RSS

Category Archives: 20 Οκτώβρη 2011

20 Οκτώβρη: Επίκαιρα συμπεράσματα και ένα ερώτημα που γυρεύει απεγνωσμένα απάντηση




Πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Μερικοί δεν κατάλαβαν. Από κάποιους άλλους θα περίμενε κανείς να καταλάβουν αλλά εκείνοι είχαν ήδη από νωρίς κάνει τις επιλογές τους όταν έστριβαν το πηδάλιο και οδηγούσαν το πλοίο στον «αντικαπιταλισμό» εντός του καπιταλισμού, στην πορεία προς έναν ευρύτερο χώρο με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία επιφυλάσσοντας για τους εαυτούς τους το ρόλο της «αριστερής συνιστώσας». Χυδαιότεροι όλων εκείνοι που αφού έστησαν το χάπενινγκ, προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη και σήμερα να κάνουν το άσπρο-μαύρο σκυλεύοντας τη μνήμη του δολοφονηθέντος από τα χημικά των ΜΑΤ συντρόφου τους. 

Είτε έτσι ή αλλιώς, το βασικότερο από τα πολλά ερωτήματα που έθεσε ο Δεκέμβρης του 2008 ξανατέθηκε, παραμένει και έρχεται συνεχώς στο προσκήνιο καταδεικνύοντας με εμφατικό τρόπο την οριστική και αμετάκλητη χρεωκοπία της υπάρχουσας αριστεράς και δη της «αντικαπιταλιστικής».


kokkinostupos



Με ποια πλευρά είμαστε;  (δημοσιεύθηκε στις 25/10/11)


Στο δίπολο υποταγή ή χειραφέτηση, επιλέγεις. Πολιτική στάση και γραμμή.

Ως συνεπής, την  υπηρετείς σε όλες τις καμπές. Προφανώς και στις κρίσιμες.
Εκεί που όσοι κάθονται στη μέση αναποφάσιστοι ή αδύναμοι, ξεσκίζονται.
Εκεί που τα υπόγεια τούνελ της γραμμικότητας μπορεί να συνεχίσουν την παράλληλη πορεία τους με την ιστορία ή να εκραγούν στη μαυρίλα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και η ιστορία να ξεχυθεί στα αστικά κράσπεδα δικαιολογώντας το κόκκινο χρώμα στις σημαίες.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Πανηγυρισμοί για την νίκη.
Πανηγυρισμοί για την ενότητα ή το 2011.
Πανηγυρισμοί.
Που σύρθηκε, που κατέβηκε και στήθηκε στη μπροστά, στη Βουλή δηλαδή.
Και τι έγινε λοιπόν που κατέβηκε;  Το αναμενόμενο.

Μήπως γιατί δεν υπάρχει πια κανένας για να το σύρει παραπέρα;
Μήπως γιατί το όριο για τους περισσότερους είναι εκεί;

Μήπως γιατί απλά οι περισσότεροι δεν “φτάνουν” για κάτι παραπέρα κι ας θέλουν;
Ας πούμε ότι έτσι είναι.

Ας ανακοινωθεί το λοιπόν η αυτοκριτική για να συνεχίσει και η κριτική:
Χώρος οριοθετημένος. Πολιτικά και χωροταξικά. Παντού και πάντα. Διακριτός συνεπώς και με ευθύνες συγκεκριμένες.
Πολιτικά όρια, σαφώς αστικά καθορισμένα.
Διασφάλιση του ρόλου εντός.
Διασφάλιση του χώρου, για να υπάρχει κάπου ο ρόλος εντός.
Περιφρούρηση της αστικής δημοκρατίας λοιπόν.  Και κατά βάση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού.
Υποταγή και συνέπεια λοιπόν.
Προδοσία της τάξης δηλαδη.

Τι δεν καταλάβαμε, οεο;

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Το ερώτημα τέθηκε, τίθεται και θα συνεχίσει να το κάνει.
Στις οργανώσεις, στα σώματα, στις φράξιες, στις τάσεις, στις αστικού τύπου συνωμοτικές διαδικασίες των γραφείων, των επιτελείων, των παρεών, των κεντρικών οργάνων, των κρυφών ψηφοφοριών και παντός τύπου καταλοίπων της πριν του ’89 εποχής.

Απάντηση, θέση, στάση, και επιλογή υπήρξε και ήταν και συνεχίζει να είναι συνειδητή.

Και καταγράφεται από τους νικητές. Δόξα και τιμή λοιπόν στους νικητές!
Συνεπής λοιπόν όλη η αριστερά. Και συνεπέστατη η εκτός του κοινοβουλίου, τα τελευταία χρόνια.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Υποταγή στους συσχετισμούς ή δομηση μαζικών όρων αντιθεσμικής, επαναστατημένης συνείδησης, απόφασης και δράσης;
Επαρκεί το αυθόρμητο και ο μορφισμός για να αναβλύσει η ιστορία από τα υπόγεια των ταξικών διεργασιών ή χρειάζεται σχέδιο, στόχος και δρόμος;
Οικονομικός αγώνας και σχεδιασμός ή πολιτική αντικαπιταλιστική πάλη;
Κομμουνισμός ή βαρβαρότητα;
Όργανα εργατικής δημοκρατίας ή συνεννοήσεις;
Απεργίες σωματείων  ή υπερήφανοι μάρτυρες της επανάστασης;
Βολεμένοι στα ρετιρέ της τάξης ή αλυσοδεμένοι και ξεφτιλισμένοι στο επόμενο μπραφ;

Μέχρι τη νίκη πάντα με το καδρόνι όρθιο στις επάλξεις του οικονομικού αγώνα ή την κριτική μας από τα βάραθρα της ήττας; Γιατί εκτός από τους νικητές υπάρχουν και ηττημένοι. Πώς να το κάνουμε.


Μαζί ή και χώρια;… με το μαχαίρι του συντρόφου στην πλάτη και να σου κάνει και κριτική ότι είσαι κότα  ή συντριβή και καταθλιψάρα για την επόμενη ανατολή, που ήταν να έρθει στη δύση αλλά η επανάσταση και πάλη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής ήταν απλά ένα κολάζ στον τοίχο και απέξω κρεμόταν και μια μπορντώ σημαία;


Μοναξιά ή αλληλεγγύη;

Αλλά ας ακροβατήσουμε και λίγο. Να σπαρθεί η αμφιβολία να θεριστεί και λίγο θέαμα.
Ας πούμε τώρα ότι ο Άρης είχε παρατάξει τις δυνάμεις του παρέα με το Ζέρβα κι έσυ κρατούσες όπλο. Ποιoν θα πυροβολούσες πρώτο;
-Σίγουρα χωρίς κουκούλα για να πείσεις και μένα ποιος είσαι και σίγουρα όχι τον Τσε.

Η λάμψη της εξέγερσης είναι παντοτινή!



Advertisements
 

Τι σχέση έχουν τα γεγονότα στο Πέραμα με την 20η Οκτώβρη 2011;


Σύντομο σχόλιο με αφορμή τις δηλώσεις του Σωτήρη Πουλικόγιαννη, προέδρου του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά: 

Είναι επιεικώς απαράδεκτη η δήλωση πως υπάρχει σχέση ανάμεσα στα επεισόδια στις 20 Οκτώβρη 2011 και στη δολοφονική επίθεση ναζιστών της Χρυσής Αυγής εναντίον μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα. Εκτός του ότι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ φέρουν μεγάλη ευθύνη για ό,τι συνέβη εκείνη τη μέρα, η δήλωση πως “οι ίδιες παρακρατικές ομάδες” έδρασαν και στις δύο περιπτώσεις είναι το λιγότερο προκλητική και δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο παρά την συνωμοσιολογία που ουδεμία σχέση έχει με την μαρξιστική προσέγγιση και ανάλυση.

Είναι εκτός τόπου και χρόνου η άποψη πως υπάρχουν πλέον αυταπάτες για το ρόλο της Χρυσής Αυγής, όπως δήλωσε ο ίδιος στο τηλεοπτικό δελτίο του ΣΚΑΪ και πως πρέπει αυτός να αποκαλυφθεί στο λαό  προκειμένου να καταδικαστεί και τελικά να απομονωθεί το μακρύ χέρι του συστήματος (που όντως είναι τέτοιο). Όποιος δεν έχει καταλάβει το ρόλο της Χρυσής Αυγής δεν χρειάζεται καμία αποκάλυψη, γιατί απλούστατα δεν θέλει να καταλάβει. Κοινώς, έχει επιλέξει στρατόπεδο και μάλιστα το αντίπαλο.
Πολιτικά επιχειρήματα και πολιτικές απαντήσεις απέναντι στον εκφασισμό της κοινωνίας, απέναντι στον υπαρκτό αντικομμουνισμό, υπάρχουν και οφείλουν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Όταν ο Πουλικόγιαννης αναφέρει πως το ΚΚΕ απαντά πολιτικά, ελπίζουμε πως δεν έχει κατά νου την υποδοχή των κασιδιαραίων στην Ελληνική Χαλυβουργία.

Η πολιτική αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου είναι εκ των ων ουκ άνευ και δεν έρχεται καθόλου σε αντιπαράθεση με την οργανωμένη σύγκρουση με τους φασίστες στο δρόμο, κάτι το οποίο κάθε άλλο παρά σε “όρους μαφίας” παραπέμπει. Φαίνεται ότι έχει ωριμάσει πια η ιδέα των εργατικών-λαϊκών ομάδων αυτοάμυνας. Το ερώτημα για να μην επαναληφθούν κι άλλα φαινόμενα τύπου Χαλυβουργίας ή Περάματος είναι αν θα παρθούν πρωτοβουλίες προς μια τέτοια κατεύθυνση από τις αυτοαποκαλούμενες “πρωτοπορίες του εργατικού-λαϊκού κινήματος”  ή αν θα κοιτάμε τους φασίστες να στήνουν το ένα εργοδοτικό σωματείο μετά το άλλο.


kokkinostupos

 

20 Οκτώβρη 2011: Όταν στην αριστερά έδειχναν το δάσος και αυτή κοιτούσε το δάχτυλο…

Αφορμή για αυτήν μας την ανάρτηση αποτελεί η 24ωρη απεργία στις 18/10 και τα όσα διαδραματίστηκαν στην διαδήλωση στην Αθήνα, σε συνδυασμό με τις ανακοινώσεις που εκδόθηκαν από κόμματα της αριστεράς (παρουσιάστηκαν στην ανάρτηση Ψεκάζουν, σκουπίζουν και όλα καλά;).
Οι παραπάνω ανακοινώσεις μας έφεραν στο νου όσα είχαν διαδραματιστεί στη δεύτερη μέρα της περυσινής 48ωρης απεργίας (19 κ 20 Οκτώβρη του ’11), καθώς και τις αντίστοιχες ανακοινώσεις που την ακολούθησαν.
Ήταν τότε, που μια μεγαλειώδης διαδήλωση διαλύθηκε με ευθύνη πολύ συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, τότε που ο αγωνιστής του ΠΑΜΕ, Δημήτρης Κοτζαρίδης, κατέληξε από την δολοφονική μανία των ΜΑΤ που είχε μετατρέψει το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων.

Δεν έχουμε σκοπό να αναλύσουμε εκ νέου το τι συνέβη πραγματικά πριν 1 χρόνο. Άλλωστε, κάτι τέτοιο δεν θα συνεισέφερε παρά σε μια ανακύκλωση της ανούσιας αντιπαράθεσης εντός της αριστεράς για το ποιος είναι πράκτορας του ταξικού εχθρού και ποιος όχι, ποιος ηγεμονεύει πολιτικά και ποιος οργανωτικά στο κίνημα, ποιος φοράει κουκούλα και ποιος όχι, ποιος θέλει να μπει στη βουλή και ποιος περιφρουρεί το κοινοβούλιο για να μην μπουν μέσα οι άλλοι και άλλα τέτοια ευτράπελα και βλακώδη επιχειρήματα.

Η 20η Οκτώβρη του 2011, πέρα από την καταγραφή της σαν ημέρα κρατικής δολοφονίας ενός ακόμη εργάτη (που ήρθε να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο θυμάτων της εργατικής τάξης), σηματοδότησε από την μία την ένταση του σεχταρισμού του ΚΚΕ (αυτόν περιφρούρησε πέρυσι και όχι το κοινοβούλιο από τις…ορδές των ατάκτων) και από την άλλη την υποταγή στην αστική νομιμότητα, σύσσωμης της αριστεράς (κάτι που επικαιροποιήθηκε με τις ανακοινώσεις για το θάνατο του Ξενοφώντα Λουγάρη που δεν διέφεραν και πολύ ως προς την ουσία από την προβολή της είδησης από τα αστικά ΜΜΕ).

Ας θυμηθούμε τι έγραφε ο Κόκκινος Τύπος στις 20 Οκτώβρη, ένα χρόνο πριν.


Μια αναγκαία τοποθέτηση

Πόσες αλήθεια φορές έχουμε πει όλοι μας ότι ζούμε ιστορικές στιγμές; Ειδικά το τελευταίο διάστημα, αυτή η διαπίστωση επαναλαμβάνεται συνεχώς. Βέβαια αυτή η διαπίστωση έχει διττή σημασία. Από την μία πλευρά, γίνεται από τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και από την άλλη από τον κόσμο της εργασίας. 

Διαφορετική σημασία έχει η ίδια διαπίστωση για την κάθε πλευρά: 
Από την μεριά των αστικών κομμάτων εξουσίας, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των υπόλοιπων που απαρτίζουν αυτό το γλοιώδες σινάφι, η διαπίστωση αυτή υπονοεί ότι το κεφάλαιο ζει ιστορικές στιγμές για την διεύρυνση των πεδίων κερδοφορίας του, για την μονιμοποίηση της εξαθλίωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των νυν και μελλοντικών(;) εργαζομένων της χώρας. Στην κατεύθυνση αυτή, τα μνημόνια έρχονται το ένα μετά το άλλο, τα χαράτσια που οδηγούν σε μαζική απόγνωση το ίδιο, το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε το καλοκαίρι, η εφεδρεία (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα) νομοθετείται, οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται, τα “μέτρα” δεν έχουν τελειωμό. Όλα αυτά φυσικά, στο όνομα του δημοσίου χρέους το οποίο όχι απλά δεν μειώνεται αλλά φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη. Στόχος τους η απομύζηση των εργαζομένων μέσω της αφάνταστα σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής (έμμεσοι και άμεσοι φόροι, χαράτσια), της αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
 
Ιστορικές στιγμές όμως και για το σύνολο της υπόλοιπης κοινωνίας, το σύνολο της εργατικής τάξης και της νεολαίας, τους παραγωγούς του πλούτου, για την ανατροπή του χρεοκοπημένου μοντέλου “ανάπτυξης” της καπιταλιστικής κοινωνίας. Παράλληλα, τελευταία βλέπουμε ένα καινούριο ποιοτικό στοιχείο να εμφανίζεται στο πεδίο της ταξικής πάλης. Νέοι εργατικοί αγώνες βγαίνουν στο προσκήνιο, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων πυκνώνουν (τελευταίο παράδειγμα οι καταλήψεις δημαρχείων από τους εργαζόμενος στους OTA), ολοένα και περισσότερος κόσμος βγαίνει στον δρόμο, ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σύρθηκε σε 48ωρη απεργία, η κρίση πολιτικής νομιμοποίησης του αστικού συνασπισμού εξουσίας, του αστικού πολιτικού συστήματος και του προσωπικού του διαρκώς διογκώνεται. 


Σε αυτό το φόντο, πραγματοποιήθηκε στις 19 και 20 Οκτώβρη 48ωρη πανεργατική απεργία. Εκτός από την πρωτοφανή συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία, εξίσου συγκλονιστική ήταν και η συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων κόσμου στις διαδηλώσεις, τις μεγαλύτερες στη χώρα, εδώ και δεκαετίες. Την Τετάρτη, όλες οι πόλεις της χώρας κατακλύστηκαν από ποτάμια κόσμου, με ένα κομμάτι του ίσως να βγαίνει στο δρόμο για πρώτη φορά. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ. Η δυναμική αυτή παρουσία όμως, δεν εμπόδισε την κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει επί της αρχής το νομοσχέδιο που θεσμοθετεί τους όρους για την είσοδο σε έναν ατέρμονο εργασιακό μεσαίωνα. Έτσι, το ραντεβού των διαδηλωτών ανανεώθηκε για την επόμενη μέρα, με στόχο την όσο πιο μαζική παρουσία έξω από τη βουλή, την ώρα που θα ψηφιζόταν και κατά άρθρο το φασιστικό νομοσχέδιο-έκτρωμα.

Η κινητοποίηση της Πέμπτης μύριζε μπαρούτι αρκετές μέρες πριν. Από την μια πλευρά όλοι περιμέναμε ότι το κράτος δεν θα άφηνε την κατάσταση να ξεφύγει εκτός ελέγχου, χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς του για να καταστείλουν μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Έχουμε συνηθίσει άλλωστε εδώ και 1,5 χρόνο τις σκηνές απίστευτης κρατικής βίας σε κάθε διαδήλωση. Ήταν γνωστό εκ των προτέρων ότι τα χημικά θα μετέτρεπαν το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων. 

Οι εξελίξεις είναι λίγο ως πολύ γνωστές:

Το ΚΚΕ – ΠΑΜΕ μετά από 1,5 χρόνο άλλαξε τον χώρο της κινητοποίησής του «μετακομίζοντας» για μια ημέρα στο σύνταγμα προαναγγέλλοντας μάλιστα το γεγονός στο ιστορικό πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη της 18ης Οκτωβρίου (δείτε εδώ). Από χαράματα ο αποκλεισμός των εισόδων προς το Σύνταγμα από την περιφρούρηση. Στη συνέχεια η επίθεση στους διαδηλωτές στο μπλοκ του ΠΑΜΕ. Συμπλοκές περιφρούρησης με ομάδες της αναρχοαυτονομίας. Χημικά, τραυματισμοί. Λίγο αργότερα ο θάνατος του εργάτη και συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ. Το άδοξο τέλος μιας μεγαλειώδους παλλαϊκής κινητοποίησης χωρίς προηγούμενο.  

Έκτοτε, πολλά γράφτηκαν. Χιλιάδες λέξεις, ανακοινώσεις, καταλογισμός ευθυνών. Η μεθοδολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ίδια: προβοκατορολογία, χαφιεδολογία, κκεδοφαγία, αναρχοφαγία, ίσες αποστάσεις. Κατά τη γνώμη μας αυτή η μεθοδολογία ή δεν οδηγεί σε κανένα συμπέρασμα για το μέλλον του κινήματος, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ή οδηγεί σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Θα εστιάσουμε σε ορισμένα σημεία στη συνέχεια επιχειρώντας μια ερμηνεία των γεγονότων.

Σημείο 1ο          

Ένα βασικό συμπέρασμα, ίσως το βασικότερο, είναι πως η αιμοδιψής κυβέρνηση των δολοφόνων φέρει βαρύτατες πολιτικές ευθύνες για τον θάνατο του συνδικαλιστή-αγωνιστή του ΠΑΜΕ, ο οποίος υπέκυψε από το δολοφονικό όπλο που χρησιμοποιείται αλόγιστα στις διαδηλώσεις (δείτε εδώ). Η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης και η προσπάθεια υπεράσπισής της από την πλευρά του κράτους και των μηχανισμών της είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι η εργατική τάξη και το μαζικό κίνημα προσθέτει στον μακρύ κατάλογο ακόμα ένα νεκρό δίπλα στη Βασιλακοπούλου, στον Κουμή, στην Κανελλοπούλου και τόσους άλλους. 

Αυτό το συμπέρασμα δεν μπορεί να αποκρύπτεται (π.χ από την πρώτη ανακοίνωση του ΠΑΜΕ) ούτε να συμψηφίζεται μέσα «στα θολά νερά» της δράσης των τυχοδιωκτικών ομάδων (π.χ και στις ανακοινώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς). Μήπως επιδιώχθηκε κάποιου είδους «εκτόνωση» – στο άκουσμα της είδησης -ενός ενδεχόμενου εργατικού Δεκέμβρη για τον οποίο «δεν είναι ώριμες οι συνθήκες»; Ερώτημα προς σκέψη. Ούτε και μπορεί να αξιοποιείται το τραγικό γεγονός στο βωμό της μάχης για την ηγεμονία στην αριστερά (αντιπαράθεση ΚΚΕ – Σύριζα).

Σημείο 2ο

Η περιφρούρηση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων είναι απολύτως δικαιολογημένη και αναγκαία για την αντιμετώπιση της κρατικής καταστολής από οποιαδήποτε μορφή μπορεί αυτή να πάρει.

Είναι απερίφραστα καταδικαστέες οι πρακτικές επίθεσης (με μολότοφ και πέτρες) ενάντια σε διαδηλωτές, είτε από μπλοκ του χώρου της αναρχοαυτονομίας ή από το μεταμφιεσμένο σε κουκουλοφόρο παρακράτος. Οι πρακτικές αυτές δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το μαζικό κίνημα, όντας μάλιστα εχθρικές προς αυτό σε αυτή την ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία. Εδώ όμως δεν πρέπει να μπει τελεία.

Το ρεύμα αυτό στις διάφορες παραλλαγές του, μικροαστικό στη βάση του, αρνείται την σύνδεση της επαναστατικής στρατηγικής με την αναγκαία τακτική και την πολιτική. Αποτέλεσμα αυτού, η μικρο – ιδιοκτησιακή αντίληψη και το μονοπώλιο της «επαναστατικότητας» και της «μαχητικότητας». Ωστόσο, δεν αποτελεί παρά «το τίμημα που πληρώνουν οι κομμουνιστές για τα οπορτουνιστικά και ρεφορμιστικά αμαρτήματά τους στο εργατικό κίνημα, για την στρατηγική ανεπάρκεια του κομμουνιστικού κινήματος». Ο δύσκολος – αλλά αναγκαίος – δρόμος είναι να το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο. Ο εύκολος είναι η χαφιεδολογία και η πρακτορολογία. Η μεθοδολογία γνωστή από τις αρχές του 2000 στις υποθέσεις εξάρθρωσης των «τρομοκρατικών οργανώσεων», αλλά, καμιά σχέση δεν έχει με την απαιτούμενη ιδεολογική αντιπαράθεση με τα εν λόγω ρεύματα. Αντιθέτως, τροφοδοτεί την αστική επιχειρηματολογία για περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.  

Σε αυτές τις ομάδες λόγω της σύνθεσής τους και των ιδιαίτερων οργανωτικών χαρακτηριστικών τους είναι εύκολο να διεισδύσουν παρακρατικοί μηχανισμοί. Είναι γνωστό. Αυτό όμως είναι ένα αποτέλεσμα της ύπαρξής τους και όχι η αιτία. Καταστέλλοντας το αποτέλεσμα δεν απαλείφεται και η αιτία, πολύ περισσότερο η στρατηγική ανεπάρκεια της κομμουνιστικής αριστεράς.
         
Σημείο 3ο
 

Η ευθύνη που βαραίνει την ηγεσία του ΚΚΕ για όσα συνέβησαν την Πέμπτη είναι εξαιρετικά μεγάλη. Η περικύκλωση της βουλής με όρους «τηλεοπτικού θεάματος» όπως συμβαίνει σε κάθε μεγάλη κινητοποίηση (ενάμισι χρόνο μετά…), η «περιφρούρηση» – αποκλεισμός όλων των εισόδων προς το σύνταγμα (όχι όμως και για τους βουλευτές) με στραμμένη την περιφρούρηση προς τα μπλοκ των εργατικών σωματείων (που δεν ανήκουν στο ΠΑΜΕ) και των φοιτητικών συλλόγων, η αναβίωση της βεντέτας ΚΚΕ – αναρχικών, η ταυτόχρονη εμφάνιση των ΜΑΤ με την αποχώρηση του ΚΚΕ από το σύνταγμα, δεν αποδεικνύουν παρά ένα ρόλο εγγυητή της ομαλότητας, της ομαλής λειτουργίας του κοινοβουλίου, αναχώματος στην ανάπτυξη κινήματος ανατροπής της κυβέρνησης και της Τρόικας. 

Την ημέρα που έμπαινε ταφόπλακα στα εργασιακά δικαιώματα η ηγεσία του ΚΚΕ διάλεξε για να περιφρουρήσει – για ακόμα μια φορά – το σεχταρισμό του, να κάνει «επίδειξη» ηγεμονίας στην αριστερά και να πιστώσει εκλογικά ποσοστά. Αυτός είναι ένας επιπρόσθετος λόγος κριτικής και όχι «ενωτικού χαϊδέματος» προς την ηγεσία του ΚΚΕ.
Η στάση αυτή απορρέει από την θολή γραμμή της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, χωρίς ανατροπή,  που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα στο μέλλον … αλλά όχι τώρα. Σήμερα οι αγώνες δεν μπορούν να πετυχαίνουν νίκες και να ανεβάζουν την ταξική αυτοπεποίθηση, οικοδομώντας εντός και στην ανάπτυξη του κινήματος τις προϋποθέσεις επαναστατικής ανατροπής (μικρό δείγμα η πρόσφατη στάση του ΜΑΣ στο φοιτητικό κίνημα). Αυτή είναι η εκτίμηση του περισσού που την είδαμε να αναπαράγεται και ηλεκτρονικά με καρικατούρες του τύπου «…και θα μπαίνατε στη βουλή και θα έπεφτε ο καπιταλισμός…». Σε αυτή την ακίνδυνη – «υπεύθυνη» αριστερά αποσκοπούν τα εύσημα ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ προς την ηγεσία του Περισσού και όχι στην τάχα καλή περιφρούρηση (που σε τελευταία ανάλυση έσπασε). Οι αγωνιστές – μέλη του ΚΚΕ πρέπει να προβληματιστούν: “Όταν ο εχθρός σου σε επαινεί, γύρνα πίσω σου και κοίταξε πού έχεις κάνει λάθος” (ΛΕΝΙΝ).

Σημείο 4ο

Προβληματίζουν ιδιαίτερα με βάση τα παραπάνω οι ανακοινώσεις πολλών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (με εξαίρεση τουλάχιστον το ΕΑΜ), στις οποίες πουθενά δεν γίνεται λόγος για την στάση και την πολιτική επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ, ενώ φτάνουν στο σημείο να ταυτιστούν με την λογική του Περισσού, αναπαράγοντάς την(ενδεικτικά οι ανακοινώσεις του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ). 

Το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση στην κοινωνία είναι έκρυθμη και αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν κοινωνικά ξεσπάσματα. Αυτά τα ξεσπάσματα φοβούνται η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, γιατί θα σημάνουν αποσταθεροποίηση και ανακοπή της προσπάθειας υπέρβασης της κρίσης από τη σκοπιά τους. Αυτά τα ξεσπάσματα όμως φαίνεται να φοβάται και η ηγεσία του ΚΚΕ, αφού θα εντείνουν την κριτική τμημάτων της νεολαίας και των εργαζομένων και θα σημάνουν αποστοίχιση από το κόμμα. 

Κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα είναι να δουλέψουμε από σήμερα, ώστε στην επόμενη στροφή της ιστορίας που θα υπάρξουν κοινωνικές εκρήξεις να δώσουμε σε αυτές ελπιδοφόρα και νικηφόρα κατεύθυνση. Είναι από σήμερα ζήτημα να υπάρξουν και να αναπτυχθούν στην δυναμική του κινήματος όργανα επαναστατικής πολιτικής.
Πιστεύουμε ότι μόνο η επαναστατική αριστερά (στον βαθμό που υπάρξει με όρους κινήματος) μπορεί να συμβάλει σε μια τέτοια κατεύθυνση, υπερβαίνοντας και τις όποιες ψευδοαντιπαραθέσεις, θέτοντας άλλη ατζέντα για το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική επαναστατική αριστερά, από σήμερα!

kokkinostupos

 

Σχήματα της ΕΑΑΚ Ιωαννίνων: εκτιμήσεις για την 48ωρη απεργία και κριτική της "κριτικής" των δυνάμεων της αριστεράς*

Στο 2μερο της γενικής απεργίας 19-20 Οκτώβρη, σε όλους τους δρόμους της χώρας βρέθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, δείχνοντας έμπρακτα την εναντίωση τους στην πολιτική της κυβέρνησης η οποία οδηγεί στην εξαθλίωση και στην ανέχεια το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Η μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη γενική απεργία αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την κοινωνική ένταση που επικρατεί με μαχητικές απεργίες διαρκείας σε πολλούς κλάδους εργαζομένων αλλά και με μαζικές πανελλαδικές δράσεις, όπως καταλήψεις πολιτικών γραφείων, δημοσίων κτιρίων και υπουργείων (οι οποίες μεταξύ άλλων επέφεραν το μπλοκάρισμα της επίταξης των εργαζομένων στην καθαριότητα των δήμων).

Μπροστά στην πρωτοφανή συμμετοχή της κοινωνίας στις απεργιακές κινητοποιήσεις, η κυβέρνηση επέλεξε να απαντήσει και πάλι με άγρια καταστολή, η οποία οδήγησε στη δολοφονία του απεργού αγωνιστή του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοτζαρίδη. Η δολοφονία ενός εκ των χιλιάδων διαδηλωτών είναι λογική απόρροια της απροκάλυπτης αστυνομικής βίας που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση, ώστε να υλοποιήσει τα βάρβαρα μέτρα που επιβάλλει. Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η δολοφονία, ενορχηστρώθηκε ένα σχέδιο παραπληροφόρησης από τα αστικά κόμματα σε συνεργασία με τα ΜΜΕ που στόχο είχε να μεταθέσει την ευθύνη από το κράτος, στο κομμάτι της διαδήλωσης που συγκρούστηκε με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Τραγική είναι η στάση του ΚΚΕ που μπροστά σε μια ξεκάθαρη κρατική δολοφονία, επέλεξε να κατηγορήσει άλλα κομμάτια του κινήματος, αντί να αποκαλύψει τους υπεύθυνους αυτής της δολοφονίας.
Τη δεύτερη μέρα της απεργίας 20 Οκτώβρη, ημέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου, ενώ το σύνολο των διαδηλωτών έθετε ως ξεκάθαρο στόχο το μπλοκάρισμα της ψήφισής του, το ΚΚΕ αποφάσισε να αποκλείσει τα υπόλοιπα κομμάτια της διαδήλωσης, περιφρουρώντας τη Βουλή και αφήνοντας δίοδο μόνο για τους βουλευτές διασφαλίζοντας έτσι την τάξη γύρω και μέσα σε αυτήν. Επέδειξε για μια ακόμα φορά λογικές καθεστωτισμού και «ιδιοκτησίας» του κινήματος, στήνοντας πανελλαδικά σε όλα τα κεντρικά σημεία των πόλεων ζώνες αποκλεισμού των υπόλοιπων διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων κι εργατικών σωματείων, τα οποία πρωτοστατούν στους αγώνες της περιόδου. Με τον τρόπο αυτό, προεξόφλησε την ήττα των αγώνων χιλιάδων εργαζομένων ενώ δεν επέτρεψε στο μεγαλύτερο κομμάτι της διαδήλωσης να αρθρώσει τα δικά του πολιτικά χαρακτηριστικά, προβάλλοντας τον δικό του τρόπο αγώνα ως τον μοναδικά ορθό, με προφανή στόχο την εξαργύρωση αυτής της στάσης σε εκλογικά ποσοστά.
Απόρροια της κίνησης του ΚΚΕ ήταν να ξεσπάσουν συγκρούσεις μεταξύ της περιφρούρησής του και ενός μέρους της πορείας, οι οποίες επισκίασαν τον όγκο και τον αρχικό στόχο της κινητοποίησης. Για εμάς, η βίαιη αντιπαράθεση διαδηλωτών με πρακτικές που δεν ανταποκρίνονταν στη συνείδηση και τις διαθέσεις του μεγαλύτερου κομματιού της πορείας, ήταν ανασταλτικός παράγοντας για την επιλογή του τρόπου με τον οποίο το ίδιο το κίνημα θα διαχειριζόταν την κατάσταση και θα υλοποιούσε τον αρχικό του στόχο. Mόνο τις αστικές δυνάμεις συμφέρει να μετεξελιχθεί ο κοινωνικός πόλεμος σε μια βίαιη βεντέτα μεταξύ διαδηλωτών. Γι’ αυτούς τους λόγους, η αντικινηματική λογική του ΚΚΕ που εξηγείται ιδεολογικά, ιστορικά και πολιτικά, πρέπει να απαντηθεί από το ίδιο το κίνημα και από τις δυνάμεις της υπόλοιπης Αριστεράς.
Θεωρούμε ότι η πλειοψηφία των ανακοινώσεων της Αριστεράς αδυνατεί να παράξει ουσιαστική πολιτική κριτική στο ΚΚΕ ενώ στην πραγματικότητα το αθωώνει και το επικροτεί για τη στάση του, μιλώντας ακόμη και για «…βήματα στην κατεύθυνση της συμπόρευσης και της ενότητας του κινήματος». Είναι ακατανόητη αυτή η θέση άμα αναλογιστεί κανείς και την εμπειρία των κινημάτων της τελευταίας 5ετίας –και όχι μόνο- όπου φάνηκαν οι διασπαστικές λογικές του ΚΚΕ στις καταλήψεις του 2006-7,όπως και του 2011, η εχθρική του στάση απέναντι στην νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και η περιχαράκωσή του σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Κοινό στοιχείο σε όλες τις περιπτώσεις ήταν η πρόθεση ενίσχυσης του κόμματος και όχι η ανάπτυξη του μαζικού κινήματος. Η Αριστερά, με τη μεταβίβαση της πολιτικής ευθύνης για την υπονόμευση της διαδήλωσης της Πέμπτης από το ΚΚΕ σε «προβοκάτορες, ομάδες τυφλής βίας και παρακρατικούς μηχανισμούς» επιτυγχάνει τη συσπείρωσή του και τη νομιμοποίηση της αντίληψής του στα μάτια της κοινωνίας, ενώ θα έπρεπε να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ ηγεσίας και βάσης απεγκλωβίζοντας έτσι ένα υγιές αγωνιστικό δυναμικό από τις γραμμές του.
Στεκόμαστε ενάντια σε λογικές οριοθέτησης και υποκατάστασης του κινήματος καθώς και στην πολιτική στρατηγική που κατόρθωσε να αμαυρώσει την τελευταία γενική απεργία και να την αποτυπώσει ως μέρα σύγκρουσης μεταξύ διαδηλωτών. Κρατάμε την ελπιδοφόρα μαζικότητα και την αγωνιστική διάθεση του κόσμου και καλούμε σε κλιμάκωση και οικοδόμηση πολύμορφων κινητοποιήσεων μέχρι την οριστική ανατροπή των πολιτικών που βαθαίνουν την καταπίεση και την εκμετάλλευση της θιγόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ανταρσία – ΕΑΑΚ στο Ιστ-Αρχ
σύντροφοι/ισσες από τα σχήματα ΕΑΑΚ-Ιωαννίνων :
Manifesto-ΦΠΨ, Μικρόβιο-ΒΕΤ, Resistance-Ιατρική, Ενωτική Πρωτ. ΑΠΦ-Barricadas-Φυσικό

* το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί ως σχόλιο στο aristerovima , στο aformi και στο athens.indymedia.org

 
 

Με ποια πλευρά είμαστε;

Στο δίπολο υποταγή ή χειραφέτηση, επιλέγεις. Πολιτική στάση και γραμμή.

Ως συνεπής, την  υπηρετείς σε όλες τις καμπές. Προφανώς και στις κρίσιμες.
Εκεί που όσοι κάθονται στη μέση αναποφάσιστοι ή αδύναμοι, ξεσκίζονται.
Εκεί που τα υπόγεια τούνελ της γραμμικότητας μπορεί να συνεχίσουν την παράλληλη πορεία τους με την ιστορία ή να εκραγούν στη μαυρίλα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και η ιστορία να ξεχυθεί στα αστικά κράσπεδα δικαιολογώντας το κόκκινο χρώμα στις σημαίες.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Πανηγυρισμοί για την νίκη.
Πανηγυρισμοί για την ενότητα ή το 2011.
Πανηγυρισμοί.
Που σύρθηκε, που κατέβηκε και στήθηκε στη μπροστά, στη Βουλή δηλαδή.
Και τι έγινε λοιπόν που κατέβηκε;  Το αναμενόμενο.

Μήπως γιατί δεν υπάρχει πια κανένας για να το σύρει παραπέρα;
Μήπως γιατί το όριο για τους περισσότερους είναι εκεί;

Μήπως γιατί απλά οι περισσότεροι δεν “φτάνουν” για κάτι παραπέρα κι ας θέλουν;
Ας πούμε ότι έτσι είναι.

Ας ανακοινωθεί το λοιπόν η αυτοκριτική για να συνεχίσει και η κριτική:
Χώρος οριοθετημένος. Πολιτικά και χωροταξικά. Παντού και πάντα. Διακριτός συνεπώς και με ευθύνες συγκεκριμένες.
Πολιτικά όρια, σαφώς αστικά καθορισμένα.
Διασφάλιση του ρόλου εντός.
Διασφάλιση του χώρου, για να υπάρχει κάπου ο ρόλος εντός.
Περιφρούρηση της αστικής δημοκρατίας λοιπόν.  Και κατά βάση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού.
Υποταγή και συνέπεια λοιπόν.
Προδοσία της τάξης δηλαδη.

Τι δεν καταλάβαμε, οεο;

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Το ερώτημα τέθηκε, τίθεται και θα συνεχίσει να το κάνει.
Στις οργανώσεις, στα σώματα, στις φράξιες, στις τάσεις, στις αστικού τύπου συνομωτικές διαδικασίες των γραφείων, των επιτελείων, των παρεών, των κεντρικών οργάνων, των κρυφών ψηφοφοριών και παντός τύπου καταλοίπων της πριν του ’89 εποχής.

Απάντηση, θέση, στάση, και επιλογή υπήρξε και ήταν και συνεχίζει να έιναι συνειδητή.

Και καταγράφεται από τους νικητές. Δόξα και τιμή λοιπόν στους νικητές!
Συνεπής λοιπόν όλη η αριστερά. Και συνεπέστατη η εκτός του κοινοβουλίου, τα τελευταία χρόνια.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Υποταγή στους συσχετισμούς ή δομηση μαζικών όρων αντιθεσμικής, επαναστατημένης συνείδησης, απόφασης και δράσης;
Επαρκεί το αυθόρμητο και ο μορφισμός για να αναβλύσει η ιστορία από τα υπόγεια των ταξικών διεργασιών ή χρειάζεται σχέδιο, στόχος και δρόμος;
Οικονομικός αγώνας και σχεδιασμός ή πολιτική αντικαπιταλιστική πάλη;
Κομμουνισμός ή βαρβαρότητα;
Όργανα εργατικής δημοκρατίας ή συνεννοήσεις;
Απεργίες σωματείων  ή υπερήφανοι μάρτυρες της επανάστασης;
Βολεμένοι στα ρετιρέ της τάξης ή αλυσοδεμένοι και ξεφτιλισμένοι στο επόμενο μπραφ;
Μέχρι τη νίκη πάντα με το καδρόνι όρθιο στις επάλξεις του οικονομικού αγώνα ή την κριτική μας από τον βάραθρα της ήττας; Γιατί εκτός από τους νικητές υπάρχουν και ηττημένοι. Πώς να το κάνουμε.
Μαζί ή και χώρια;… με το μαχαίρι του συντρόφου στην πλάτη και να σου κάνει και κριτική ότι είσαι κότα  ή συντριβή και καταθλιψάρα για την επόμενη ανατολή, που ήταν να έρθει στη δύση αλλά η επανάσταση και πάλη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής ήταν απλά ένα κολάζ στον τοίχο και απέξω κρεμόταν και μια μπορντώ σημαία;
Μοναξιά ή αλληλεγγύη;

Αλλά ας ακροβατήσουμε και λίγο. Να σπαρθεί η αμφιβολία να θεριστεί και λίγο θέαμα.
Ας πούμε τώρα ότι ο Άρης είχε παρατάξει τις δυνάμεις του παρέα με το Ζέρβα κι έσυ κρατούσες όπλο. Ποιoν θα πυροβολούσες πρώτο;
-Σίγουρα χωρίς κουκούλα για να πείσεις και μένα ποιος είσαι και σίγουρα όχι τον Τσε.

Η λάμψη της εξέγερσης είναι παντοτινή!


Ευχαριστούμε τον φίλο Δημήτρη για το κείμενο!
 

Μετά το διήμερο 19-20 Οκτώβρη: Συνεχίζουμε όπως πριν;

Από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
Η μεγαλύτερη από τη μεταπολίτευση απεργιακή κινητοποίηση στις 19-20 Οκτώβρη ανέδειξε ακόμη πιο καθαρά το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα ανάμεσα στην κοινωνική πλειοψηφία και στο σύνολο της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Το καθεστώς της κοινωνικής λεηλασίας, πλήρως απονομιμοποιημένο, στηρίζεται όλο και πιο πολύ στα μόνα όπλα που του έχουν απομείνει: την ολοκληρωτική καταστολή και τη «σανίδα σωτηρίας» που του προσφέρει ο κόσμος της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Το κράτος «έκτακτης ανάγκης», που μεθοδικά οικοδομούν από τα Δεκεμβριανά του 2008, δεν διαλύει μόνο με τόνους χημικών τις επίμονες συγκεντρώσεις αλλά αποτελεί μια μόνιμη δολοφονική απειλή απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο. Αυτό φάνηκε με δραματικό τρόπο και στην περίπτωση της δολοφονίας από τα χημικά της αστυνομίας του οικοδόμου διαδηλωτή Δημήτρη Κοτζαρίδη.

Αλλά δίπλα σε αυτό στήνουν εξίσου μεθοδικά και ένα πολιτικό σύστημα «έκτακτης ανάγκης», όπως φάνηκε στις 20 Οκτώβρη με τη χρησιμοποίηση του ΚΚΕ ως «ασπίδας προστασίας» για το κοινοβούλιο και συνολικά για την καθεστηκυία τάξη. Διαμορφώνεται ένα ευρύτερο «συστημικό τόξο», στο οποίο έσπευσαν να δηλώσουν παρόν και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, που στο όνομα της «περιφρούρησης» (από τον ανεξέλεγκτο λαό) και του «οργανωμένου» κινήματος (δηλαδή, των θεσμοθετημένων καθεστωτικών φορέων συνδικαλισμού και πολιτικής αντιπροσώπευσης), επιχειρεί να ελέγξει και να οριοθετήσει εντός των ορίων της αστικής ομαλότητας την οργή και την αγανάκτηση της κοινωνίας.

Ωστόσο, όπως έχει φανεί ήδη από την ανάδυση του κινήματος των πλατειών, έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή όπου η κηδεμονία από αυτόκλητους προστάτες, εκπροσώπους και καθοδηγητές είναι ανεκτή. Εξ ου και η μαζική αμφισβήτηση των «κόκκινων ζωνών» που επιχείρησε να στήσει, στη θέση των ΜΑΤ, το ΚΚΕ απέναντι στο πλήθος των διαδηλωτών. Αλλά εξίσου μη ανεκτή, επικίνδυνη και απαράδεκτη είναι και η θεαματική βία, που επιδιώκει καπελώματα και ηγεμονία, και στρέφεται πολλές φορές με τυφλό τρόπο ενάντια σε διαδηλωτές.

Καθώς η κρίση βαθαίνει, ο κοινωνικός πόλεμος οξύνεται και ο «πήχης» της αντιπαράθεσης με την επίθεση του συστήματος έχει ανέβει, το ζητούμενο είναι να αναμετρηθούμε με τα ερωτήματα και την αγωνία για το πώς θα ανατρέψουμε επιτέλους την κοινωνική βαρβαρότητα, οικοδομώντας συλλογικά μια νέα ζωή πάνω στα συντρίμμια όλου του παλιού κόσμου που παραπαίει μαζί με τους βαστάζους του. Το ζητούμενο είναι να βγούμε έξω από τα όρια ενός προδιαγεγραμμένου θεάματος, όπου απλώς επιβεβαιώνονται οι ρόλοι που το σύστημα και τα ΜΜΕ έχουν μοιράσει.

Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Οι δυνατότητες αντεπίθεσης και ανατροπής έχουν πια εκδηλωθεί. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πια πίσω από τη δήθεν παθητικότητα της κοινωνίας. Αλλά μαζί έχουν εκδηλωθεί και οι αδυναμίες και ανεπάρκειες εκείνων των δυνάμεων που δρουν στο όνομα της κοινωνικής αλλαγής και στην ουσία κρύβονται πίσω από τα λάθη και τις συστημικές επιλογές της καθεστωτικής Αριστεράς.

Είναι η ώρα το πολύχρωμο ρεύμα της αδιαμεσολάβητης, οριζόντια και αμεσοδημοκρατικά οργανωμένης, κοινωνικής ανυπακοής και αλλαγής της κοινωνίας, να χαράξει τον δικό του ανεξάρτητο και αυτόνομο δρόμο μάχης για την κοινωνική αντιεξουσία. Με τα δικά του μέσα, που δεν έχουν σχέση με στρατιωτικού τύπου αντιπαραθέσεις, ούτε με τον κοινοβουλευτισμό. Με τη δημιουργία των δικών του αντιθεσμών οργάνωσης της ζωής στη βάση της ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης, της αλληλεγγύης, της συνεργατικής οικονομίας, της άμεσης δημοκρατίας παντού. 

Είναι η ώρα της κοινωνικής επανάστασης, για να πάρουμε πίσω την κλεμμένη ζωή μας και να την αλλάξουμε!
 

Ανακοίνωση για την 48ωρη απεργία, 19-20 Οκτώβρη

Εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί, εργαζόμενοι και άνεργοι, φοιτητές και μαθητές πλημμύρισαν τις πλατείες, τους δρόμους σε όλη την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της 48ωρης γενικής απεργίας στις 19 και 20 Οκτώβρη. Η μαζική συμμετοχή στην απεργία των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, στον στενό δημόσιο τομέα αλλά και σε νευραλγικά κέντρα του ιδιωτικού τομέα έδωσαν τον τόνο και ανέδειξαν την διάθεση της εργατικής τάξης για αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καθυπόταξη της ζωής μας στον κοινωνικό μεσαίωνα, που από κοινού σχεδιάζουν και υλοποιούν το εγχώριο και υπερεθνικό κεφάλαιο, με πολιτικούς εκφραστές το πολιτικό σύστημα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Απέναντι στις φωνές της ενσωμάτωσης και της συνδιαλλαγής του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και των υποστηρικτών της, πως ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός απεργιακού αγώνα διαρκείας, η καλύτερη απόδειξη για το ακριβώς αντίθετο ήρθε με την πανκοινωνική μαζική συμμετοχή των εργαζομένων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Οι εργαζόμενοι δώσαμε, από διαφορετικές αφετηρίες, με το βροντερό παρόν μας σε όλη την Ελλάδα τη δυνατότητα να πιστεύουμε, ακόμη πιο αποφασιστικά, πως η γενική απεργία διαρκείας και το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής μηχανής δεν είναι κάποιο εγκεφαλικό σχέδιο κάποιων “μειοψηφιών”, αλλά οφείλει να μετασχηματιστεί σε πραγματικό υλικό πρόγραμμα αγώνα για την αντεπίθεση και νίκη των εργατικών αναγκών.



Παρόλ’ αυτά, η 48ώρη απεργία κατέδειξε και τα όρια της διαμαρτυρίας της τάξης μας, όταν αυτή δεν συνοδεύεται από το χτίσιμο εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών, που θα μπορούν από νέα, αναβαθμισμένη σκοπιά τόσο να βαθαίνουν τη συνειδητοποίηση και τη χειραφέτηση της συνείδησης των εργαζομένων, όσο και να δίνουν την απαραίτητη διάρκεια και επικινδυνότητα απέναντι στο σύστημα. Αυτή η ανάγκη φάνηκε ακόμη μεγαλύτερη στη Θεσσαλονίκη, όπου η χρεοκοπημένη γραμμή της “περικύκλωσης” της γραμματείας Β.Ελλάδος, χωρίς κάποια λογική συνέχισης του αγώνα, απομαζικοποίησε για άλλη μια φορά τα απεργιακά μπλοκ. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή και στη Θεσσαλονίκη, η ανυπαρξία ενός κέντρου αγώνα και του στόχου για πραγματικό μαζικό εργατικό εκβιασμό – που να ξεπερνά το επίπεδο του συμβολικού – απέναντι στην κυβέρνηση, οδήγησε τελικά στο να μείνει αναπάντητη ακόμη και η προκλητική εισβολή της αστυνομίας στο ΕΚΘ. Είναι φανερό ότι ιδιαίτερα στην πόλη μας απαιτείται η αναβάθμιση του εργατικού κινήματος τόσο σε επίπεδο περιεχομένου, αλλά και στο επίπεδο του δρόμου.

Έτσι η κυβέρνηση ψήφισε, έστω και με οριακή πλειοψηφία, το πολυνομοσχέδιο που βάζει ταφόπλακα σε ένα απο τα βασικότερα, μέχρι σήμερα, όπλα της εργατικής διεκδίκησης. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αλλάζει, από τη βάση της, τη διαμόρφωση της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης στον ελληνικό καπιταλισμό. Η θεσμοθέτηση της ατομικής διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας, κάτι που βέβαια ήδη ισχύει σε μεγάλο βαθμό στο ιδιωτικό τομέα, μαζί με τις απολύσεις στο δημόσιο, και κυρίως την έκρηξη της ανεργίας, δίνει το πράσινο φως στην εργοδοσία για έναν άνευ όρων εξευτελισμό των συνθηκών διαβίωσης των εργαζόμενων. Η επιστροφή σε όρους εργασίας, που στην Ελλάδα έχουν να υπάρξουν απο το 1911, αλλάζει δραματικά και τους δρόμους, μέσα από τους οποίους από εδώ και πέρα θα μπορεί να δίνεται αποτελεσματικά η μάχη των σωματείων και των εργατικών συνελεύσεων παντού. Μία αναγκαία συνολική τοποθέτηση για αυτό το ιστορικών διαστάσεων γεγονός, ξεφεύγει από τα όρια και τους σκοπούς αυτής της ανακοίνωσης.

Για να υλοποιηθεί το σχέδιο για την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με τα ΜΜΕ εξαπέλυσε μία πρωτοφανή για τα δεδομένα της Ελλάδας, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά, εκστρατεία τρομοκράτησης η οποία, αυτή τη φορά, πήρε ξεκάθαρα αναβαθμισμένα φασιστικά χαρακτηριστικά. Το φασιστικό διάγγελμα των τριών υπουργών, που δόθηκε στη δημοσιότητα μόλις δύο ημέρες πριν την γενική απεργία και το κάλεσμα τους στη κοινωνία να περιφρουρήσει με μαζικούς όρους την αστική δημοκρατία και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, χαράσσει την νέα γραμμή νομιμοποίησης και μηδενικής ανοχής που ορίζει σήμερα το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του υποστηρικτές. Διαβάζουμε λοιπόν στην ανακοίνωση:

“Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.”

Σε αυτό το κάλεσμα για μια εκ νέου παροχή συναίνεσης και για μια αναβαθμισμένη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος μπροστά στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας ανταποκρίθηκε και στήριξε πολιτικά το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ την δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας με την κατάπτυστη στάση του στο Συνταγμα στην Αθήνα.

Το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ παίζοντας τον ρόλο του υπερασπιστή της αστικής νομιμότητας, δεν “περιφρούρησε” κάποια διαδήλωση ή κινητοποίηση του. Ξεκάθαρα και χωρίς ίχνος ντροπής, με πλάτη στη Βουλή και μέτωπο απέναντι στους εργαζόμενους απεργούς και διαδηλωτές, διασφάλισε από το πρωί την ομαλή είσοδο των βουλευτών στο κοινοβούλιο, περιφρούρησε τη διαδικασία της ψηφοφορίας και σε ανοιχτή συνεννόηση με την αστυνομία απέκλεισε το δρόμο για τη Βουλή σε εκατοντάδες απεργιακά μπλοκ. Βασικός (και όχι πρώτος, γιατί για εμάς πάντα πρώτος είναι η κρατική καταστολή) υπεύθυνος για τα βίαια γεγονότα είναι το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, που με την βίαιη και αντεργατική του συμπεριφορά απαγόρευσε σε χιλιάδες εργαζόμενους το δικαίωμα τους να διαδηλώσουν μπροστά στη Βούλη.

Αυτή η στάση του ΚΚΕ δεν μας εκπλήσσει. Το ΚΚΕ δεν πρόδωσε την Πέμπτη 20/10 εμάς ή την εργατική τάξη. Για εμάς το ΚΚΕ εμφανίζεται ως κομμάτι του αστικού μπλοκ εξουσίας, που στις πιο κρίσιμες στιγμές της ταξικής πάλης, όπως ήταν και η 48ωρη απεργία και ο Δεκέμβρης του 2008, θα παίρνει το μέρος του αστικού κόσμου, όντας πραγματική εφεδρεία και “αμορτισέρ” απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών. Δίκαια λοιπόν κερδίζει τα συγχαρητήρια και τα εύσημα από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τους Πρετεντέρηδες των ΜΜΕ, αλλά και την αποστροφή από χιλιάδες αγωνιζόμενους εργαζόμενους. Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως το εργατικό κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι ΟΥΤΕ ΠΑΜΕ-ΟΥΤΕ ΓΣΕΕ τόσο σε ότι αφορά στο περιεχόμενο των διεκδικήσεων του, όσο (εξίσου σημαντικό) και στις δομές οργάνωσης του και μορφές πάλης του.

Όμως το ΠΑΜΕ πρόδωσε τον ΝΕΚΡΟ ΑΠΕΡΓΟ ΕΡΓΑΤΗ, σύντροφο και συναγωνιστή του. Προδίδει τη μνήμη του νεκρού εργάτη, ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΗΜΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ που η κυβέρνηση εξαπολύει σε κάθε ευκαιρία, όταν ανακαλύπτει τους υπεύθυνους της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ όχι στο κράτος και το κεφάλαιο, αλλά στο…κίνημα “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ” και εφευρίσκει εχθρούς σε δήθεν αναρχοφασίστες. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που οι γιατροί αλλά και οι συγγενείς του νεκρού εργάτη έχουν δηλώσει κατηγορηματικά πως έπεσε νεκρός από τα χημικά σε μεγάλη μάλιστα απόσταση από τα βίαια επεισόδια. Σκυλεύει, λοιπόν, τη μνήμη του νεκρού και προσβάλλει κάθε αγωνιζόμενο εργάτη, όταν δίνει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στο σύστημα με τη εξευτελιστική τοποθέτηση της Α.Παπαρήγα στη Βουλή, πως “εμείς δεν πρόκειται να φωνάξουμε για νεκρό διαδηλωτή”. Αυτή τη λογική της υποταγής και της συνδιαλλαγής οφείλει η εργατική τάξη να απομονώσει πολιτικά στις μαζικές της διαδικασίες.

Σε αυτή τη γραμμή νομιμότητας που το σύστημα χαράσσει και στις 20/10 επέβαλε στο δρόμο το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, έντρομες μπροστά στον κοινωνικό εκφασισμό που ήδη ζούμε, και άλλες συνιστώσες της Αριστεράς τρέξανε ήδη να στριμωχτούν. Η αναμενόμενη, για μας, πολιτική γραμμή υπεράσπισης της αστικής νομιμότητας από την πλευρά του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβληθεί στα εργατικά σωματεία και τους εργατικούς αγώνες. Η αντίστοιχου ύφους και πολιτικής γραμμής ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτήματα για το ρόλο και τη συμβολή που θέλει να έχει στο εγχείρημά των πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων, αφού φαίνεται πως η πρότασή της απομακρύνεται διαρκώς από την ανάγκη της από τα κάτω οργάνωσης των αγώνων και της συνολικής επαναστατικής ανατροπής. Με αυτές τις πολιτικές που βάζουν, άλλες από το παράθυρο και άλλες από την πόρτα, τη λογική της ανάθεσης της “λύσης στη κρίση” στα χέρια των πολιτικών δυνάμεων που τις πρεσβεύουν και πετούν στην άκρη την αναγκαία ταξική εργατική ενότητα, εμείς έχουμε διαχωρίσει τη θέση μας εδώ και καιρό, στηρίζοντας και προωθώντας τη λογική συγκρότησης Ταξικών Σωματείων Βάσης με άμεση δημοκρατία στη δομή και επαναστατική στόχευση ανατροπής στο περιεχόμενο, γιατί η ενότητα μπορεί να παραχθεί μόνο στη βάση της τάξης και όχι στη συμφωνία των επιτελείων των πολιτικής.

Εμείς δεν είμαστε εδώ για να δικάσουμε ή να κρίνουμε πρακτικές και λογικές που αναπτύσσονται εντός του κινήματος. Θεωρούμε όμως υποχρέωσή μας να ξεμπροστιάζουμε όποιον αυτές τις μέρες συμπαρατάσσεται στη γραμμή της αστικής νομιμότητας απέναντι και ενάντια στο κίνημα, όπως έπραξαν ξεκάθαρα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ. Λογικές που αντιλαμβάνονται το κίνημα προνομιακά ιδιοκτησία τους δεν μπορούν και δεν πρέπει να ισχυροποιούνται.

Γνωρίζουμε πολύ καλά, και δεν χρειαζόμαστε διδασκάλους να μας το υπαγορεύουν, πως δεν μπορούν να αλλάξουν τα πάντα με ένα “ντου” στη Βουλή. Γνωρίζουμε όμως επίσης καλά ότι, σήμερα που όλοι οι θεσμοί ενσωμάτωσης και μεσολάβησης της λαικής οργής έχουν εκπέσει, καθώς επανακαθορίζονται τα διαχειριστικά πλαίσια στη βάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι ειρηνικές διαμαρτυρίες πίεσης προς την κυβέρνηση είναι τουλάχιστον σ’ αυτή τη συγκυρία αναποτελεσματικές. Ήταν μονόδρομος για την τάξη χθες, ώστε να μην ξημερώσει σήμερα μια μέρα χωρίς κανένα εργατικό δικαίωμα , να προσπαθήσει να διακόψει απ’ ευθείας στα πλαίσια της απεργίας την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Αυτή η προοπτική, γνωρίζουμε ότι, πρέπει να ζυμωθεί με μια πολιτική που θα είναι σε θέση να παράξει η εργατική τάξη για τον εαυτό της.

Γι’ αυτό παλεύουμε για ένα ανεξάρτητο εργατικό κίνημα, ρήξης με την εργοδοτική ΓΣΕΕ και το καθεστωτικό ΠΑΜΕ, συνολικής επαναστατικής ανατροπής. Αγωνιζόμαστε για την δικαίωση σήμερα των εργατικών διεκδικήσεων και αναγκών, που μόνο η επαναστατική ανατροπή μπορεί να φέρει και καμιά κυβέρνηση καπιταλιστικής διαχείρισης δεν μπορεί να υλοποιήσει. Υπερασπιζόμαστε τις πρακτικές ενός μαζικού εργατικού κινήματος, οργανωμένο σε σωματεία βάσης και εργατικά συμβούλια γειτονιάς, διαμορφωμένο από τη θέληση και τον αγώνα της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Υπερασπιζόμαστε ένα εργατικό κίνημα ούτε εθνικό, ούτε συντεχνιακό, αλλά αντίπαλο δέος στις κυβερνήσεις τους, τις ευρωπαϊκές τους ολοκληρώσεις, συνολικά στον κόσμο των αφεντικών. Αγωνιζόμαστε, τέλος, για ένα μαζικό επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα σαρώσει στο διάβα του τις “υγειονομικές ζώνες” υπεράσπισης της αστικής εξουσίας και όποιον τις στηρίζει, για να ανοίξει ο δρόμος για μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση. Ζούμε κι αναπνέουμε για να πραγματώσουμε στο σήμερα τη κοινωνία των ελεύθερα συναιτεριζόμενων παραγωγών, των ελεύθερα συναιτεριζόμενων ανθρώπων.