικά ότι «η Ελλάδα θα δράσει με βάση το διεθνές δίκαιο, αλλά και τις συμμαχικές υποχρεώσεις της». Στο ίδιο πνεύμα, πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας υποστήριζαν ότι η «διακρατική συμφωνία» ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ για παραχώρηση της βάσης της Σούδας, αλλά και του εθνικού εναέριου και του θαλάσσιου χώρου στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο των «συμμαχικών υποχρεώσεων», είναι δεδομένη και προβλέπει ότι αν υπάρξει σχετικό αίτημα από τους Αμερικανούς, η έγκριση από την κυβέρνηση θα είναι «τυπική υπόθεση».
Για την υλοποίηση, μάλιστα, της «διακρατικής συμφωνίας» μεταξύ Ελλάδας – ΗΠΑ, αναφορικά με τη βάση της Σούδας, έχουν ψηφιστεί δύο νόμοι. Ο πρώτος το 1990, επί κυβέρνησης ΝΔ, που υπογράφτηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών και σημερινό πρωθυπουργό, Αντ. Σαμαρά. Ο δεύτερος το 2003, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που υπογράφτηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών και πρώην πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου. Μάλιστα, ο δεύτερος νόμος, 3108/2003, με τίτλο «Κύρωση της Συνολικής Τεχνικής Συμφωνίας της Ελληνικής Δημοκρατίας με τις ΗΠΑ», μετέτρεπε τη διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής σε συμφωνία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Όπως αναφέρεται στην 6η παράγραφο του άρθρου 3 του συγκεκριμένου νόμου, «η ευκολία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αεροπορική Βάση της Σούδας στην Κρήτη μπορεί να χρησιμοποιείται ως σημείο εισόδου και εξόδου προς και από την Ελλάδα από τα στρατιωτικά αεροσκάφη, εφόδια και συνδεόμενο προσωπικό των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά την εκτέλεση αποστολών εγκεκριμένων από την Ελληνική Δημοκρατία».
Ταυτόχρονα, οι διαδικασίες επιχειρησιακής διάθεσης της βάσης της Σούδας έχουν ουσιαστικά αυτοματοποιηθεί με μια σειρά από «μνημόνια συναντίληψης» που έχουν υπογράψει οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με το ΝΑΤΟ. Βάσει του «μνημονίου συναντίληψης» που υπογράφτηκε παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (12/08/2012), η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να παρέχει μεταξύ άλλων:
  • Γενική άδεια για την πάγια κίνηση πολεμικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων και πλοίων, σε περίπτωση ΝΑΤΟικών επιχειρήσεων, χωρίς υποβολή σχεδίων πτήσης.
  • Υποχρεωτική συνδρομή του ελληνικού κρατικού μηχανισμού για την υποστήριξη ΝΑΤΟικών επιχειρήσεων, σε περίπτωση που ζητηθεί, κάτω από τις διαταγές του διοικητή της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Βάσει των παραπάνω, η Ελλάδα, ως «χώρα υποδοχής», όπως αποκαλείται, δεσμεύεται να παράσχει οποιαδήποτε υποστήριξη σε μια ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση των συμμάχων της, με επιβάρυνση μάλιστα του κόστους φιλοξενίας των πληρωμάτων και λειτουργίας της βάσης.
Ήδη, όπως ομολογούσαν κυβερνητικές πηγές, στη βάση της Σούδας υπήρξε το προηγούμενο διάστημα «ανεφοδιασμός πολλών πλοίων του ΝΑΤΟ», ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα στον τοπικό Τύπο της Κρήτης, τους δύο προηγούμενους μήνες υπήρξε «έντονη κινητικότητα» στη βάση της Σούδας. Όπως σημειώνουν, «η Σούδα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση πολεμικής προετοιμασίας, εδώ και μεγάλο διάστημα, αφού από τις 13 Ιούνη άρχισαν να καταπλέουν πολεμικά πλοία κρούσης».

902.gr

 

Τα καθάρματα οι Αμερικάνοι ψεύδονται ασύστολα για να πνίξουν τους λαούς στο αίμα

ΗΠΑ: Απάτη του Τζον Κέρι με μια φωτογραφία του 2003 από το Ιράκ!


Σύμφωνα με την αρθρογραφία “Σοβαρό θέμα ηθικής και ουσιαστικής πολιτικής σημασίας εγείρεται από την αποκάλυψη, σύμφωνα με την οποία ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, στην ομιλία με την οποία θεμελίωνε την – μέχρι τότε – απόφαση χρήσης στρατιωτικής βίας από την Ουάσιγκτον, έκανε ένα τεράστιο διπλωματικό και όχι μόνο «φάουλ»…

Στις φωτογραφίες που χρησιμοποίησε για να αποδείξει τη σφαγή με τα χημικά στη Συρία, ήταν μέσα μία του Ιταλού φωτογράφου, Μάρκο ντι Λάουρο, η οποία είχε τραβηχτεί στο Ιράκ το 2003! Η οργισμένη δήλωση του φωτογράφου εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Κέρι.

Για όποιον ξέχασε…

 

​​ Η γκανγκστερική Υπερεθνική ελίτ και η Συρία

Του Τάκη Φωτόπουλου


Την στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές είναι πιθανό η γκανγκστερική Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), η οποία διαχειρίζεται τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) να έχει ήδη ξεκινήσει το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα έγκλημα στη καριέρα της. Δηλαδή, την εγκληματική καριέρα που άρχισε  με τoν πόλεμο στον Κόλπο, συνεχίστηκε με τους μαζικούς βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, την επίθεση στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια την εισβολή στο Ιράκ και τελικά την σφαγή στη Λιβύη. Η διαδικασία αυτή βασικό στόχο είχε πάντα την πλήρη ενσωμάτωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη ΝΔΤ, η οποία ορίζεται στο οικονομικό επίπεδο από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στο πολιτικό από την κοινοβουλευτική Χούντα και στο πολιτιστικό  από την πολιτιστική ισοπέδωση που φέρνει η παγκοσμιοποίηση της υποκουλτούρας που προωθούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Η Υ/Ε απαρτίζεται από:

―τις οικονομικές ελίτ, δηλαδή τα διευθυντικά στελέχη μερικών εκατοντάδων πολυεθνικών επιχειρήσεων που εδράζονται βασικά στις χώρες της «Ομάδας των 7» και ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο και την παραγωγή, καθώς και τους διεθνείς ληστοτραπεζίτες που απομυζούν τους λαούς μέσα από τα ληστρικά Χρέη και τοκοχρεολύσια που τους φορτώνουν (Goldman Sachs κ.λπ.).

―τα εκτελεστικά τους όργανα στις πολιτικές ελίτ, δηλαδή τους εγκληματίες επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας κυρίως της Ομάδας FUKUS (ΗΠΑ/Αγγλία/Γαλλία) που έχουν και την απαιτούμενη πολιτικοστρατιωτική δύναμη για να παίζουν τον ρόλο του «παγκόσμιου χωροφύλακα», αλλά και των άλλων χωρών με υπερεθνική οικονομική δύναμη (Γερμανία, Ιαπωνία, Σκανδιναβικές χώρες, κ.λπ.), καθώς και τους εγκληματίες κομπάρσους τους σε χώρες όπως η Ελλάδα.

―τις πολιτιστικές ελίτ, δηλαδή τους μεγιστάνες του τύπου που είναι ιδιοκτήτες των διεθνών καναλιών (CNN, Fox News, Al Jazeera, Al Arabiya κ.λπ.) ή έμμεσα ελέγχουν διεθνή μίντια όπως το BBC, καθώς και αντίστοιχα έντυπα που με την βοήθεια ενός στρατού από εξαχρειωμένους αναλυτές και δημοσιογράφους (οι οποίοι έχουν μοναδικά κίνητρα την καλοπέραση και την κοινωνική προβολή τους) φροντίζουν να εκφράζουν  την γραμμή της Y/E για όλα τα σημαντικά θέματα της επικαιρότητας. Ανάλογο ρόλο παίζουν και τα στελέχη μεγάλων ερευνητικών κέντρων και think tanks, τύπου Brookings Institution, Levy Economics Institute κ.α..


Με το σημερινό έγκλημα, κατά τη γνώμη μου, μπαίνουμε στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης της παραπάνω διαδικασίας που σκοπεύει να οδηγήσει στην ανατροπή των τελευταίων ιστορικών εθνικοαπελευθερωτικών καθεστώτων στην Μέση Ανατολή: του Μπααθικού καθεστώτος στην Συρία (μετά την καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος στο Ιράκ και του Γκανταφικού καθεστώτος στην Λιβύη) και τελικά του Ισλαμικού καθεστώτος στο Ιράν. Είναι μάλιστα πιθανό, αν το Ιράν αναμιχθεί στην σύγκρουση που ξεκινά σήμερα στην Συρία, τα δύο αυτά στάδια να συγχωνευθούν. Για την ολοκλήρωση όμως της ΝΔΤ απαιτείται και η πλήρης υποταγή (οικονομική αλλά και πολιτικοστρατιωτική) της Ρωσίας και της Κίνας στη ΝΔΤ. Και αν μεν η Κινεζική ελίτ είναι ήδη απόλυτα εξαρτημένη οικονομικά από την ελίτ αυτή, δεν συμβαίνει το ίδιο με την Ρωσική, όπως θα δούμε σε επόμενο άρθρο, η οποία έχει και πολύ ισχυρή πολιτικοστρατιωτική δύναμη, όχι όμως ακόμη ανάλογη, τουλάχιστον όσον αφορά στα συμβατικά όπλα, με αυτήν της Υ/Ε. Αυτήν ακριβώς την προσωρινή ασυμμετρία δύναμης προσπαθεί να εκμεταλλευθεί η Υ/Ε για να ολοκληρώσει την παγκόσμια κυριαρχία της, με μια μορφή άτυπης πιθανώς, παγκόσμιας διακυβέρνησης. Γι αυτό, ο πόλεμος αυτός μπορεί να έχει πολύ επικίνδυνες, αν όχι μοιραίες,  συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη…

Φυσικά, τα παραπάνω σκοπεύουν να περιγράψουν την γενική εικόνα και όχι τις λεπτομέρειες. Και είναι λεπτομέρειες το εάν, κάτω από την ολοκληρωτική αντίθεση των λαών που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και η Βρετανική Βουλή ανάγκασε την πολιτική ελίτ σε προσωρινή αναδίπλωση. Κάτω απο την μαζική προπαγάνδα των διεθνών ΜΜΕ, αλλά και τον άθλιο ρόλο μιας συνοδοιπορούσας εκφυλισμένης «Αριστεράς», μόλις σήμερα άρχισαν οι λαοί να αντιλαμβάνονται τα αποτρόπαια σχέδια της Υ/Ε και της Σιωνιστικής ελίτ για παγκόσμια επικράτηση, διακινδυνεύοντας τις τύχες όλων μας. Είναι πια τέτοια η αποθράσυνση αυτής της ελίτ, μετά τις συνεχείς επιτυχίες της στην συντριβή των αντιστεκόμενων λαών στην Μέση Ανατολή και του οικονομικού στραγγαλισμού των λαϊκών στρωμάτων παντού, ώστε δεν δίστασαν να καταφύγουν σε επιχειρήματα για τροφίμους ασύλων ανιάτων για να δικαιολογήσουν το νέο έγκλημά τους. Έτσι, οι ΗΠΑ που χρησιμοποίησαν μαζικά τα χημικά  όπλα στο Βιετνάμ, και ανάλογα τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου στην Γιουγκοσλαβία, στην Λιβύη και στο Ιράκ (όπου ακόμη γεννιούνται δύσμορφα παιδιά) μαζί με το Σιωνιστικό Ισραήλ, που πρόσφατα βομβάρδιζε με βόμβες φωσφόρου την Γαζα, έγιναν σήμερα οι παγκόσμιοι τιμητές της διεθνούς ηθικής και επιβάλλουν ένα νέο, ίσως τον καταστροφικότερο, πόλεμο. Και φυσικά, γι’ αυτά τα εγκλήματα δεν ξεσηκώθηκε καμιά από τις λαλίστατες διεθνείς ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από την Υ/Ε (Διεθνής Αμνηστία, Γιατροί Χωρίς Σύνορα, HRW κ.λπ.) που σήμερα ζητούν την κεφαλή του Ασσάντ επί πίνακι (αύριο του Πούτιν!), πράγμα που ποτέ δεν έκαναν για τους αρχιεγκληματίες πολέμου Μπους, Μπλερ, Κλίντον, Ομπάμα, Σαρκοζί κ.α., που τυχαίνει να ανήκουν στα αφεντικά τους!

Τις προηγούμενες ημέρες, όπως ανέφερε ακόμη και το διεθνές όργανο της εκφυλισμένης «Αριστεράς», η Γκάρντιαν (26/8), (που στήριξε όλους τους πολέμους της Υ/Ε!) οι μισθοφόροι εγκληματίες «επαναστάτες» της Συρίας παρέλαβαν από τα αφεντικά τους (τους κομπάρσους της Υ/Ε στην περιοχή)  το μεγαλύτερο ποτέ φορτίο βαρέων όπλων. Είναι φανερό ότι ταυτόχρονα με τους κτηνώδεις βομβαρδισμούς έχει σχεδιαστεί γενική επίθεση από τους δήθεν «αντάρτες» για την ανατροπή του καθεστώτος που υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, συμπεριλαμβανομένων και των έντιμων κομμουνιστών, στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του. Αυτός άλλωστε ήταν και ο βασικός στόχος της Υ/Ε σε όλη την Αραβική “Άνοιξη” που, αντίθετα με τις αποπροσανατολιστικές θέσεις της εκφυλισμένης “Αριστεράς”, διεθνώς και στα παρ’ ημίν, ήταν προσχεδιασμένη για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.