RSS

Category Archives: Metropolis

Ομερτά από τα μέσα ενημέρωσης για τους δύο απέναντι κόσμους του MADWALK καταγγέλουν οι απολυμένοι των Metropolis

Δύο απέναντι κόσμοι συναντήθηκαν έξω από τη φιέστα MADWALK που διοργάνωσε ο επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής σε νυχτερινό μαγαζί της οδού Πειραιώς.

Από τη μια κόσμος της γκλαμουριάς και της αστραφτερής χλιδής. Ο απομακρυσμένος από τη βάρβαρη καθημερινότητα της κοινωνίας σάπιος κόσμος της showbiz, από το χώρο της μόδας και της μουσικής βιομηχανίας, που η ύπαρξή του στηρίζεται και τροφοδοτείται αποκλειστικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κι από την άλλη, ένας άλλος κόσμος που προέρχεται βαθιά μέσα από την κοινωνία. Κάποιοι από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους της χώρας -στην προκειμένη εμείς οι απολυμένοι/ες των Metropolis – μαζί με εργαζόμενους και άνεργους από σωματεία, εργατικές συλλογικότητες και συνελεύσεις γειτονιών που βρέθηκαν εκεί αλληλέγγυοι για να διαδηλώσουν ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία του κάθε Ανδρέα Κουρή.

Αυτούς τους δύο άκρως αντίθετους κόσμους τους αντιλήφθηκαν οι επιβάτες όλων των οχημάτων που κινούνταν στην οδό Πειραιώς (μα, κυρίως οι επιβάτες των λεωφορείων που περίμεναν ή κατέβαιναν στις παρακείμενες στάσεις) έξω από το νυχτερινό κέντρο ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ την Τετάρτη (17/4), μετά τις 7:30 το απόγευμα οπότε και ξεκίνησε η διαδήλωσή μας.

Μπροστά στο μαγαζί παρέλαζε η ολική αποθέωση του ενδυματολογικού κιτς. Serial shoppers με statement τακούνια, trends και fashion must σε όλο τους το μεγαλείο, ακολουθώντας πάντα τα fashion icons τους και τι είναι hot στις τάσεις της μόδας αυτήν την εποχή μέσα από τις σελίδες των εναπομεινάντων fashion trend περιοδικών. Με απλά ελληνικά, η παρακμή του ελληνικού lifestyle στα χρόνια της κρίσης.

Δίπλα στις ψηλές στρασαρισμένες γόβες και τα αλλοιωμένα από το μακιγιάζ πρόσωπα των εισερχόμενων στο σόου, μια νεόκοπη διμοιρία των MAT μαζί με λοιπές αστυνομικές δυνάμεις, που προσπαθούσαν να καταλάβουν ποιον διάολο είχαν εντολή να προστατέψουν εκεί. Το αντιλήφθηκαν μόνο όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι «προσωπικότητες» της βραδιάς, οι επιχειρηματίες – ατζέντηδες της showbiz και της νύχτας, μαζί με τα με είδωλα της μόδας και του τραγουδιού, μέσα στα γιγαντιαία τους τζιπ και τα αξίας πενήντα χρόνων μισθών ενός εργαζόμενου αυτοκίνητα, σχεδόν όλα με φιμέ τζάμια.

Ακριβώς απέναντι, φάτσα – κάρτα από το μαγαζί, οι απολυμένοι των Metropolis και οι αλληλέγγυοι. Με πανό και παλμό σε ακόμη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τους κλεμμένους μισθούς και τις αποζημιώσεις των απολύσεων από έναν επιχειρηματία που ισοπέδωσε την άλλοτε κραταιά αλυσίδα καταστημάτων, τον Ανδρέα Κουρή. Ένα μικρό κομμάτι μιας ολόκληρης κοινωνίας που ακόμη δεν δείχνει έτοιμη να ουρλιάξει. Μα, δυνατές φωνές από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας που -αρνούμενες τη «μοίρα» τους- εξακολουθούν να επιμένουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει κι ότι όλα τώρα αρχίζουν. Για να μη γίνουμε σκλάβοι.

Κι όμως, αυτούς τους κόσμους τα μέσα ενημέρωσης δεν τους είδαν. Για τα μέσα ενημέρωσης η διαδήλωση των απολυμένων των Metropolis δεν υπήρξε ποτέ. Αντίθετα από τις ατέλειωτες ώρες προβολής στα τηλεοπτικά κανάλια της σκηνής και της πασαρέλας του MADWALK, αυτό που συνέβαινε στο ακριβώς απέναντι πεζοδρόμιο δεν καταγράφηκε δεν μεταδόθηκε, δεν ήταν ποτέ εκεί. Delete στην πραγματικότητα από εκείνους που κλαίγονται για την ανεργία, που προκαλούν ρίγη συγκίνησης για τους άστεγους, που κόπτονται για τις αδυναμίες του συστήματος αποκαλώντας κηφήνες τους εργαζόμενους, που μαζεύουν τρόφιμα για τους φτωχούς και που όταν δεν κάνουν φιλανθρωπικές εκπομπές για παιδιά κάνουν δενδροφυτεύσεις.

Όταν πρόκειται για τον Ανδρέα Κουρή και το MAD, αλλά και για τον Θεοδωρή Κυριακού του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 που προβάλλει όλες τις φιέστες του πρώτου, ο νόμος της σιωπής θεωρείται αυτονόητος, αν όχι επιβεβλημένος. Και, βέβαια, πώς να συμβεί αλλιώς όταν η εγχώρια βιομηχανία της μόδας και της μουσικής αλληλοτροφοδοτείται με όλον αυτό το συφερτό της υποκουλτούρας, όχι μόνο της gossip αλλά και της αυτοαποκαλούμενης «ενημερωτικής» δημοσιογραφίας;

Αυτοί οι δύο απέναντι κόσμοι που συναντήθηκαν στο MADWALK, που απέκρυψε επιμελώς η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν. Το βίντεο και το φωτογραφικό ντοκουμέντο που παραθέτουμε το αποδεικνύουν περίτρανα.

* Και μερικά από τα συνθήματα που φωνάξαμε, επανειλημμένα και δυνατά που, όμως, δεν έφτασαν στα βουλωμένα αυτιά των μέσων ενημέρωσης: «Εσείς που τώρα κοιτάτε τη δουλειά σας αύριο απολυμένα θα είναι τα παιδιά σας», «Πίσω από τα φώτα πίσω απ΄ τα βραβεία, απλήρωτοι εργαζόμενοι φτώχεια κι ανεργία», «Απλήρωτη εργασία, φτώχεια και ανεργία, αυτά είναι τα βραβεία μας απ’ την εργοδοσία», «Το δίκιο το έχουν οι απολυμένοι και όχι οι γκλαμουράτοι και οι ψωνισμένοι», «Να χέσω τα σελέμπριτις, να χέσω τα βραβεία, καμιά ειρήνη με την εργοδοσία», «Δώστε ρεπό σε όλα τα μοντέλα και βάλτε τους μπάτσους να κάνουν πασαρέλα», «Κουρή φραγκοφονιά φέρε τα λεφτά», «Εσείς που χθες τον είχατε συλλάβει τώρα την προστασία του έχετε αναλάβει», «Φέρτε και τους μπάτσους φέρτε και το στρατό, Κουρή θα μας πληρώσεις και βγάλε τον σκασμό», «Το MAD έχεις βιτρίνα, κάνεις τον καναλάρχη , με τα δικά μας τα λεφτά με τη δική μας πλάτη», «Ούτε στα Metropolis ούτε και πουθενά, καμιά ειρήνη με τ’ αφεντικά».

Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis

– Εκτενές φωτορεπορτάζ στο blog των Απολυμένων στα καταστήματα Metropolis.
– Σχετικό βίντεο εδώ.
 
Leave a comment

Posted by on April 23, 2013 in Metropolis

 

Απολυμένοι Metropolis: Πίσω από τα φώτα, πίσω απ’ τα βραβεία, απλήρωτοι εργαζόμενοι φτώχεια κι ανεργία


Μπορεί ο επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής να ισχυρίζεται εδώ κι ένα χρόνο ότι δεν έχει χρήματα να πληρώσει τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που οφείλει στους απολυμένους των καταστημάτων Metropolis, αλλά για τη διοργάνωση πανάκριβων εκδηλώσεων, όπως αυτή της Eurovision, φαίνεται ότι τα βρίσκει.

Η τελευταία μανούβρα του Ανδρέα Κουρή, να αναλάβει την διοργάνωση άλλης μίας φιέστας –αυτή τη φορά της Eurovision– και μάλιστα με απευθείας ανάθεση από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΡΤ, γεννάει πολλά ερωτήματα και παράλληλα προκαλεί.

Πρώτα απ’ όλους, προκαλεί εμάς τους απολυμένους των καταστημάτων Metropolis, που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι το ποιόν του εργοδότη Ανδρέα Κουρή. Ο οποίος, ως «επιτυχημένος επιχειρηματίας» και ιδιοκτήτης του ομίλου MAD, από τότε που εξαγόρασε την αλυσίδα καταστημάτων Metropolis, πριν από 3 χρόνια, κατάφερε να κλείσει 13 καταστήματα, να βάλει την επιχείρηση στο Άρθρο 99 και να απολύσει 180 εργαζόμενους. Σχεδόν στους μισούς από αυτούς αρνείται μέχρι και σήμερα να καταβάλει δεδουλευμένα και αποζημιώσεις, με το σύνολο των οφειλόμενων να ξεπερνάει τα 600.000 ευρώ.

Απέναντι στην επιχειρούμενη ληστεία των μισθών και των αποζημιώσεών μας, αποφασίσαμε να αντιδράσουμε. Για περισσότερο από ένα χρόνο δίνουμε έναν αμείωτο σε ένταση αγώνα, στο δρόμο και στα δικαστήρια, έχοντας αποφασίσει να μη χαρίσουμε ούτε μια σταγόνα από τον ιδρώτα μας στον Ανδρέα Κουρή. Με την πραγματοποίηση περίπου 60 συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, με τη συμπαράσταση σωματείων και συλλογικοτήτων, έξω από τα καταστήματα των Metropolis που είχαν απομείνει (στην Πανεπιστημίου, στο Χαλάνδρι, στη Θεσσαλονίκη και στο Mall, όπου πραγματοποιήθηκε και πορεία μέσα στο εμπορικό κέντρο), στο σημερινό κατάστημα της Σταδίου, στα γραφεία της επιχείρησης, στην Επιθεώρηση Εργασίας, έξω από τις δικαστικές αίθουσες, αλλά και έξω από μία ακόμη φιέστα του Ανδρέα Κουρή, τα βραβεία MAD. Και, μέχρι στιγμής, έχοντας πετύχει την καταδίκη του Ανδρέα Κουρή σε 27 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 7.800€.

Αντιλαμβανόμενοι ότι το χρηματικό ποσό που οφείλει ο Ανδρέας Κουρής σε εμάς τους απολυμένους σχεδόν ισοδυναμεί με αυτό που απαιτείται για την πανάκριβη διοργάνωση της Eurovision, καθώς και ότι, επενδύοντας αυτά τα χρήματα –που παρακρατεί παράνομα από εμάς– στη διοργάνωση μίας ακόμη φιέστας (μετά την περσινή διοργάνωση των βραβείων MADo Ανδρέας Κουρής αποσκοπεί να αυγατίσει την περιουσία του στην πλάτη μας, θεωρούμε άκρως προκλητική και θρασύτατη τη συγκεκριμένη του ενέργεια.

Η διοργάνωση της Eurovision δεν αποτελεί πρόκληση μόνο για εμάς τους απολυμένους των Metropolis. Η απευθείας ανάθεση του ελληνικού τελικού της Eurovision από την ΕΡΤ στο MAD TV του Ανδρέα Κουρή αποτελεί πρόκληση για όλους τους εργαζόμενους που αυτή τη στιγμή υποφέρουν κάτω από την εφαρμογή των σκληρών μέτρων λιτότητας. Διότι, πέρα από την εμμονή στη διοργάνωση ενός τέτοιου πολυδάπανου διαγωνισμού την ώρα που ο κόσμος πεινάει, το γεγονός ότι ένας κρατικός φορέας τον παραχωρεί δωρεάν (μαζί με ένα κομμάτι των κερδών) σε έναν ιδιώτη, για τον οποίο εδώ και καιρό βουίζει ολόκληρη η αγορά για τις τεράστιες οφειλές του προς το Δημόσιο, τους εργαζόμενους και πληθώρα άλλων πιστωτών, αποδεικνύει ότι η περιβόητη διαπλοκή, αντίθετα από τις βαρύγδουπες εξαγγελίες, ζει και βασιλεύει!

Κορυφώνοντας τον δίκαιο αγώνα μας και μέχρι την πλήρη δικαίωσή του, καλούμε σε

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τον ελληνικό τελικό της Eurovision
στο GAZI MUSIC HALL (Πειραιώς & Ιερά Οδός)
τη ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, στις 7:30 μ.μ.

ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ! Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis                        

http://ergazomenoimetropolis.blogspot.gr

 

«Κουρή χρωστάς παντού και δεν μας δίνεις μία, μέσα θα σε χώσουμε τέρμα η κοροϊδία»

Συνεχίζοντας τον δίκαιο αγώνα μας για την καταβολή των χρωστούμενων μισθών και των αποζημιώσεών μας από τον επιχειρηματία Ανδρέα (Μάκη) Κουρή, ιδιοκτήτη των Metropolis και του ομίλου MAD προχωρήσαμε σε νέες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα Metropolis στη Σταδίου 44 κατά το πρωτοχρονιάτικο εορταστικό διήμερο, την Κυριακή 30 και τη Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου. 

Οι συγκεντρώσεις αυτές ακολούθησαν ανάλογες που προηγήθηκαν την προπαραμονή και παραμονή των Χριστουγέννων, προκειμένου να ενημερώσουμε εκατοντάδες περαστικούς και πελάτες για το την πορεία του αγώνα μας και να τους εξηγήσουμε ότι για κάθε CD, DVD ή βιβλίο που αγοράζουν εμείς δεν λαμβάνουμε ούτε ένα ευρώ από αυτά που μας οφείλονται. Και αυτή τη φορά, οι υποψήφιοι πελάτες στάθηκαν δίπλα μας και ήταν αυτοί που με τη στάση τους μας βοήθησαν να πετύχουμε ένα ισχυρό πλήγμα στην εργοδοσία και στους παρατρεχάμενους της.

Την Κυριακή 30 Δεκεμβρίου δεν διαδηλώσαμε μόνο για τα δίκαια αιτήματά μας, αφού περιφρουρήσαμε και την απεργία που είχε κηρυχτεί από τους εμποροϋπάλληλους ενάντια στην επιχειρούμενη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Έτσι, υποδεχτήκαμε και την απεργιακή πορεία των εργαζόμενων στο εμπόριο που κατέληξε μπροστά στο Metropolis.

Η σημερινή σύλληψη του Ανδρέα (Γιώργου) Κουρή για χρέη προς το Δημόσιο, ξαδέλφου του ιδιοκτήτη των Metropolis του Ανδρέα (Μάκη) Κουρή θεωρούμε ότι είναι απλώς η αρχή για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης σε ότι αφορά και τον δικό μας εργοδότη για τα χρέη του προς εμάς και προς το Δημόσιο. Λόγος για τον οποίο θα συντελέσουμε στην εισαγγελική έρευνα που έχει ξεκινήσει εις βάρος του με στοιχεία που θα δώσουμε πολύ σύντομα στη δημοσιότητα.

Και, απλά, επιβεβαιώνει μερικά από τα συνθήματα που έχουμε βροντοφωνάξει κατά τη διάρκεια του αγώνα μας: «Όχι δεν ζητάμε ελεημοσύνη , Κουρή θα βρεις μπροστά σου τη δικαιοσύνη», «Λαμόγιο είσαι Κουρή σαν όλο σου το σόι, κατάφερες και κράτησες όλο το σκυλολόι», «Κουρή χρωστάς παντού και δεν μας δίνεις μία, μέσα θα σε χώσουμε τέρμα η κοροϊδία», «Σε ψάχνει εισαγγελέας ,σε ψάχνει αστυνομία, Κουρή είσαι βουτηγμένος μες στη παρανομία», «Κλέφτη Κουρή απατεώνα εμείς θα τον κερδίσουμε το δίκαιο αγώνα».

Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis

* Εδώ θα δείτε φωτογραφίες από τη συγκέντρωση.

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

 

"Τι μου δίνει ζωή τελικά;" (επιστολή απολυμένου)

Ξυπνάω το πρωί γεμάτος ενέργεια, διάθεση, ελπίδα, θάρρος.

Κάθε μέρα γνωστοί και συγγενείς μου τηλεφωνούν. Ανησυχούν για το πώς τα πάω. 6 μήνες άνεργος, ένα χρόνο απλήρωτος. Ρωτούν πως την βγάζω, αν βρήκα δουλειά, αν είχα κάτι νεότερο από την παλιά μου δουλειά στο Metropolis. Λένε ότι κινδυνεύω και από κατάθλιψη.

Μα εγώ ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί, με πάθος να ζήσω την μέρα, με πράγματα να κάνω, με στόχο. Έχω γεμίσει συναισθήματα. Χαρά, ενθουσιασμός, πάθος, οργή, μίσος, αγάπη. Και αργά το βράδυ κοιμάμαι κατάκοπος, μα περήφανος και αξιοπρεπής. Έχω πάθει κάτι; Άλλα έπρεπε να μου συμβαίνουν. 

Τι είναι αυτό που μου δίνει ζωή; 


Είναι η ελπίδα ότι θα πάει καλύτερα το κράτος; ότι θα τελειώσει η κρίση; ότι θα ανοίξουν οι δουλειές των αφεντικών και θα βρω και εγώ μία; ότι το παλιό μου αφεντικό, o Ανδρέας Κουρής, θα με λυπηθεί και θα μου δώσει αυτά που μου χρωστάει; ότι θα βρεθεί κάποιος που θα τον αναγκάσει να τα δώσει;…. Σκατά, αν περιμένω κάποιο χέρι να με σώσει, ή θα πεθάνω από την πείνα ή που θα χάσω τον εαυτό μου και τα λογικά μου.

Ζωή μου δίνει ο αγώνας μου, ο αγώνας μας. Ο συνάδελφος που δίπλα μου διεκδικεί με πάθος αυτά που του ανήκουν. Που δεν με αφήνει μόνο μου. Που με παίρνει τηλέφωνο αργά το βράδυ για να δει αν γύρισα από την αφισοκόλληση. Που μιλάμε περισσότερο για τις ζωές μας τώρα παρά όταν δουλεύαμε δίπλα, δίπλα. Που με εμψυχώνει όταν βλέπει ότι λυγίζω.

Ζωή μου δίνει ο θυμός. Η εξοργιστική αδικία που μια ζωή δούλευα για ψίχουλα και το αφεντικό μου πλούτιζε. Και τώρα που τα θέλει όλα δικά του με πετάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι ταξικός ο θυμός μας. Γιατί είναι αυτοί και εμείς. Οι εργάτες και τ’ αφεντικά.

Ζωή μου δίνει η αλληλεγγύη. Φίλοι που ξανασυναντηθήκαμε μέσα από αυτόν τον αγώνα. Κόσμος που γνώρισα και μου συμπαραστέκεται. Δεν είναι ελεήμονες, είναι σύντροφοι. Δεν μου χτυπούν συγκαταβατικά την πλάτη. Δεν μου δίνουν ελεημοσύνη. Παλεύουν μαζί μου, για μένα, για τον δίπλα μου, για τον εαυτό τους.

Ζωή μου δίνουν οι φίλοι μου. Που με στηρίζουν και με εμψυχώνουν. Που δεν έχουν προσκυνήσει ακόμα. Που δεν έχουν ισοπεδωθεί από την μηχανή του συστήματος. Που μου στέλνουν μήνυμα «κουράγιο», «γερά», «συνεχίζουμε».

Ζωή μου δίνει η ανισότητα. Που το πρώην αφεντικό μου χρωστάει 2 δις και είναι πρώτη μούρη και εγώ ψάχνω 100 ευρώ γιατί μου κόψανε το ρεύμα. Που αυτός πάει για καταδύσεις, έχει κανάλι, κάνει κοσμική ζωή και εγώ χρωστάω τρία νοίκια. Που αυτός μπορεί να πληρώνει λιγότερους φόρους από εμένα. Που για να σώσει την τσέπη του, καταστρέφει τις ζωές μας και δεν τρέχει τίποτα διότι είναι επιχειρηματίας με πλάτες. Με πνίγει η αδικία και η φωνή μου βγαίνει πιο δυνατή, από πιο βαθιά.

Ζωή μου δίνουν οι ξεπουλημένοι συνάδελφοί μου. Εργοδοτικοί, παρτάκηδες, εγωιστές, αδίστακτοι. Όσα περισσότερα αναξιοπρεπή, βρώμικα, κλεμμένα, εργοδοτικά ευρώ παίρνουν τόσο περισσότερο πείσμα με γεμίζουν.

Ζωή μου δίνει η κάθε μέρα. Γεμάτη. Κουβέντες, τηλέφωνα, συνέλευση, αφίσες, κείμενα, σχέδια, απόψεις, διαφωνίες, παροτρύνσεις.

Ζωή μου δίνει το χθες που πάλεψα.
 

Ζωή μου δίνει το σήμερα που το ζω.

Ζωή μου δίνει το αύριο που εγώ ορίζω.

Γιατί θέλω να ζήσω και όχι να επιζήσω. 
 
Leave a comment

Posted by on December 2, 2012 in Metropolis

 

Όταν η εργοδοτική αυθαιρεσία ονομάζεται… πάρτι

Το «σοφό» αφεντικό των Metropolis, Ανδρέας Κουρής έχει την συνήθεια να ονοματίζει τις  καταστάσεις με το δικό του μοναδικό τρόπο.


Ονόμασε το κλείσιμο των μαγαζιών «προσπάθεια εξυγίανσης της επιχείρησης».

Ονόμασε την συστηματική άρνηση  των χρεών του προς τρίτους «προσωρινή αδυναμία εκταμίευσης».

Ονόμασε την συστηματική –και σε μερικές περιπτώσεις και επιλεκτική- άρνηση πληρωμής δεδουλευμένων «προσωρινή κατάσταση».

Ονόμασε την απόλυση δεκάδων εργαζόμενων χωρίς αποζημίωση  «αδυναμία καταβολής».

Ονόμασε την εξαφάνισή του και το κρύψιμό του κάτω από την ομπρέλα  του άρθρο 99 «εξυγίανση και ρύθμιση χρεών».

Τελευταία, ονόμασε το ξεπούλημα των τελευταίων εμπορευμάτων -και μοναδικών πλέον περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας-, «PARTY ΤΙΜΩΝ».

Εμείς όλα αυτά τα ονομάζουμε, όργιο παρανομιών, ξεπούλημα των ζωών των εργαζομένων, πάρτι ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ.

Στο καννιβαλιστικό πάρτυ του Ανδρέα Κουρή απαντάμε με επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις  πάνω από ένα χρόνο, με την συνεχή παρουσία μας έξω από το τελευταίο κατάστημα εκποίησης, με ανυποχώρητη τη διεκδίκηση των νόμιμων δικαιωμάτων μας.

Όταν ο Ανδρέας Κουρής κάνει «PARTY ΤΙΜΩΝ» στην πλάτη μας , εμείς δηλώνουμε  ότι ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΛΑ!

*Ακολουθεί φωτογραφικό ντοκουμέντο:





 
Leave a comment

Posted by on November 27, 2012 in Metropolis

 

Τόσα χρόνια τίποτα…

Επιστολή απολυμένου των Metropolis 

Τα χρόνια που το Μετρόπολις θησαύριζε και έκλεινε χρονιές με κέρδη εκατομμυρίων ποτέ δεν είδα αύξηση. Τότε μου έλεγαν οι συνάδελφοι «μην ανοίγεις ιστορίες, είμαστε καλά έτσι, εμείς κάνουμε το κέφι μας, εμείς αγαπάμε την μουσική, δεν μας ενοχλεί κανείς» και εγώ δεν έκανα τίποτα.

Μετά το παλιό αφεντικό πούλησε την χρυσή κότα χωρίς να μας διασφαλίσει τίποτα, στο νέο αφεντικό που ήρθε με νέες ιδέες, νέους σκύλους προϊσταμένους, νέες εργασιακές συνθήκες. Και πάλι μου έλεγαν «να επικρατήσει ηρεμία, θα προσαρμοστεί και αυτός, θα δει ότι έτσι δουλεύει το μαγαζί, χωρίς εμάς θα κλείσει» και εγώ πάλι δεν έκανα τίποτα.

 Όταν άρχισαν τα πρώτα ζόρια και το αφεντικό με το σόι του εξαφανίστηκε, την θέση του πήραν τα σκυλιά-προϊστάμενοι του. Το αφεντικό ήδη είχε καταλάβει ότι είναι καλύτερα να τα κλείσει και να φεσώσει όλο τον κόσμο παρά να πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Οι συνάδελφοι έλεγαν «κάνε υπομονή, δεν θα τα κλείσει είναι της δισκογραφίας, κάτι θα κάνει, να άνοιξε στο «Μall» και εγώ κάθισα στα αυγά μου και δεν έκανα τίποτα.

Τότε ήταν που σκάσανε οι πρώτες αφίσες εργαζομένων τα πρώτα σχόλια στο διαδίκτυο και μας φώναζαν στα μούτρα μας για το μέλλον που έρχεται. Οι σκύλοι-manager μας καθησύχαζαν, οι συνάδελφοι έσκιζαν τις αφίσες, χλεύαζαν και κορόιδευαν ότι είναι μανίες κάποιων, εγώ με ανησυχία καρτερούσα την λύση από τον ? (ακόμα δεν ξέρω ποιος θα με σώσει) και δεν έκανα τίποτα.

Όταν κλείσανε τα μισά μαγαζιά και οι απολύσεις πέφτανε βροχή, ήρθαν σωματεία μαζί με συναδέλφους που καλούσαν σε συλλογικό αγώνα. Παθητικά τους άκουσα, τους παρακολούθησα. Νόμιζα ότι εκπλήρωσα το αγωνιστικό μου καθήκον. Στο μαγαζί άρχισαν να εξαφανίζονται και τα σκυλιά-manager αφήνοντας στην θέση τους κάποιους από τους σκουλήκια-συναδέλφους να λένε ότι «οι διαμαρτυρίες και όχι το καλό αφεντικό θα κλείσουν το μαγαζί, ότι είναι πληρωμένοι συνδικαλιστές, ότι τα μαγαζιά πρέπει να μην τα ενοχλούμε για να κάνουν ταμεία και να σωθεί η επιχείρηση, ότι αυτοί θα μείνουν χωρίς δουλειά» εγώ δεν τους απάντησα, δεν τους μούντζωσα, δεν τους έφτυσα δεν τους σφαλιάρισα, δεν έκανα τίποτα.

Όταν έμειναν δύο μαγαζιά, βρέθηκα απολυμένος στο δρόμο κρατώντας ένα πανό. Πάλι κάποιοι είπαν να μην έρθουμε σε σύγκρουση με τους συναδέλφους που δουλεύουν (ναι ρε, αυτούς που είναι εργοδοτικοί, αυτοί που ρίχνουν λάσπη σε αυτούς που αντιστέκονται, αυτούς που βοηθάνε το αφεντικό να κλείνει μαγαζιά, αυτούς που ξέχασαν τις φιλίες τους παλιούς συναδέλφους, αυτά τα σκουλήκια) εγώ πάλι δεν είπα τίποτα. Δεν είπα «στο διάολο να πάτε σκουλήκια». Δεν έκανα τίποτα.

Όταν το αφεντικό τα έκλεισε όλα και άνοιξε μια τρύπα για να πουλήσει ότι του απόμεινε θέλοντας να πάρει και τα τελευταία ευρώ, τα σκουλήκια χάρηκαν. Τα σκουλήκια πάντα χαίρονται όταν βρίσκουν μια τρύπα να χωθούν. Κάποιοι είπαν «όλα έχουν τελειώσει, δεν θα πάρουμε τίποτα πια». Τα σκουλήκια στο μαγαζί γελούσαν νηστικά συνεχίζοντας την λάσπη, μπας και αναγνωριστεί το έργο τους από το αφεντικό και εγώ απ’ έξω έκλαιγα νηστικός. Και πάλι κάποιοι είπαν «έτσι είναι αυτά τα πράγματα, όλη η κοινωνία στα ίδια σκατά είναι, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε την διαφορά» εγώ δεν έκανα τίποτα. Δεν μπήκα στο μαγαζί να το κλείσω 2-3 μέρες, δεν πήγα με το αντίσκηνο έξω από την επιθεώρηση εργασίας , δεν έπιασα τα σκουλήκια από το λαιμό, δεν πήγα στο αφεντικό να τα πούμε αφού έχουμε χαθεί εδώ και 2 χρόνια. Δεν έκανα τίποτα.

Επειδή το πολύ τίποτα μου έχει κάτσει στο λαιμό και δεν μπορώ να πάρω ανάσα, δεν μπορώ να περιμένω το αύριο. Τώρα, σήμερα θα τα κάνω όλα μαζεμένα για να μην γίνω ένα τίποτα. Τώρα αφεντικά, σκύλοι και σκουλήκια θα δουν τι μπορεί να κάνει κάποιος που δεν έχει τίποτα να χάσει, που δεν έχει τίποτα στην τσέπη, που δεν έχει τίποτα στο στομάχι. Τώρα δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω από το να σας κυνηγάω συνέχεια. Τώρα είμαι έτοιμος να μην αφήσω τίποτα για αύριο, να μην αφήσω τίποτα δικό μου σε άλλους, να μην αφήσω τίποτα να το κάνουν άλλοι για μένα, να μην αφήσω τίποτα όρθιο.

 

Στον «αέρα» οι εργαζόμενοι των Metropolis, μετά το λουκέτο και στο τελευταίο κατάστημα

Σήμερα 2/7/2012 μετά από 15 ολόκληρα χρόνια λειτουργίας έκλεισε το κατάστημα του Metropolis στο Χαλάνδρι.

Όταν πριν από 2 χρόνια ο Ανδρέας Μ. Κουρής άλλαξε το λογότυπο των Metropolis και πρόσθεσε μια τελεία σε αυτό, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ήταν και η τελεία του τέλους για την επιχείρηση.
Τα τελευταία 3 χρόνια μεθοδικά και βάση σχεδίου – όπως αποδεικνύεται- διέλυσε την αλυσίδα των Metropolis. Κατάφερε να κλείσει και τα 12 καταστήματα με τελευταίο το Χαλάνδρι, διατηρώντας πλέον μια αλυσίδα καταστημάτων χωρίς το παραμικρό σημείο πώλησης.

Αδιαφορώντας για την τύχη των εργαζομένων, αρνούμενος να πληρώσει δεδουλευμένα και αποζημιώσεις, ενοίκια και προμηθευτές ολοκλήρωσε σήμερα το καταστροφικό του έργο.
Αυτό που δεν έχει κάνει ακόμα είναι να αλλάξει για ακόμα μια φορά το λογότυπο και να προσθέσει και μια παύλα (μετά την τελεία).
Γνωρίζοντας πια τις βλέψεις του αφεντικού μας, που δεν ήταν άλλες από τα κέρδη και το άρμεγμα των ταμείων σε βάρος των εργαζόμενων, είμαστε σε θέση να προβλέψουμε και το μέλλον. Είναι πια προβλέψιμος ο Ανδρέας Κουρής: το επόμενο διάστημα θα προσπαθήσει να εκποιήσει και ότι εμπόρευμα έχει στείλει σε αποθήκες (μακριά από τα μάτια των εργαζόμενων), για να πάρει και τα τελευταία ευρώ.
Ο αγώνας μας συνεχίζεται ακόμα και χωρίς σημείο αναφοράς, αφού δεν υπάρχει σημείο πώλησης.


Ο αγώνας μας συνεχίζεται αφού ο Ανδρέας Γ. Κουρής δεν μας έχει αφήσει καμία άλλη επιλογή.


Ο αγώνας μας συνεχίζεται γιατί αυτά που μας κλέβει είναι τα δεδουλευμένα μας.


Ο αγώνας θα συνεχιστεί για:
-Την άμεση καταβολή των καθυστερούμενων μισθών μας
-Την άμεση εξόφληση των αποζημιώσεων των απολυμένων συναδέλφων μας
-Την κατοχύρωση της καταβολής των αποζημιώσεών μας σε περίπτωση πτώχευσης

Πηγή:Κατάληψη ΕΣΗΕΑ