RSS

Category Archives: WIND

Κείμενο εργαζομένων της WIND

Το παρακάτω κείμενο είναι των συναδέλφων:
Γεροντόπουλου Νίκου, Ζλάτκο Κώστα, Κουτσουρίδη Φώτη, Λάμπρη Δημήτρη, 
Λιβιτσάνη Τέλη, Μάλαμα Στέφανου, Νικολαϊδη Νίκου, Σιδερά Νίκου, Χρήστου Χάρη

Η προσωπική συμμετοχή του καθένα μας στον συλλογικό αγώνα είναι η εγγύηση για να υπερασπιστούμε τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας
Τη χρονιά που ήδη διανύουμε έχουμε τις προϋποθέσεις ως σωματείο, να διατηρήσουμε τις θέσεις εργασίας, αλλά ακόμα και να βελτιώσουμε τους μισθούς μας και τις συνθήκες εργασίας.
Είναι πέρα για πέρα βέβαιο πως η εταιρία που εργαζόμαστε, η WIND, θα επιχειρήσει να κάνει περικοπές.Όλοι καταλαβαίνουμε πως και αναθέσεις εργολαβιών τμημάτων της εταιρίας θα επιχειρηθούν και απολύσεις θα δρομολογηθούν και προσπάθειες για ατομικές συμβάσεις θα υπάρξουν, ώστε να μειωθούν οι μισθοί και να ακυρωθεί στην πράξη η Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, και εντατικοποήση της εργασίας μας θα επιδιωχθεί από την εταιρία.
Σε τέτοιες συνθήκες συνολικής αρπαγής εργατικών κατακτήσεων δεκαετιών, πρωτοφανούς φορολογικής επιδρομής που θυμίζει συνθήκες τουρκοκρατίας, που καταργούνται οι κλαδικές συμβάσεις και ο βασικός μισθός κατρακυλά σε επίπεδα Κίνας και Βουλγαρίας, που οι συντάξεις μετατρέπονται σε επιδόματα, που η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη γίνεται προνόμιο και η μόρφωση θα παρέχεται σε όσους «φυσάνε το παραδάκι», θα ήταν «παράλογο» η εργοδοσία της εταιρίας να μην αξιοποιήσει την ευκαιρία να μεγαλώσει τα κέρδη της βυθίζοντας στην φτώχεια, την εξαντλητική εργασία ή την ανεργία τα δικά μας σπίτια, τις δικές μας ζωές, τις δικές μας οικογένειες.
Το απελπιστικό ερώτημα που είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε είναι: «τι θα κάνουμε εμείς για να μην φτάσουμε σε αυτά τα αδιέξοδα, ώστε να έχουμε εργασία, ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και μισθούς και να μην φτάσουμε να είμαστε άνεργοι, άστεγοι, πεινασμένοι και να οδηγούμαστε στην αυτοκτονία»;
Παρά το ζοφερό περιβάλλον, παρά το μακρύ και σκοτεινό τούνελ, υπάρχει λύση, υπάρχει ελπίδα. Η λύση στα αδιέξοδα και η ελπίδα βρίσκονται στην συμμετοχή στη συλλογικότητα μας, στο σωματείο μας. Η συμμετοχή στο σωματείο και στις δράσεις του οδήγησε στο να υπογράψουμε Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΣΣΕ) με μισθούς αυξημένους έστω και κατά 0,6%. Μην ξεχνάμαι πως υπογράψαμε την ΕΣΣΕ μέσα σε ζοφερές συνθήκες οικονομικής κρίσης που το μνημόνιο του 2010 ήταν γεγονός, που το μεσοπρόθεσμο του Ιουνίου του 2011 ήταν γεγονός, αλλά και το μεσοπρόθεσμο του Οκτωβρίου του 2011 ήταν γεγονός. Ήταν μόνο η συγκυρία της ενδεχόμενης συγχώνευσης με την VODAFONE που υπογράψαμε την ΕΣΣΕ; Όχι, βεβαια. Η ΕΣΣΕ ήταν αποτέλεσμα των αγώνων που κάναμε όλη την προηγούμενη χρονιά. Ποιος δεν θυμάται την προσπάθεια της εταιρίας να πετσοκόψει την ετοιμότητα (stand-by) στα τεχνικά τμήματα με στόχο να εξοικονομήσει χρήματα κόβοντάς τα από τους συναδέλφους των τμημάτων αυτών αλλά και να εντατικοποιήσει την εργασία τους; Η τόλμη και η αποφασιστικότητα των συναδέλφων από τα τεχνικά τμήματα έδωσε το έναυσμα της ένωσης όλων των συναδέλφων της εταιρίας στο σωματείο και οδηγηθήκαμε σε πρωτόγνωρους και παρατεταμένους αγώνες 15 ημερών. Το αποτέλεσμα ήταν να στριμωχθεί η εταιρία και να κάνει πίσω στις παράλογες απαιτήσεις της. Ποιός δεν θυμάται την Ελένη Δεμέναγα που περήφανα αρνήθηκε να υπογράψει την απόλυσή της και τους αγώνες που ακολούθησαν ώστε να επιστρέψει στην εργασία της και να σταματήσουν οι απολύσεις; Οι απολύσεις σταμάτησαν αλλά η απόλυση της Ελένης δεν ανακλήθηκε , γιατί οι αγώνες έπρεπε να έχουν και άλλη διάρκεια και αποφασιστικότητα. Αν το πιστεύαμε όλοι ότι έπρεπε να ανακληθεί η απόλυση, τότε αυτό θα είχε συμβεί.
Όμως, αυτοί οι αγώνες ήταν πρωτόγνωροι για όλους μας. Αξίζει να κρατήσουμε τα θετικά που μας οδήγησαν στην υπογραφή της ΕΣΣΕ και στην αποτροπή αρκετών απολύσεων.
Αν συλλογικά με την ίδια αντίληψη σταθούμε σε οποιαδήποτε κίνηση της εταιρίας απέναντι στα εργασιακά μας δικαιώματα τότε έχουμε προοπτικές να μας βρει ο νέος χρόνος χωρίς απώλειες θέσεων εργασίας, χωρίς απώλειες σε μισθούς, ακόμα και με αυξήσεις.
Αρκεί να πάμε την νέα χρονιά με τη δέσμευση ότι:
ΘΑ ΓΡΑΦΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ θα συμμετάσχουμε στις διαδικασίες του τις Γενικές Συνελεύσεις και τις δράσεις του και θα πούμε: Κανένας συνάδελφος μόνος του. Όλοι να ενδιαφερθούμε για τον ένα συνάδελφο που θα βρεθεί εκτεθειμένος στο μάτι του προϊστάμενου, του διευθυντή, της εργοδοσίας και θα επιχειρειθεί η απόλυσή του, η μείωση του μισθού του, η εντατικοποίηση της εργασίας του, η μείωση της προσωπικότητάς του. Αν τον αφήσουμε μόνο του αβοήθητο ακολουθεί αργά ή γρήγορα η δική μας η σειρά. Μην σκεφτούμε πως εμείς έχουμε υποχρεώσεις, οικογένεια, λογαριασμούς, δάνεια. Κι ο διπλανός μας συνάδελφος έχει λίγο ως πολύ τις ίδιες υποχρεώσεις, δηλαδή είμαστε όλοι χωμένοι στο ίδιο «καζάνι που βράζει». Αν ο ένας γίνουμε όλοι και οι όλοι γίνουμε ένας, τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε.

Η δράση μας πρέπει να ξεκινά από το τμήμα και την ομάδα εργασίας που ανήκει ο καθένας μας. Δεν πρέπει να ανεχόμαστε τους παράλογους στόχους που βάζουν οι διευθυντές, για να ικανοποιήσουν τους μετόχους της εταιρίας και να σώσουν τις ζεστές πολυθρόνες τους και τα προνόμιά τους. Δεν πρέπει να ανεχόμαστε να μας προσβάλλουν, να θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας. Οι διευθυντές και οι προϊστάμενοι μας φέρονται με απαξιωτικές συμπεριφορές γιατί εμείς τις αποδεχόμαστε. Αν τους δείξουμε πως είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να μην ανεχτούμε τους παράλογους στόχους και τις απαξιωτικές-προσβλητικές συμπεριφορές, τότε θα υποχωρήσουν.
Στην επίθεση που αναμένουμε δεν υπάρχουν περιθώρια να έχουμε απών κανένα συνάδελφο. Δεν χωράει σκέψη για ανάθεση των αγώνων στα μέλη του ΔΣ. Τις επιτυχίες τις φέρνουν οι συμμετοχές των συναδέλφων και όχι τα μέλη του ΔΣ. Δεν χωράει ίχνος σκέψης ότι θα αγωνιστούμε για λίγο και αυτό θα είναι αρκετό. Δεν αρκούν ούτε οι λίγοι να αγωνιστούν για τους πολλούς, δεν μπορούν οι αναθέσεις να φέρουν επιτυχίες. Χρειάζονται όλοι οι συνάδελφοι και να είναι αποφασισμένοι για διαρκή και παρατεταμένο αγώνα. Όσο πιο πολλοί και αποφασισμένοι είμαστε, τόσο θα μεγαλώνουμε τις πιθανότητες για να έχουμε εργασία και ικανοποιητικούς μισθούς. Η εταιρία μέσω διευθυντών και προϊσταμένων θα επιδιώξει να μας διχάσει, με επιχειρήματα όπως: «κοίτα τον εαυτό σου, κοίτα πόσοι είναι άνεργοι, έχεις έξοδα, οικογένεια και η εταιρία δεν θα σε αφήσει έτσι, θα σε ανταμείψει». Οι διευθυντές όμως φροντίζουν να εξυπηρετούνται τα δικά τους συμφέροντα, τα οποία δεν συμπίπτουν, αντίθετα έρχονται σε αντίθεση με τα δικά μας. Γι΄ αυτό όταν μας λένε τέτοια λόγια διχαστικά να μην «τσιμπάμε» και συρόμαστε σε διασπάσεις των αγώνων μας, να μη γινόμαστε απεργοσπάστες μεταφερόμενοι σε εργολαβικές εταιρίες όπως την Τελεπερφόρμανς, ευτελίζοντας τις ανθρώπινες αξίες της συναδελφικότητας και της αλληλεγγύης.
Η εργοδοσία της εταιρίας είναι σίγουρο πως θα κινδυνολογήσει και θα μας βάλει εκβιαστικά διλήμματα, όπως «η εταιρία δεν θα αντέξει τον ανταγωνισμό αν δεν γίνουν περικοπές και θα αναγκαστεί να κλείσει». Στόχος τους θα είναι να μας «πιάσουν» στο φιλότιμο, που ξέρουνε ότι διαθέτουμε σε πλεονασμό, και να αποδεχτούμε μειώσεις μισθών, απολύσεις, «εθελούσιες» απολύσεις, ανάθεση εργολαβιών κάποιων τμημάτων με λίγους συναδέλφους και άλλα πολλά τερτίπια.
Να τους γυρίσουμε την πλάτη γιατί όλα αυτά θα τα κάνουν για να σκάψουν τον λάκκο μας. Εμείς να δείξουμε εμπιστοσύνη στο σωματείο μας, στις Γενικές Συνελεύσεις και στις δράσεις που θα αποφασίσουμε. Μόνο που αυτή την χρονιά οι δράσεις δεν μπορούν να μείνουν στα επίπεδα 24ωρων και 48ωρων απεργιών. Θα προκύψει η αναγκαιότητα για απεργίες διαρκείας και καταλήψεις των κτηρίων που πρέπει να μετατραπούν σε κέντρα ενημέρωσης, συζήτησης και δράσης. Μόνο με τέτοιους αποφασιστικούς αγώνες και με μεγάλη, καθολική συμμετοχή, μπορούμε και μας αξίζει να πετύχουμε, για να έχουμε εργασία, μισθούς και να ζούμε ικανοποιητικά εμείς και οι οικογένειές μας.
Στο αποκορύφωμα της κινδυνολογίας τους ενδέχεται να μας πούνε πως αν δεν αποδεχτούμε τις περικοπές θα κλείσουν την εταιρία και θα φύγουν. Ναι, μην μας ξαφνιάζει. Έχει συμβεί σε χώρες που βρέθηκαν σε οικονομική κρίση όπως η χώρα μας οι εργοδότες να εγκαταλείπουν τις επιχειρήσεις γιατί δεν τους αποδίδουν τα προσδοκώμενα κέρδη. Τρανό παράδειγμα η Αργεντινή. Η μόνη απάντηση σε αυτή την κινδυνολογία είναι η ανάληψη της διεύθυνσης-διαχείρισης της εταιρίας από εμάς τους εργαζόμενους στην εταιρία. Μπορούμε να εργαστούμε χωρίς διευθυντές και προϊστάμενους. Μέσα από συνελεύσεις των τμημάτων θα εκλέγουμε τους εκπροσώπους μας που θα είναι αιρετοί και ανακλητοί, για όσο διάστημα αποφασίζουμε εμείς, θα αποφασίζουμε για το ωράριο εργασίας, τις συνθήκες εργασίας, τους μισθούς, τους στόχους , την καλύτερη εξυπηρέτηση των καταναλωτών. Ναι , δεν είναι τρελό όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Στην Αργεντινή εκατοντάδες επιχειρήσεις λειτουργούν με διαχείριση από τους εργαζόμενους. Δεν είναι η οριστική λύση αλλά είναι η πιο ρεαλιστική απάντηση για να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια στις συνθήκες πείνας που εκβιαστικά θα επιχειρήσει να μας οδηγήσει η εργοδοσία.Στο κάτω –κάτω ποιος γνωρίζει καλύτερα τα προβλήματα και τις λύσεις τους στην επιχείρηση από εμάς τους εργαζόμενους.
Στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση δεν είναι μια τυχαία κρίση. Είναι η κρίση της οικονομίας της αγοράς, της οικονομίας που παράγει μόνο για κέρδος. Βρισκόμαστε στο έλεος των τραπεζών και των κυβερνήσεων που υπηρετούν αυτά τα συμφέροντα. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε πως από αυτό το αδιέξοδο θα μας βγάλει κάποιο κόμμα οποιασδήποτε απόχρωσης.Δεν μπορούμε να ελπίζουμε στους δήθεν αγώνες της ΓΣΕΕ που δεν αφουγκράζονται τις αγωνίες και τις ανάγκες μας. Δεν μας εκπλήσσουν αφού δεν είναι εργαζόμενοι, αλλά γραφειοκράτες. Δεν αποτελούν ελπίδα και οι κομματικοί αγώνες του ΠΑΜΕ γιατί διχάζουν τους εργαζόμενους «βαφτίζοντας» ουρά της ΓΣΕΕ και προδότες όσους δεν συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις τους. Οι αγώνες τους αποφασίζονται στα κομματικά γραφεία και όχι από εργαζόμενους σε σωματεία.
Από αυτή την κρίση αυτή του καπιταλισμού θα βγούμε μόνο όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, ο λαός το αποφασίσουμε με αγώνες δικούς μας ακηδεμόνευτους από κάθε λογής «φωστήρες». Μέσα από τα σωματεία βάσης, μέσα από τις γειτονιές, τα σχολεία, να χτίσουμε τους δικούς μας θεσμούς τις εργατικές και λαϊκές συνελεύσεις με εκπροσώπους αιρετούς, ανακλητούς και όχι ανάθεσης όπως είναι σήμερα. Αυτοί οι εργατικοί και λαϊκοί θεσμοί πρέπει να γίνουν η βάση για να αντιμετωπίσουμε με αποφασιστικότητα την λεηλασία που επιχειρούν σε μισθούς, εισοδήματα, συντάξεις οι κυβερνήσεις, το ΔΝΤ, η ΕΕ και οι εργοδότες,αλλά και βάση για την αυτοδιεύθυνση και αυτοδιαχείριση μιας νέας κοινωνίας. Για μια τέτοια κοινωνία δικαιοσύνης,αλληλεγγύης, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που ο πλούτος που θα παράγουμε θα ανήκει σε όλους εμάς που τον παράγουμε, αξίζει και πρέπει να αγωνιστούμε.
Με συσπείρωση στο σωματείο,
Με ενότητα και αποφασιστικότητα, με αγώνες διαρκείας και καταλήψεις
Με την αλληλεγγύη αγωνιστών, σωματείων και συλλογικοτήτων
Μπορούμε να σώσουμε θέσεις εργασίας και μισθούς…

Πηγή:Κόκκινη γωνιά

Advertisements
 

Δελτίο Τύπου Σωματείων Vodafone-Wind

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ VODAFONE

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ WIND

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ, Τρίτη 13/9


·          ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ

·          ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας VODAFONE και WIND ανακοίνωσαν ότι βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για να συγχωνευτούν. Με βάση τις πληροφορίες που εμφανίζονται στα ΜΜΕ, τα Σωματεία μας εκτιμούν ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο, αν δεν έχουν κιόλας ολοκληρωθεί.

Δημιουργείται τεράστιος κίνδυνος για μαζική απώλεια θέσεων εργασίας και από τις δύο εταιρείες, για εκατοντάδες ή και χιλιάδες απολύσεις, με όλες τις μορφές μείωσης του προσωπικού που χρησιμοποιούν οι διοικήσεις: απολύσεις, εκβιαστικές δήθεν «οικειοθελείς παραιτήσεις» κλπ. Κορυφαία στελέχη, σε «ενημερώσεις» των εργαζομένων, λένε με κάθε κυνισμό ότι είτε η συγχώνευση ολοκληρωθεί είτε όχι θα υπάρξουν ριζικές αλλαγές και στις δύο εταιρείες – επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά αυτούς τους φόβους.

Τα Σωματεία μας σε VODAFONE και WIND:

  •      Καταγγέλλουμε τις διοικήσεις και τους μετόχους των δύο εταιριών, γιατί διεξάγουν τις διαπραγματεύσεις με τους εργαζόμενους και τα σωματεία στο περιθώριο, καλλιεργώντας συστηματικά καθεστώς ανασφάλειας. Με στόχο να πετύχουν τη μαζική μείωση των θέσεων εργασίας με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις.

  •    Χτυπάμε το καμπανάκι του κινδύνου για τη μαζική απώλεια θέσεων εργασίας. Οι εργαζόμενοι και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλους ανέργους, σε μια εποχή που η ανεργία θερίζει, που ακόμα και μια θέση εργασίας λιγότερη σημαίνει φτώχεια και εξαθλίωση.

  •        Αρνούμαστε την ηττοπάθεια που καλλιεργούν οι διοικήσεις ότι «δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Τον κάλπικο ανταγωνισμό όπου προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν, στρέφοντας τους εργαζόμενους της μιας εταιρείας απέναντι σ’ αυτούς της άλλης, ότι δήθεν «οι πιο άξιοι» θα επιβιώσουν.

  •       Απαιτούμε τη ρητή, έγγραφη διαβεβαίωση για τη διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας, όποια και αν είναι η κατάληξη των διαπραγματεύσεων.


Απευθυνόμαστε σε όλους τους συναδέλφους, τους εργαζόμενους, τους καταναλωτές, σε όλη την κοινωνία:


Οι εταιρίες της κινητής τηλεφωνίας θησαύρισαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, με την εκμετάλλευση της δικής μας εργασίας και βγάζοντας τεράστια κέρδη από τους καταναλωτές. Τα μπόνους των «χρυσών» στελεχών ξεπέρασαν κάθε όριο, δεκάδες φορές πάνω από τους συνολικούς μισθούς όλων των εργαζομένων. Αντίθετα, εμείς οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουμες διαρκώς απολύσεις, χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων και συνθηκών, υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων και μειώσεις μισθών με κάθε τρόπο. Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους, δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους!

Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απαιτούν να χάσουμε τις δουλειές μας. Μας λένε ότι «δεν γίνεται αλλιώς», ότι έτσι είναι «η αγορά και το σύστημα». Τους απαντάμε ότι οι δουλειές μας, το μέλλον το δικό μας και των οικογενειών μας είναι πιο πάνω από κάθε «επιχειρηματικό πλάνο» και «απαίτηση της αγοράς», από τα εξωφρενικά δικά τους προνόμια.

Οι συνάδελφοι και τα Σωματεία και στις δύο εταιρίες οργανώνουμε από κοινού τον αγώνα μας, ζητώντας την υποστήριξη κάθε σωματείου, κάθε εργαζόμενου και νέου, των καταναλωτών, όλης της κοινωνίας, για τη διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας.

ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου, ώρα 12:00 το μεσημέρι, Σίνα 16, αίθουσα ΟΤΟΕ

 

 




Αθήνα, 6.9.2011
 
Leave a comment

Posted by on September 9, 2011 in Vodafone, WIND

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΣΤΗ WIND ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΗΣ

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Στις 15/3 η wind προχώρησε στην απόλυση μου όπως και άλλων 4 συναδέλφων από το τμήμα μου. Εργαζόμουν στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών, ένα τμήμα που απασχολεί εργαζόμενους με αορίστου χρόνου σύμβαση και συγκεκριμένο αριθμό με ορισμένου χρόνου. Ο αριθμός των συμβασιούχων μένει πάντα σταθερός όμως η εταιρεία ακολουθώντας πάγια πολιτική ανακυκλώνει τους συμβασιούχους.
Εμείς οι συμβασιούχοι κάνουμε ακριβώς την ίδια δουλειά που κάνουν και οι συνάδελφοι μας οι αορίστου, όμως η εταιρεία μας θεωρεί αναλώσιμους. Μας κρατά σε ομηρία καθώς η δουλειά μας και κατ’ επέκταση η ζωή μας έχουν ημερομηνία λήξης.



Η εντατικοποίηση της εργασίας στο τμήμα μας όσο πάει και αυξάνεται όπως και στα άλλα τμήματα της wind. Αυτό οδήγησε συναδέλφους να μην αντέχουν την πίεση και να αναγκάζονται ακόμα και να παραιτηθούν.

Μπροστά σε αυτά τα προβλήματα αποφάσισα ότι δε μπορώ να κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια αλλά πρέπει να το παλέψω. Οργανώθηκα στο επιχειρησιακό σωματείο (ΠΑΣΕΤΙΜ) και το κλαδικό (ΣΕΤΗΠ) και συμμετείχα σε όλες τις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα όσο διάστημα εργαζόμουν στην εταιρεία. Καλούσα τους συναδέλφους μου να κάνουν το ίδιο, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε για όσα μας αξίζουν. Στις αρχαιρεσίες του σωματείου θεώρησα ότι έπρεπε να είμαι υποψήφια κάτι που κανένας συμβασιούχος δεν είχε κάνει έως τώρα.

Βάσει και των παραπάνω νομίζω γίνεται ξεκάθαρο ότι η wind μας απέλυσε για να τρομοκρατήσει τόσο εμάς όσο και τους άλλους συναδέλφους που σηκώνουν κεφάλι και αγωνίζονται. Άλλωστε δεν είναι πρώτη φορά που η εταιρεία απολύει προς παραδειγματισμό όσους δε μπόρεσε να λυγίσει. Επίσης δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο κάνουν και οι άλλες εταιρείες στον κλάδο, με πρόσφατο παράδειγμα τους συναδέλφους από την intracom που δεν υπέγραψαν την ατομική σύμβαση με μείωση αποδοχών και στη συνέχεια απολύθηκαν.

Συνάδελφοι χρειάζεται να απαντήσουμε όλοι μαζί, το καθεστώς αυτό χτυπάει όλους μας όχι μόνο τους συμβασιούχους. Η wind και όλοι οι εργοδότες θέλουν φθηνούς και ευέλικτους εργαζόμενους που θα μπορούν να τους μειώνουν τους μισθούς και να τους διώχνουν όποτε θέλουν. Αυτό θέλουμε εμείς για τη ζωή μας, για το μέλλον το δικό μας και των οικογενειών μας;

Πρέπει να μπει ένα τέλος στην ανασφάλεια, στη ζωή με ημερομηνία λήξης. Δεν υπάρχουν περιθώρια για ατομικές λύσεις. Πρέπει να διεκδικήσουμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Να μην απολυθεί κανείς, να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Να διεκδικήσουμε πρόσληψη τακτικού προσωπικού αφού η εντατικοποίηση της εργασίας έχει φτάσει σε αφόρητο σημείο.

Σ. Ε.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στη WIND

Όχι στην ομηρία των συμβασιούχων συναδέλφων & στις εκδικητικές απολύσεις

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ:

– ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΣΕ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

– ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Συνάδελφοι,

η πρόσφατη μη ανανέωση 4 συμβάσεων ορισμένου χρόνου στο τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών στα τέλη Φεβρουαρίου, έφερε για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια:

=> το καθεστώς ομηρίας κάτω από το οποίο εργάζονται οι συμβασιούχοι συνάδελφοι,

=> τον τρόπο με τον οποίο οι εργοδότες χρησιμοποιούν τις ελαστικές και επισφαλείς σχέσεις εργασίας ενάντια στους εργαζόμενους.

Τι συνέβη με τους 4 απολυμένους συμβασιούχους συναδέλφους

Η μη ανανέωση των 4 συμβάσεων είναι ακόμα πιο απαράδεκτη, γιατί:
– ‘Εγινε εκδικητικά, επειδή οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι είχαν ενεργό δράση στο Σωματείο: είχαν συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις και απεργίες, ενώ η συναδέλφισσα Ε. Σ. ήταν και υποψήφια για το ΔΣ στις πρόσφατες εκλογές του Σωματείου.
– Λίγες μέρες μετά, έγινε πρόσληψη/τοποθέτηση άλλων συμβασιούχων! Και μάλιστα παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις προς το ΔΣ του Σωματείου από τον Β. Καραντίνο και το Δ. Κεραστάρη, υψηλόβαθμα στελέχη της Εμπορικής Διεύθυνσης και της Εξυπηρέτησης Πελατών, ότι αν χρειαζόταν εκ νέου προσωπικού, οι απολυμένοι συμβασιούχοι θα μπορούσαν να προτιμηθούν!
– Στο τμήμα της Εξυπηρέτησης Πελατών, ο αριθμός των συμβασιούχων εδώ και χρόνια παραμένει περίπου σταθερός, παρά την «ανακύκλωση» των προσώπων. Πράγμα που αποδεικνύει ότι οι συμβασιούχοι συνάδελφοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Τι είναι οι «ελαστικές σχέσεις εργασίας»

Εδώ και πολλά χρόνια, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου είχαν παρουσιαστεί εξιδανικευμένα από τις κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ και τους εργοδότες. Θα ήταν υποτίθεται μια πιο ευέλικτη μορφή, που θα επέτρεπε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες (όπως νέοι, φοιτητές, μητέρες κ.α.) να βρίσκουν κάποια απασχόληση και εισόδημα, δήθεν για να μην «αποκλείονται» από την αγορά εργασίας.

Τι συνέβη στην πραγματικότητα; Οι εργοδότες όλο και περισσότερο προσλαμβάνουν συμβασιούχους, σε βάρος των θέσεων πλήρους απασχόλησης, για να κάνουν την ίδια δουλειά, με λιγότερα ή καθόλου δικαιώματα.

=> Γιατί οι συμβασιούχοι έχουν πολύ λιγότερα δικαιώματα, πχ. δεν παίρνουν αποζημίωση απόλυσης.

=> Γιατί με την ανασφάλεια αν θα έχουν δουλειά, αν θα ανανεωθεί η σύμβασή τους, είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένοι στις πιέσεις και τους εκβιασμούς των εργοδοτών, για να δουλεύουν με χειρότερους όρους. Αλλά και για να μη συμμετέχουν σε σωματεία, απεργίες, αγώνες.

Το ίδιο έγινε και με άλλες «ευέλικτες» μορφές απασχόλησης, όπως η ενοικίαση εργαζομένων, οι υπεργολαβίες, οι ωρομίσθιοι στην εκπαίδευση κλπ.

Φτάσαμε στο σημείο σε ολόκληρους κλάδους και υπηρεσίες, όπως πχ. η υγεία, η καθαριότητα, η εκπαίδευση, αυτές οι εντέλει δουλικές σχέσεις εργασίας να οργιάζουν, να είναι εντελώς ανεξέλεγκτες.

Και όχι μόνο στο δημόσιο βέβαια. Στον ιδιωτικό τομέα, ολόκληρα τμήματα πολλών επιχειρήσεων (τράπεζες κ.α.) στελεχώνονται σχεδόν αποκλειστικά από συμβασιούχους ή κάνουν θραύση οι υπεργολαβίες. Μόνο στις τηλεπικοινωνιακές εταιρίες και στα τηλεφωνικά κέντρα, μιλάμε συνολικά για χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους και επινοικιαζόμενους συναδέλφους.

Φτάσαμε στο σημείο πολλοί εργαζόμενοι να είναι συμβασιούχοι για ακόμα και πάνω από 10 χρόνια! Τι άλλο χρειάζεται για να αποδειχτεί ότι στην πραγματικότητα καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες; Ενώ πάρα πολλές συμβάσεις πλέον δεν είναι ούτε καν εξάμηνες, αλλά τρίμηνες, μηνιαίες και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και ημερήσιες!

Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση αποκαλύφθηκε με την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αλλά και αποδεικνύεται καθημερινά με τα τεράστια κενά στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στις υπηρεσίες των ασφαλιστικών ταμείων κλπ. που οδηγούνται στη διάλυση – και ιδιαίτερα με την πολιτική «5 αποχωρήσεις, 1 πρόσληψη» (τώρα λένε για 7 προς 1 ή και για 10 προς 1) λόγω Μνημονίου. Αποκαλύπτεται και τώρα με τον αγώνα των συμβασιούχων του Δήμου Αθηναίων, που διεκδικούν το αυτονόητο: σταθερή δουλειά με δικαιώματα, δικαίωμα σε μια ανθρώπινη ζωή.

Οι «ελαστικές σχέσεις εργασίας» μας αφορούν όλους, όχι μόνο τους συμβασιούχους συναδέλφους. Γιατί:

– Όσο οι εργασιακές σχέσεις γίνονται λάστιχο στα χέρια των εργοδοτών
– Όσο πιο «ευέλικτες» είναι οι σχέσεις εργασίας και συμβασιούχοι συνάδελφοι απολύονται πιο εύκολα

Τόσο περισσότερο αυξάνει η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια, επιτρέποντας σε εργοδότες και κυβέρνηση να χτυπάνε με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Ιδιαίτερα με τη λαίλαπα των απανωτών Μνημονίων και μέτρων, που απειλεί να μην αφήσει τίποτα όρθιο.

Γι’ αυτό, όχι μόνο δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε οι «μόνιμοι» και οι «προσωρινοί», όχι μόνο δεν πρέπει να αδιαφορούμε οι μεν για τους δε, αλλά:

Γι’ αυτό:

– Διεκδικούμε τη μετατροπή όλων των συμβάσεων σε ορισμένου χρόνου.
– Στηρίζουμε τη συνάδελφο Ε. Σ., που διεκδικεί την επαναπρόσληψή της. Πρώτο βήμα η συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 14 Απριλίου. Το Σωματείο μας έχει κηρύξει στάση εργασίας 07:00-12:00, ώστε να συμμετάσχουμε.

Το Σωματείο μας θα παλέψει με κάθε τρόπο για να είναι κοντά στους συμβασιούχους συναδέλφους – αυτό πρέπει να κάνουν και όλοι οι συνάδελφοι, αορίστου ή μη. Για να συζητήσει τα προβλήματά τους και να βοηθήσει στη δική τους οργάνωση και συμμετοχή στο Σωματείο και στους αγώνες του.


7.4.2011

Το Διοικητικό Συμβούλιο