RSS

Category Archives: Uncategorized

Η αθλιότητα της φιλανθρωπίας

Στη λέξη φιλανθρωπία υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος.

Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας. Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής. Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη. Κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- αν μπορεί να αποκληθεί αγάπη το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχει κάθε ον-, συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον άνθρωπο. Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με μνημόνιο κατανόησης με τον άνθρωπο, αν υποθέσουμε ότι η βάση της συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Μπορεί να είναι φιλόζωος ή ζωόφιλος – ας μην μπλέξουμε με την αυθεντική έννοια των δυο ταυτόσημων λέξεων, ποια σημαίνει την αγάπη για τη ζωή και ποια για τα ζώα. Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον ο άνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός -άντε, και μερικοί ακόμη φίλοι, συγγενείς, άτομα της τάξης του, της αισθητικής του, της ιδεολογίας του- έχει ξεφύγει από την κατάσταση του ζώου και αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, που έχουν την ανάγκη της φιλανθρωπίας του (ή της ζωοφιλίας του) και του οφείλουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν.

Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς τη χριστιανική αντίληψη της φιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η φιλαυτία. «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει το ευαγγελικό πρόταγμα.

Αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτον, να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεύτερον, να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μια κατάσταση ισότητας με τον πλησίον. Τρίτον, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ενότητα με τον πλησίον. Δηλαδή, να αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανόταν ο Hobbes στον «Λεβιάθαν» του: «Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε (…) η διαφορά των ανθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς να αξιώνει για τον εαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μη μπορεί εξίσου καλά να το αξιώσει».

Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας. Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας. Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.

Σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία. Έστω κι αν σπάνια αντιστέκομαι στον πειρασμό ν’ αγοράσω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από τα φανάρια, να υποστώ το καθάρισμα του παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή να δώσω στο αποστεωμένο «τζάνκι» το ευρώ με το οποίο υποτίθεται θα αγοράσει τυρόπιτα και δεν θα τσοντάρει για την επόμενη δόση του. Εξαγοράζω τις τύψεις μου για το γεγονός ότι εγώ ακόμη είμαι «εντός», όταν τόσοι άλλοι είναι «εκτός», όπως οι χριστιανοί με τον οβολό τους θαρρούν ότι διαγράφουν μια από τις αμαρτίες τους και κερδίζουν ένα μέτρο στον μαραθώνιο προς τον παράδεισο. Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Διόλου αθώα και ανιδιοτελής, πρέπει να ομολογήσω.

Αλλά η οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα, μου είναι απεχθής. Είναι μια κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδα κι είσαι μπροστά σε μια παρέλαση δημίων που περιθάλπουν τα θύματά τους λίγο πριν τα καρατομήσουν. Ή και έπειτα απ’ αυτό. Άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλος φάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα έγδυσε, ξάφρισε, αρρώστησε και άφησε νηστικό τον αποδέκτη της αλληλεγγύης του. «Όλοι μαζί μπορούμε», «κανείς μόνος του στην κρίση». Γιατί δεν επεδείκνυαν προληπτικά την αλληλεγγύη τους, πριν η κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο; Τι είπαν και τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι μισθοί, όταν οι συντάξεις έπεφταν στα όρια της πείνας, όταν θερίζονταν τα προνοιακά επιδόματα, και μάλιστα με το ανάθεμα της επαίσχυντης εύνοιας σε «κηφήνες», όταν το ΕΣΥ και τα Ταμεία λεηλατούνταν, όταν η τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο κοινωνικό κράτος κι όταν η μνημονιακή ύφεση πλημμύριζε με λουκέτα και ανέργους τα οικονομικά ερείπια; Σε ποιο μέτρο κοινωνικής καταστροφής λένε «όχι» ακόμη και σήμερα οι πρωταθλητές της φιλανθρωπίας; Το αντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει. Οι φανατικότεροι φιλάνθρωποι είναι οι κάτοχοι του μνημονιακού πρωταθλήματος. Αυτό θα μπορούσε λαϊκά να εκφραστεί και ως εξής: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Ή «πρώτα μας χέζουν και μετά μας σκουπίζουν».

Σας ακούγεται χυδαίο; Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών; Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του; Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της. Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης. Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι. Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας. Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.

Αλλά η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σεαυτόν. Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας. Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί. Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- ευδαιμονίας, καθιστώντας τη φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.

Να μια ακραία αλλά αυθεντική εκδοχή της μισάνθρωπης φιλανθρωπίας: ο Τζορτζ Σόρος, από τους πλουσιότερους και πιο αδίστακτους κερδοσκόπους στον κόσμο, άμεσα υπεύθυνος εκτεταμένων ανθρωπιστικών καταστροφών που προκάλεσε το παιχνίδι του με τα νομίσματα, τις μετοχές ή τα εμπορεύματα, είναι και «ιδιοκτήτης» ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα «φιλανθρωπίας» στον κόσμο. Αν κάθε χρόνο εκπονεί και κάποιου είδους ισολογισμό των αλληλοαναιρούμενων δράσεών του, με τη φιλοδοξία να ισοσκελίσει τα μεγέθη της καταστροφής και της σωτηρίας, υποθέτω ότι θα τρομάζει κι ο ίδιος με το τερατώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο του οίκτου του.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

ΠΗΤΣΑΜΛαμβάνω την τιμή να συστηθώ: Ιερεμίας Ιωνάθαν Πήτσαμ, της Α. Ε. Πήτσαμ Κόμπανυ. Δουλειά της εταιρείας είναι να ξυπνά στους ανθρώπους τη λύπηση για τον άνθρωπο. Και το δηλώνω ξεκάθαρα… Η επιχείρηση πάει κατά διαόλου. Και σας το λέω εγώ, ο Ιερεμίας Πήτσαμ, που ελέγχω τα δύο τρίτα των ζητιάνων του Λονδίνου και κάτι ξέρω από ανθρώπινο οίκτο. Τι συγκινεί λοιπόν σήμερα τον άνθρωπο; Τίποτα. Γιατί και το πιο μαύρο χάλι, άντε και το συνηθίσει ο άλλος, δεν του λέει τίποτε. Κανένας δεν λυπάται κανέναν. Γίναμε αναίσθητοι και, μη σας κακοφανεί, γίναμε και γουρούνια. Βλέπεις στη γωνία έναν ωραίο γερό άνδρα με στρατιωτικό αμπέχονο και κομμένο το δεξί του χέρι, τρομάζεις, σαστίζεις, βγάζεις και του δίνεις τρία σελίνια. Τη δεύτερη φορά να σου πάλι ο κουλός στη γωνία του δρόμου, βγάζεις και του ακουμπάς δύο σελίνια. Άντε και βρεθεί ο κουλός μπροστά σου  για τρίτη φορά, σου τη δίνει και τον καρφώνεις στον μπασκίνα της γειτονιάς. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταμπέλες (πιάνει από το ράφι μια ταμπέλα και τη δείχνει στο κοινό). ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ. Ωραία κουβέντα, ωραία ταμπέλα, τι να την κάνεις που ξέφτισε σε δύο βδομάδες. Άλλη ταμπέλα: ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ. Καλό, ε; Δύσκολο να το πιάσεις, αλλά όμορφο. Δούλεψε πάνω από δύο μήνες, αλλά πάει κι αυτό, ξέφτισε… Τελειώνουνε κι οι όμορφες κουβέντες, τι νομίζεις; Ο κόσμος άλλαξε, θέλει καινούργια πράγματα.

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας» 

 
Leave a comment

Posted by on December 29, 2013 in Uncategorized

 

Αφιέρωμα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου


Κάντε κλικ στην εικόνα

 
Leave a comment

Posted by on November 13, 2013 in Uncategorized

 

Ένας Ρούσης δεν φέρνει τη συμπόρευση…Αυτό το ΣΧΕΔΙΟ Β’ ποιος θα το πάρει;;

Ανακοίνωση από όπου φαίνεται ότι κόβονται τελεσίδικα οι γέφυρες με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξέδωσε το ΣΧΕΔΙΟ Β’ (εδώ).

Οι επαφές των δύο πολιτικών φορέων είχαν ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιρνε την πρωτοβουλία για “συσπείρωση των ευρύτερων δυνατών δυνάμεων για τη δημιουργία ενός μαζικού πόλου – πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και των ευρύτερων δυνάμεων της ανατροπής, με την ηγεμονία του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος” στα πλαίσια του (λαϊκομετωπικού χαρακτήρα) Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης και Ανατροπής, σύμφωνα με την απόφαση της Β’ Συνδιάσκεψης


Σε όλο αυτό το διάστημα, το ΣΧΕΔΙΟ Β’ παρουσιαζόταν σαν δύναμη της αντι-ΕΕ αριστεράς ή σαν “δύναμη που θέτει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης κατά του ευρώ και της ΕΕ“, ανάγνωση που αφενός φανερώνει πόσο προνομιακός συνομιλητής θεωρούνταν και αφ’ ετέρου έχει τις ρίζες της στους αριστερούς οικονομολόγους και την ΕΛΕ όπου πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφορά δε στη διαχείριση εξ αριστερών της καπιταλιστικής κρίσης.

Η αρθρογραφία που αναπτύχθηκε αυτές τις μέρες με αφορμή την τελευταία συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΣΧΕΔΙΟΥ Β’ και την αρνητική απάντηση του δεύτερου αποτυπώνει την οριστική χρεωκοπία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά το “μη αντιστρέψιμο” της πορείας προς την ενσωμάτωσή της σε έναν ευρύτερο χώρο με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία στον οποίο θα αποτελεί την αριστερή «συνιστώσα». Χαρακτηριστικότερο όλων σε αυτή την κατεύθυνση, το κείμενο του ενωτικού Γ. Ρούση “Κεντρικό Μέτωπο Δίχως άλλες Υπεκφυγές“. 

Γιατί αλίµονο εάν στη σηµαία µιας άλλης Αριστεράς υπάρχουν µισόλογα για την ΕΕ και την δικτατορία του κέρδους, την ώρα που ο κόσµος θέλει καθαρές κουβέντες και συνολικές απαντήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αισιόδοξη και θα συµβάλλει αποφασιστικά για να ανοίξει ο δρόµος, τόσο σε κρίσιµες µετωπικές πρωτοβουλίες όσο και συνολικά“, λέει ο Γ. Ελαφρός στο άρθρο του “Η μαχόμενη Αριστερά πρέπει να τολμήσει“. Αν η απάντηση ήταν θετική βέβαια, θα βλέπαμε το ίδιο άρθρο με τη διαφορά ότι το ΣΧΕΔΙΟ Β’ θα παρουσιαζόταν ξανά σαν αντι-ΕΕ δύναμη. Μπορεί ο “πόλος της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής ανατρεπτικής Αριστεράς και η μετωπική πολιτική συμπόρευση για την ανατροπή” να μην έχει επιτευχθεί, αν μη τι άλλο όμως η πολυγλωσσία (οπορτουνισμός λέγεται) έχει κατοχυρωθεί μετά από πολλή προσπάθεια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οφείλει να της αναγνωριστεί αυτό.

Όσο για το ΣΧΕΔΙΟ Β’; Ε, δεν υπάρχει λόγος να σκάνε εκεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ας πάει στην πρωτοβουλία των 1000 να την μεγαλώσει κιόλας.



kokkinostupos








 
2 Comments

Posted by on October 29, 2013 in Uncategorized

 

Οι «διαθέσιμοι» ή οι ναυαγοί της «Μέδουσας»



Του Γιώργου Μαργαρίτη *

Στις 2 Ιουλίου του 1816 ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο, η φρεγάτα «Μέδουσα» ναυάγησε στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας. Το πλοίο βρισκόταν σε επίσημη αποστολή και μετέφερε αξιωματούχους και επιβάτες –παλαιούς και νέους έποικους- προς τη Σενεγάλη, η οποία μόλις είχε επιστραφεί από τους Βρετανούς στη Γαλλία μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων. Ο κυβερνήτης του πολεμικού ήταν ένας αριστοκράτης, ένας κόμης, εξόριστος στα ξένα από τον καιρό της Επανάστασης και του Ναπολέοντα, από το 1789. Ηταν άνθρωπος εμπιστοσύνης του νέου μοναρχικού καθεστώτος, της αριστοκρατικής Παλινόρθωσης, αλλά ολότελα άσχετος με την τέχνη της ναυσιπλοΐας. Με τη νεοαποκατασταθείσα αριστοκρατική του αυταρέσκεια ο καταστροφικός αυτός καπετάνιος απέκοψε το πλοίο από τον υπόλοιπο στόλο και το οδήγησε στις ξέρες της αφρικανικής ακτής.

Από τους περίπου 400 επιβαίνοντες στο πλοίο –πλήρωμα και επιβάτες- οι 147, μέλη του πληρώματος και επιβάτες, επιβιβάστηκαν σε μια αυτοσχέδια σχεδία που κατασκεύασαν από τα κομμάτια του ναυαγίου. Μέσα στην ταραχή των στιγμών και την απόλυτη ανικανότητα του άρχοντα-καπετάνιου ανοίχθηκαν στη θάλασσα χωρίς τρόφιμα και χωρίς νερό. Η σχεδία βρέθηκε από ένα άλλο πολεμικό στις 17 Ιουλίου. Μόλις 17 από τους επιβαίνοντες σε αυτήν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Και γι’ αυτούς όμως ήταν αργά. Οι περισσότεροι πέθαναν τις επόμενες ημέρες βαριά αφυδατωμένοι και με καταστρεπτικές τις επιπλοκές της ηλίασης. Στο παραλήρημά τους, πριν πεθάνουν, είπαν πράγματα φρικτά για όσα έγιναν στη σχεδία τις 15 ημέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα.



Το απολυταρχικό καθεστώς θέλησε να ξεχαστεί ετούτη η δυσάρεστη υπόθεση και εξέδωσε και τα σχετικά διατάγματα και τις σχετικές ερμηνείες για τις πράξεις των αρχόντων. Αντίθετα με τις επιθυμίες του ηγεμόνα και των υποτακτικών του όμως, το ναυάγιο της «Μέδουσας» έγινε η πιο διάσημη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά. Καθώς οι πράξεις του καθεστώτος απαγορευόταν να σχολιαστούν στις εφημερίδες ή στους δρόμους, η τέχνη ανέλαβε το δύσκολο μέρος. Ο μεγαλύτερος ίσως των ζωγράφων της εποχής, ο Ζερικό, φιλοτέχνησε έναν αριστουργηματικό πίνακα που από το μέγεθός του μόνο (7 επί 5 μέτρα) έδειχνε την πρόθεσή του να κραυγάσει για τις ανομίες του καθεστώτος. Πρόκειται για τη «Σχεδία της Μέδουσας», που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Επειτα την υπόθεση ανέλαβε ο λαός. Ολοι μας θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια το παιδικό αθώο τραγουδάκι που μιλά για ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο. Στο οποίο, όπως λέει η ελληνική μετάφραση των γαλλικών στίχων, σε πεντ’-έξι εβδομάδες σωθήκαν «όλες, όλες, όλες οι τροφές». Και η τρομερή επωδός: «Και τότε ρίξανε τον κλήρο… να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…» Στα ανέμελα παιχνίδια όποιας ή όποιου ακουγόταν το όνομα -«και ο κλήρος πέφτει στην ή στον…»- περνούσε μια μικρή δοκιμασία ολότελα δυσανάλογη με την ανάλογη περιπέτεια των ναυαγών της σχεδίας, αυτούς όντως τους έτρωγαν οι απελπισμένοι πλησίον τους…

Και έτσι για δύο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- τα παιδιά όλου του κόσμου για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους, για τον πλήρη ευτελισμό της κοινωνικής λειτουργίας και της ανθρώπινης ζωής που ξεπήδησε από τη ματαιοδοξία του τυραννικού καθεστώτος. Στίγμα ανεξίτηλο για τα καθεστώτα που υπηρετούν τον πλούτο και την αυταρέσκεια των ολίγων σε βάρος της αξιοπρέπειας και της ζωής των πολλών.

Μέρες του Οκτωβρίου 2013 που ζούμε, όπως τις ζούμε, στη ναυαγισμένη Ελλάδα. Στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια, στους παιδικούς σταθμούς, στην καθαριότητα, στην κοινωνική πρόνοια, οι εργαζόμενοι ρίχνουν τον κλήρο να «δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί». Στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα μαγαζιά, στις επιχειρήσεις ο κλήρος πέφτει καθημερινά, αφήνοντας ολοένα και λιγότερους για τις αυριανές κληρώσεις.

Ποιος ασήμαντος, δουλικός στους ισχυρούς, αγέρωχος στους αδύναμους, κυβερνήτης μάς φόρτωσε όλον τον ελληνικό λαό σε μια σχεδία και μας εγκατέλειψε στον ωκεανό χωρίς τρόφιμα και νερό; Ποιο ασήμαντο βρόμικο καθεστώς, υπερφίαλο χάρη σε ξένες εξουσίες και ξένες τράπεζες, ολότελα αδιάφορο για τα πάθη του λαού του μας γύρισε πίσω σε καιρούς κανιβάλων; Ποια άρχουσα τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για τη δική της παρουσία και παραμονή στα σαλόνια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έκανε την τραγική ιστορία της «Μέδουσας» μέρος της δικής μας ζωής; Γιατί ηχεί επίκαιρα, άλλοτε αφιερωμένος στις διακοπές και τη σχόλη, ο στίχος «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…/να δούνε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»;

Τι θα έχουμε να πούμε στα παιδιά μας αύριο όσοι επιζήσουμε από ετούτη τη δοκιμασία; Οτι τάχα μου, σε αντίθεση με τους ναυαγούς της «Μέδουσας», εμείς ρίξαμε τον κλήρο με «κριτήρια» και «μόρια» – πολιτισμένα δηλαδή; Οτι δεχτήκαμε τη μοίρα μας σκυφτά όπως θα έκανε ο κάθε ηττημένος; Οτι χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, αποδεχτήκαμε τον ανίδεο καπετάνιο και το βρόμικο καθεστώς που κρυβόταν πίσω από αυτόν;

Ετούτο το καθεστώς που μας έλαχε, ετούτη η άρχουσα τάξη που μας κυβερνά ολοένα και φέρνει πιο κοντά το απόλυτο δίλημμα: ο θάνατός σου, η ζωή μου. Εάν είναι έτσι, ας μη ζήσει λοιπόν. Ετούτο το φθινόπωρο, την άνοιξη που ακολουθεί, ας προετοιμάσουμε, ας ζήσουμε και εμείς το δικό μας 1830. Την εξέγερση η οποία θα σαρώσει τους άθλιους που εμφανίζονται ως ηγέτες της χώρας μας και ταγοί του λαού μας αλλά και όσους βρίσκονται πίσω από αυτούς –κρυμμένοι– και κανοναρχούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια τους τη μοίρα του λαού μας.

Δεν μας αξίζει η τύχη των ναυαγών της «Μέδουσας».


* Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι Καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 



Πηγή: efsyn.gr

 
Leave a comment

Posted by on October 18, 2013 in Uncategorized

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Με μια αριστερά ενωτική-μετωπική-αντικαπιταλιστική για την ανατροπή


ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ- ΕΕ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥΣ
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ
ΓΙΑ ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Εργαζόμενοι/ες, νέοι και νέες

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη σύγκρουση που θα κρίνει πολλά. Δεκάδες κλάδοι, χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται στο πόδι για να αντιμετωπίσουν την βάρβαρη επίθεση που δέχονται! Η νίκη τους απέναντι στην κυβερνητική βαρβαρότητα ανοίγει το δρόμο για όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Ειδικά η μάχη στην εκπαίδευση δεν θα κρίνει  μόνο το αν θα απολυθούν δεκάδες χιλιάδες καθηγητές. Θα κρίνει πάνω από όλα το μέλλον των παιδιών μας που το «νέο σχολείο» πετάει έξω, μέσα από το εξεταστικό μαρτύριο τεσσάρων (!) πανελλαδικών εξετάσεων, για να τα στείλει στην φτηνή ιδιωτική κατάρτιση και την τζάμπα «μαθητεία» για τους εργοδότες. Βγάζουν «υπεράριθμους» καθηγητές γιατί βγάζουν «υπεράριθμα» τα παιδιά μας.


ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ, ΕΡΓΑΤΙΚΗ – ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ!
ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΑΝΤΟΥ.

Η μάχη αυτή μπορεί και πρέπει να κερδηθεί! Αγώνας παντού τώραΚανένας χώρος και κλάδος να μην μείνει έξω! Με απεργίες διαρκείας και καταλήψεις. Στην υγεία για να μην κλείσουν τα νοσοκομεία και να μην τα πουλήσουν στους Κοντομηνάδες. Στις βιομηχανίες και τα εργοστάσια που κλείνουν, ή κρατάνε τον κόσμο απλήρωτο και εξαθλιωμένο. Για να μην πουληθούν η ενέργεια, τα νερά, τα δημόσια αγαθά. Για να μην βγάλουν τα σπίτια και τα χωράφια σε πλειστηριασμούς! Για να προστατευθούν και να βρουν δουλειές οι άνεργοι! Για να αποκτήσει μέλλον η νεολαία που την στέλνουν στην ανεργία και την ξενιτιά!

Ο αγώνας στην εκπαίδευση, την υγεία, τους δήμους, στα εργοστάσια που κλείνουν δεν είναι «δικός τους». Είναι δικός μας. Όλων μας. .

Προωθούμε την οργάνωση των αγώνων από τα κάτω! Με γενικές συνελεύσεις, απεργιακές επιτροπές και συντονιστικά από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Δεν περιμένουμε την γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να κάνουν αγώνα, αυτοί προτιμάνε να τα βρίσκουν με την κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ χύνουν καθημερινά το δηλητήριο του «κοινωνικού αυτοματισμού». Να στραφούμε ενάντια στον διπλανό μας (ή ακόμα χειρότερα στον ακόμα πιο εξαθλιωμένο από εμάς όπως μας καλούν οι ναζί της Χρυσής Αυγής) για να κάνουν μια χαρά την δουλειά τους οι «πάνω», η πολιτική-οικονομική εξουσία. Δεν τους ακούμε. Ενωνόμαστε. Φτιάχνουμε επιτροπές αγώνα παντού, υπερασπίζουμε αυτόν που παλεύει!

Δεν είναι ανίκητοι όπως θέλουν να εμφανίζονται. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες οι αγώνες δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή. Στην ΕΡΤ που κλείνει 3 μήνες αγώνα και συνεχίζει, δείχνοντας τι σημαίνει εργατικός έλεγχος στην πράξη, η κυβέρνηση είχε ένα σημαντικό ρήγμα. Τώρα μπορεί να ανατραπεί!.

ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΤΡΟΙΚΑΣ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥΣ

Για να υπερασπίσουμε την ζωή μας πρέπει να ανατραπεί η βάρβαρη πολιτική της μισητής τρόικας, του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αδίσταχτη δικομματική κυβέρνηση τους. Να φύγει όλο αυτό το επιχειρηματικό-πολιτικό κατεστημένο των τραπεζιτών, των βιομήχανων,  των τοκογλύφων και των αστών πολιτικών.
Να μην περάσουν τα μέτρα, να σταματήσει το πρόγραμμα καταστροφής. Να ξηλωθούν όλοι οι άθλιοι νόμοι της τελευταίας τριετίας. Να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη πορεία, χωρίς μνημόνια και χρέος, έξω από το ευρώ και την ΕΕ. Για μια οικονομία στην υπηρεσία των αναγκών της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού και όχι στην υπηρεσία των κερδών και του πλούτου του κεφαλαίου.
Η «ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΕΝΑΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΜΦΟΡΩΝ

Ο Σαμαράς επιμένει στην «ιστορία επιτυχίας» λες και ζει σε άλλη χώρα! Τώρα την ονόμασε «πρωτογενές πλεόνασμα»!   Μέσα σε τρία χρόνια μείωσαν τους μισθούς 50%, εξαφάνισαν τις κοινωνικές δαπάνες, σταμάτησαν κάθε δημόσια επένδυση και έστειλαν την ανεργία στο 30%. Φόρτωσαν ένα λαό ασήκωτα χαράτσια –την ίδια ώρα μείωσαν ακόμα περισσότερο τους φόρους για τους φίλους τους επιχειρηματίες και εφοπλιστές. Φούσκωσαν το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ, για να δώσουν πάνω από 200 δις. για την σωτηρία των τραπεζιτών. Και έχουν το θράσος να μιλάνε για «επιτυχία».

Παρά τα παραμύθια που λένε ετοιμάζουν ήδη νέο μνημόνιο και νέα δανειακή σύμβαση, το ανήγγειλε άλλωστε ο Σόιμπλε. Με θράσος τοκεφάλαιο (με πρώτο το γερμανικό) ζητάει σκληρότερη και άμεση εποπτεία της ελληνικής οικονομίας, με απαίτηση για πλήρη υπαγωγή όλης της δημόσιας-κρατικής περιουσίας στο «μηχανισμό στήριξης»!.

Σαμαράς-Βενιζέλος τρέχουν πρώτοι-πρώτοι, σαν κοράκια, για να κάνουν τα καλά παιδιά (και) στους αμερικάνους,  να μας μπλέξουν στον βρώμικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που ετοιμάζουν στην Συρία. Ένα πόλεμο που γίνεται για να ελέγξουν και να λεηλατήσουν την περιοχή, να ενισχύσουν τις πολεμικές τους βιομηχανίες, να βάλουν πόδι οι εταιρείες τους «στην ανασυγκρότηση» όταν και αν ποτέ ο πόλεμος τελειώσει. Σε αυτήν την λεηλασία θέλουν να συμμετέχουν σαν υπεργολάβοι και οι εγχώριοι επιχειρηματίες.. Η καπιταλιστική κρίση και ο πόλεμος διαπλέκονται ξανά σε ένα καταστροφικό για τους λαούς μείγμα. Καμιά συμμετοχή της χώρας μας στο νέο σφαγείο!

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.


Παλεύουμε για την κατάργηση των μνημονίων και των τοκογλυφικών δανειακών συμβάσεων. Την έξοδο από ευρώ και την ΕΕ. Την διαγραφή του χρέους, και τις εκτεταμένες εθνικοποιήσεις τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση στους ιδιοκτήτες τους. Τον εργατικό έλεγχο ενάντια στις απολύσεις και τα κλεισίματα των επιχειρήσεων. Την αναδιανομή του πλούτου, την κατοχύρωση σύγχρονων δημοκρατικών  δικαιωμάτων ενάντια στην ντροπιαστική εποπτεία και τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό . Ενάντια σε κάθε συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, το κλείσιμο των βάσεων, την έξοδο από το ΝΑΤΟ.

Αυτός είναι ο μόνος άλλος δρόμος για να βρουν οι αγώνες δικαίωση. Για να υπερασπίσουμε την ζωή μας. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την εξουσία των εργαζομένων, για μια άλλη κοινωνία.
Με μια Αριστερά ενωτική, μετωπική και αντικαπιταλιστική. Των αγώνων και των κινημάτων. Της ανατροπής και όχι της διαχείρισης. Της εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του λαού..

Γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε στην κοινωνία που κλείνει σχολεία και κλέβει το μέλλον των παιδιών, που πετάει αρρώστους στο δρόμο, που ξεπουλάει το νερό και τη δημόσια γη, που σκοτώνει νέους για ένα εισιτήριο!




http://antarsya.gr
 

Σχόλιο για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας

Σε αυτή τη φάση δεν προχώρησαν.
Μιλάμε για την προαναγγελλόμενη από τον Στουρνάρα απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, για όσα δάνεια δεν εξυπηρετούνται.
Σαμαράς και Βενιζέλος, υποσχέθηκαν πάγωμα του μέτρου τώρα, χωρίς όμως να αρνηθούν ότι το θέμα είναι στο τραπέζι, στις συζητήσεις με την τρόικα. Ορισμένοι βουλευτές των δύο κυβερνητικών κομμάτων, μπόρεσαν να κάνουν μια βελούδινη αντιπολίτευση, χωρίς ούτε και αυτοί, να φτάνουν πέρα από την ανάγκη παγώματος της εφαρμογής του μέτρου, προσωρινά.

Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια τροχιοδεικτική βολή εφαρμογής του μέτρου. Και το μη προχώρημα του τώρα, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό, με το γεγονός πως ούτε οι ίδιοι οι τραπεζίτες το θέλουν, γιατί μια σειρά ενυπόθηκα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, θα δοθούν σε ιδιώτες κοψοχρονιά, συν και το ότι, ο έλεγχος από τη Black Rock, των ελληνικών τραπεζών δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Και είναι βέβαιο, πως ανάλογα με τα πορίσματά της, αν οι επισφάλειες, είναι παραπάνω από τις μέχρι τώρα υπολογισμένες, είναι σίγουρο πως θα χρειαστούν οι πλειστηριασμοί, σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τίμημα. Και αυτό για να χρησιμοποιήσουν οι κυβερνητικοί τα 10 με 11 δις της ανακεφαλαιοποίησης, για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών, που θα εμφανιστούν μέσα στο 2014.
Οι επαναστάτες, οφείλουν όχι μόνο να εμποδίσουν, οποιοδήποτε πλειστηριασμό ή κατάσχεση αποφασιστεί, για πρώτη κατοικία εργαζομένων, όποτε και αν αυτή μπει σε εφαρμογή. Αλλά πολύ περισσότερο, πρέπει να παλέψουμε για να γίνει στόχος διεκδίκησης του εργατικού κινήματος, η απαλλοτρίωση των κατοικιών όσων απέλυσαν, έκλεισαν ή μετέφεραν με συμφερότερους όρους τις επιχειρήσεις τους, τραπεζιτών που πρωταγωνίστησαν σε συγχωνεύσεις εταιρειών και τραπεζών, και επιστρέφουν και πάλι για τα οικονομήσουν από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Για την επαναλειτουργία με εργατικό κοινωνικό έλεγχο όλων των καταλήψεων στέγης που έκλεισε τρομοκρατικά η κυβέρνηση. Για να περάσουν στους εργαζόμενους, κτίρια του δημοσίου, που ρημάζουν αχρησιμοποίητα, επειδή ο έμπορος κράτος, δεν βρίσκει αγοραστές ή ενοικιαστές με καλό τίμημα.





Πηγή:Διεθνιστής
 

Οι τραγουδοποιοί των εφοπλιστών

Από τον Οικοδόμο

Από την κατακλείδα αναγνώστη στην «Εφ.Συν.», χθες: «Δεν θα ξαναπάω να δω τον Σαββόπουλο. Τον γλυκανάλατο, αστό, μουσικό των μεγαλοεπιχειρηματιών». Σπάραγμα από επιστολή αναγνώστριας (11/7/2013): «Ηταν αφοπλιστική η επιμονή της οικογένειας και έτσι δέχτηκα την πρόσκληση», δήλωσε ο αγαπητός Μαχαιρίτσας. Και το σχόλιό της: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν αφοπλιστική μάλλον η αμοιβή για να δώσει το μουσικό στίγμα του σ” αυτό το πάρτι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας». 

Πάντα καίριοι οι αναγνώστες. Σε ό,τι αφορά τον Σαββόπουλο έχουν γραφεί πολλά, θετικά και αρνητικά. Το μόνο που θυμάμαι είναι η έκφραση της αγαπημένης φιλολόγου, όταν τον υπερασπιζόμουν με μανία πριν από τριάντα χρόνια: Σαχλαμαράκιας είναι, μου έλεγε, και με παρότρυνε να ασχοληθώ με αυτούς που πονούσαν την Αριστερά, τον Μπερτολούτσι λόγου χάριν. Πού να ακούσω εγώ (όπως και κάθε νέος, που νομίζει ότι τα ξέρει όλα…). Δεν συμμερίζομαι τον χαρακτηρισμό της, αλλά δεν μου είναι και τόσο ξένος, πλέον, στο κοσμοείδωλό μου (όποιο κι αν είναι αυτό).

Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στους τραγουδοποιούς που κομπάζουν για την αντιεξουσιαστική – εναλλακτική τους, τάχα, στάση και συμπεριφορά στον χώρο δημιουργίας τους, εν προκειμένω στους Μαχαιρίτσα, Σταρόβα, Στόκα, που τραγούδησαν για τους εφοπλιστές την ώρα που οι κύριοι αυτοί εφοπλιστές είχαν επιβάλει καθεστώς τρομοκρατίας στο νησάκι της Σχοινούσας, απαγορεύοντας την κίνηση ανθρώπων και οχημάτων προκειμένου να μην εμποδιστεί η κίνηση των καλεσμένων στον γάμο βλασταριών τους. Πώς ανέχτηκαν οι μουσικοί της αμφισβήτησης τη φασιστική συμπεριφορά των κολαούζων των εφοπλιστών;


Αλλά το ερώτημα πρέπει να τεθεί ως εξής: Ξέφυγαν ποτέ τους από τις Σειρήνες της καπιταλιστικής επιτυχίας, του πλουτισμού εις βάρος άλλων, της καθιέρωσής τους ως περσόνων και μόνον της συμπαθητικής τηλοψίας;

Το ερώτημα, βεβαίως, αφορά όλους εκείνους οι οποίοι διακονούν δήθεν τον λόγο και την τέχνη, και μάλιστα την πρώτιστη μορφή αυτών, τη μουσική. Είναι δικαίωμά τους να τραγουδάνε για το κεφάλαιο και την ανήθικη στάση όσων υπηρετούν τούτο το κεφάλαιο· είναι ελεύθεροι να επιλέγουν πώς θα κάνουν καμιά αρπαχτή, να τα «κονομήσουν», εντάξει, ας μη βγαίνουν όμως στην αγορά και να καταγγέλλουν τα μνημόνια και την κυβερνητική αυθαιρεσία και καταστολή όταν το είναι τους βρίσκεται σε ευνοϊκή θέση στην άσκηση κυβερνητικής πολιτικής.

Δισέλιδες συνεντεύξεις στις εφημερίδες, και στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, προσκλήσεις από δήμους για «αρπαχτές» εμφανίσεις εντός θέρους, αναγνώριση από συμπλεγματικούς νεαρούς δημοσιογράφους, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, ε, πώς να μην καβαλήσουν καλάμι; Αλλά το έργο τους υποτίθεται δεν έχει σχέση με καλάμια.

Τότε, τι; Τίποτε. Απλώς, αυτοί είναι. Βολεψάκηδες, ολίγιστοι καίτοι ταλαντούχοι. Αλλά, άλλο πράγμα το ταλέντο και άλλο η κοινωνική συνείδηση. Βεβαίως, θα “πρεπε να ντρέπονται. Αλλά ποιος ξέρει, πλέον, τι σημαίνει αιδώς, τι σημαίνει έρως, τι σημαίνει αξιοπρέπεια.

Του Γιώργου Σταματόπουλου από την Εφημερίδα των Συντακτών

υγ.
Ας προσθέσω  … Αχ Λαυρέντη, μόνο εγώ ήξερα τί κάθαρμα ήσουν…

 
1 Comment

Posted by on July 22, 2013 in Uncategorized